Kulay asul ang salitang Hapon. Kulay dilaw ang salitang Korean.
(sa Korean) Noa
Sunja, nandito kami.
Andyan na siya!
San ka nanggaling?
Kailangan na nating umalis.
Patay na ang asawa ko.
Sunja, sino sila?
Siya si Koh Hansu, isang kaibigan.
May nahanap siyang lugar sa probinsya.
Ang bilin sa atin ay pumunta sa shelter.
'Di kayo mapoprotektahan ng shelter.
Pero wala rito ang asawa ko.
Hindi tayo pwedeng basta lang umalis nang walang paalam.
Patay na kayong lahat pagbalik niya.
Kapag nagsimula na ang pagbomba, 'di na titigil ang mga Amerikano.
Umalis na kayo.
Alam kong nakakabigla ito, pero magtiwala tayo sa kanila.
Ligtas tayo kay G. Koh.
Pumasok kayo. Kunin lang ang mahalagang bagay.
- Dali. - Halika na.
Noa, magdagdag ka pa ng kumot!
Ano'ng ginagawa mo? Wala nang oras.
Hindi ko pwedeng itapon na lang ito.
Minana pa ang mga ito sa ninuno. Kami ng asawa ko ay...
Hindi mo ba maintindihan ang sitwasyon?
Hindi ako bobo.
Pero ilang henerasyon na itong nasa atin.
Hindi ito pwedeng mawala.
Tumabi ka.
Tapusin mo na ang pag-impake. Ako nang gagawa nito.
Dalian mo na.
Mozasu, nasaan na ang sombrero mo?
Ipinasok ko na!
Dali, kunin mo na.
Dali.
Jiyun...
Wala siyang kasama.
Imposible 'yan. Hindi natin mahihinto ang sasakyan.
Kundi ay hindi na tayo makakalabas.
Sigurado akong ligtas na sila ng mga bata sa mga shelter.
Hindi na natin siya makikita ulit.
(sa Hapon) Punuin ang mga balde!
Pasok! Pasok! Dali! Takpan ang itaas!
Papasukin niyo kami!
Maawa kayo sa amin!
Ang anak ko! May sakit siya!
Pasakayin niyo kami!
Nagising ka na.
Nandito na tayo.
Mozasu, mag-ingat ka.
Sunja, talaga bang dito tayo tutuloy?
Ganito ba ang mangyayari?
May pinatawag na ako para ayusin ang lugar na ito.
Dadalhin nila ang mahahalagang suplay.
Mga kumot at iba pa.
Pero pang bakuran ito.
At walang kusina.
Kailan kami makakabalik ng bahay?
Kailangan munang matapos ang giyera.
Duda akong nakatayo pa rin ang bahay niyo ngayon.
Pinatawag ko si Kim Changho para samahan kayo.
Imposible 'yan.
Hindi namin kilala ang lalaking iyan.
Sunja, hindi papayag si Yoseb sa ganito. Hinding-hindi.
Tama siya.
Paano kami titira kasama ng lalaking hindi namin kilala?
'Wag kayong magtaka.
Sa tingin niyo ba ay nasa lungsod kayo?
Isipin niyo ang mga bata.
Baka nakakalimutan mong lumaki ako sa probinsya.
- Ako rin naman. - Mawalang galang na,
nasanay kayong may utusan sa lahat ng bagay.
At ikaw...
14 taon ka nang hindi nakakauwi sa probinsya.
Sa ganitong mga panahon, nagbabago ang mga tao.
Hindi mo alam ang kayang gawin ng taong desperado.
Makinig ka sa akin.
Mananatili siya. May tiwala ako.
Marami pang dapat gawin.
Noa, tulungan mo kong kunin ang gamit sa kotse.
Kyunghee, alam kong hindi ganito ang inaasahan natin...
Makinig ka.
Hindi ako natatakot sa dugyot. Ayos lang ako.
Hindi rin ako takot na mahirapan.
Pinapangako ko 'yan.
Pero ang lugar na ito...
Parang katulad ko rin ang isang hayop...
