Ang wikang Hapon ay kulay asul. Ang wikang Korean ay kulay dilaw.
(Sa Hapon) Handa na?
Heto na.
Kaya ko ito, pero dyan ka lang.
Dalian na! Mapupuno na ang tren.
Shh. Parating na sila.
Kunin sila!
'Wag mo silang patatakasin!
Boom! Boom!
Pero tinamaan kita sa puso, at iisang tira ko lang!
- Oo, nakita ko! - Madaya! Kami ang naunang nakatama!
Ako na dapat ang magsuot ng mask.
Akin na!
Siya ulit yung lalaki.
Bahay ko 'yun.
Mama?
Uuwi na ako.
Kayo rin.
Ang katawan ng tatay niya... Makukuha pa ba nila?
Depende siguro kung ano na lang ang natitira.
Pero, Mozasu, tandaan mo ang sinabi ni Pastor Hu.
Binabantayan tayo ng Diyos.
Naniniwala ka roon, 'di ba?
Tingnan mo o.
Bandooooo.
(sa Korean) Mozasu.
Dalian mo. Tulungan mo ako sa pagkuha ng labahan.
Tita, bakit ako lagi ang tinatawag mo?
Hindi si Noa!
Dahil palagi ka lang naglalaro.
Dalian mo!
Dapat nating tandaan na panatilihin ang ating wika
mula sa imperyalismo ng mga Amerikano.
Ang dati nating tinatawag na 'beruto' ay naging 'sinturon' na ngayon.
Dapat itong pagtuunan ng ating mga iskolar."
Tita!
Okey ka lang?
Nai... Naiintindihan mo ba ako?
Ikaw ba yan, Noa?
- Noa... - Tinawag mo ba ako?
Noa.
Ano ito? Sino siya?
Sa tingin ko...
Sa tingin ko... siya iyon.
Isak?
Nakabalik na ako, Kyunghee.
Naka...
Nakabalik na ako.
BASE SA AKDA NI MIN JIN LEE
Hennessy. Puro.
Tilamsik ng tubig.
Anong ginagawa mo rito?
Narito ako para humingi ng tulong.
Sige, anong maitutulong ko?
Siguro ay magkatulad tayo.
Pareho kami ng tatay mo
ay naging matagumpay sa pera.
At gaya mo, kung may pumipigil sa akin,
mas pinagbubutihan ko, mas nagiging mapaglaro.
Kinailangan kong patunayan sa mundo
na may silbi ako.
At ngayon?
Negosyante ng Taon sa Japan.
Pinarangalan ng mga taong sinubukan akong sirain.
Mula nang makilala kita,
Alam kong magiging balakid ka sa akin.
Nasa akin ang iyong pagbagsak.
Kaya hindi kita kaaawaan.
Dahil ginagamit kita para bigyang babala ang lahat.
Sinumang bumangga sa akin ay pababagsakin ko.
Na saan na siya? Nandyan ba siya?
Sunja.
Kailangan mong maging handa.
Sino yan?
Ako ito.
Sunja.
Oo, ako ito.
Ano ito? Tinatakot mo ang lahat.
Umaga't gabi kitang pinagdarasal.
Naging mahirap siguro para sa iyo.
Maswerte pa tayo sa iba.
Nagpapasalamat ako sa iyong kya at hipag.
Naging mabuti sila sa atin.
Balita ko ay nasa malayo na ang kuya ko.
Gustung-gusto ko siyang makita.
Ayokong makita mo ako nang ganito.
O kahit ng mga bata.
'Wag mo nang alalahanin iyon.
Magpagaling ka muna.
Oo.
Nakakapagod na.
Matulog ka na.
'Wag mo akong iwan.
Sunja
Susunduin ko ang doktor.
Gagaling ka rin agad.
Kailangan niyang magpatingin agad sa doktor.
Ngunit saan tayo makakanap?
Sa pagkakaalam ko, pinadala na sila sa lugar ng digmaan...
Baka may kaunti pang naiiwan sa mga ospital.
Kailangan nating makahanap.
Sunja!
Paano kung...
Paano kung wala nang oras?
'Di ba dapat nasa tabi ka niya?
Hindi mo alam kung gaano katagal mo na lang siyang makakapiling.
Kyunghee, nakalimutan mo na ba?
Nalagpasan niya ang kamatayan noon.
Kung magagamot siya ng doktor, malalabanan din niya ito.
Alam ko ito.
Ikaw ulit! Bakit ka nandito?
Alam mo ba kung anong oras na?
- Halmoni. - Bwisit ka!
Wala akong ibang mapuntahan.
Walang malapitan.
Halmoni.
LUMABAS KA!
May gusto akong sabihin sa 'yo.
Kaya naging ganito ang bahay mo
dahil sa akin.
