ซับไตเติลสีฟ้าคือคําภาษาญี่ปุ่น ซับไตเติลสีเหลืองคือคําภาษาเกาหลี
(ภาษาเกาหลี) โนอา!
ซอนจา เราอยู่ตรงนี้
อยู่นั่น!
เห็นแล้ว!
หายไปไหนมา
เราต้องรีบอพยพเดี๋ยวนี้
สามีฉันตายแล้ว
น้องสะใภ้ คนพวกนี้เป็นใคร
นี่โคฮันซู เป็นเพื่อนเก่าของครอบครัว
เขาหาที่พักแถวบ้านนอกให้เราได้
ทางการสั่งให้เราไปที่หลบภัย
ที่หลบภัยพวกนั้นช่วยอะไรไม่ได้หรอก
แต่สามีฉันไม่อยู่
เราออกจากบ้านโดยไม่ได้รับอนุญาตไม่ได้
กว่าจะพูดจนเข้าใจก็ได้ตายกันหมดพอดี
ถ้าเริ่มทิ้งระเบิดเมื่อไหร่ พวกอเมริกันไม่หยุดง่ายๆ แน่
ต้องไปเดี๋ยวนี้
ฉันรู้ว่านี่ติดจะกะทันหัน แต่เราไว้ใจพวกเขาได้ค่ะ
นายห้างโคจะช่วยให้เราปลอดภัย
เข้าบ้านไป เก็บเฉพาะของที่จําเป็นเท่านั้น
- เร็วเข้า - ไปกันเลย
โนอา เอาผ้าห่มไปอีกผืน!
ทําอะไรอยู่อีก ไม่มีเวลาแล้วนะ
ฉันทิ้งของพวกนี้ไม่ได้
นี่เป็นสมบัติของตระกูล ฉันกับสามี...
ยังไม่เข้าใจอีกเหรอว่า ตอนนี้กําลังเจอกับอะไร
ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้น
แต่ของพวกนี้ อยู่กับเรามาหลายชั่วอายุคน
ฉันไม่ยอมเสียไปง่ายๆ
หลบไปสิ
ไปเก็บของให้เสร็จ เดี๋ยวฝังให้
เร็วเข้า
โมซาซึ หมวกอยู่ไหนลูก
เก็บไปแล้วครับ!
ขึ้นมาเร็วเข้า
เร็วๆ เลย
จียุน...
เขาก็ไม่มีใครเลย
ไม่มีทาง ตอนนี้เราหยุดรถไม่ได้แล้ว
ไม่อย่างนั้นจะออกจากเมืองไม่ได้เลย
พี่ว่าเขากับลูกๆ ไปถึงที่หลบภัยแล้วล่ะ
เราจะต้องได้เจอเขาอีกแน่
(ภาษาญี่ปุ่น) เอาถังตักน้ํารอไว้!
เข้าไป! เร็วๆ แล้วปิดหลุมเลย!
ขอไปด้วย!
เมตตาเราด้วยเถอะ!
ลูกสาวฉัน ลูกป่วยอยู่!
ขอไปด้วย!
ตื่นแล้วเหรอ
มาถึงเสียที
โมซาซึ ระวังด้วยลูก
ซอนจา เขาจะให้เราอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอ
ต้องเป็นอย่างนี้จริงๆ เหรอ
ฉันเรียกคนงานมาให้ช่วยจัดที่นี่ให้พออยู่ได้
เขาจะเอาข้าวของจําเป็นมาให้
ผ้าห่มอะไรแบบนั้น
แต่... นี่มันพื้นดินเลยนะ
ไม่มีที่ให้ทําครัวด้วย
เมื่อไหร่เราถึงจะกลับไปบ้านได้
ต้องรอให้สงครามจบก่อน
ตอนนี้บ้านของเธอไม่น่าจะเหลือแล้วมั้ง
ฉันสั่งให้คิมชังโฮอยู่กับพวกเธอด้วย
ไม่มีทาง
เราแทบไม่รู้จักผู้ชายคนนั้นสักนิด
ซอนจา เธอรู้นี่ว่าพี่เขยไม่มีทางยอมแน่ๆ
พี่สะใภ้พูดถูก
จะให้เราอยู่กับคนที่ไม่รู้จักด้วยซ้ําได้ยังไง
อย่าพูดอะไรไร้สาระ
คิดว่าที่นี่เป็นเหมือนในเมืองหรือไง
ต้องเห็นแก่ลูกๆ ก่อน
คุณลืมหรือเปล่าว่าฉันโตมาในชนบท
- ฉันก็เหมือนกัน - ด้วยความเคารพ
เธอมีคนใช้คอยรองมือรองเท้าทุกอย่าง
ส่วนเธอ...