At malayo rin si Yoseb...
Wala na bang ibang mapupuntahan?
Wala na.
Wala na para sa kagaya natin.
Gagawin ko ang lahat para mas maging komportable kayo.
Hindi na kailangan.
Ayoko ring mag-isip ka ng iba.
Pero nagpapasalamat ako sa lahat ng ginawa mo.
Wala na akong hihilingin mula sa iyo.
Hindi mo ba kayang tanggapin ang tulong na binibigay ko?
- Ang pagtulong sa inyong dalawa... - Natatakot ako.
‘Wag kang mag-alala. Hindi niya malalaman.
Matalino siyang bata.
- Mapapansin niya ito... - Hindi siya maghihinala.
Hindi niya iyo maiisip.
Delikado ito.
Sa tingin mo gagawa ako ng bagay na ikapapahamak ng anak ko?
Paano ko malalaman?
Kung magsalita ka, parang kilala mo ako.
Hindi tayo magkakilala.
Hindi 'yan totoo.
Labing-apat na taon.
Hindi na ako ang babae sa dalampsigan.
Ako ngayon ay...
Ako ngayon ay isa nang biyuda.
Gaya ng mama ko.
Sunja.
BASE SA AKDA NI MIN JIN LEE
HUNYO 1945
Naisip kong tanungin ang foreman kung totoo.
'Wag na.
Tingnan mo sila! Ang laki ng itinaba.
Halatang mas marami silang nakukuha kaysa sa atin.
’Wag mo silang papansinin.
Paano 'yun? Hindi sila matigil.
Sabihin mo sa akin kung anong pinag-uusapan nila.
Ano naman ang maidudulot nito?
Sabi nila mataba ako, tama?
Iyon lang ang naintindihan ko.
Pareho lang naman ang trabaho natin,
pero sinasabi nilang hindi tayo nagtatrabaho.
Hindi naman ito ang unang beses na narining mo ang ganyang usapan.
Bakit ka apektado?
Nakakainis yung babaeng maganda.
Tingnan mo siya!
Akala niya siguro mas magaling siya sa atin.
Sino ba siya para magyabang?
Gamitin ang kamay, hindi ang bibig,
para matapos niyo ang trabaho.
Lahat kayo! Bilisan ang pagkilos.
Sino ka ba para utusan kami?
Hindi kami nagtatrabaho para sa iyo!
Sigurado kayo?
Anong ingay 'yan?
Balik sa trabaho.
May problema kayo?
Dali! Lumabas ka na!
Tumatakas ito!
Tulungan mo ako!
Gusto niyang tumakas!
Sige lang! 'Wag kang papahuli!
Dali, takbo!
- Mozasu, tumatakas ito! - Sige lang! Go!
Tulong!
- Tulungan niyo kami. - Go!
G.Kim, heto!
Huli ka.
Hindi patas iyon. Dalawa laban sa isa.
Salamat sa iyo.
Uuwiin niyo na?
Mas masaya pa ito kaysa sa paaralan.
Sang-ayon ka ba?
Sana hindi na tayo bumalik.
Hindi naman palaging may giyera.
Isa pa, ganito ba talaga ang gusto mong gawin habang-buhay?
Ang maghabol ng mga manok at linisin ang dumi nila?
Mukhang okey iyon sa akin.
Pano kung hindi tayo dinala ni Koh Hansu dito?
Napakaswerte natin, 'di ba?
Pero hindi patas si Mama.
Bakit ang tagal bago niya ipinakilala si Koh-san sa atin?
Isipin mo na lang kung gaano kadaming kendi ang makakain natin.
Sayang naman.
Mawalang-galang.
Baka hindi mo na ako naaalala.
Nandito ako noong isang gabi.
Naalala ko.
Nag-alala ako.
Ang apo mo,
kumusta siya?
Hindi niya dapat sinabi iyon noong oras na iyon.
Alam kong hindi siya ganoon.
Hindi ako sang-ayon.
Yung lalaki sa counter, nasobrahan ang pagkabastos.
