1 SIERPNIA
Widziałem to na własne oczy.
- Nie wierzysz mi? - Co ty mówisz?
Pilnuj swojego nosa.
Widziałeś? Gołymi rękami.
Taehoon.
Bando, Yosebu.
A, tutaj.
3 SIERPNIA
Ci Koreańczycy są jak karaluchy.
Codziennie się mnożą.
Kiedy przestaną?
Bando-san!
Powiedz mu, że ma zamieść przejścia.
Nie chcę widzieć ani pyłku.
Dopilnuj, żeby zrozumiał.
Zamieć podłogę.
Postaraj się. Będzie cię obserwował.
Zrozumiał.
Wracaj do pracy.
4 SIERPNIA
- Piwo czy sake? - Proszę sake.
Proszę pana! Tutaj!
Proszę z nami usiąść.
Zdrowie.
Zdrowie!
Mój ojciec mawiał,
że kiedy człowiek się napije,
jego radości zmieniają się w smutki i na odwrót."
Jak jest dzisiaj w pana przypadku?
Młody człowieku,
nie chcę cię urazić,
ale chcę się napić w spokoju.
Jestem od ciebie starszy,
więc mi na to pozwól.
Przepraszam, że przeszkodziłem.
Czemu się śmiejesz?
Przypomniałem sobie, co innego mawiał ojciec.
W sumie miał powiedzonka na każdą okazję.
Gdzie on jest?
Zmarł.
Na cholerę.
Mnie z jakiegoś powodu oszczędziła, ale jego nie.
Kiedy cię tu wysłano?
Jakiś rok temu.
Najpierw przydzielili mnie do kopalni, ale zdarzył się wypadek.
To nie będzie trwać wiecznie.
Mówię o wojnie.
Tak, ale czy będzie jeszcze do czego wracać?
O co ci chodzi?
Zrobimy, co trzeba.
To nasz kraj.
Nie brałem pana za patriotę.
To nie tak.
Po prostu...
wiem, gdzie jest moje miejsce.
Nie trzeba tego komplikować.
Pójdę już. Widzę inny wolny stołek.
7 SIERPNIA
Mam wspaniałe wieści.
Z dumą ogłaszam, że naszą fabrykę odwiedzi bardzo ważny gość.
Za dwa dni
w ramach uznania za nasz wojenny wysiłek
swoją obecnością zaszczyci nas
jeden ze znakomitych doradców cesarza.
W związku z tym
musimy pokazać naszemu gościowi, na co naprawdę stać tę fabrykę.
Banzai!
8 SIERPNIA
Rano 6 sierpnia, krótko po godzinie 8.00,
- na Hiroshimę spadła bomba... - Taehoon.
Wiem, co chcesz zrobić z tym dłutem.
To samobójstwo.
Proszę się nie martwić.
Wierz mi, że nie chcę.
Ale...
Kiedy na ciebie patrzę,
ktoś mi się przypomina.
Mój brat.
Isak.
Sprowadziłem go do tego piekła,
bo czułem się bardzo samotny.
A teraz...
nie żyje.
Opowiadałem panu o moim ojcu.
Tamta choroba
dotknęła całą moją wioskę.
Było nas 89
i tylko ja przeżyłem.
Dlaczego?
Dlaczego przeżyłem, kiedy wszyscy inni umarli?
A potem usłyszałem przemowę kierownika...
i zrozumiałem dlaczego.
Właśnie po to.
Nie.
To grzech.
Grzech?
Oby pański kielich zawsze był przeobfity.
A ta miłość, o której pan mówi,
żywiła pana aż do starości.
Naprawdę.
Tego panu życzę.
9 SIERPNIA
Nasz naród wam dziękuje.
Dziękuję.
Brawo.
Świetnie.
Do tyłu, szybko!
- Chciałem tylko... - Szybko, już!
On nie ma z tym nic wspólnego!
- Taehoon! - Proszę pana!
Nakazaliśmy naszemu rządowi, żeby przekazał rządom
Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Chin i Związku Radzieckiego,
że nasze cesarstwo akceptuje postanowienia ich wspólnej deklaracji.
Gdybyśmy walczyli nadal,
skutkiem byłyby nie tylko ostateczny upadek i zniszczenie Japonii,
ale też zagłada cywilizacji ludzkiej...
Nie śpisz?
Szwagrze...
słyszysz mnie?
Spokojnie.
Twoja rodzina zaraz wróci.
Kim jesteś?
Nazywam się Koh Hansu.
Jesteś...
tym przyjacielem rodziny.
Co z Taehoonem?
Nie wiem, kto to jest,
ale jeśli był z tobą w fabryce, to raczej nie przeżył.
