Japońskie dialogi mają niebieskie napisy. Koreańskie dialogi mają żółte napisy.
Noa!
Sunja, tu jesteśmy.
Tam jest!
Widzę go!
Gdzie byliście?
Musimy jechać.
Mój mąż nie żyje.
Sunja, co to za ludzie?
To Koh Hansu, przyjaciel rodziny.
Znalazł nam dom na wsi.
Mamy iść do schronu.
Tam nie będziecie bezpieczni.
Ale nie ma mojego męża.
Nie możemy tak wyjechać.
Inaczej wszyscy zginiecie.
Kiedy Amerykanie zaczną bombardować, nie będą mieć litości.
Musicie jechać.
Wiem, że to nagłe, ale możemy im ufać.
Pan Koh nas ochroni.
Spakujcie tylko to, co trzeba.
- Szybko. - Chodźmy.
Noa, weź jeszcze jeden koc!
Co pani robi? Nie ma czasu.
Nie mogę tego wyrzucić.
To pamiątki rodowe. Mój mąż i ja...
Nie rozumie pani, co się dzieje?
Nie jestem głupia.
Ale mamy je od pokoleń.
Nie zostawię ich.
Proszę się odsunąć.
Ja to zrobię.
Szybko.
Mozasu, gdzie twoja czapka?
Już ją spakowałem!
Wsiadajcie szybko.
No już.
Jiyun...
Ona nie ma nikogo.
Nie możemy zatrzymać teraz auta.
Już byśmy nie wyjechali.
Na pewno jest już z dziećmi w schronie.
Jeszcze ją spotkamy.
Napełnij wiadra!
Wchodźcie. Szybko! Przykryjcie to!
Wpuśćcie nas!
Zlitujcie się!
Moja córka jest chora!
Wpuśćcie nas!
Obudziłaś się.
Dojechaliśmy.
Mozasu, uważaj.
Sunja, naprawdę mamy tu zostać?
Tak ma być?
Posłałem po moich ludzi. Posprzątają tu.
Przywiozą zaopatrzenie.
Koce i tak dalej.
Ale to goła ziemia.
I nie ma kuchni.
Kiedy będziemy mogli wrócić?
Kiedy skończy się wojna.
Waszego domu i tak już pewnie nie ma.
Poprosiłem Kima Changho, żeby tu został.
To niemożliwe.
Nie znamy tego człowieka.
Sunja, wiesz, że Yoseb nigdy by na to nie pozwolił.
To prawda.
Jak możemy mieszkać z kimś, kogo nie znamy?
Nie gadaj głupot.
Myślisz, że to miasto?
Pomyśl o dzieciach.
Zapomniałeś, że dorastałam na wsi.
- Ja też. - Z całym szacunkiem,
miałaś służących.
A ty...
od prawie 14 lat nie byłaś na wsi.
Ludzie się teraz zmienili.
Nie wiesz, do czego może popchnąć ich desperacja.
Posłuchaj mnie.
On zostanie. Ufam mu.
Jest sporo roboty.
Noa, pomóż mi rozładować auto.
Kyunghee, wiem, że nie tego się spodziewałyśmy...
Posłuchaj.
To nie ubóstwa się obawiam.
Ciężkiej pracy też się nie boję.
Zapewniam cię.
Ale kiedy widzę...
że nie jestem lepsza niż zwierzę...
A Yoseb jest tak daleko...
Naprawdę nie ma innego miejsca?
Naprawdę.
Nie dla takich jak my.
Postaram się, żeby było wam tu wygodnie.
Nie chcę tego.
Nie zrozum mnie źle.
Choć jestem ci wdzięczna,
nie chcę od ciebie nic więcej.
Tak trudno ci przyjąć moją pomoc?
- Pomoc dla was dwojga... - Boję się.
Nie martw się. Nigdy się nie dowie.
To mądry chłopak.
- Wyczuje coś... - Na pewno nie.
Nie przyjdzie mu to do głowy.
To niebezpieczne.
Myślisz, że naraziłbym swojego syna?
Skąd mam wiedzieć?
Mówisz tak, jakbyśmy się znali.
Ale tak nie jest.
To nieprawda.
Minęło 14 lat.
