(sa Korean) Isa pa?
Ilan ba ang humahabol sa atin?
Hindi mo ba alam kung gaano kalaki ang Amerika?
Malamang ay meron silang libu-libong mga sundalo.
At lahat sila pupunta rito?
(sa Hapon) Siguro?
Mas mabuti nang maging handa.
Ano sa palagay mo?
Tama. May punto ka nga.
Pero nasaan ang kuya mo?
Himala at hindi mo siya kasama rito.
Siguro kung saan-saan siya naglalakad.
Kung hindi niya kasama ang lokong iyon,
baka binabasa niya ang isa sa mga nakakatamad na aklat ni Koh Hansu.
Hindi na talaga siya nakakatuwa!
Parang malungkot ka sa mga nangyayari.
Para saan ang pagtira rito
kung hindi ka magiging masaya, 'di ba?
Pero dapat maunawaan mo.
Ang kuya mo na ang pinuno ng inyong pamilya.
Isa itong malaking responsibilidad at pribilehiyo.
Nasaan ang responsibilidad?
Lagi na lang siyang nauuna sa lahat.
Oo,
pero pagtanda niya,
mapupunta na sa kanya ang pag-aalaga ng pamilya.
Hindi pwedeng mabigo, lalo na sa panganay.
Hindi mo ito maiintindihan sa ngayon,
pero sigurado akong mas magiging madali ang buhay mo.
'Yan ang alam ko.
Sige na, ipagpatuloy mo 'yan.
Nakuha ko na!
Mas pabor ang anggulo mo.
'Yan ang palusot ng mga duwag.
Mas maraming mga ahas dito.
Ipapakita ko sa 'yo kung sino ang totoong duwag.
Kung magpapatuloy nang ganito ang giyera,
habang-buhay na tayong titira rito.
Okey lang sa akin.
Ayaw mo bang makauwi?
Siguro.
Pero ayaw kong bumalik sa paaralan.
Pero napakasikat mo.
Hindi ko pinahahalagahan ito 'di tulad ng papa ko.
Wala siyang pinasa kahit isang pagsusulit,
pero kung hindi pinakamataas ang nakuha ko, parurusahan niya ako.
At dahil ikaw ang nag-top sa ating klase ngayong taon,
lagi akong napapahamak sa kanya.
Kung nakita mo lang ang itsura niya nang sinabi ni kuya na Koren ka.
Binugbog niya ako nang todo noong gabing iyon.
Hoy!
Siguro kung nakita tayo ni Gurong Ogawa ngayon,
kukusutin niya ang kanyang mata dahil hindi siya makapaniwala.
Anong problema?
Magkaibigan na tayo ngayon?
Makinig ka.
Alam kong naging masama ako sa iyo.
Kaya,
humihingi ako ng tawad.
Pwede ba tayong maging magkaibigan?
Heto.
Hayaan mo sila. Mukhang malapit na silang magbalat.
Para maging ano?
Hindi natin alam.
Pero malapit na silang lumabas.
Nakakatakot sila.
Salamat. Pero...
May problema ba?
Wala ka na doon. Anong pakialam mo?
May karapatan si G. Kim na pagalitan ako.
Kailangan ko nang bumalik sa trabaho.
Nasa trak ang pataba.
Ibaba niyo na bago ako bumalik.
Sunja, ano iyon?
Mama.
BASE SA AKDA NI MIN JIN LEE
...estudyanteng nanghagis ng bato pinigilan ang mga sundalo.
Pagkalipas ng 1:00 a.m., sa pananabik ng mga tao...
Wala ako para sagutin ang tawag. Mag-iwan ng mensahe.
Solomon, nandyan ka ba?
Matagal ko nang hindi naririnig ang boses mo.
Tawagan mo ko kung hindi ka na abala.
Ah, ito ang lola mo.
Lola, malaki ba talaga ang bangka?
Hindi, hindi ganoon kalaki.
Mayroon ba itong layag?
Wala.
Wala ring layag.
Medyo maliit ang bangka.
Kung ikukumpara sa bilang ng mga nakasakay.
Sobrang magkalapit kami sa isa't isa
at nauuga lang kami ng malalakas na alon.
Ang paglalayag papunta rito...
Ang hirap noon.
Gusto ko talagang sumakay sa bangka.
Bakit?
Saan ka pupunta?
Sa Africa.
Africa?
Malayo ba iyon?
Sobrang layo.
Dun sa isang manga na komiks, may nakita akong larawan ng leon.
Mukha itong matapang.
Gusto kong makakita sa totoong buhay.
Isang leon?
Leon.
Noa.
Mozasu
'Wag niyong kalilimutan na Koreano kayo.
Koreano anuman ang mangyari.
Kung hindi kami Koreano, ano na kami?
Tama ka. Tama.
Mozasu, maupo ka. Kumain tayo.