Ty miałeś szczęście.
Osłonił cię samochód.
Czyli mogę tu zostać?
Wojna się skończyła.
Która strona...
Która strona wygrała?
A jak myślisz?
Czyli odzyskaliśmy kraj.
Zapomnij o powrocie do Korei.
Najbliższe lata to będzie chaos.
Tylko głupiec by do tego wracał.
Zostaniesz na farmie, póki Osaka nie będzie bezpieczna.
To moja farma.
Kim...
Kim naprawdę jesteś?
Jak mówiłeś,
- przyjacielem rodziny. - Jesteś ojcem.
Prawda?
Jak śmiesz spędzać tu czas?
Nie masz prawa przy nim być!
Mam prawo, bo to mój syn.
To mój brat go wychował.
Twój brat zostawił go w biedzie.
Zamknij się!
Jeśli jeszcze raz go obrazisz, to cię zabiję.
Nawet gdybym miał wyjść z tej spalonej skóry,
to cię zabiję.
Myślisz, że nie wiem, co z ciebie za człowiek?
Co robisz, żeby stać cię było na takie ubrania?
Myślisz...
że pozwolę komuś takiemu zhańbić moją rodzinę?
Jesteś głową tej rodziny.
Nie kwestionuję tego.
Ale pamiętaj.
Ocaliłem cię,
tak samo jak pozostałych.
Nie z dobroci serca,
ale ze względu na Sunję i Noego.
Oni są moi.
Im szybciej to zrozumiesz,
tym łatwiej ci będzie.
Pan Hansu.
Już pan jedzie?
Na stole jest kolejne opakowanie.
Ale to już ostatnie. Ryzykownie byłoby dawać mu więcej.
Rozumiem.
Pomogę mu to przetrwać.
Chce pan zobaczyć gniazdo os, które znaleźliśmy?
Są olbrzymie!
Prawda, Noa?
Noa! Dokąd idziesz?
Nie wiem, co się z nim dzieje.
Ostatnio nie jest sobą.
Może to przez perspektywę powrotu.
Wystarczy!
Czemu tak ci się trzęsą ręce?
Następnym razem to opanuję.
Sunja!
Wszystko dobrze?
Tak.
Musimy się pożegnać.
Zobaczymy się w Osace.
Miło będzie wrócić.
Zacząłem nawet tęsknić za ojcem, choć pewnie znów będę miał go dość.
Noa!
Lepiej już pójdę.
Chodź.
Musimy jechać.
Noa!
Prawie tego zapomnieliśmy.
Mamo.
Już dobrze.
To tutaj?
Muszą tu być.
Ostrożnie.
Nie odchodź daleko.
Hej, zwolnij.
Jak tam, dzieci?
Pewnie wyglądamy dla nich jak kosmici. Wiesz co? Tobie będą pasować lepiej.
Złapiesz?
Mozasu, chodź.
Co to?
To dla ciebie.
O rany. Widzisz?
Dbaj o nie, słyszysz?
Są całe.
Noa! Mozasu!
Chodźcie jeść!
Czas wstawać.
Mozasu!
Co ty robisz?
Już rano.
Weź to na górę.
Na pewno jest głodny.
Nie mogę z tobą.
Znowu to samo.
Czemu zawsze zostajesz w tyle?
Babciu,
a dokąd mam się śpieszyć?
Wujku.
Przyniosłem ci śniadanie.
Proszę.
Nie możesz dźwigać ciężkich rzeczy.
Dzień dobry.
Musisz powiedzieć panu Kohowi, że cię zaharowuje.
Jego interes kwitnie.
Jest jak jest.
Musisz być głodny.
Nie kłopocz się, proszę.
Trochę się tylko prześpię.
Mówi, że nie jest głodny.
POLE GOLFOWE WKRÓTCE
Gdzie Tom?
Przyjdzie.
Martwię się.
Chodzi o Abe-sana.
Ma za duże długi.
Zwłaszcza u nas.
Rozumiem obawy Andrew-sana,
ale może podejdziemy do tego bardziej racjonalnie.
Wszystko to zaczęło się od plotek.
Jeśli zdystansujemy się od Abe-sana,
to może zaniepokoić naszych innych klientów.
Poza tym nie powinnam musieć przypominać,
że w Shiffley's zarobiliśmy prawie dwa miliardy jenów
na dziesięcioletniej współpracy z Abe-sanem.
Czy taki klient nie zasługuje na czas, żeby uporać się z problemami finansowymi?
To coś innego.
Bez Coltona nie będzie hotelu.
To znajdziemy innego partnera. Hyatt interesuje się Tokio...
Też nie tkną tej ziemi. Straciła o połowę na wartości.
