ซับไตเติลสีฟ้าคือคําภาษาญี่ปุ่น ซับไตเติลสีเหลืองคือคําภาษาเกาหลี
(ภาษาญี่ปุ่น) พร้อมนะ
เอาเลย
ฉันเอาอยู่ แต่อย่าไปไหนไกล
เร็วสิ เดี๋ยวก็ไม่มีที่ยืนบนรถไฟ
จุ๊ๆ มานั่นแล้ว
จัดเลย!
อย่าให้หนีไปได้นะ!
ปัง! ปัง!
แต่ฉันเล็งหัวใจแล้วโดนตั้งแต่นัดแรก!
- ใช่ ฉันก็เห็น - ไม่จริง! เราปาระเบิดใส่พวกนายก่อน
ถึงตาฉันใส่หน้ากากกันแก๊สด้วย
ส่งมาสิ!
นายคนนั้นอีกแล้ว
นั่นบ้านฉัน
แม่
กลับกันเถอะ
พวกนายก็ควรกลับแล้วเหมือนกัน
ศพของพ่อ... เขาจะได้คืนไหม
น่าจะขึ้นกับว่าสภาพเป็นยังไงน่ะ
แต่โมซาซึ อย่าลืมที่คุณพ่อฮูสอนไว้
พระเจ้าทรงปกปักษ์คุ้มครองเราอยู่
นายเชื่อตามนั้นใช่ไหมล่ะ
ดูสิใครมา
บันโด่
(ภาษาเกาหลี) โมซาซึ
มาเร็วๆ ช่วยป้าเก็บผ้าหน่อย
ป้าฮะ ทําไมเรียกแต่ผมคนเดียว
ไม่เรียกใช้พี่บ้าง
เพราะแกเอาแต่เล่นไปเรื่อยน่ะสิ
เร็วๆ เข้า!
"เราต้องคอยพิทักษ์ รักษาภาษาของเราให้บริสุทธิ์
อย่าให้แปดเปื้อนภาษาของจักรวรรดิอเมริกัน
ตัวอย่างเช่น คําที่เคยพูดว่า 'เบลท์' ควรเปลี่ยนมาใช้คําว่า 'ที่ผูกเอว'
นี่คือสิ่งที่นักวิชาการกําลัง ทุ่มเทเวลาศึกษาอย่างจริงจัง"
ป้าฮะ!
เป็นอะไรหรือเปล่าครับ
คุณ... ฟังผมเข้าใจไหมนี่
นั่นโนอาเหรอ
- โนอา... - เรียกป้าเหรอจ๊ะ
โนอา
นี่อะไรกัน เขาคือใคร
ผมว่า...
ผมว่า... ใช่เขานะ
อิสอัคเหรอ
ผมกลับมาแล้ว คุณพี่
ผม...
ถึงบ้านแล้ว
กลับมาแล้ว
(สร้างจากนวนิยายโดย มินจิน ลี)
(โตเกียว)
เฮนเนสซี เพียว
เติมน้ําสักนิดพอ
มาทําอะไรตรงนี้
ผมมาขอความกรุณา
ผมจะต้องทําอย่างไร
คุณกับผมก็อาจจะเป็นคนแบบเดียวกัน
ทั้งคุณพ่อคุณและคุณพ่อของผม
ประสบความสําเร็จทางการเงินอย่างสูง
แล้วก็เหมือนคุณ ถ้ามีใครมาขวางทาง
ผมจะยิ่งพยายามหนักขึ้น ใช้เล่ห์เหลี่ยมร้ายขึ้น
ผมต้องพิสูจน์ให้โลกเห็นว่า
ผมไม่ใช่คนที่ไร้ความสําคัญ
แล้วตอนนี้
นักธุรกิจแห่งปีของประเทศญี่ปุ่น
ได้รางวัลจากคนกลุ่มเดียวกับที่ เคยพยายามเหยียบย่ําทําลายผม