Naging matapang ang apo mo para ipaglaban ka.
Medyo naiilang ka sa akin.
Hindi ko sinasadya.
Pasensya na.
Anong kailangan mo, Solomon?
Ang may-ari, gusto na raw niyang ibenta ang lupa.
Totoo na talaga ito.
Pare, desperado ka na siguro.
Talagang desperado.
Nabalitaan ko ang pondo na sinubukan mong ilikom.
Pasensya na kung hindi ito nagtagumpay.
Si Abe. Siya ang target.
Umalis ka na. Hindi ka pa rin nagbabago.
Nagbago na ako.
At sa tatlong buwan na natitira sa bank account ko,
masasabi mong wala nang mawawala pa sa akin.
Hindi? Pero kailangan mo ng tulong ko, 'di ba?
- Oo. - Okey.
Bakit ko naman gagawin iyon?
Dahil 'yung ginagawa mo dyan,
nagpapakahirap sa likod ng mesa,
bilang isang dakilang manggagawa,
hindi iyan ang Tom Andrews na dating namumuno sa leaderboard
sa loob ng walong taon.
At isa pa, hindi mo sila kayang ma-target, tama?
Anong pinagsasabi mo, Solomon?
Tinutukoy ko ang totoong dahilan kung bakit ka nandito, Tom.
Kung bakit ka pinaalis sa New York.
Nabalitaan mo ang tungkol sa pagpapabaya ko sa mga asset ng kliyente?
Hindi ko naman kailangang ipaliwanag ang sarili ko,
pero may isang buwsit na lalaki na kinakalaban ako.
Dahil kaya kong sabihin sa kanya na wala siyang kakayanan.
At doon na nagsimula ang pakikipaglaban niya sa akin,
kaya hinalungkat niya ang bawat isa sa mga kalakaran ko.
Hulaan mo kung ano yun?
Ang Baldwin United.
Sino yun? Hindi na mahalaga.
Hindi na mahalaga, Solomon.
May mga iregularidad sa mga form.
Hindi ako ang nag-file noon.
Siyempre hindi. Kagagawan iyon ng isang bobong analyst, gaya mo.
Pero napatunayan naman na wala kang sala.
Noong naglaon, oo.
Pero tinanggal pa rin ako.
Hello, Tokyo, ang sintensya ko sa bilangguan.
Anong gusto mo, Tom?
Gusto kong mas madalas na makita ang mga anak ko.
Gagawin ko ang lahat para lang hindi sila magalit sa akin.
Hindi, ang gusto ko talaga
ay makahanap na ng mayamang asawa ang dati kong asawa
para iwan na niya ako puta.
Maganda siguro iyon.
Hindi, hindi iyon ang totoo mong gusto, Tom.
Gusto mong umuwi ng bahay.
Hindi ba talaga iyon?
Pano kung sabihin ko, sa parehong araw na ito sa susunod na taon makakauwi ka na?
Wala ka na rito,
may sarili nang pondo para simulan ang susunod mong plano,
para ipakita sa mundo na may laban pa si Tom Andrews.
Seryoso ako. Pwedeng mangyari iyon.
Siyempre, may kapalit iyon.
Mama! Alam kong darating siya!
Mozasu!
Hoy, sandali!
G. Koh!
Mama, tingnan mo
Nakaka-miss pala ang musika.
Sunja, pakinggan mo.
Wala iyon, pero masaya akong nagustuhan niyo.
Ano pang mga dinala mo para sa amin?
- Mozasu! - Ayan.
Wow!
Tingnan mo, Noa! Sabi ko na, may pasalubong siya eh.
Ang paborito ko.
Noa, 'yan ang para sa iyo.
Gusto kong basahin mo ang mga iyan. Nang masinsinan.
Gusto mo bang isalin ko ang mga ito para sa 'yo?
Alam ko kung paano basahin ang mga yan. Ang gusto kong malaman ay kung kaya mo.
Hindi ito tungkol sa wika,
ngunit kung ano ang sinabi at hindi sinabi.