Nie jestem już tamtą dziewczyną.
Teraz jestem...
Teraz jestem wdową.
Jak moja matka.
Sunja.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI MIN JIN LEE
CZERWIEC 1945
Powinnam spytać kierownika, czy to prawda.
Nie musisz.
Patrz tylko, jak się spasły.
Widać, że dostają więcej od nas.
Ignoruj je.
Nie mogę. Ciągle tylko gadają.
Mogłabyś mi powiedzieć, co naprawdę mówią.
Po co ci ta wiedza?
Mówią, że jestem gruba, prawda?
To słowo zrozumiałam.
Pracujemy tak samo,
a im się wydaje, że próżnujemy.
Nie pierwszy raz to słyszysz.
Co się tak irytujesz?
Ta ładna mnie wkurza.
Patrzcie na nią.
Uważa się za lepszą od nas.
Kim ona jest, żeby się tak wywyższać?
Gdybyście mniej gadały, a więcej pracowały,
to już byście skończyły.
Patrzcie! Reszta musi za was nadrabiać.
A ty kim jesteś, żeby nam rozkazywać?
Nie pracujemy dla takich jak wy!
Na pewno?
Co to za gadanie?
Wracać do roboty.
Jakiś problem?
Szybko, leć!
Ucieka!
Pomóż mi!
Chce być wolna!
Nie daj się złapać!
Szybko!
- Mozasu, ucieka mi! - Nie zatrzymuj się!
Pomocy!
- Pomocy. - Leć!
Tutaj!
Mam ją.
To nie fair. Dwóch na jedną.
Nie byłeś zbyt pomocny.
Zaniesiesz ją?
To fajniejsze niż szkoła.
Zgadzasz się?
Mam nadzieję, że nigdy nie wrócimy.
Wojna nie będzie trwała wiecznie.
Poza tym naprawdę chciałbyś robić to do końca życia?
Ganiać za kurami i sprzątać ich gówno?
Mnie to pasuje.
A gdyby Koh Hansu nas tu nie przywiózł?
Mamy szczęście, nie?
Ale mama była nie fair. Czemu tak późno nam go przedstawiła?
Pomyśl, ile moglibyśmy zjeść cukierków.
Co za strata!
Przepraszam.
Pewnie mnie pani nie pamięta.
Byłem tu tamtego wieczoru.
Pamiętam.
Martwiłem się.
Co z pani wnukiem?
Jak się czuje?
Nie powinien był mówić tego, co powiedział.
To do niego niepodobne.
Nie. Mam inne zdanie.
Tamten człowiek za ladą zachował się nieodpowiednio.
Wypominając mu to, pani wnuk wykazał się odwagą.
Widzę, że panią peszę.
Nie miałem takiego zamiaru.
Przepraszam.
Czego chcesz?
Właścicielka chce sprzedać ziemię.
Tym razem naprawdę.
Musisz być naprawdę zdesperowany.
Nic dziwnego.
Słyszałem, że próbowałeś zebrać fundusze.
Przykro mi, że nie wyszło.
Abe. To on jest celem.
Wyjdź. Nie zmieniłeś się.
Zmieniłem.
Na koncie zostało mi kasy na trzy miesiące,
więc nie mam nic do stracenia.
Ale potrzebujesz mojej pomocy.
- Tak. - Właśnie. Czemu miałbym jej udzielić?
Bo to, co tutaj robisz,
harując za biurkiem,
odgrywając szeregowego pracownika,
to nie Tom Andrews, który wiódł prym
przez osiem lat z rzędu.
Ale wtedy nie byłeś na celowniku, nie?
O co ci chodzi, Solomon?
O to, dlaczego naprawdę tu jesteś, Tom.
Czemu Nowy Jork cię odesłał.
Słyszałeś, że zaniedbałem kapitał klientów, tak?
Nie żebym musiał ci się tłumaczyć,
ale wszystko to przez jednego gościa, który chciał mnie udupić,
bo miałem czelność mu powiedzieć, że nie jest pieprzonym Midasem.
Wściekł się na mnie
i prześwietlił, kurwa, każdą moją transakcję.
Zgadnij, co mnie pogrążyło. Baldwin United.
Kto to, kurwa, jest? Nieważne.