ตั้งแต่เห็นหน้าคุณ
ผมก็รู้เลยว่าคุณจะต้องมาขัดแข้งขัดขา
ความล้มเหลวของคุณคือสิ่งที่ผมต้องรับ
ดังนั้นจะไม่มีความกรุณาปรานีอะไรทั้งนั้น
เพราะผมกําลังใช้คุณ เป็นสาส์นให้คนทั้งวงการได้รับรู้
ถ้าใครกล้าหือ ผมจะเหยียบให้ไม่ได้โงหัวขึ้นมาอีก
เขาอยู่ไหน อยู่ในห้องเหรอ
ซอนจา
ต้องทําใจดีๆ เอาไว้นะ
นั่นใคร
ฉันเองค่ะ
ฉันเอง
คุณซอนจา
ใช่ค่ะ นี่ฉันเอง
ทําอะไรของคุณน่ะ ทําทุกคนตกอกตกใจแบบนี้
ฉันสวดภาวนาให้คุณทุกวันทุกคืน
ชีวิตคุณคงต้องลําบากมาก
เทียบกับคนอื่นๆ แล้วเรายังโชคดีกว่าเขา
ฉันเป็นหนี้บุญคุณคุณพี่กับพี่สะใภ้อย่างมาก
ทั้งสองดีต่อเรามากจริงๆ
ได้ข่าวว่าพี่ชายผมไปทํางานที่ไกลๆ
ผมอยากเจอเขามาก
ไม่อยากให้คุณเห็นผมในสภาพนี้เลย
ลูกๆ ก็ด้วย
กังวลเรื่องแบบนั้นทําไมกัน
คุณต้องพักฟื้นให้หายดีก่อน
ได้
เหนื่อยมากจริงๆ
นอนเถอะค่ะ
อย่าทิ้งผมไปนะ
คุณซอนจา
ฉันแค่จะไปตามหมอค่ะ
หมอมาแล้วคุณจะต้องดีขึ้นแน่ๆ
ต้องตามหมอมาดูเขาด่วนเลย
แต่ช่วงเวลาแบบนี้จะไปตามหมอที่ไหนได้
เห็นว่าส่งหมอไปแนวหน้ากันหมดแล้ว...
ตามโรงพยาบาลน่าจะยังเหลืออยู่บ้าง
เราต้องหาให้ได้สักคน
ซอนจา!
แล้วถ้า...
ถ้ามันสายเกินไปแล้วล่ะ
คอยอยู่ข้างเขาไม่ดีกว่าเหรอ
เราไม่รู้ว่าเธอเหลือเวลาแค่ไหน ที่จะได้อยู่กับเขา
พี่สะใภ้ลืมไปแล้วเหรอ
เขาเคยเอาชนะความตายมาแล้ว
ถ้าหมอมาช่วย เขาต้องเอาชนะได้อีกแน่
ฉันแน่ใจ
มาอีกแล้ว ต้องการอะไรอีก
รู้หรือเปล่าว่านี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้ว
- ฮัลมอนี - ไสหัวไป!
ผมไม่มีที่ไปแล้ว
ไม่รู้จะหันไปพึ่งใคร
ฮัลมอนี
(ออกไป!)
มีเรื่องที่ผมต้องสารภาพก่อนครับ
บ้านของคุณย่าเป็นแบบนี้
เพราะผม
เธอ...
หลังจากผมบอกคุณย่าว่าไม่ต้องเซ็น ชิฟฟลีย์สก็ไล่ผมออก
ผมจึงถูกถอนวีซ่าอเมริกา
ตอนนี้ติดอยู่ที่นี่แล้ว
ไม่ใช่แค่นั้น แต่อาเบะซังกําลังพยายาม...