ไม่ได้อยู่ในชนบทมาเกือบ 14 ปีแล้ว
ยุคเปลี่ยน คนก็เปลี่ยน
เธอนึกไม่ถึงหรอกว่า คนจนตรอกกล้าทําอะไรบ้าง
เชื่อฉันเถอะ
ให้ชังโฮอยู่ ฉันไว้ใจเขา
มีอะไรต้องทําอีกเยอะ
โนอา ไปช่วยลุงขนของจากรถหน่อย
พี่สะใภ้ ฉันรู้ว่านี่เป็นเรื่องไม่คาดคิด...
ฟังฉันหน่อย
ฉันไม่ได้กลัวลําบาก เรื่องนั้นฉันรับได้
ไม่ได้กลัวที่จะต้องใช้แรงงานหนักด้วย
สาบานได้เลย
พอมาเห็นจริง...
พอรู้ว่าเราไม่ได้ดีไปกว่าสัตว์เดรัจฉาน...
แถมสามียังอยู่ไกลมาก...
ไม่มีที่อื่นให้เราไปแล้วเหรอ
ไม่มี
คนอย่างเราไปที่อื่นไม่ได้
ฉันจะพยายามเต็มที่เพื่อให้เธออยู่สบายขึ้น
ฉันไม่ได้ต้องการ
และไม่อยากให้เข้าใจฉันผิด
ถึงฉันจะสํานึกบุญคุณที่มีต่อกัน
ฉันก็ไม่ต้องการอะไรจากคุณอีก
ทําใจไม่ได้ที่จะรับความช่วยเหลือจากฉัน ขนาดนั้นเชียวเหรอ
- ช่วยเธอทั้งคู่... - ฉันยิ่งกลัว
เธอไม่ต้องห่วง ลูกไม่มีทางรู้
เขาเป็นเด็กฉลาด
- เขาต้องสังหรณ์อะไรสักอย่าง... - เขาไม่มีวันคิดหรอก
มันเป็นสิ่งที่เขาจินตนาการไม่ถึง
นี่มันอันตราย
คิดว่าฉันจะทําอะไร ที่เป็นอันตรายต่อลูกฉันเหรอ
ฉันจะรู้ได้ยังไง
คุณพูดราวกับเราสองคนรู้จักกันดี
ที่จริงไม่ได้รู้อะไรเลย
ไม่จริงเสียหน่อย
สิบสี่ปี
ฉันไม่ใช่เด็กสาวที่คุ้งน้ําคนนั้นแล้ว
ตอนนี้ฉัน...
ตอนนี้ฉันเป็นแม่ม่าย
เหมือนแม่ของฉัน
ซอนจา
(สร้างจากนวนิยายโดย มินจิน ลี)
(มิถุนายน ปี 1945)
ว่าจะถามหัวหน้าอยู่เหมือนกันว่าจริงไหม
ไม่ต้องคิดถามเลย
ดูพวกนั้นสิ! อ้วนท้วนสมบูรณ์ขนาดนั้น
ต้องได้กินอะไรมากกว่าพวกเราแน่
อย่าไปสนใจ
ไม่สนได้ยังไง พวกนั้นพูดไม่หยุด
พี่น่าจะแปลให้ฉันฟังว่าเขาพูดอะไรกันแน่
แปลแล้วได้อะไรขึ้นมา
เขาหาว่าฉันอ้วนใช่ไหมล่ะ
อย่างน้อยคํานั้นก็เข้าใจนะ
เราทํางานแบบเดียวกัน
แต่พวกนี้ทําเหมือนเราเอาแต่นั่งขี้เกียจ
ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยินเสียหน่อย
ทําไมครั้งนี้ถึงหงุดหงิดนัก
เกลียดนังคนสวยนั่นมากกว่า
ดูนางนั่น
นึกว่าตัวเองสูงส่งมาจากไหนกัน
เอาจริง มีอะไรมายกตัวเชิดเหนือคนอื่น
ขยับปากแล้วขยับมือทํางานด้วย
ไม่งั้นป่านนี้น่าจะเสร็จแล้ว
ดูเข้า! คนอื่นต้องรับภาระแทนหมด
เป็นใครถึงกล้ามาสั่งพวกเรา
เราไม่ได้ทํางานให้พวกแก!