Nieważne, Solomon.
W formularzach były nieprawidłowości.
Choć nie ja je wypełniałem.
Jasne, że nie ja. Jakiś zasrany analityk, taki jak ty.
Ale firma cię oczyściła.
W końcu tak.
Mimo to mnie wygnali.
Witaj, Tokio, mój wyroku więzienia.
To czego chcesz, Tom?
Chcę widzieć moje dzieci częściej niż raz w roku.
Wystarczyłoby, żeby przestały mnie nienawidzić.
A naprawdę chcę tego,
żeby moja była żona usidliła nowego, bogatego męża
i dała mi, kurwa, spokój.
Byłoby świetnie.
Nie tego chcesz naprawdę, Tom.
Chcesz wrócić do domu. Nie o to chodzi?
A gdybym ci powiedział, że za rok o tej porze mógłbyś być w domu?
Daleko od tej firmy,
z pokaźnym funduszem na własną inicjatywę,
która pokaże światu, że Tom Andrews się nie skończył.
Mówię serio. Tak może być.
Oczywiście nie bez zobowiązań.
Mamo! Wiedziałem, że przyjedzie.
Mozasu!
Zaczekaj!
Pan Koh!
Mamo, patrz!
Ależ tęskniłam za muzyką.
Sunja, posłuchaj.
Drobiazg. Cieszę się, że się podoba.
Co jeszcze pan przywiózł?
- Mozasu! - Tutaj.
Ojej!
Patrz, Noa! Mówiłem, że przywiezie.
Moje ulubione.
Noa, to dla ciebie.
Chcę, żebyś je przeczytał. Uważnie.
Mam je dla pana przetłumaczyć?
Umiem je przeczytać, ale chcę wiedzieć, czy ty też.
Nie chodzi mi o język, ale o to, co jest tam powiedziane, a co nie.
Mówiąc inaczej, musisz nauczyć się czytać między słowami.
O rany, ale tego dużo.
Co to jest?
Ostrożnie.
- Puszczałeś kiedyś latawiec? - Nie, nigdy.
To zobaczymy, jak sobie poradzicie?
Tak!
- Chodźmy. - Nad rzekę.
Będzie super!
Chodź!
Co ty robisz?
Sunja, każdy chłopiec powinien umieć puszczać latawiec.
Chłopcy.
Powinnaś uważać.
Ponoć poprzedni właściciel tego biura kiepsko skończył.
Myślisz, że poniósł porażkę przez to biuro?
Tego nie wiem.
Ale słyszałem...
że trochę przesadził.
Miał o sobie za wysokie mniemanie.
A ja słyszałam, że uważał się za Amerykanina.
To by wiele wyjaśniało.
Co tu robisz?
Przyniosłem Tomowi dobre wieści.
Właścicielka zdecydowała się na sprzedaż.
Zakładam, że miałeś w tym udział.
Owszem.
- Ile dostałeś? - Pięć procent.
Rozumiem.
Gratuluję.
Dziękuję.
Coś jeszcze?
Chcę, żebyś wiedziała...
że według mnie powinnaś zarządzać tą firmą.
Pracujesz ciężej niż pozostali.
Jesteś też inteligentniejsza.
Na pewno doprowadza cię to do szału.
Bo ten dzień nigdy nie nadejdzie
i oboje o tym wiemy.
Nieważne, jak bardzo na to zasługujesz.
Przykro mi z tego powodu.
Kibicuję ci.
Naprawdę.
Chwileczkę.
Masz ochotę na kolację?
Zapraszasz mnie randkę?
Tak to robią Amerykanie?
Wszystko definiują?
Nie. Po prostu chcę wiedzieć, czy mam najpierw wziąć prysznic.
Poproszę.
Mam jeden warunek.
Jaki?
Ja wybiorę restaurację.
Proszę bardzo.
Ale się dzisiaj obżerają.
Można by pomyśleć, że dawno nie jadły.
Akurat. Wczoraj je karmiłem.
Codziennie tu pan przychodzi?
Poza weekendami.
Wtedy jest za dużo dzieci.
Nie lubi pan dzieci?
Skąd. Uwielbiam je.
No, nie wszystkie.
Ale one boją się dzieci.