พอแล้ว แล้วมันเกี่ยวอะไรกับบ้านฉัน
ผมไปตกลงกับคนคนหนึ่ง
เขาก็ใช้เส้นสายทุกทาง พยายามบีบให้คุณย่าย้ายออก
เราจะช้อนซื้อที่ผืนนี้ขึ้นมา
แล้วค่อยเอาไปขายคืนให้อาเบะซังกับชิฟฟลีย์ส
ผมต้องการเงินก้อนนั้นถึงจะอยู่รอด
- ผมหลังชนฝาแล้ว... - เหตุผลแค่นั้นก็เอามาแก้ตัวแล้วรึ
แต่ชีวิตก็เป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอ ฮัลมอนี
เราทุกคนหันมาแว้งกัดกันเองเพื่อเอาตัวรอด
โดยไม่ทันรู้ตัวว่า สุดท้ายแล้วเราก็รับใช้พวกนั้นอยู่ดี
นี่คือสิ่งที่พวกมันต้องการ
บีบให้เราต้องคุกเข่าขอความเมตตา
ในที่สุด
ก็คิดได้เสียที
ผมเองครับ โนอาเอง
โนอา ไปตามฮูเซกตันมาหน่อย...
ตอนนี้เขาเป็นบาทหลวงของเรา
บาทหลวงเหรอ
ใช่ครับ คุณพ่อยูเสียไปตั้งแต่หลายปีก่อน
เข้าใจแล้ว
ไปสิ
ตามคุณพ่อฮูมาหน่อย
เร็วๆ ด้วย ทําได้หรือเปล่า
ครับ
โนอา ไปสํานักโทรเลขให้ป้าหน่อยจ้ะ
เราต้องส่งข้อความบอกลุงเขา
แต่คุณป้า พ่อเพิ่งสั่งให้ผมไปตามคุณพ่อฮูมา
อ้อ
คงอยากภาวนาด้วยกัน
- งั้นไปเลยจ้ะ - ฮะ
ผมล่ะ ผมไปส่งโทรเลขให้ได้นะ
เข้าใจใช่ไหมว่าเรื่องนี้สําคัญแค่ไหน
ผมทําได้ฮะ
ผมจะส่งข้อความไปให้ถึงลุง
ขออนุญาตครับ ผมอยากส่งโทรเลข ไปหาลุงที่นางาซากิ
เรื่องสําคัญมาก
เธออ่านออกรึเปล่า
ยี่สิบเอ็ดอักษร
แปดสิบเซน
อ่านทวนก่อนนะว่าข้อความไม่ผิด
(อิสอัคกลับบ้านมา)
(ใกล้ตายเต็มที)
คุณพ่อ! เขากลับมาแล้วครับ!
โนอา
รอมาหลายปี ในที่สุดพ่อผมก็กลับมาบ้าน
แต่เขาป่วยหนักมาก
ช่วยหน่อยเถอะครับ ผมรู้ว่าคุณพ่อช่วยได้
ขอให้เราคุยกันก่อนได้ไหม
คุณพ่อผมกลับมาถึงบ้านแล้ว
มากับผมหน่อย
ไปภาวนาให้เขาหน่อย
ขอให้พระเจ้าทรงช่วยให้พ่อแข็งแรงขึ้น
แค่ภาวนาอาจจะไม่พอนะ
ผมรู้ว่าพระผู้เป็นเจ้าจะทรงฟังคําขอของคุณพ่อ
โนอา รู้นี่ว่าเรื่องมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น
แต่มันต้องง่ายสิ!