Sa madaling salita, kailangan mong mabasa ang mga hindi nakasulat.
Wow, ang dami dito.
Ano ito?
Dahan-dahan ka lang dyan.
Nakapagpalipad ka na ba ng saranggola?
Hindi, kahit minsan.
Tingnan natin kung kaya ninyong dalawa?
Sige!
- Halika na. - Pumunta tayo sa ilog.
Masaya iyon!
Halika!
Ano'ng ginagawa mo?
Sunja, ang bawat lalaki ay dapat matutong magpalipad ng saranggola.
Mga bata...
Alam mo, kailangan mong mag-ingat.
Balita ko hindi daw naging maganda ang trabaho ng dating nakaupo dyan.
Nabigo kaya siya dahil sa opisina?
Hindi ko alam ang tungkol doon.
Pero balita ko medyo...
malala iyon.
Parang masyadong mayabang.
Balita ko Amerikano ang tingin niya sa sarili.
Iyon siguro ang dahilan.
Bakit ka nandito?
May sinabi akong magandang balita kay Tom.
Nagdesisyon na ang may-ari ng lupa na ibenta ito.
At meron kang porsyento dito, palagay ko.
Meron.
- Magkano? - Limang porsyento.
Okey.
Binabati kita.
Salamat.
May sasabihin ka pa?
Gusto kong ipaalam sa iyo...
na ikaw dapat ang nagpapatakbo nito.
Mas marami kang trabaho kaysa sa iba.
Mas matalino ka rin.
Malamang ay magwawala ka kumg maririnig mo ito.
Dahil hindi ito kailanman mangyayari,
at pareho nating alam 'yan.
Kahit karapat-dapat ka para rito.
Pasensya na.
Susuportahan kita.
Seryoso ako.
Sandali lang.
Gusto mo bang kumain sa labas?
Parang date?
Ganoon ba ang mga Amerikanong kumilos?
Bibigyang kahulugan ang lahat?
Hindi, gusto ko lang malaman kung maliligo ba muna ako.
Maligo ka po.
Sa isang kondisyon.
Ano iyon?
Ako ang pipili ng lugar.
Heto na.
Nialamon nila ag mga pagkain ngayon.
Aakalin mong ilang araw silang hindi nakakain.
Hindi totoo. Dahil binusog ko sila kahapon.
Araw-araw kang nandito?
Maliban sa Sabado at Linggo.
Maraming bata tuwing Sabado at Linggo.
Ayaw mo sa mga bata?
Hindi mahilig ako sa mga bata.
Hindi lang lahat sa kanila.
Pero takot sila sa mga bata/
Kuha ka.
Ayoko noong isang iyon.
Kinukuha niya ang lahat ng pagkain.
Pano mo nasabing lalaki iyon?
Babae iyon.
Talaga?
Pero bantayan mo ang isang iyon.
Kapag nagsimula na siya, hindi na niya alam kung pano magpigil.
Mas malala pa sila sa mga baboy ng Ikaino Ward.
Doon ka ba lumaki?
Hindi.
Pinanganak ako sa Yeongdo.
Yeongdo? Saan iyon?
Hindi dito.
Marami pa akong gagawin.
Mauna na ako.
Ang apo ko.
Mabait siyang bata.
Pero namomoblema siya ngayon.
Mahirap siguro para sa kanya.
Hindi madali.
Pero sana maging madali ang buhay niya.
Noong kasing edad ko siya,
Pumipila ako noon sa mga rasyon at nag-eensayo para sa pakikipaglaban.
Akala namin ay papatayin kami ng mga Amerikano.
Hindi mo siya masisisi
kung hindi siya nabuhay sa magulong mundo, hindi ba?
Pero 'di ba dapat mas maging madali ang buhay niya?
Hindi.
Anuman ang panahon, hindi madali ang mabuhay.
Maliban kung mga diyos tayo.
Sige, lipad na kayong lahat!
Taas pa!
Ayan!
Dali, dali!
Taas pa.^
Sige lang!