Proszę trochę wziąć.
Ten mi się nie podoba.
Kradnie całe jedzenie.
Czemu pani zakłada, że to gołąb?
To gołębica.
Naprawdę?
Ale proszę uważać na tego.
Kiedy zacznie jeść, to nie wie, kiedy przestać.
Są gorsze niż świnie w Ikuno.
To tam pani dorastała?
Nie.
Urodziłam się w Yeongdo.
Yeongdo? Gdzie to jest?
Nie tutaj.
Mam dużo do zrobienia.
Pójdę już.
Mój wnuk to dobry chłopak.
Ale obecnie przechodzi trudny okres.
Musi być mu ciężko.
Tak. Nie jest łatwo.
Miałam nadzieję, że jego życie potoczy się inaczej.
Kiedy byłam w jego wieku,
stałam w kolejce po wydzielone racje i uczyłam się chować przed nalotami.
Myśleliśmy, że Amerykanie nas zmasakrują.
Nie można go winić za to,
że nie żyje w szalonym świecie, prawda?
Ale czy to nie znaczy, że powinno być mu łatwiej?
Nie.
Bez względu na czasy życie nigdy nie jest łatwe.
Chyba że jesteśmy bogami.
Czas już lecieć!
Wyżej!
No proszę!
Szybciej!
Puść go wyżej.
Dalej!
- Nie upuść go! - Szybciej!
Jeszcze! O tak!
Mozasu, uważaj, żeby nie upaść!
Ale fajnie! Zaczekaj!
Noa! Mozasu!
Noa!
Mamo!
- Mozasu, chodź do mnie. - Mamo.
Lecą na północ.
Gdyby ich celem było Nagasaki, lecieliby w drugą stronę.
Nie lecą do twojego męża.
- Kyunghee! - Zostaw ją.
I już. Gotowe.
Yoseb ma szczęście, że dostaje takie paczki.
Inni mu pewnie zazdroszczą.
Mam nadzieję.
Oby pasowały.
Zaniosę je.
Już późno. Lepiej idź rano.
Kierownik mówił, że idzie jutro na pocztę.
Chcę je jak najszybciej wysłać.
Poza tym nie wiem, czy dzisiaj zasnę.
Kyunghee,
na pewno nic mu nie jest.
Wiem.
Ale co będzie jutro?
Albo pojutrze?
Nie możesz mi obiecać, że zawsze będzie bezpieczny.
To niemożliwe.
My jesteśmy tu razem.
Kiedy pomyślę, że on jest sam...
To niesprawiedliwe.
Noa.
Wystarczy już.
Połóż się.
Nie...
Nie możesz
zapomnieć swojego ojca.
Wiesz o tym?
Jak bym mógł?
Wiedziałem. Mamy złodzieja!
Ktoś kradnie jajka!
Co się dzieje?
W ostatnich dniach
znajduję coraz mniej jajek.
Kiedy powiedziałem kierownikowi,
przyznał mi rację.
Był wściekły.
Ale obiecałem mu, że złapiemy złodzieja.
Po co mu to obiecałeś?
Jak go niby złapiemy?
Możemy zastawić pułapkę.
- Pułapkę? - Jak to?
To nie zadziała.
Jeśli chcesz złapać tego złodzieja, musisz się na niego zaczaić.
Złapać go na gorącym uczynku.
Właśnie!
Mamo, mogę to zrobić? Proszę.
A jeśli to ktoś niebezpieczny?
Myślę, że chłopcy i ja mamy razem dość siły.
Ktokolwiek to jest.
Lepiej złapać go od razu i zdusić to w zarodku.
Mamo, on się na tym zna.
Od razu to widać.
- Na pewno można... - No to mamy plan.
Idź powiedz bratu.
Po obiedzie znajdziemy dobry punkt obserwacyjny.
- Co ty na to? - To świetny plan.
Powiem Noemu.
Coraz bardziej mi się tu podoba.
Czy to dobry pomysł?
Spokojnie.
To pewnie tylko jacyś głodni wieśniacy.
Ja też mogę iść?
Chcesz iść z nami?
Pierwszy raz słyszę o takiej zasadzce.
To może być ciekawe.
Ale jeśli będę przeszkadzać...