แน่ใจเหรอ
พูดอะไรกันหนวกหู
กลับไปทํางานไป
มีปัญหาเหรอ
หนี! ออกไปเลย!
หนีไปแล้ว!
มาช่วยหน่อย
มันอยากมีอิสระ!
วิ่งไปเลย! อย่าให้พี่จับได้!
เร็วๆ วิ่งไปสิ!
- โมซาซึ ไก่จะหนีไปได้แล้ว - ไปเลย! วิ่งไป!
ช่วยกันหน่อยสิ!
- ช่วยจับที - หนีเร็ว!
อาจอชี ทางนี้ๆ!
จับได้แล้ว
ไม่ยุติธรรมเลย สองรุมหนึ่งนี่นา
นายก็ไม่คิดจะช่วยกันเลย
อุ้มกลับเองได้ไหม
แบบนี้สนุกกว่าไปโรงเรียนเยอะเลย
พี่ว่าไหม
หวังว่าจะไม่ต้องกลับไปอีก
จะหวังให้มีสงครามไปตลอดกาลไม่ได้หรอก
อีกอย่าง นายอยากใช้ชีวิตแบบนี้จริงๆ เหรอ
คอยวิ่งจับไก่แล้วก็ล้างขี้ไก่น่ะนะ
ก็ใช้ได้อยู่นะ
ถ้าคุณโคฮันซูไม่ได้พาเรามาที่นี่จะเป็นไง
พวกเราโชคดีมากใช่มั้ยล่ะ
แต่ออมม่าก็ทําไม่ถูก
ทําไมรอนานขนาดนี้กว่าจะพาเรามารู้จักเขา
น่าจะได้กินขนมจนพุงกางตั้งนานละ
เสียดายมากเลย
ขออนุญาตครับ
คุณอาจจําผมไม่ได้
แต่เมื่อคืนก่อนผมก็อยู่ที่นี่
ฉันจําได้ค่ะ
ผมเป็นห่วงเหมือนกันนะ
หลานของคุณ
เป็นยังไงบ้าง
เขาก็ไม่น่าพูดอย่างที่พูดไปคืนนั้น
ปกติเขาไม่เป็นแบบนั้นหรอก
ไม่ ผมไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น
พนักงานที่เคาน์เตอร์ก็ทําไม่ถูกมากๆ
หลานคุณต้องใจกล้าถึงโต้กลับเขาได้
ดูเหมือนผมจะทําให้คุณอึดอัดเสียแล้ว
ไม่ได้ตั้งใจนะครับ
ขออภัย
มาเอาอะไร โซโลมอน
เจ้าของที่อยากจะขาย
รอบนี้ขายจริงๆ แล้ว
ให้ตาย นายหลังชนฝาจริงๆ แล้วสิ
แน่สินะ
ได้ข่าวเรื่องที่นายพยายามตั้งกองทุนเอง
เสียใจด้วยนะที่ล้มไม่เป็นท่า
อาเบะ นั่นคือเป้า
ไสหัวไปเลย นายไม่ได้เปลี่ยนไปสักนิด
แต่ผมเปลี่ยนแล้ว
แล้วเมื่อเงินในบัญชียังเหลือพอใช้แค่สามเดือน
พูดได้เลยว่าคุณกําลังคุยกับ คนที่ไม่มีอะไรจะเสีย
ไม่มีเหรอ แต่ต้องให้ฉันช่วยใช่ไหมล่ะ
- ใช่ - โอเค
ฉันจะช่วยนายทําไม
เพราะไอ้งานที่คุณทําอยู่ตรงนี้
นั่งทํางานน่าเบื่อติดโต๊ะ
ทําตัวเป็นทหารชั้นเลวคนขยัน
นั่นไม่ใช่ทอม แอนดรูว์สที่เคยครองแชมป์ ผู้ทํากําไรสูงสุดให้บริษัท
แปดปีซ้อน
แต่ก็อีก สมัยนั้นคุณยังไม่เป็นเป้าของเขา
พูดเรื่องอะไรของนาย โซโลมอน