Odzyska ją.
To twoja profesjonalna opinia?
Przeczucie?
A co będzie, jeśli znajdą kości?
Ksiądz odprawi mszę żałobną i powiadomi ludzi, że zrobiono, co...
Myślisz, że o przeszłości można ot tak zapomnieć?
Poważnie?
Dość.
Mam pewien pomysł.
Mimo że ziemia jest skażona, wciąż ma jakąś wartość.
Czy twój apetyt da się kiedykolwiek zaspokoić?
Golf.
Golf?
Elitarny klub członkowski.
400 miliardów brutto. 300 miliardów netto.
Minimalny nakład.
Legalny biznes.
To zbyt piękne, by było prawdziwe.
Nie podoba mi się to.
Nawet jeśli Shiffley's zażąda zwrotu pożyczki,
i tak muszą szybko pozbyć się tej ziemi.
Powinniśmy złożyć na nią ofertę.
Nie wejdę w biznes golfowy.
Wiadomo, co się szykuje.
Musimy to tylko przygotować.
Załatwić pozwolenia, sprzedać członkostwa po 250 milionów.
Zysk będzie ogromny.
No więc...
Shiffley's nie zażąda spłaty.
- Co? Dlaczego? - Przez twoją koleżankę.
Przekonująco wstawiła się za Abe-sanem.
Musisz coś, kurwa, zrobić.
Właśnie, kurwa, próbowałem.
Myślisz, że co tam robiłem?
Co to za różnica? Dostaliśmy pieniądze.
Chodziło o to, żeby przycisnąć Abego.
No to musisz ją przekonać.
To twoja dziewczyna, nie?
O co mu chodzi?
Nie wiedziałeś?
Zaczynam przekonywać się do tego twojego pomysłu.
Przynajmniej pod kątem zysku.
Ale twoja dziewczyna musi zmienić śpiewkę w sprawie Abego.
Dasz sobie z tym radę?
Tak. Zajmę się tym.
Dobrze.
Lepiej ty niż ja.
Nie sądzisz?
BILARD TYLKO DLA ŻOŁNIERZY USA
Patrz na ten bałagan. Wczoraj miałam wszystko na miejscu.
Dzień dobry.
Goto-san! Wcześnie dziś jesteś.
To prawda.
Obudziłem się z ochotą na wasz makaron.
A przy okazji,
te plotki to prawda?
Zamierzacie otworzyć restaurację?
Tak. Podobno Amerykanie mają wkrótce złagodzić ograniczenia.
Zaoszczędziliśmy trochę na start.
Ale trudno jest znaleźć dobre miejsce.
Tak się składa, że znam idealne.
Blisko dworca.
Nie będzie za drogie?
Właściciel ma u mnie dług.
Szepnę o was dobre słówko.
Naprawdę?
Zawsze dobrze dbałaś o mój żołądek. Pozwól mi się odwdzięczyć.
Bardzo miło z twojej strony. Dziękuję.
A ty, Noa?
Wkrótce egzamin wstępny.
W przyszłym tygodniu.
Zostało mi jeszcze dużo nauki, ale bardzo się staram.
To musi być miłe.
Wszyscy na targu będą ci zazdrościć.
Syn na studiach!
Najpierw muszę się dostać.
No co ty?
Jasne, że się dostaniesz.
Patrz na babcię.
Jeśli ci się nie uda,
rozczarowanie ją zabije.
Nie rozumiem, ale widzę, że to coś złego.
Noa, spóźnisz się.
Idź już.
Zapraszamy ponownie.
To Noa?
- Dzień dobry. - Chodź tu.
Muszę iść do pracy.
Mama ma z ciebie pociechę, nie?
Każdy wie, jak ciężko pracujesz.
Zapraszam na obiad.
Napełnię ci brzuch tofu
z twoimi ulubionymi dodatkami.
Płacą mi dopiero na koniec tygodnia.
Co to za gadanie?
Musisz odżywiać ten swój mądry mózg, żeby ci służył.
Przyjdź i już.
Zajmiemy się tobą.
Postaram się wyrwać.
Dziękuję.
URODZIŁ SIĘ SYN.
WYŚLIJ 100 JENÓW.
MATKA CHORA. WRACAJ.
Mówiła ci o nas?
- Nie. - Jestem po prostu...
trochę zaskoczony.
Bo prawda jest taka, że...
mocno się zakochałem.
Ale...
myślę, że jej...
jej zależało bardziej na przekraczaniu granic.
Przez to, kim są jej rodzice i tak dalej.
To co...
jak ją skłonisz, żeby ustąpiła?
Jak się mówi: „Podobasz mi się”?
Podobasz mi się.