ผมเป็นเด็กดีมาตลอด
ไม่ใช่เหรอ
ผมตั้งใจอย่างหนักเพื่อเป็นเด็กดี
ครั้งนี้พระเจ้าจะเมินหนีพวกเราไม่ได้นะ
ไม่ได้อีกแล้ว
ขอไปหยิบของก่อน
เขาต้องหาหมอ
ฉันมาเพราะเรื่องนั้น
เธอต้องพาตัวเองกับลูก ออกไปจากเมืองนี้ให้ได้ก่อน
คุณไม่ถามด้วยซ้ําว่าใครจะต้องหาหมอ
คุณรู้อยู่แล้ว
ตอบฉันหน่อยสิ
ที่จริงคุณช่วยเขาได้ตั้งนานแล้วใช่ไหม
ฉันช่วยเขาออกมาได้รอบนี้
เพราะแลกกับคําสัญญากับผู้คุมในคุก
ว่าจะพาเขากับครอบครัวลี้ภัยออกจากเมือง
ทุกคนดิ้นรนพยายามหนีกัน
เว้นแต่เธอคนเดียว
เธอคงจนมุมแล้วจริงๆ
ถึงได้ยอมมาหาฉัน
ใช่สิ
เอาอย่างนี้
ฉันจะเรียกหมอให้
หมอดีที่สุดเท่าที่ยังเหลือในเมืองนี้
แต่แลกกัน
เธอกับลูกๆ ต้องไปกับฉัน
ไม่ว่าเขาจะไปด้วยหรือไม่
สัญญากับฉันก่อน
คนเราลืมกันได้ง่ายๆ นะว่า ช่วงหลายปีนั้นชีวิตลําบากแค่ไหน
แต่ดูตอนนี้สิ
ตอนที่ซื้อที่ตรงนี้ช่วงหลังสงคราม
เขาแทบจะให้เปล่า
อะไรนะ
พูดจริงๆ
ไม่อย่างนั้นจะมีปัญญาซื้อเหรอ
ผมก็สงสัยอยู่เหมือนกัน
ที่ตรงนี้มีข่าวลือประหลาดๆ มาแต่ไหนแต่ไร
ข่าวลือแบบไหน
เนี่ยนะ ชะตาของฉัน หาตัวอะไรมาเป็นภาระอยู่เรื่อย
เจ้าหมานี่มันกินไม่เคยอิ่ม
ฮัลมอนี เดี๋ยวสิครับ ข่าวลืออะไร
ใครจะจํารายละเอียดได้
เรื่องโรงเรียนฝึกทหารที่เคยตั้งอยู่ตรงนี้น่ะ
วันหนึ่งจู่ๆ ก็มีรถบรรทุกแล่นเข้ามา
บรรทุกศพมาเต็มคันรถ
เขาจะบรรทุกศพ เข้ามาในโรงเรียนทหารทําไม
ใครจะรู้ล่ะ
ช่วงสงคราม ไม่มีใครตั้งคําถามอะไรหรอก
แค่นั้นเหรอ ข่าวลือพูดอยู่แค่นั้นเหรอ
ค่อยๆ กิน เดี๋ยวก็อ้วกอีก
- ฮัลมอนี - อะไรล่ะ
ยังจะถามอะไรมากมายอีก
ก็บอกไปแล้วไง
เรื่องมันนานมาแล้ว
ไปกวนวิญญาณคนตาย... จะได้อะไรขึ้นมา
แต่เป็นไปได้ไหมว่ากระดูกพวกเขายังอยู่
ฮัลมอนี
ฉันต้องพยายามลืม
เข้าใจใช่ไหม
ฉันพยายามอย่างหนักเพื่อลืม
ไม่อย่างนั้นฉันจะทนอยู่ได้ยังไง
แต่กระดูกพวกนี้อาจให้อะไรเราได้
พูดเรื่องอะไรของเธอ
คุณย่าไม่เข้าใจเหรอ
นี่แหละวิธีที่เราจะสู้กลับ
ด้วยเรื่องนี้ เราทําให้พวกนั้น เลิกพยายามเล่นงานเราได้
เนี่ย ตอนยังเด็กเท่าผม
เขาทําลายสถิติการวิดพื้นในบ้าน
ตอนนี้เขาต้องรวยมากแน่ๆ
การได้เป็นคนรวยสําคัญกับลูกขนาดนั้นเหรอ
แน่สิฮะ ถ้าเรารวย ผมจะได้จ้างหมอที่เก่งสุดมารักษาพ่อ
แล้วก็ซื้อบ้านใหม่ใหญ่กว่าเดิมให้เรา
แล้วถ้าซื้อแล้วยังมีเงินเหลือ
ป้าจะได้ไปซื้อน้ําตาลในตลาดมืดมาทําขนมอีก
ไหวหรือเปล่า
อัปป้าก็โตขึ้นมาในบ้านหลังใหญ่
มีห้องเยอะแยะ
แต่พวกเราไม่ได้รับอนุญาต ให้เข้าไปในหลายๆ ห้อง
เป็นผมต้องแอบเข้าไปแน่เลย
เป็นลูกก็ทําแน่สินะ
ประเด็นคือ พ่อไม่คิดถึงบ้านหลังใหญ่นั่นเลย
คิดถึงแต่คนที่อยู่ในบ้านนั้น
สมบัติที่มีค่าแท้จริงน่ะนะ โมซาซึ...