Noong...
Noong sinabihan kitang 'wag pumirma, pinaalis ako ng Shiffley's.
Kaya binawi ang visa ko.
Naiwan na ako rito.
Hindi lang iyon, si Abe-san ay...
Tama na. Paano naman ang bahay ko?
May kasunduan ako sa iba.
Ginamit niya ang kanyang mga koneksyon para palayasin kayo.
Bibilhin sana namin ang lupang ito,
at ibebenta kay Abe-san at sa Shiffley's.
Kailangan ko ng pera para makaraos.
- Desperado ako... - Dahilan ba iyan?
Hindi ba ganoon talaga?
Ginagamit natin ang iba para sa sarili nating kapakanan,
nang hindi namamalayan na tinutulungan din natin sila.
Ginusto nila ito.
Napilitan tayong magmakaawa.
Sa wakas.
Naunawaan mo rin.
Ako ito, Noa.
Noa, papuntahin mo si Sexton Hu...
Siya ang pastor ngayon.
Pastor?
Oo. Namatay na si Pastor Yoo ilang taon na ang nakalipas.
Okey.
Sige na.
Dalhin mo si Pastor Hu.
Dali. Kaya mo ba?
Oo.
Noa, tumakbo ka sa opisina ng telegrama.
Kailangan nating padalhan ng mensahe ang tiyuhin mo.
Pero, Tita, pinpapunta ni Papa si Pastor Hu.
Okey.
Gusto niyang magdasal siguro.
- SIge. - Opo.
Ako kaya? Pwede akong pumunta sa opisina ng telegrama.
Alam mo kung gaano ito kahalaga?
Kaya ko ito.
Sisiguraduhin kong makakarating kay Tito ang mensahe.
Kailangan ko pong magpadala ng telegrama sa Tito ko sa Nagasaki.
Mahalaga po ito.
Nababasa mo ba ito?
21 karakter.
80 sen.
Basahin mo ang teksto at siguruhing tama.
NAKAUWI NA SI ISAK.
MAMAMATAY NA SIYA.
Pastor! Nakabalik na siya!
Noa.
Nakauwi na rin ang Papa ko matapos ang ilang taon.
Pero malubha ang sakit niya.
Tulungan mo siya. Alam kong kaya niyo.
Sandali lang ha?
Nakauwi na ang papa ko.
Sumama kayo sa akin.
Ipagdasal mo siya.
Ipagdasal mo na gagaling siya.
Kulang siguro ang dasal ko.
Alam kong makikinig siya sa dasal mo.
Noa, alam mong hindi 'yan madali.
Pero kailangan ito!
Naging mabuti ako,
hindi ba?
Ginawa ko ang lahat para maging mabuti.
Hindi ito makakalimutan ng Diyos.
Hindi na ulit.
Kukunin ko ang mga gamit ko.
Kailangan niya ng doktor.
Kaya ako pumunta.
Ang dapat mong gawin ay makalabas sa lugar na ito kasama ang mga bata.
Hindi mo na tinanong kung para kanino ito.
Alam mo na.
Sabihin mo sa akin.
Dapat ba ay mas maaga siyang nakalaya?
Napalaya ko na siya ngayon
dahil ipinangako ko sa opisyal ng prisinto
ang ligtas na paglikas niya at ng pamilya niya mula rito.
Nais makalabas ng lahat.
"Lahat maliban sa iyo.
Desperado ka na siguro
kaya mo ako pinuntahan.
Oo.
Heto ang kondisyon.
Magpapatawag ako ng doktor.
Ang pinakamagaling sa lungsod.
Kapalit nito,
kailangan mong sumama sa akin pati ang mga anak mo.
Kasama man ang asawa mo o hindi.
Mangako ka sa akin.
Ang daling kalimutan ang paghihirap noong mga panahong iyon.
Ngunit tingnan mo ngayon.
Noong binili ko ang lupang ito pagkatapos ng giyera,
ayaw na ayaw nila dito.
Ano?
Hindi ako nagbibiro.
Paano ko naman mabibili ito?
Nagtataka ako.
May kakaibang mga tsismis tungkol sa lupaing ito.
Anong klaseng tsismis?
Kapalaran kong magpakain ng iba.
Parang laging gutom ang tyan niya.
Sandali, Halmoni. Anong mga tsismis yon?
Sinong nakakaalala ng buong detalye?
Nandito raw noon ang paaralan ng mga militar.
Dumating daw ang mga trak isang araw.
Na puno ng mga bangkay.
Bakit sila magdadala ng bangkay sa paaralan ng militar?
Hindi natin alam.
Giyera noon kaya walang nagtatanong sa kanila.
Iyon lang ba? Hanggang doo lang ang mga tsismis?
Dahan-dahan ang pagkain at baka magkasakit ka ulit.