ผมพูดถึงสาเหตุจริงๆ ที่คุณต้องมาอยู่ตรงนี้ ทอม
สาเหตุที่นิวยอร์กส่งคุณมาไกลๆ
ได้ข่าวเรื่องที่ฉันบริหารสินทรัพย์ลูกค้า อย่างประมาทเลินเล่อสินะ
ที่จริงฉันก็ไม่จําเป็นต้องอธิบาย
แต่มีคนคนหนึ่ง... แค่คนเดียวที่อยากเล่นงานฉัน
เพราะฉันดันกล้าเปิดปากบอกมันว่า มันไม่ได้จับอะไรก็เป็นเงินเป็นทองไปหมด
แค่นั้นมันก็อาละวาดหาเรื่องฉัน
ไปขุดดูการซื้อขายสินทรัพย์ยิบย่อยทุกอย่าง
เดาสิว่าไปเจอตรงไหน
บอล์ดวินยูไนเต็ด
แม่งบริษัทห่าอะไร ไม่สําคัญ
มันไม่ได้สําคัญเลย โซโลมอน
แค่กรอกแบบฟอร์มผิดไปนิดเดียว
ฉันไม่ได้กรอกเองด้วยนะ
ไม่ได้ทําเองอยู่แล้ว ต้องเป็นไอ้นักวิเคราะห์เฮงซวยอย่างนาย
แต่บริษัทก็บอกว่าไม่ผิด
สุดท้ายก็ยอม
แต่ยังอัปเปหิฉันมาอยู่ดี
สวัสดี โตเกียว คุกจองจํา
งั้นคุณต้องการอะไรล่ะ ทอม
ฉันอยากเจอลูกมากกว่าปีละหนึ่งครั้ง
หรือแค่ให้ลูกไม่เกลียดขี้หน้าฉันก็พอใจแล้ว
ไม่สิ ที่ต้องการจริงๆ...
คืออยากให้เมียเก่าได้ผัวใหม่รวยๆ
นางจะได้เลิกมาดูดเงินจากฉันเสียที
ชีวิตคงจะดีมาก
ไม่ ที่จริงคุณไม่ได้ต้องการสิ่งนั้น ทอม
คุณอยากกลับบ้าน
ไม่ใช่เหรอ
แล้วถ้าผมบอกว่าเวลานี้ของปีหน้า คุณอาจจะได้กลับบ้าน
ออกจากบริษัทนี้
มีกองทุนก้อนใหญ่เป็นของตัวเอง ไปเริ่มงานใหม่ข้างหน้า
ทําให้โลกเห็นว่า ทอม แอนดรูว์สไม่ใช่เสือสิ้นลาย
พูดจริงๆ นะ เราทําได้จริง
แน่นอน มีข้อแม้นิดหน่อย
ออมม่า! นึกแล้วว่าเขาจะมา!
โมซาซึ!
เฮ้ย รอก่อนสิ!
อาจอซี!
ออมม่า ดูสิ
ไม่รู้ตัวเลยว่าคิดถึงดนตรีขนาดนี้
ซอนจา ฟังสิจ๊ะ
เรื่องเล็กน้อย แต่ถ้าชอบก็ดีใจ
เอาอะไรมาให้เราอีกฮะ
- โมซาซึ - นั่นไง
โอ้โห!
ดูสิพี่ บอกแล้วลุงจะเอาขนมมาให้
ของโปรดฉันด้วย
โนอา นั่นเอามาให้เธอ
ลุงอยากให้อ่านให้ดี อ่านให้ละเอียด
ให้แปลด้วยไหมครับ
ฉันอ่านออก ที่อยากรู้คือ เธอสามารถอ่านออกรึเปล่า
ไม่ได้พูดถึงแค่อ่านภาษา
แต่เข้าใจสิ่งที่เขียน หรือไม่ได้เขียนไว้ในนั้นด้วย
พูดอีกอย่างคือ เธอต้องหัดอ่านระหว่างบรรทัด
โห ของเยอะแยะเลย
นี่อะไรฮะ
จับระวังๆ นะ
เคยเล่นว่าวรึเปล่า
ไม่เคยเลย
งั้น ไปดูกันว่าเธอสองคนเล่นว่าวเก่งแค่ไหน
ครับ!
