Dialogi po japońsku są niebieskie. Dialogi po koreańsku są żółte.
Gotowy?
Idziemy.
Ja prowadzę, ale trzymaj się blisko.
Szybko! Nie będzie już miejsc w pociągu.
Cicho. Idą.
Do ataku!
Nie daj im uciec!
Bum! Bum!
Ale celowałem ci w serce i trafiłem za pierwszym razem!
- Tak, widziałem! - Akurat! Pierwsi was rozwaliliśmy!
Teraz moja kolej na maskę.
Dawaj!
Znowu ten człowiek.
To mój dom.
Mamo?
Idę do domu.
Wy też powinniście.
Dostaną kiedykolwiek ciało jego taty?
To chyba zależy od tego, ile go zostało.
Ale pamiętaj, co mówi pastor Hu, Mozasu.
Bóg ma nas w swojej opiece.
Wierzysz w to, prawda?
Patrz, kto idzie.
Bandooooo.
Mozasu.
Chodź, pomożesz mi zebrać pranie.
Ciociu, czemu zawsze wołasz mnie?
A Noego nigdy!
Bo ty się ciągle bawisz. Szybko!
Musimy oczyścić nasz język
ze skazy amerykańskiego imperializmu.
To, co kiedyś nazywaliśmy „beruto”, teraz jest „sznurem w pasie”.
To tym powinni zajmować się nasi naukowcy.
Ciociu!
Wszystko dobrze?
Rozumie mnie pan?
To ty, Noa?
- Noa... - Wołałeś mnie?
Noa.
O co chodzi? Kto to jest?
To chyba...
To chyba... on.
Isak?
Wróciłem, Kyunghee.
Wróciłem...
Wróciłem do domu.
Wróciłem.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI MIN JIN LEE
TOKIO
Hennessy. Czysty.
Z odrobiną wody.
Co ty tu robisz?
Przyszedłem błagać o litość.
Proszę powiedzieć. Co mogę zrobić?
Możliwe, że jesteśmy do siebie podobni.
Zarówno twój ojciec, jak i mój
osiągnęli duży finansowy sukces.
I podobnie jak ty, kiedy ktoś stawał na mojej drodze,
zakasywałem rękawy i pracowałem ciężej, nie bojąc się brudnej roboty.
Musiałem udowodnić światu,
że nie jestem byle kim.
A teraz?
Japoński biznesmen roku.
Nagrodzony przez tych samych, którzy kiedyś chcieli mnie zniszczyć.
Kiedy tylko cię poznałem,
wiedziałem, że staniesz mi na drodze.
Twoja porażka obciąża teraz mnie.
Dlatego nie będzie litości.
Bo wykorzystuję twój przykład, żeby coś temu miastu przekazać.
Jeśli ktoś ze mną zadrze, to go zmiażdżę.
Gdzie on jest? Tam?
Sunja.
Musisz się przygotować.
Kto to?
To ja.
Sunja.
Tak, to ja.
Co ty sobie myślisz? Wszystkich wystraszyłeś.
Codziennie się za ciebie modliłam.
Musiało być ci bardzo ciężko.
W porównaniu z innymi mieliśmy szczęście.
Jestem wdzięczna twojemu bratu i jego żonie.
Byli dla nas dobrzy.
Podobno mój brat jest daleko.
Bardzo chciałbym się z nim zobaczyć.
Nie chcę, żebyś widziała mnie w takim stanie.
Chłopcy też nie.
Po co się o to martwisz?
Najpierw musisz wydobrzeć.
Tak.
Jestem taki zmęczony.
Prześpij się.
Nie odchodź.
Sunja.
Sprowadzę lekarza.
Wkrótce wyzdrowiejesz.
Natychmiast potrzebuje lekarza.
Ale gdzie go teraz znajdziemy?
Z tego, co wiem, wysłali lekarzy na front...
Jacyś musieli zostać w szpitalach.
Musimy kogoś znaleźć.
Sunja!
A jeśli...
A jeśli jest już za późno?
Nie powinnaś przy nim zostać?
Nie wiesz, ile macie jeszcze czasu.
Kyunghee, zapomniałaś?
Raz pokonał już śmierć.
Jeśli zajmie się nim lekarz, może znów ją pokonać.
Wiem to.
To ty? Co ty tu robisz?
Wiesz, która godzina?
- Halmoni. - Odczep się!