- Halmoni. - Ano?
May mga tanong ka pa ba?
Nasabi ko na.
Matagal na panahon na iyon.
Inaabala mo lang ang mga patay. Ano pang silbi noon?
Pero narito pa kaya ang mga buto?
Halmoni.
Kinalimutan ko na.
Nakukuha mo ba?
Sinubukan ko itong kalimutan.
Kung hindi paano ako makakatira rito?
Pero baka may makuha tayo mula sa mga butong iyon.
Anong pinagsasabi mo?
'Di mo ba nakikita?
Ganito ang laban natin.
Mapipigilan natin ang paghabol nila gamit ito.
Tingnan mo! Noong kasingbata pa lang niya ako,
nakagawa siya ng rekord sa pag-push-up sa sariling bahay.
Sa palagay ko sobrang yaman na niya ngayon.
Mahalaga ba sa iyo na maging mayaman?
Siyempre! Kung mayaman ako, kukunin ko ang pinakamagaling na doktor^
at bibili ako ng mas malaking bahay.
At kung may natira tayong pera,
makakabili na si Tita ng pera mula sa black market para gawing kendi.
Okey ka lang?
Lumaki rin ako sa malaking bahay
na may maraming kwarto.
Ngunit hindi kami pinapapasok sa halos lahat ng kwarto.
Pupuslit ako sa loob.
Sigurado akong gagawin mo 'yun.
Ngunit ang punto ko, di ko naiisip ang malaking bahay na yon,
tanging mga tao lang na nakatira roon.
Ang totoong yaman, Mozasu...
ay ang mahalin ng iba.
Pero, Papa, bakit kailangang isa lang doon?
Gusto kong mahalin at maging mayaman.
Anong nangyayari?
Naputol uli ang kuryente.
Ganyan kami halos gabi-gabi.
Magbubukas ako ng lampara.
Heto.
Para hindi ka matakot.
Salamat, anak.
Nandito na sila!
Papa.
Masaya akong makita kang muli, kapatid.
Pastor, narito ka.
Oo, kailangan ko.
Para dalawin siya sa bahay...
Kakausapin ko lang si pastor.
Halika na.
Manatili si Noa.
Papa.
Mozasu, tulungan mo ako sa mga lampara.
Pero, Halmoni, kung totoo ang sinasabi mo,
hindi magkakainteres dito ang kumpanya gaya ng Colton.
Bakit ba ang kulit mo?
Makinig po kayo sa akin.
Pagkatapos nating ibenta ang lupang ito kay Abe-san,
ipagkalat natin ang tsismis tungkol sa mga buto...
'Di rin natin alam kung nandito pa ang mga iyon!
Kahit ano pa. Mapapaalis natin si Colton sa ganitong tsismis.
Nakasisiguro ako.
At kung wala sila, magkakaroon ng malaking utang si Abe-san.
Paano mo naisipang lapastanganin ang patay?
'Di ko kasalanan ang nakaraan. Wala akong kinalaman doon.
Tama na!
Para saan ang lahat ng iyon?
Ang lahat ng paghihirap?
Ikaw iyon, 'di ba?
Ikaw ang nagsumbong sa akin.
Pastor?
Oo, tama ka.
Ako iyon.
Matagal ko nang alam na ayaw mo sa akin.
Bakit?
Hindi sa ayaw ko sa iyo.
Kinasusuklaman kita.
Para sa iyo, napakadali akong mahalin.
Pero para sa akin...
iniwan ako maging ng sarili kong magulang.
Si Pastor Yoo ang kumupkop sa akin
noong pinagtabuyan ako ng lahat.
Pinalaki niya ako gaya ng sarili nyang anak
hanggang noong dumating ka
at nagsimulang nabawasan ang pagmamahal niya.
Kaya sinumbong kta sa kanila.
Pero ang kasiyahang akala kong makukuha ko...
ay hindi dumating.
Ipinagdasal ko nang labis ang iyong paglaya.
Sa tingin mo ba ay narito ako para labanan ka?
Nakita ko ang pagdarasal ng iyong pamilya,
pero sinisiguro kong naging bahagi rin ako noon.
Sinusubukan kong bumawi
hindi lang sa Diyos, kundi sa iyong pamilya na rin at kay Noa...
Sinubukan ko nang buong puso.
Nauunawaan ko na wala akong dahilan.
Hindi mo ako mapapatawad...
Pinapatawad kita.
Hindi pwede.
Hindi mo siya mapapatawad. Hindi!
Sa nagdaang taon...
Dahil sa kanya...
Maniwala ka sa akin, Noa.
Alam ko kung ano ang inagaw ko sa inyo.
Lumayas ka! Layuan mo kami!
- Noa! - Pasensya na, Noa.
Humihingi ako ng tawad!