- ไปกัน - ไปตรงตลิ่งริมน้ําแล้วกัน
เหมาะที่สุดเลย!
มาสิ!
ทําอะไรของคุณ
ซอนจา เด็กผู้ชายก็ควรจะเล่นว่าวเป็น
หนุ่มๆ
คุณต้องระวังหน่อยนะ
ได้ข่าวว่าคนที่เคยอยู่ห้องนี้จบไม่ค่อยสวย
คิดว่าเขาล้มเพราะออฟฟิศห้องนี้เหรอ
ก็ไม่รู้เหมือนกัน
แต่ได้ข่าวว่าเขา...
ติดจะเยอะๆ ไปหน่อย
มั่นอกมั่นใจเสียเหลือเกิน
ได้ข่าวว่าเขานึกว่าตัวเองเป็นอเมริกัน
อาจเพราะอย่างนั้นเลยมั่น
มาทําอะไรที่นี่คะ
เอาข่าวดีมาบอกทอม
เจ้าของที่ตัดสินใจจะขายแล้ว
คุณมีส่วนในการจูงใจด้วยสินะ
ใช่แล้ว
- คุณได้เท่าไหร่ - ห้าเปอร์เซ็นต์
อ้อ
ยินดีด้วย
ขอบคุณ
มีอะไรอีกหรือเปล่า
ผมอยากบอกให้คุณรู้ไว้ว่า...
คุณควรเป็นคนคุมที่นี่ด้วยซ้ํา
คุณทํางานหนักกว่าทุกคน
คุณฉลาดกว่าทุกคนด้วย
ยิ่งรู้แบบนั้นคงหงุดหงิดแทบบ้า
เพราะวันนั้นไม่มีทางมาถึง
เราทั้งคู่รู้ดี
ไม่ว่าคุณจะคู่ควรกับตําแหน่งนั้นแค่ไหนก็ตาม
ผมเสียใจด้วยจริงๆ นะ
ผมเป็นกําลังใจให้อยู่
พูดจริงจากใจเลย
รอด้วยค่ะ
ไปกินมื้อค่ํากันสักทีไหม
หมายถึงไปเดทเหรอ
พวกอเมริกันต้องทําอย่างนั้นสินะ
ติดป้ายให้คําจํากัดความทุกอย่าง
เปล่า ผมแค่อยากรู้ว่าต้องอาบน้ําก่อนไหม
รบกวนอาบน้ําก่อนค่ะ
มีข้อแม้ข้อหนึ่ง
ข้อแม้เหรอ
ผมต้องเป็นคนเลือกร้าน
เอ้านี่
วันนี้กินกันตะกละตะกรามมาก
อย่างกับพวกมันไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน
ไม่จริงเลย เพราะเมื่อวานก็ได้กินจนอิ่มแปล้
แปลว่าคุณมาตรงนี้ทุกวันเลยเหรอคะ
เว้นแต่ช่วงสุดสัปดาห์
สุดสัปดาห์เด็กเยอะไปหน่อย
คุณไม่ชอบเด็กเหรอ
เปล่าเลย ผมชอบเด็ก
ก็ไม่ได้ชอบทุกคนหรอก
แต่นกน่ะกลัวเด็ก
รับไปสิ
อ้าว ฉันไม่ชอบเจ้าหนุ่มตัวนั้น
มีการขโมยเพื่อนกินด้วย
ทําไมถึงคิดว่าเป็นตัวผู้ล่ะ
นั่นตัวเมีย
จริงเหรอ
แต่ต้องระวังตัวนั้นนะ
ถ้ามันเริ่มกินเมื่อไหร่ มันไม่หยุดง่ายๆ หรอก
พวกนี้ร้ายกว่าหมูในเขตอิคาอิโนะอีก
คุณโตที่นั่นเหรอ
ไม่ใช่ค่ะ
ฉันเกิดที่ยองโดค่ะ
ยองโดเหรอ มันอยู่ที่ไหนกัน
ไม่ใช่ที่นี่
ฉันมีเรื่องต้องไปทําอีกเยอะ
ต้องไปแล้วค่ะ
หลานชายฉัน
เป็นเด็กดีนะคะ
แต่ตอนนี้เขามีปัญหาชีวิต
คงลําบากน่าดูเลยนะ