Nie mam dokąd pójść...
ani do kogo się zwrócić.
Halmoni.
WON!!
Muszę ci coś najpierw powiedzieć.
Twój dom wygląda tak...
przeze mnie.
Przez ciebie?
Kiedy odradziłem ci umowę, zwolnili mnie z Shiffley's.
Unieważniono mi wizę.
Utknąłem tutaj.
Co więcej, Abe-san robi...
Dość tego. Co z moim domem?
Dobiłem z kimś targu.
Miał użyć swoich znajomości, żeby cię stąd wykurzyć.
Mieliśmy kupić tę działkę,
a potem odsprzedać ją Abe-sanowi i Shiffley's.
Potrzebowałem pieniędzy, żeby przeżyć.
- Byłem zdesperowany... - To ma być wymówka?
Ale czy tak już nie jest?
Wszyscy zwracamy się przeciw sobie, żeby przetrwać,
nie wiedząc, że odwalamy za nich robotę.
Właśnie tego chcą.
Zmusić nas do błagania o litość.
W końcu.
Zrozumiałeś to.
To ja. Noa.
Noa, sprowadź tu zakrystiana Hu...
Teraz jest naszym pastorem.
Pastorem?
Tak. Pastor Yoo zmarł parę lat temu.
Rozumiem.
Idź.
Sprowadź mi pastora Hu.
Szybko. Możesz to zrobić?
Tak.
Noa, biegnij na pocztę.
Musimy wysłać telegram do wujka.
Ale ciociu, tata poprosił mnie, żebym poszedł po pastora Hu.
Rozumiem.
Pewnie chce się z nim pomodlić.
- To idź. - Dobrze.
A ja to co? Mogę iść na pocztę.
Rozumiesz, jakie to ważne?
Dam sobie radę.
Dopilnuję, żeby wujek dostał wiadomość.
Przepraszam. Muszę wysłać telegram do Nagasaki.
To bardzo ważne.
Możesz go przeczytać?
Dwadzieścia jeden znaków. Osiemdziesiąt senów.
Sprawdź, czy tekst jest poprawny.
ISAK WRÓCIŁ DO DOMU.
UMIERA.
- Pastorze! Wrócił! - Noa.
Po wszystkich tych latach ojciec wrócił w końcu do domu.
Ale jest bardzo chory.
Proszę, pomóż mu. Wiem, że jesteś w stanie.
Może dać nam pani chwilę?
Mój tata w końcu wrócił.
Proszę, chodź ze mną.
Módl się za niego.
Poproś Boga, żeby go wyleczył.
Moje modlitwy nie wystarczą.
Wiem, że ich posłucha.
Wiesz, że to nie takie proste.
Ale musi takie być!
Dobrze się zachowywałem,
prawda?
Bardzo starałem się być dobry.
Bóg nie może odwrócić teraz wzroku.
Nie po raz kolejny.
Pójdę po rzeczy.
Potrzebuje lekarza.
Dlatego przyszłam.
Przede wszystkim musisz zabrać chłopców z miasta.
Nawet nie spytałeś, o kogo chodzi.
Wiedziałeś.
Powiedz.
Mogłeś wyciągnąć go wcześniej?
Udało mi się wyciągnąć go teraz,
bo obiecałem pracownikowi więzienia, że pomogę mu wydostać się z miasta.
Każdy robi wszystko, żeby uciec.
Każdy poza tobą.
Musisz być zdesperowana,
skoro przyszłaś do mnie.
Jestem.
Będzie tak.
Załatwię ci lekarza.
Najlepszego, jaki został.
W zamian
ty i chłopcy musicie pojechać ze mną.
Z nim albo bez niego.
Obiecaj mi.
Bardzo łatwo jest zapomnieć, jak trudne to były lata.
Ale patrz teraz.
Kiedy kupowałam po wojnie tę ziemię,
praktycznie rozdawali ją za darmo.
Co?
Nie żartuję.
Jak inaczej byłoby mnie na nią stać?
Ciekawe czemu.
O tej ziemi zawsze krążyły dziwne plotki.
Jakie plotki?
Kolejna gęba do wykarmienia.
Ma w żołądku czarną dziurę.
Halmoni, czekaj. Jakie plotki?
Kto by spamiętał wszystkie szczegóły?
Coś o szkole wojskowej, która tu była.
Pewnego dnia przyjechały ciężarówki.
Były pełne ciał.
Po co przywozili ciała do szkoły wojskowej?