คือการเป็นที่รัก
แต่พ่อฮะ ทําไมต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งด้วยล่ะ
ผมอยากทั้งเป็นที่รักแล้วก็รวยด้วย
เกิดอะไรขึ้น
ไฟดับอีกแล้วน่ะ
เดี๋ยวนี้ไฟดับเกือบทุกคืน
ฉันจะไปจุดตะเกียง
นี่ฮะ
พ่อจะได้ไม่กลัว
ขอบใจนะ ลูกพ่อ
มาแล้ว!
อัปป้า
ดีใจที่ได้พบกันอีกนะพี่
คุณพ่ออุตส่าห์มา
ผมก็ต้องมาสิ
เมื่อในที่สุดเขาก็ได้กลับมาบ้าน...
ผมขอคุยกับบาทหลวงเป็นการส่วนตัว
มากันจ้ะ
โนอาอยู่ด้วยได้
อัปป้า
โมซาซึ มาช่วยป้าจุดตะเกียงก่อน
แต่ฮัลมอนี ถ้าที่เล่ามาเป็นเรื่องจริง
บริษัทอย่างโคลตันไม่คิดจะลงทุนกับที่ผืนนี้แน่
กลับไปคิดเรื่องนั้นอีกได้ยังไงกัน
ใจเย็นๆ แล้วฟังผมก่อนครับ
หลังจากที่เราขายที่ผืนนี้ให้อาเบะซัง
เราค่อยปล่อยข่าวลือเรื่องกระดูกใต้ดิน...
เราไม่รู้ด้วยซ้ําว่ายังอยู่กันรึเปล่า!
ไม่สําคัญเลย ข่าวลือแบบนี้ โคลตันไม่คิดจะมาทําโรงแรมแน่
ผมมั่นใจ
และถ้าไม่มีโคลตันช่วย อาเบะซังจะต้องรับภาระหนี้ก้อนใหญ่มาก
คิดได้ยังไง ถึงกับจะขุดคนตายมาใช้
ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องในอดีต ไม่จําเป็นต้องรับผิดชอบ
ไม่ต้องพูดแล้ว!
ถ้าอย่างนั้นคุณย่าทําไปทําไม
ที่พยายามไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยขนาดนั้น
เป็นฝีมือเธอใช่ไหม
เธอคือคนที่เอาชื่อฉันไปแจ้งทางการ
คุณพ่อ
ใช่ คิดถูกแล้ว
ผมแจ้งเอง
ฉันก็คิดอยู่แล้วว่าเธอไม่ค่อยชอบฉัน
ทําไม
ผมไม่ได้ไม่ชอบคุณ
ผมเกลียดคุณเลยต่างหาก
คุณเป็นคนที่ใครๆ ก็รักได้ง่ายๆ
ส่วนผม...
แม้แต่พ่อแม่แท้ๆ ยังทิ้งผมไว้
คุณพ่อยูเป็นคนรับผมมาเลี้ยง
ขณะที่ทุกคนมีแต่จะเขี่ยผมไปให้ไกลๆ
คุณพ่อยูเลี้ยงผมมาเหมือนลูก รักผมเหมือนลูก
จนคุณมาที่นี่
เมื่อนั้น เขาก็รักผมน้อยลง
ผมจึงแจ้งชื่อคุณกับทางการ
แต่ความสะใจที่คิดว่าจะได้...