ใช่ค่ะ ก็ไม่ง่าย
แต่ฉันก็อยากให้ชีวิตเด็กคนนั้น ไม่ต้องลําบากเท่านี้
ตอนฉันอายุเท่าเขา
ฉันต้องยืนเข้าแถวรับอาหารปันส่วน และซ้อมหลบภัยระเบิดแล้ว
เรานึกว่าพวกอเมริกันจะมาฆ่า
โทษเขาก็ไม่ได้หรอก
ที่เขาไม่ได้อยู่ในโลกที่บ้าคลั่งแบบนั้น ใช่ไหมล่ะ
แต่นั่นแปลว่า ชีวิตเขาควรจะง่ายกว่าพวกเราไม่ใช่เหรอ
ไม่เลย
ไม่ว่าจะยุคไหน ชีวิตคนก็ไม่เคยง่าย
ถ้าเราไม่ใช่พระเจ้าน่ะนะ
พวกเจ้าจงบินไปเดี๋ยวนี้!
เอาสูงอีก!
ต้องอย่างนั้น!
เร็วอีกๆ!
เอาสูงกว่านี้อีก
ไปอีก!
- อย่าให้ตกลงมานะ - เร็วอีก
เอาอีก! นั่นแหละ!
โมซาซึ ระวังอย่าหกล้มนะลูก
สนุกจัง รอผมด้วย!
โนอา! โมซาซึ!
โนอา!
ออมม่า!
- โมซาซึ มาหาออมม่า - ออมม่า
พวกนั้นมุ่งหน้าขึ้นเหนือ
ถ้าเป้าหมายเป็นนางาซากิ จะต้องไปอีกทางหนึ่งครับ
เครื่องบินพวกนั้นไม่ได้บินไปทางสามีคุณ
- พี่สะใภ้ - ปล่อยไปก่อนดีกว่า
เอ้า เสร็จแล้ว
คุณพี่โชคดีจังที่จะได้พัสดุเป็นของดีๆ แบบนี้
ทุกคนต้องอิจฉาตาร้อนแน่
หวังว่านะจ๊ะ
หวังว่าจะใส่ได้พอดี
ฉันจะไปส่งก่อน
ดึกแล้ว ค่อยไปส่งตอนเช้าก็ได้
หัวหน้าคนงานบอกว่าจะไปไปรษณีย์พรุ่งนี้
อยากส่งไปให้ไวที่สุดเท่าที่ทําได้
อีกอย่าง ไม่รู้ว่าคืนนี้จะนอนหลับไหม
พี่สะใภ้
คุณพี่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
ฉันรู้
แต่ก็ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง
หรือวันมะรืน
เธอรับปากไม่ได้หรอกว่า เขาจะปลอดภัยไปตลอด
มันเป็นไปไม่ได้
พวกเราได้อยู่กันพร้อมหน้า...
แค่คิดว่าเขาต้องอยู่เดียวดาย...
ก็รู้สึกว่าชีวิตไม่ยุติธรรมเลย
โนอา
พอแล้วลูก
ไปนอนเถอะ
คือ...
พ่อของลูก
อย่าลืมเขานะ
รู้ใช่ไหม
จะลืมได้ยังไง
นึกแล้วเลย เราเจอโจร!
มีคนมาขโมยไข่!
มีเรื่องอะไร
สองสามวันมานี่
ผมเก็บไข่ได้น้อยลงทุกที
พอไปบอกหัวหน้า
เขาก็บอกว่าผมคิดถูก
อาจอชีเขาโมโหสุดๆ
แต่ผมสัญญากับเขาว่า เราจะจับโจรให้ได้
ไปสัญญาอะไรแบบนั้นทําไม
แล้วจะจับได้ยังไง
ก็คิดอยู่ว่าเราจะวางกับดัก
- กับดักเหรอ - มันอะไรกัน
ไม่ได้เรื่องหรอก
ถ้าอยากจับโจรให้ได้จริงๆ ต้องซุ่มจับ
เอาให้คาหนังคาเขา
จริงด้วย!