Noa, ikaw ang magdasal.
Mahal na Ama,
salamat sa pagkaing biyaya niyo sa amin.
Salamat rin sa ligtas ng pag-uwi ng lola namin mula sa Busan.
Sa ngalan ni Hesus.
- Amen. - Amen.
Masyadong marami. Ibigay mo sa mga bata.
Kain na.
Kain.
Lola, para sa iyo,
tinanong ni Auntie ang foreman kung pwede naming katayin ang isang manok.
Pumayag siya.
Nakita ko kung paano pinilipit ni Mama ang leeg.
Magaling siya doon.
Maagang nagsimula ang mama mo.
Kain.
G. Koh Hansu!
Lahat ng ginawa mo para sa amin... Pano ka namin masusuklian?
Hindi na kailangan. Maupo lang kayo.
Nung hindi niya ako nahanap sa boardinghouse,
nagpadala siya ng mga tauhan para hanapin ako.
Hindi naging madali ito.
Gusto niyo bang sumama sa amin?
Tapos na akong maghapunan,
pero pwede ba akong makisama?
Sige lang.
Masarap ang pagkain natin ngayong gabi. Salamat.
Nakita mo? Laging nauuna!
Papunta na!
Sandali lang.
Lola! Anong ginagawa niyo rito?
Hindi mo ba nakuha ang mensahe ko?
Kailan ka huling naglinis?
Naglinis ako ngayong araw.
Pero, Lola, bakit ka pumunta sa Tokyo?
Nanaginip ako.
Isang panaginip? Tungkol sa akin?
Hindi ko na maalala ang detalye,
pero nung nagising ako...
May inaantay ka ba?
Dapat ay maghahapunan ako kasama ng kaibigan.
Susunduin niya ako.
- Nakita mo ba ito? - Naomi...
Sabi nila may mga buto raw sa ilalim ng lupang iyon.
Sino iyan?
Ang lola ko.
May biglaan siyang gagawin sa Tokyo.
Ichizaki-san.
Magkatrabho kami noon sa Shiffley's.
Ikinagagalak kong makilala ka.
Pasensya na sa biglaan kong pagpunta.
Masaya akong makilala ka.
May date ba kayo?
Lola, bakit mo ako pinapahiya?
Pasensya na kung mababago ang plano natin.-
'Wag kang mag-alala.
Ang layo ng nilakbay niyo.
Sana ay maging masaya ang iyong pagbisita.
Sa labas ba kayo maghahapunan?
Dyan lang naman.
Sa lugar ng pasta malapit dito.
Diyos ko.
Tingnan mo. Ang payat niya sobra.
Tawagan kita mamaya.
- Pasok ka! - Okey lang.
Sinadya mong pumunta rito.
Ayos lang po.
Tingnan mo kung gaano kadaming galbi-jim ang dala ko.
At ang paborito ni Solomon na banchan.
Halika.
Magtsinelas ka!
Madumi ang sahig niya.
Hindi mo kailangan gawin ito.
Sige po, patingin ako.
Noong isang gabi, 60 B-29
ang nagpasabog sa sentro ng lungsod...
Madalas kaming mag-away ng lola mo noon
dahil sa kagustuhan kong mag-aral.
Iba ang panahon noon.
Mama, pwede kitang turuan kung gusto mo.
Na magbasa?
Masyado na akong matanda.
Ikaw ang kailangang magsikap.
Naunawaan mo?
Diyos ko.
Paano tayo makakatulog sa ganitong init?
Magpapahangin ako.
Sige.
Kyunghee?
Ayos ka lang ba?
Bakit nasa labas ka pa rin?
Hindi ako makatulog.
Pero bakit nandito ka pa?
- Hinahanap ko ang foreman. - May problema ba?
Wala.
May kailangan lang akong ayusin.
Nais kong...
Gusto kong pasalamatan ka ulit.
Wala iyon.
Hindi 'yan totoo.
Sigurado akong mahirap iyon para sa iyo.
Mauna na ako.
Sunja.
Nakapagmaneho ka na ba ng kotse?
Kotse?
Gusto mo ba?
Niloloko mo ba ako?
Seryoso ako.
Pumasok ka.
Dapat makapagmaneho ng kotse ang lahat kahit isang beses.
Halika.
Dahan-dahang bitawan ang brake.
Go.
Hello.
Gusto mo ng magandang balita?
Sandali lang.
Kailangan ko itong sagutin.
Subukan mong hawakan nang ganito.
Masyadong manipis ang mga ito.
Hindi na ako masyadong nakakapagluto.
Pansin ko nga.
Tingnan mo ang mga kamay mo.
Ano iyon?
Gaya ng sinabi mo. Ang Colton Hotels. Aatras na sila.
- Babawiin na nila? - Ganoon na nga.
Ibig sabihin ay nasa iyo na ang pagkakataon, Tom.