Chłopcy na pewno się ucieszą.
Jadłaś już kiedyś yakitori?
Oczywiście.
Witamy.
Proszę dwa piwa.
Mają tu dobre jedzenie.
A do tego tanie.
To idealne w mojej sytuacji.
Dziękuję.
Wiesz...
zdaję sobie sprawę, że nie było między nami łatwo.
To głównie moja wina.
Ale taka jest moja obecna sytuacja.
Nie chcę już udawać.
Jeśli ci to nie odpowiada...
możesz odejść.
Nie będę mieć żalu.
Ale chcę, żebyś wiedziała jedno.
Nie zawsze będę na takim poziomie.
Jestem inteligentny.
Ambitny.
Znam już reguły gry.
Nie zamierzam odnieść sukcesu kosztem tych, którzy na to nie zasługują.
Ale ci, którzy zasługują...
nie mam wobec nich skrupułów.
Tak jak mówiłem, jeśli ci to nie odpowiada,
to zrozumiem.
Zdrowie.
Minęło kilka godzin.
Ile jeszcze musimy czekać?
Dopiero dwie.
Siedź cicho.
Odstraszysz złodzieja.
Mozasu.
Możemy nikogo dziś nie złapać.
Jeśli jest sprytny, przeczeka parę nocy.
Czyli siedzimy tu na nic?
Kto wie?
Skąd pan zna pana Koha?
Noa.
To niegrzeczne.
Nic nie szkodzi.
Wiem, że od dawna chciałeś mnie o to spytać.
Poznałem go 15 lat temu w porcie.
Pracowałem tam wtedy.
Imałem się różnych zajęć
i pakowałem się w tarapaty.
Jakie tarapaty?
Na przykład bójki.
Byłem głupi.
Nieokrzesany.
A do tego pełen złości.
Niebezpieczna mieszanka.
Złości na co?
W Korei mój ojciec miał małą farmę.
Nic specjalnego, ale mogliśmy z niej żyć.
Kiedy przyszli Japończycy,
farmerom kazano zgłosić, jaki obszar ma ich ziemia.
Urzędnik się pomylił i wpisał znacznie większą powierzchnię.
Kiedy przyszło zapłacić podatek, ojca nie było na niego stać.
Odebrano mu ziemię.
Z czasem
moje młodsze rodzeństwo odesłano do innych członków rodziny.
Moja matka wylała przez to mnóstwo łez.
A jej miłość do mojego ojca
zgorzkniała.
Pewnego ranka ojciec wyszedł na pole.
Pole, które kiedyś było jego.
Już nie wrócił.
Pochowałem go tam...
gdzie kiedyś rosły jego ziemniaki.
Wkrótce potem wyjechałem.
Patrzcie tam!
Ilu ich jest?
Pilnujcie furtki.
Uciekamy!
- Szybko! - Nic ci nie jest?
Uciekają!
Zostaw ich.
Mam jednego.
To on!
Znasz go?
To on dręczył Noego w szkole.
Proszę. Jeśli w świątyni się dowiedzą, dostanę w skórę.
Ewakuowałeś się z miasta?
Czemu kradniecie nasze jajka?
Nie ma dość jedzenia. Jest nas 20.
Cały czas głodujemy.
To co chcesz z nim zrobić?
Ja?
To twoja decyzja. Mogę dać mu ostrzeżenie i go puścić.
Albo zabrać go do świątyni i niech dzieje się, co chce.
Proszę go puścić.
Ale był dla ciebie strasznie wredny.
Idź, zanim Noa zmieni zdanie.
Hej!
Podziel się z resztą. Jasne?
Jak mogłeś go puścić?
Trzeba było się zemścić.
Twój brat postąpił słusznie.
Lepiej, żeby wróg miał dług wobec nas niż na odwrót.
Noa na pewno to już wiedział.
Naprawdę?
Muszę to zapamiętać.
Chodźmy. Późno już.
Fajnie było, ciociu?
Zdecydowanie.
Ciekawe, czy będziemy mogli zasnąć.
Halo?
Załatwione.
Posiadłość należy teraz do Abe- sana.
Zagraliśmy va banque. Oby się udało.
Uda się. Wiem to.
Napisy: Marzena Falkowska