ออมม่า ขอไปซุ่มจับโจรนะฮะ
มันปลอดภัยเหรอ ถ้าเป็นพวกคนอันตรายจะทํายังไง
ผมว่าเด็กสองคนกับผมน่าจะเอาอยู่
ไม่ว่าโจรจะเป็นใคร
จะดีกว่าถ้ารีบจับให้ได้แต่เนิ่นๆ ตัดไฟแต่ต้นลม
ออมม่า อาจอชีเขารู้ดีแหละ
แค่ดูหน่วยก้านก็รู้แล้ว
- แน่ใจเหรอว่าไม่เป็นไร... - เอาตามนั้นนะ
ไปบอกพี่เลย
กินข้าวเย็นเสร็จ เราจะไปหาที่ซุ่มจับโจรกัน
- เป็นยังไง - ผมชอบแผนนี้
จะรีบไปบอกพี่เลยฮะ
ที่นี่มันสนุกขึ้นทุกวัน
แน่ใจเหรอคะ
ไม่ต้องห่วง
น่าจะเป็นแค่พวกชาวบ้านที่หิวน่ะ
ฉันขอไปด้วยคนได้ไหม
อยากไปกับเราด้วยเหรอ
เพิ่งเคยได้ยินเรื่องการซุ่มจับโจรเป็นครั้งแรก
ฟังแล้วน่าตื่นเต้นดี
แต่ถ้าฉันจะไปเกะกะ...
หลานๆ ต้องดีใจที่คุณมาด้วยแน่ๆ
เคยกินยากิโทริอยู่แล้วใช่ไหม
เคยสิ
ยินดีต้อนรับครับ!
ขอเบียร์สอง
ตรงนี้อาหารอร่อย
แล้วก็ถูกดีด้วย
เหมาะกับสภาพผมตอนนี้
รบกวนเลยนะ
คือว่า...
ผมรู้ว่าก่อนนี้เราเข้ากันไม่ค่อยได้
ส่วนใหญ่ก็เป็นความผิดผมเอง
แต่ตอนนี้ผมมาถึงจุดนี้ละ
เกินจุดที่จะสร้างภาพใดๆ
ถ้านาโอมิซังเห็นแบบนี้แล้วไม่ถูกใจ...
จะกลับไปก็ได้
ผมจะไม่ว่าอะไรคุณเลย
แต่ผมอยากให้คุณรู้ความจริงเรื่องหนึ่ง
ผมจะไม่ได้อยู่จุดต่ําสุดแบบนี้ไปตลอดหรอก
ผมเป็นคนฉลาด
กระหาย
แถมตอนนี้รู้กฎ กติกา มารยาทในสนาม
ผมจะไม่เหยียบก้าวข้ามคนที่ไม่ควรโดน
แต่ถ้าเป็นคนที่ควรโดน...