Pastor, anong nangyayari?
Noa.
Papa.
Bakit?
Alam ko. Sino ba ako para magsalita?
Ano ang alam ko tungkol sa pagdurusa?
Ang pagtulog nang walang laman ang sikmura...
hindi ko maisip iyon.
Naging madali ang buhay ko.
Nauunawaan ko kung kinasusuklaman mo ako.
Sa tuwing nakikita ko ang pagtitig mo sa akin...
Ang pagtitig sa akin ng lola ko...
Bakit hindi niyo tanungin sa sarili niyo...
Talaga bang pinagdaanan ko iyon para lang mabuhay nang ganito?
Hindi?
Sasabihin mo siguro na walang katuturan ang lahatng iyon.
Pasensya na kung napuyat kayo dahil sa akin.
Hindi na ako babalik, pangako.
Wala akong oinagsisisihan sa naging buhay ko.
Naging makahulugan ito.
Mga anak, sakit at bali-baling buto...
Ito lang ang mabibigay ko sa inyo.
Kahit ganoon pa, tandaan niyo ito.
Ang tadhana ni pastor at ng sa atin...
magkasama tayo rito.
Noa,
ang awa ay hindi biyaya o kapangyarihan.
Ang awa ay isang pagsuko.
May kapalit ang kaligtasan.
Marami pa akong gustong sabihin sa inyo.
Pero tanging ito lang.
Kahit anong mangyari...
...kayo ang mga anak ko...
at ako ang inyong ama.
Nakabalik na ako!
Kasama ko na ang doktor. Tutulungan niya tayo.
Magiging maayos rin ito.
- Papa! - 'Di maganda ito. Lumabas ang lahat.
Tutulungan siya ng doktor.
Moazasu, Noa, halika.
Mama!
Tatapatin ko kayo.
Ang baga ng asawa mo, ay puno ng plema.
puwede natin itong gamutin sa ospital.
pero ang mas nakakabahala,
ay ang sepsis niya.
Naniniwala akong...
kaunti na lang ang oras na nalalabi.
Pero may magagawa ka pang iba.
Nakikiusap ako.
Kung pera lang, 'wag kayong mag-alala.
Sabihin mo sa kanya.
Magbabayad ako kahit magkano pa. Hindi niya kailangang mag-alala.
Kukuha ako ng pera.
Ang asawa mo, pinakamatagal na,
ang ilang oras na natitira.
Ang ginawa sa kanya...
Iyon ay karumal-dumal.
Ikinalulungkot ko.
Patawarin mo ako.
Hindi ko alam
na ganito ang mangyayari.
Wala kang dapat ipagpaumanhin.
Nitong mga taon na nawala ka,
marami ang lumapit sa akin at binahagi ang iyong kabaitan.
Nagsakripisyo ka para sa iba.
Gaya ng lalaking nakilala ko 14 taon na ang nakararaan.
at iyon ang lalaking nakikita ko ngayon.
Nagbago man ang mundo...
pero hindi ikaw.
Gusto kong makitang lumaki ang mga bata.
Sunja...
Asawa ko, gusto kitang hawakan.
G...
Gusto kong mabuhay.
Sobra sobra.
Gustung-gusto kong mabuhay.
Kung nawala na ako...
maghanap ka ng iba.
Wag kang magsasalita ng ganyan.
Marami ka pang pagmamahal na ibibigay.
Alam ko 'yan.
Ang mahalin ng asawa ko,
ang iyong paggalang...
iyon ang lahat para sa akin.
Paano ka magpapatuloy?
'Wag kang mag-alala sa amin.
Pangako ko.
Ang mga anak natin...
magiging maayos ang buhay nila.
Si Noa at Mozasu...
magtatagumpay sila.
Wala nang ibang lalaki na mas hihigit pa sa papa niyo.
'Wag niyong kakalimutan 'yan.
'Wag na 'wag.
Anong ginagawa mo rito?
Okey na ang usapan.
Ibebenta niya kay Abe at Colton ang lupa sa halagang 1.4 bilyon na yen.
Makakakuha tayo ng 10% na kita.
Pero tandaan mo. Hindi matatayo ang hotel.
Dahil pababagsakin natin ito.
At malalaman ni Abe-san
na ako ang gumawa nito sa kanya.
Hindi ito ensayo! Totooo ang pag-atake sa himpapawid!
Magtungo na sa lungga ng pagbomba!
- Dali, takbo! - Dali!
Anong ginagawa mo? Umalis na tayo!
Takbo! Halika na!
- Sandali, ang mama ko... - Mama!
Sunja!
- Pero ang asawa ko! - Takbo!
Hindi, hindi ko iiwan ang asawa ko!
ANG SUBTITLE AY ISINALIN NI CAROLYN BATAY