Alam ko.
Pero bago ako dumiretso, tatanungin muna kita.
Sigurado ka ba rito?
Kasi kung nalaman ni Abe-san na ikaw iyon,
basta walang maiinggit sa iyo.
Okey lang iyon. Hindi ko kailangang kainggitan ako ng iba.
Simulan na ang pautang.
Noong bata pa ako, lagi akong tumutulong sa pagluluto.
Gabi-gabi ay pinupuno ng mama ko ang mesa namin ng pagkain.
Tapos, kami ng kuya ko
ay maghihintay sa mama namin na naghihintay kay papa.
Pero hindi siya madalas umuwi.
Halos buong buhay ko,
ang pagluluto ang bumuhay sa akin.
Pero magkaiba ito.
Kapag para sa iba ang pagkain
o para sa pamilya mo.
Malalasahan mo ang pagkakaiba.
Ang luto ng mama mo, sigurado akong masarap ito.
Nahirapan talaga siya.
Sa Shiffley's.
Kabilang ang mga taong umaasa sa pagkabigo niya.
Malamang kasama ako roon.
Pero ang ginawa niya sa lupang iyon...
Wala pa akong nakikitang kagaya niya na
ganoon katapang.
Sobra akong...
nabigyan ako ng lakas ng loob.
Ayos lang ba ang lahat?
Siyempre.
Bakit mo natanong?
Dapat mas makapal. Ganito.
Hayaan mo siya.
Alam niya ang ginagawa niya.
Sabi ko sa 'yo, hindi pwedeng isabay ang gas at clutch.
Hindi ka talaga magaling rito.
Ayan na.
Gumagaling ka na.
Natutulog sila.
Bakit ka nandito sa ganitong oras?
Sundan mo ako. May ipapakita ako sa iyo.
Hindi pwede. Babalik ang mama ko mamaya.
Magtiwala ka sa akin.
Pagsisisihan mo kung pinalagpas mo ito.
Dali! Halika na, Noa.
Noa.
Sandali!
Antayin mo ako!
Masarap talaga.
Nagustuhan ka na niya.
Grabe ka naman. Hindi ba siya kanais-nais?
Mahaba siguro ang oras ng iyong trabaho.
Gusto mo ba ang trabaho mo?
Ipinagmamalaki ko ito.
Lalo na kung mahirap ang mga araw.
Madalas bang ganoon?
Sa totoo lang, napakarami.
Pero unti-unti nang bumubuti.
May inaasikaso akong proyekto ngayon.
Matagal ko nang inaantay ang kasunduang ito.
Ano iyon?
Ang tagal ko nang sinusundan ang kompanyang ito.
- Yotsuba Finance. - Personal na pautang?
Nakumbinse ko na silang pumasok sa stock exchange.
Wow, nakakamangha.
Lumabas na ba ang prospectus?
Sa susunod na linggo.
Ano ang valuation range?
Mula 30 hanggang 50 bilyon yen.
Ilan ang free float? Aabot ba ng 25%?
Hindi, 10% lang sa ngayon.
Kinukumbinse ko ang mga pinuno na taasan ito,
pero natatakot sila.
Totoong pera iyan.
O nga. Sana makumbinse ko sila.
Pero mahigpit itong nililihim.
Ayon ito sa batas ng kompanya.
Sino ba ang pagsasabihan ko?
Basta alam kong nasasabik ka rito.
Maganda ang kutob ko rito.
Malaki ito.
Sa totoo lang,
Ikaw ang nagturo sa akin.
Ibig mong sabihin ako ang naging babala.
Naging matapang ka at naayos mo ang kasunduan.
Binenta na iyon ng halmoni? Kailan pa?
Nasara namin ito ilang araw na ang nakalipas.
Pero di ba sinabi niya na hindi ito ibebenta?
Bakit nagbago ang isip niya?
Bumalik ka ba sa kanya?
Siya ang may gusto noon.
Malaki ang perang nakuha niya.
Hindi niya ito pinagsisisihan.
Lola, 'wag mo akong titingnan ng ganyan.
Hindi ko siya pinagsamantalahan.
Maniwala kayo.
Masarap ang misua.
Okey na para sa unang beses mo.
Tinulungan ko lang ang lola mo.
Kailangan ko nang bumalik.
Mag-aalala si Sunja sa akin.
Kung nasa Korea ako,
wala rin akong makakausap na gaya mo.
Pero dito...
ikaw at ako ay maghahati sa isang kamalig.
Makakabalik pa ba tayo?
Babalik tayo kahit anong mangyari.
Hindi ako mamamatay dito.
Ako rin naman.
At siguro kung babalik tayo...
mawawala na ang kalungkutan mo.
Kalungkutan ko?
Kita ito sa mga mata mo.
Nahihirapan ako.
Kasi wala akong magawa tungkol dito.