- Huwag mong pababagsakin! - Dali!
Sige pa! Ayan na!
Mozasu, baka madapa ka!
Masaya ito! Antayin mo ako!
Noa! Mozasu!
Noa!
Mama!
- Mozasu, halika rito. - Mama.
Papunta sila sa hilagang direksyon.
Kung Nagasaki ang pakay nila, sa kabilang direksyon dapat.
Hindi nila pupuntahan ang asawa mo.
- Kyunghee! - Hahayaan ko siya.
Ayan. Tapos na.
Maswerte ang bayaw ko na makakakuha ng ganyang padala.
Malamang ay kinaiinggitan siya.
Sana nga.
Sana magkasya.
Ipapadala ko na ang mga ito.
Gabi na. Sa umaga ka na pumunta.
Sabi ng foreman, bukas ng umada raw siya pupunta.
Gusto ko nang ipadala ito kaagad.
Isa pa, hindi ko alam kung makakatulog ako ngayong gabi.
Kyunghee.
Sigurado akong ayos lang siya.
Alam ko.
Eh paano bukas?
O sa susunod na araw?
Hindi mo masisiguro na lagi siyang ligtas.
Imposible iyon.
Magkasama tayong lahat...
Habang siya ay nag-iisa...
Mukhang hindi ito patas.
Noa.
Tama na.
Matulog ka na.
Ikaw...
Ang papa mo,
'wag mo siyang kalilimutan.
Naintindihan mo?
Paanong hindi?
Sabi ko na. May magnanakaw!
May nagnanakaw sa mga itlog!
Ano 'yon?
Nitong nagdaang araw,
Nababawasan nang nababawasan ang mga itlog.
Noong sinabi ko sa foreman,
sabi niya tama daw ako.
Sobra siyang nagalit.
Pero nangako akong huhulihin natin ang magnanakaw.
Bakit ka nangako ng ganoon sa kanya?
Paano mo siya huhulihin?
Iniisip kong maglagay ng isang patibong.
- Isang patibong? - Ano iyon?
Hindi gagana iyon.
Kung gusto mo talagang mahuli ang magnanakaw, kailangan mong bantayan.
Huhulihin mo siya sa akto.
Tama!
Mama, pwede ba? Sige na.
Ligtas ba ito? Paano kung delikado siyang tao?
Sa tingin ko, sa aming tatlong lalaki sapat na ang kakayanan namin.
Kung sinuman iyon.
Dapat mahuli na natin ang gumawa nito para matigil na siya.
Mama, marunong siya rito.
Kita mo naman sa katawan niya.
- Sigurado kang ayos lang... - Sige pagplanuhan na.
Sabihin mo sa kuya mo.
Pagkatapos ng hapunan maghahanap tayo ng lugar sa pagbantay.
- Ano sa tingin mo? - Gusto ko yang plano,
Ipapaalam ko sa kuya ko.
Paganda nang paganda ang lugar na ito.
Sigurado ka ba?
'Wag kang mag-alala.
Malamang ay mga nagugutom lang na taga-bukid.
Okey lang ba kung sumama ako?
Gusto mong sumama sa amin?
Ngayon lang ako makakakita ng pagbabantay.
Mukhang nakakasabik ito.
Pero kung makakaabala ako...
Sigurado akong matutuwa ang mga bata na makasama ka.
Nakakain ka na ng yakitori, di ba?
Siyempre.
Maligayang pagdating!
Dalawang serbesa po.
Masarap ang pagkain dito.
At mura ang presyo.
Sakto para sa akin.
Salamat.
Alam mo...
alam kong hindi naging madali para sa ating dalawa.
Kasalanan ko ang halos lahat ng iyon.
Pero nandito na ako ngayon.
Ayoko nang magpanggap.
Kung hindi ito naaayon sa iyo...
Pwede ka nang umalis.
Hindi ako masasaktan.
Pero gusto kong malaman mo ito.
Hindi ako laging nasa baba.
Matalino ako.
May pangarap.
Alam ko na ngayon kung paano maglaro.