Kto wie?
To było w trakcie wojny, więc nikt niczego nie kwestionował.
To wszystko? Tylko tego dotyczyły te plotki?
Jedz powoli albo znów się pochorujesz.
- Halmoni. - Co?
Jeszcze masz pytania?
Już ci powiedziałam.
To było dawno temu.
Po co zakłócać spokój zmarłych?
Ale czy ich kości nadal mogą tu być?
Halmoni.
Musiałam zapomnieć.
Rozumiesz?
Bardzo starałam się zapomnieć.
Bo jak inaczej mogłabym tu mieszkać?
Ale te kości mogą nam coś dać.
O co ci chodzi?
Nie rozumiesz?
Tak się obronimy.
Dzięki temu powstrzymamy ich atak.
Wiesz co? Kiedy był taki mały jak ja,
pobił rekord, robiąc pompki w swoim domu.
Na pewno jest teraz bardzo bogaty.
A bogactwo jest dla ciebie takie ważne?
Pewnie! Gdybyśmy byli bogaci, załatwiłbym ci najlepszych lekarzy
i kupiłbym nam większy dom.
A gdyby coś jeszcze zostało,
ciocia mogłaby kupić cukier na czarnym rynku i robić słodycze.
Wszystko dobrze?
Dorastałem kiedyś w dużym domu.
Było w nim wiele pokoi.
Choć do większości nie mogliśmy wchodzić.
Na pewno jakoś bym się do nich wkradł.
Nie wątpię.
Ale chodzi mi o to, że nie tęsknię za tamtym dużym domem,
tylko za ludźmi, którzy w nim mieszkali.
Prawdziwe bogactwo, Mozasu...
to być kochanym.
Ale tato, dlaczego nie można mieć jednego i drugiego?
Ja chcę być kochany i bogaty.
Co się dzieje?
Kolejne zaciemnienie.
Mamy je teraz prawie co noc.
Pójdę po lampion.
Proszę.
Żebyś się nie bał.
Dziękuję, synku.
Przyszli!
Tato.
Cieszę się, że znów cię widzę, bracie.
Przyszedłeś.
Oczywiście.
W końcu wrócił do domu...
Muszę porozmawiać z pastorem na osobności.
Chodźmy.
Noa może zostać.
Tato.
Mozasu, pomóż mi z lampionami.
Halmoni, jeśli to prawda,
firma taka jak Colton nigdy nie tknie tej ziemi.
Jak możesz dalej o tym myśleć?
Wysłuchaj mnie, proszę.
Sprzedamy tę ziemię Abe-sanowi,
a potem rozpuścimy plotki o kościach...
Nawet nie wiemy, czy wciąż tam są!
To nieważne. Takie plotki odstraszą Coltona.
Jestem tego pewny.
A bez nich Abe-san zostanie z wysokim kredytem.
Jak możesz myśleć o tym, żeby wykorzystać zmarłych?
Nie odpowiadam za przeszłość. Nie miałem z nią nic wspólnego.
Dość tego!
To na co to wszystko było?
Cały ten trud?
To byłeś ty, prawda?
To ty na mnie doniosłeś.
Pastorze?
Tak. Masz rację.
To byłem ja.
Od dawna podejrzewałem, że czułeś do mnie niechęć.
Dlaczego?
Nie czułem niechęci.
Gardziłem tobą.
Ciebie wszyscy z łatwością kochali.
Ale mnie...
porzucili nawet właśni rodzice.
Przygarnął mnie pastor Yoo,
kiedy inni chcieli się mnie pozbyć.
Wychował mnie jak swojego syna, kochał mnie,
dopóki nie pojawiłeś się ty.
Wtedy jego miłość osłabła.
Dlatego na ciebie doniosłem.
Ale satysfakcja, którą spodziewałem się poczuć...
nie nadeszła.
Żarliwie modliłem się o to, żeby cię wypuścili.
Myślisz, że jestem tu dzięki tobie?
Twoja rodzina na pewno też się modliła,
ale zapewniam, że mój głos był częścią tego chóru.
Próbowałem odpokutować,
nie tylko przed Bogiem, ale też twoją rodziną i Noem...
Próbowałem z całego serca.
Wiem, że nic mnie nie tłumaczy.
Nigdy mi nie wybaczysz...
Wybaczam ci.
Nie możesz.
Nie możesz mu wybaczyć. Nigdy!