Nasobrahan na naman ang pagsalita ko.
Hindi dahil nakapagbahagi tayo ng istorya sa isa't isa,
ay magkaibigan na tayo.
Ingatan mo!
Okey ka lang?
Okey lang ako.
Kailangan natin itong itulak palabas.
Hahanapin ko sila G. Kim at Noa.
Hindi na. Kaya natin itong dalawa.
Itulak sa tatlo.
Isa, dalawa, tatlo.
Dali, baka hindi natin maabutan.
Ang dami.
Nakakatuwa ito.
May nahuli akong isa!
Panghuli na ito.
Gumagalaw na ito.
Ayan.
Ayan na! Ayan na!
Tama na.
Nagawa natin.
Wala iyon.
Hindi natin pwedeng gawin ito.
Sunja.
Tayong dalawa... Tama ito anuman ang sabihin ng iba.
Nakatitiyak ako.
May pamilya ka, at kamamatay lang ng asawa ko.
Wala na siya. Wala kang utang sa kanya.
Nagkakamali ka.
Utang ko sa kanya ang lahat.
At gaano katagal?
Sabihin mo sa akin.
Gaano katagal mo itong paglalamayan?
Nararapat din na maging masaya ka.
Hindi mo kailangang iwan ang lahat.
Lahat ng ginawa ko ay para sa iyo.
Para sa iyo at kay Noa. Lahat ng iyon!
Alam kong alam mo sa iyong puso.
Ang puso ko... huli na.
Sunja
Nagising ka ba dahil sa init?
Siya iyon, 'di ba?
Siya ang ama.
Ano iyon?
Sunja, alam mo,
hindi ito pwedeng malaman ng bata.
Alam ko.
Anuman ang nangyayari sa inyong dalawa,
- kailangan mong ilihim... - Mama.
Huwag kang mag-alala.
Naalala ko ang sarili ko.
Maglinis ka.
Kailangan nating tanggalin ang putik.
Anong problema, Koh-san?
Lumabas ka.
Anong ginagawa mo?
Sa tingin mo mananakawan mo ako nang hindi ko malalaman?
Hindi ko alam ang sinasabi mo...
Sa tingin mo tanga ako?
Diyan ka sa sahig.
Huwag! Huwag!
Pakiusap, huwag.
Wag. Pakiusap!
‘Wag. Tama na!
Kaunting manok lang naman iyon.
Patawarin mo ako!
Noa.
Noa!
Solomon, makinig ka.
Anuman ang ginagawa mo, kung anong pinaplano mo,
hindi na kita tatanungin.
Ayokong marinig ang mga kasinungalingan mo.
Sa halip.
Isa lang ang hihilingin ko.
'Wag mong kalilimutan kung sino ka.
Magagawa mo ba iyon?
Gusto ko po.
Hello.
Si Kato ito.
Sino ito?
Kato-san, si Kim Sunja ito.
Napansin ko lang na gabi na pala.
Bukas na lang ba ako tatawag?
Ayos lang ito. Hinihintay ko nga ang tawag mo.
Hinihintay?
Nawawalan na ako ng pag-asa.
Nasa Tokyo ako.
Narito ako para puntahan ang apo ko.
Nag-aalala ako sa kanya.
Pero may date siya.
Kasintahan?
Malay ba natin sa panahong ito?
Ano'ng itusra niya?
Hapon siya.
Okey.
Problema ba iyon?
Ganoon talaga.
Gaya ng sinabi mo,
tayong dalawa, marami na tayong nakita.
Totoo yan. Hindi na tayo bata.
Pero alam ko,
sa kaunting oras na natitira sa akin,
mapipili ko ang gusto kong makita.
Di ba nararapat lang sa atin?
Noa, ipasok mo ang bigas sa loob.
May ilan pang sako rito.
Mama!
- Anong tunog iyon? - Anong nangyayari?
- Lumabas na tayo. - May atake ng eroplano?
Papunta na sila?
Ano iyon?
Ang imbakan ng bigas.
Kyunghee!
Kyunghee, sandali!
Kyunghee!
Hinto!
Pinaghirapan natin iyon.
Ilang buwan iyon.
Bakit bugla na lang nawala?
Paano nangyari iyon?
Hindi ko alam.
Bakit ka sumunod?
Sinabi ko bang sundan mo ako?
Alam mo kung bakit.
Naniniwala ka sa susunod na buhay, pero ako hindi.
Bakit mo ito sinasabi sa akin?
Dahil ito na ang buhay ko.
Ito ang tanging buhay ko.
At kung dumating ang mga Amerikano...
At papasabugan nila tayo ng bomba...
dito...
masasabi ko bang naging maganda ang buhay ko?
Isang magandang buhay?
Kaya mo ba?
ANG SUBTITLE AY ISINALIN NI CAROLYN BATAY