กลับไม่เกิดขึ้นเลย
ผมภาวนากับพระเจ้าอย่างหนัก เพื่อให้เขาปล่อยตัวคุณ
คิดว่าฉันได้ออกมาตอนนี้เพราะเธอเหรอ
ก็ต้องเป็นเพราะทั้งครอบครัวช่วยกันภาวนา
แต่เชื่อได้เลย เสียงของผมก็อยู่ รวมกับเสียงภาวนานั้นด้วย
เหมือนที่ผมพยายามทําดีไถ่บาป
ไม่เพียงแต่ต่อพระผู้เป็นเจ้า แต่ต่อครอบครัวคุณและต่อโนอา...
ผมพยายามสุดใจ
ผมเข้าใจว่านั่นไม่ใช่การแก้ตัว
คุณคงไม่มีวันอภัยให้ผม...
ฉันอภัยให้เธอ
ไม่ได้นะพ่อ
ยกโทษให้ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด!
ตลอดหลายปีมานี่...
เพราะเขา...
เชื่อฉันเถอะ โนอา
ฉันรู้ว่าฉันขโมยอะไรไปจากชีวิตเธอ
ไสหัวไป! ไม่ต้องมายุ่งกับพวกเราอีก!
- โนอา! - ขอโทษนะ โนอา
ฉันขอโทษจริงๆ!
คุณพ่อ เกิดอะไรขึ้นคะ
โนอา
อัปป้า
ทําไมกัน
ผมเข้าใจ ผมมีสิทธิ์อะไรมาพูด
ผมรู้จักความทรมาทรกรรมกับใครด้วยหรือ
แค่คิดว่าจะต้องเข้านอนทั้งที่ท้องหิว...
ผมยังจินตนาการไม่ออก
ผมใช้ชีวิตสุขสบาย ง่ายดายจนน่าสมเพช
ผมเข้าใจถ้าคนรุ่นย่าจะเกลียดผม
เห็นสายตาที่คุณย่าใช้มอง...
สายตาที่ย่าตัวเองมองผม...
คนรุ่นย่าจะไม่ถามตัวเองได้ยังไง...
"ฉันดิ้นรนเอาตัวรอดจากเรื่องพวกนั้นมา เพื่อไอ้เด็กแบบนี้เหรอ"
ใช่ไหมล่ะ
มองไปเรื่อยๆ คงต้องคิดว่าทุกอย่างมันไร้ประโยชน์
ขอโทษนะครับที่รบกวนจนดึกดื่น
ผมจะไม่กลับมากวนอีกแล้ว ผมสัญญา
ฉันไม่เคยเสียใจกับชีวิตที่ใช้ไป
ยังไงก็เป็นชีวิตที่ดี
ลูกพ่อ ร่างกายที่ทรุดโทรม กระดูกที่หักพัง...
พ่อเหลืออยู่เพียงสิ่งนี้ที่จะให้ลูก
แต่ถึงอย่างนั้น จําไว้ให้ดี
ชะตาของบาทหลวงคนนั้นกับเรา...
ผูกพันเป็นหนึ่งเดียวกัน
โนอา
ความเมตตาปรานีไม่ใช่ทั้งของขวัญ หรืออํานาจที่จะถือไว้เหนือใคร
ความเมตตาปรานีคือการยอมรับ
การเอาชีวิตรอดนั้นมีสิ่งที่ต้องแลกมา
ยังมีเรื่องที่พ่ออยากบอกลูกทั้งสองอีกมาก
แต่จําเรื่องนี้ไว้ให้ดี
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...
ทั้งสองคนคือลูกพ่อ...
และพ่อคือพ่อของลูก
มาแล้วค่ะ!
พาหมอมาด้วย เขาจะช่วย
แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อย
- อัปป้า! - ท่าไม่ดี ทุกคนออกไปจากห้องนี้ก่อน
หมอมาช่วยแล้ว
โมซาซึ โนอา มาเร็ว
ออมม่า!