Ayokong magtagumpay nang may natatamaan.
Pero sa mga taong ganoon...
patas lang iyon.
Sabi ko nga, kung hindi ito naaayon sa iyo,
mauunawaan ko.
Cheers.
Ilang oras na ang nakalipas.
Gaano katagal pa tayo maghihintay?
Dalawang oras pa lang.
At 'wag kang maingay.
Matatakot ang magnanakaw.
Mozasu.
Baka wala tayong mahuli ngayong gabi.
Kung matalino siya, hindi siya babalik nang ilang gabi.
Baka mabigo tayo ngayong gabi?
Sinong makakapagsabi?
G. Kim, saan kayo nagkakilala ni G. Koh?
Noa.
Walang galang iyan.
Ayos lang.
Alam kong dati mo pang gustong itanong 'yan.
Nakilala ko siya sa pantalan 15 taon na ang nakararaan.
Doon ako nagtatrabaho noon.
Tinatanggap ko lang ang anumang trabaho na mahanap ko
at laging napapahamak.
Anong klaseng pahamak?
Napapasama sa suntukan.
Bobo ako noon.
Walang alam.
Magagalitin din.
Delikadong kombinasyon.
Bakit ka magagalitin?
Noon sa Korea, may maliit na bukid ang papa ko.
Kahit hindi malaki, napakain niya kami.
Pero noong dumating ang mga Hapon,
inutusan ang mga magbubukid na irehistro ang laki ng kanilang lupa.
Nagkamali ang isang klerk, malaki ang sukat na inireport.
Noong dumating ang buwis, hindi kayang magbayad ni papa.
Binawi ang lupa mula sa kanya.
Noong naglaon,
ipinamigay ang mga kapatid ko sa iba't ibang kamag-anak.
Labis ang pag-iyak ng mama ko dahil doon.
At ang pagmamahal niya sa papa ko,
naging matamlay ito.
Isang araw, pumunta sa bukid ang papa ko.
Ang bukid na sa amin dati.
Hindi na siya bumalik.
Ibinaon ko siya roon...
kung saan tumubo noon ang mga patatas.
At umalis ako ng bahay pagkatapos noon.
Tingnan mo doon!
Ilan kaya sila doon?
Bantayan ang mga gate.
Huli! Takbo!
- Dali! - Kuya, okey ka lang?
Tumatakas sila!
'Wag kang mag-alala sa kanila.
May isa akong nahuli.
Siya iyon!
Kilala mo ang lalaking ito?
Siya ang kumukutya kay Noa sa paaralan.
Parang-awa. Kung nalaman ito ng mga guro sa templo, parurusahan nila ako.
Isa ka sa mga evacuee?
Bakit mo ninanakaw ang mga itlog namin?
Hindi sapat ang pagkain para sa aming 20 katao.
Lagi kaming nagugutom.
Ano'ng gusto mong gawin sa kanya?
Ako?
Ikaw bahala. Pwede ko siyang pakawalan at bigyang babala.
O ibabalik ko siya sa templo at hayaan na lang kung anong mangyari.
Pakawalan mo siya.
Pero ang dami niyang ginawang masama sa iyo!
Sige na. Bago pa magbago ang isip ni Noa.
Hoy!
Siguraduhin mo na bibigyan ang iba. Kuha mo?
Bakit basta mo na lang siya pinalaya?
Sana gumanti ka sa kanya.
Tama lang ang ginawa ng kuya mo.
Mas maganda na may utang na loob ang kaaway mo sa iyo.
Natutunan na ito ni Noa.
Talaga?
Kailangan kong tandaan ito.
Halika na. Gabi na.
Hindi ba nakaksabik, Auntie?
Sobra sobra.
Duda akong makakatulog tayo ngayong gabi.
Hello?
Tapos na.
Si Abe-san na ang may-ari ng lupaing iyon.
Lahat kami ay nandito na. Dapat magtagumpay ito.
- Gagana ito. - Alam ko.
ANG SUBTITLE AY ISINALIN NI CAROLYN BATAY