Wszystkie te lata...
Przez niego...
Musisz mi uwierzyć, Noa.
Wiem, czego was pozbawiłem.
Wynoś się! Zostaw nas w spokoju!
- Noa! - Przepraszam, Noa.
Bardzo mi przykro.
Pastorze, co się dzieje?
Noa.
Tato.
Dlaczego?
No tak. Co ja tam wiem?
Nigdy nie zrozumiem prawdziwego cierpienia.
Chodzenie spać z pustym żołądkiem...
jest dla mnie niewyobrażalne.
Moje życie było żałośnie łatwe.
To zrozumiałe, że mnie nienawidzisz.
Kiedy widzę, jak na mnie patrzysz...
Jak patrzy na mnie moja babcia...
Pewnie zadajecie sobie pytanie...
„Czy naprawdę przeżyłam to wszystko dla tego?”
Prawda?
Na pewno myślisz, że to wszystko na nic.
Przepraszam, że się tak zasiedziałem.
Już tu nie wrócę. Obiecuję.
Niczego w życiu nie żałuję.
Miałam dobre życie.
Moi synowie. Chore ciało z połamanymi kośćmi...
Tylko tyle mogę wam dać.
Ale mimo to pamiętajcie o jednym.
Że pastor i my...
dzielimy ten sam los.
Noa,
litość nie jest ani darem, ani siłą.
Litość jest afirmacją.
Przetrwanie ma swoją cenę.
Chciałbym wiele wam powiedzieć.
Ale wiedzcie jedno.
Cokolwiek się stanie...
jesteście moimi synami...
a ja jestem waszym ojcem.
Wróciłam!
Przyprowadziłam lekarza. Pomoże nam.
Będzie już dobrze.
- Tato! - Niedobrze. Proszę wyjść.
Lekarz mu pomoże.
Mozasu, Noa, chodźcie.
Mamo!
Powiem wprost.
Płuca pani męża są pełne wydzieliny.
Możemy opróżnić je w szpitalu,
ale bardziej martwi mnie fakt,
że ma sepsę.
Obawiam się...
że zostało mu niewiele czasu.
Ale na pewno coś można zrobić.
Proszę.
O pieniądze nie musi się pan martwić.
Powiedz mu.
Zapłacę, ile trzeba. Nie musi się martwić.
Zdobędę pieniądze.
Pani mężowi zostało co najwyżej
parę godzin życia.
To, co mu zrobili...
to coś strasznego.
Bardzo mi przykro.
Wybacz mi.
Nie wiedziałem,
że taką zapłacimy za to cenę.
Nie muszę ci niczego wybaczać.
Przez wszystkie te lata, kiedy cię nie było,
wiele osób przychodziło do mnie i opowiadało mi o twojej dobroci.
O twoim poświęceniu dla innych.
To jest człowiek, którego poznałam 14 lat temu
i którego widzę teraz.
Świat mógł się zmienić...
ale ty się nie zmieniłeś.
Chcę widzieć, jak chłopcy dorastają.
Sunja...
Moja żono. Chcę cię przytulić.
Chcę...
Chcę żyć.
Bardzo.
Z całych sił chcę żyć.
Kiedy mnie już nie będzie...
musisz sobie kogoś znaleźć.
Nie mów tak.
Masz w sobie wiele miłości.
Wiem o tym.
Miłość mojego męża,
zaszczyt, jaki mnie spotkał...
znaczyły dla mnie wszystko.
Ale jak sobie poradzisz?
Nie martw się o nas.
Obiecuję ci.
Nasze dzieci...
będą mieć dobre życie.
Noa i Mozasu...
będą kwitnąć.
Nie będzie już drugiego takiego człowieka jak wasz ojciec.
Nie zapominajcie o tym.
Nigdy.
Co ty tu robisz?
Udało się.
Sprzeda ziemię Abemu i Coltonowi za 1,4 miliarda jenów.
My dostaniemy 10%.
Ale hotel nigdy nie powstanie.
Bo do tego nie dopuścimy.
A Abe-san będzie wiedział,
że to moja sprawka.
To nie jest próbny alarm!
Do schronu, szybko!
- Biegnijcie! - Szybko!
Co robisz? Musimy iść!
Szybko!
- Ale moja mama... - Mamo!
Sunja!
- Mój mąż! - Szybko!
Nie mogę zostawić mojego męża!
Napisy: Marzena Falkowska