ผมขอบอกตรงๆ
ปอดของสามีคุณมีเสมหะเป็นเมือกเต็มไปหมด
ถ้าอยู่ที่โรงพยาบาลคงช่วยระบายออกได้
แต่ที่น่าเป็นห่วงยิ่งกว่านั้น
คือเขาติดเชื้อในกระแสเลือด
หมอคิดว่า...
เขาเหลือเวลาอีกไม่มากนัก
แต่คุณหมอต้องพอช่วยได้สิคะ
ขอร้องล่ะค่ะ
ถ้าเป็นเรื่องเงิน ไม่ต้องห่วงเลย
บอกเขาสิ
ต้องจ่ายแค่ไหนก็ยอม หมอไม่ต้องห่วงเลย
ฉัน... ฉันจะหาเงินมาให้ได้
อย่างดีที่สุด สามีของคุณ
ก็อยู่ได้อีกแค่ไม่กี่ชั่วโมง
สิ่งที่พวกนั้นทํากับเขา...
ช่างเลวร้ายนัก
ผมสงสารเขาจริงๆ
ขอโทษนะ
ผมไม่รู้มาก่อน
ว่าเราจะต้องเจอหนักถึงขนาดนี้
ไม่ใช่เรื่องที่ต้องขอโทษเลย
ตลอดหลายปีที่คุณหายตัวไป
มีคนมากมายคอยมาเล่าให้ฉันฟัง ว่าคุณมีน้ําใจดีงามกับพวกเขาแค่ไหน
คุณเสียสละตัวเองเพื่อคนอื่น
นั่นคือชายคนเดียวกับที่ฉันได้พบเมื่อ 14 ปีก่อน
และคนเดียวกับที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้
โลกนี้อาจจะเปลี่ยนไป...
แต่คุณไม่ได้เปลี่ยนเลย
ผมอยากเห็นลูกๆ โตเป็นหนุ่ม
คุณซอนจา...
เมียผม ผมอยากกอดคุณจัง
ผม...
ผมอยากมีชีวิตต่อ
อยากเหลือเกิน
อยากมีชีวิตจนแทบขาดใจ
เมื่อผมตายไปแล้ว...
คุณต้องหาใครมาอยู่ด้วยนะ
อย่าพูดอะไรอย่างนั้นสิ
ซอนจามีรักในใจมหาศาล
ผมรู้ดี
การเป็นที่รักของสามี
ได้รับเกียรติจากคุณ...
สําคัญที่สุดในชีวิตของฉันแล้ว
แต่คุณจะอยู่ต่อยังไง
ไม่ต้องห่วงเราหรอกค่ะ
ฉันสัญญา
ลูกๆ ของเรา...
จะต้องได้มีชีวิตที่ดี
โนอากับโมซาซึ...
จะต้องเจริญรุ่งเรือง
โลกนี้ไม่มีชายใดเหมือนพ่อของลูก
อย่าได้ลืมเสียล่ะ
ห้ามลืมเด็ดขาด
มาทําอะไรตรงนี้
ดีลเรียบร้อยแล้ว
เขาจะขายให้อาเบะกับโคลตัน ด้วยยอดเงิน 1,400 ล้านเยน
เราจะได้ค่าคอมมิชชั่นร้อยละสิบ
แต่ต้องรู้ไว้ โรงแรมนั้นไม่มีวันขึ้นได้
เพราะเราจะทําลายให้มันล่มจมตั้งแต่ต้น
และอาเบะต้องรู้ไว้
ว่าผมคือคนที่เล่นงานเขา
ไม่ใช่การซ้อมแล้ว เครื่องบินทิ้งระเบิดจริง!
รีบไปหลุมหลบภัยด่วน!
- เร็วเข้า รีบไป! - ไปเร็วๆ!
ยังโอ้เอ้อะไรอยู่ เราต้องไปแล้ว!
หนีเร็ว! ให้ไว!
- เดี๋ยว แม่ผม... - ออมม่า!
ซอนจา!
- แต่สามีฉัน! - หนีเร็ว!
ไม่ ทิ้งสามีไว้แบบนี้ไม่ได้!
คําบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์