ผมก็ไม่ปล่อยใครไปเหมือนกัน
ดังนั้น ถ้ามันเกินที่คุณจะรับไหว
ผมก็จะเข้าใจ
คัมไป
ตั้งหลายชั่วโมงแล้ว
ต้องรออีกนานแค่ไหน
เพิ่งผ่านไปสองชั่วโมงเอง
เงียบๆ ด้วย
เดี๋ยวโจรได้ยินก็หนีไปกันหมด
โมซาซึ
คืนนี้อาจจับใครไม่ได้เลยก็ได้
ถ้าโจรฉลาด มันจะเว้นระยะสักหน่อย
แปลว่าอาจจะรอเสียเวลาเปล่าเหรอ
ใครจะรู้
อาจอชี ไปเจอกับโคซังที่ไหนเหรอครับ
โนอา
ถามอะไรเสียมารยาท
ไม่เป็นไร
ดูออกนะว่าอยากถามมาพักใหญ่แล้ว
ฉันเจอเขาที่ท่าเรือเมื่อ 15 ปีก่อน
ตอนนั้นหางานแถวนั้น
รับจ้างไปเรื่อย ใครให้ทําอะไรก็ทํา
แล้วก็มีเรื่องมีราวบ่อยมาก
มีเรื่องแบบไหน
เรื่องที่แก้ด้วยกําปั้น
ฉันยังเป็นเด็กโง่
ไม่รู้จักโลก
ขี้โมโหอีกต่างหาก
เป็นส่วนผสมอันตราย
โมโหอะไรเหรอครับ
สมัยอยู่เกาหลี พ่อของฉันมีไร่เล็กๆ
ถึงจะไม่ใหญ่โต แต่ก็พอเลี้ยงพวกเราทุกคน
แต่พอญี่ปุ่นเข้า
ชาวไร่ชาวนาทุกคนก็ถูกสั่งให้ ขึ้นทะเบียนที่ของตัว
เสมียนทางการดันทําพลาด จดขนาดที่ดินของพ่อเกินไปเยอะ
พอเขาเรียกเก็บภาษี พ่อเลยไม่มีปัญญาจ่าย
มันยึดที่ของพ่อไป
สุดท้ายแล้ว
น้องๆ ทุกคนก็ถูกส่งไปอยู่กับญาติที่โน่นที่นี่
แม่ร้องไห้อย่างขมขื่นเพราะเรื่องนั้น
แล้วรักที่แม่เคยมีให้พ่อ
ก็ขมปร่าไปด้วย
เช้าวันหนึ่ง พ่อเดินเข้าไปในทุ่ง
ทุ่งที่ครั้งหนึ่งเป็นไร่ของพ่อ
แล้วไม่กลับมาอีกเลย
ฉันฝังพ่อไว้ที่นั่น...
จุดที่ครั้งหนึ่งพ่อปลูกมันฝรั่ง
แล้วหลังจากนั้นก็ออกจากบ้านมา
ดูนั่นสิ
มากันกี่คนกันเนี่ย
เฝ้าประตูไว้นะ
แย่ละ! เผ่นเร็ว!
- หนีๆ! - พี่ เป็นอะไรรึเปล่า
มันจะหนีได้แล้ว!
ช่างหัวพวกนั้นเถอะ
ฉันจับได้คนหนึ่ง
เขานี่นา!
รู้จักไอ้นี่ด้วยเหรอ
เขาชอบแกล้งพี่โนอาที่โรงเรียน
ขอร้อง ถ้าอาจารย์ที่วัดรู้เข้า ผมโดนเฆี่ยนแน่
เป็นผู้อพยพเหมือนกันเหรอ
มาขโมยไข่พวกเราทําไม
อาหารไม่พอให้พวกเรา 20 คนกิน
พวกเราหิวกันอยู่ตลอดเวลา
จะให้จัดการยังไงดี
ถามผมเหรอ
นายตัดสินใจสิ ฉันแค่เตือนแล้วปล่อยไปก็ได้
หรือจะพาไปส่งที่วัด ให้เจอโทษของที่นั่นเองก็ได้
ปล่อยไปเถอะ
แต่หมอนี่แกล้งพี่ไว้ตั้งเยอะ
รีบไปเลย ก่อนที่โนอาจะเปลี่ยนใจ
เฮ้ย!
เอาไปแบ่งกับคนอื่นๆ ด้วย เข้าใจนะ
ปล่อยไปเฉยๆ ได้ยังไงเนี่ย
น่าจะเป็นจังหวะเอาคืนได้แท้ๆ
พี่ชายนายทําถูกแล้วล่ะ
ให้ศัตรูเป็นหนี้บุญคุณเรา ดีกว่าต้องติดหนี้บุญคุณใคร
ฉันว่าโนอารู้เรื่องนั้นอยู่แล้ว
จริงเหรอ
นี่ก็ต้องหัดจําไว้บ้างละ
กลับกันดีกว่า ดึกแล้ว
ตื่นเต้นดีใช่ไหมล่ะป้า
มากเลยล่ะจ้ะ
ตื่นเต้นจนไม่รู้คืนนี้จะนอนหลับไหม
ฮัลโหล
เรียบร้อย
ตอนนี้ที่ตรงนั้นเป็นของอาเบะซัง
ทุกคนลงเต็มตัว ขอให้ได้เรื่องตามแผนเถอะ
ได้เรื่องแน่ ผมมั่นใจ
คําบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์