To kwatermistrz?
Chyba nie musisz już się o niego martwić.
Na to wygląda.
Włącz światło.
Będzie gotowy?
Nie wiem, ile się nauczył, ale ledwo sypia.
Mógł sobie ułatwić zadanie.
Sam to sobie wybrał.
Jako najstarszy syn czuje powinność.
To dobrze o nim świadczy.
Co z tobą?
Naprawdę stałeś się częścią tej rodziny, co?
Nie tego chciałeś?
Jak długo tak jeszcze muszę?
Zrobiłem więcej niż trzeba.
Chciałbym się wyprowadzić.
Wydawało mi się,
że przejdą ci już te uczucia.
Kiedy dostanie się na uniwersytet,
będziesz mógł odejść, ale na razie zostań.
A jeśli...
- się nie dostanie? - To niemożliwe.
Bo to załatwisz.
Zrobiłbym dla mojego syna wszystko,
ale nie to.
Sam muszę się przekonać, do czego jest zdolny.
To kiedy się dostanie...
Możesz opuścić tę rodzinę.
Rozumiem.
Jeszcze jedno.
Ten pomysł Sunji na restaurację.
To coś poważnego?
Oszczędzają każdy grosz.
Czesne Noego jest oczywiście priorytetem, ale jest zdecydowana.
Może jej na to pozwolisz.
Możesz iść.
Nie zapomnij pójść do Ishidy.
Daj mu znać, że nie jestem zadowolony z...
Wiem, co mam robić.
Nie musisz mi już tego wyjaśniać.
Patrz tylko.
Oczy same ci się zamykają.
Już w porządku.
Więcej już w tej głowie nie zmieścisz.
Idź spać.
Nie mogę.
Muszę się uczyć.
Noa.
Jako twoja mama...
przepraszam cię.
Za co mnie przepraszasz?
To dla ciebie za dużo.
Cały dzień pracujesz jako telegrafista, a potem całą noc się uczysz.
Chciałabym móc ułatwić ci życie.
Mamo.
Nie przejmuj się mną. Muszę być bardzo zmęczona.
Te pieniądze...
wiem, że mogliśmy przyjąć je...
od pana Koha.
Ale mamo...
nie chciałem tak tego robić.
Rozumiesz, prawda?
Rozumiem.
Idź odpocząć.
Nie musisz się o mnie martwić.
Jestem młody.
To nic takiego.
Ale nie siedź do późna.
Dobrze.
Przyszedłeś.
Chcę kupić trochę tofu do domu.
Jak dziś idzie?
Tak jak zwykle.
Ale czas bardzo mi się dłuży.
Czasem mam takie dni.
Ja też.
Naprawdę?
Zawsze wydajesz się zajęty.
Zwłaszcza teraz, przed egzaminem.
No tak, egzamin.
Trudno o nim zapomnieć.
Ale emocje.
To strasznie dużo.
Nie trzeba.
Nie aż tak dużo.
A jeśli ma dodać ci sił...
Dziękuję.
Zapomniałeś czegoś?
A jeśli...
nie zdam?
Co będzie, jeśli nie zdam egzaminu?
Jeśli się nie dostanę?
Na jedno miejsce jest siedmiu kandydatów.
Nie mam za dużych szans.
Jesteś Baek Noa.
To niemożliwe.
Nie wierzę w to.
Na pewno zdasz.
Co się dzieje?
Pański teść przyjmuje u siebie ważnych gości.
Przyszli godzinę temu.
Usiądź z nami.
Jak wszyscy wiecie,
to jest mój zięć.
Mam dziś zaszczyt gościć Kurogane-kuna.
Ponoć jest wschodzącą gwiazdą nowej partii.
Powinieneś go poznać.
Za wcześnie, żeby nazywać to partią,
ale inicjatywa wydaje się obiecująca.
To tylko kwestia czasu.
Dzięki takim liderom jak Kuroganekun
z Partią Liberalną trzeba się będzie liczyć.
Takiej siły politycznej potrzebuje teraz Japonia.
Jaki jest cel waszej partii?
Przywrócić chwałę naszemu narodowi.
Czy jest coś ważniejszego?
Amerykanie wkrótce wyjadą.
Waszym priorytetem powinien być plan przejściowy.
A skoro mowa o Amerykanach,
słyszałem, że się pan z nimi przyjaźni.
Robiliśmy razem interesy.
To wszystko.
No tak.
Amerykańska whiskey, amerykańskie świece zapłonowe.
Słyszałem, że sprzedaje pan nawet amerykańskie szczoteczki.
Chyba jest na nie popyt.
Przyznaję,
że Amerykanie bywają przydatni.
Na przykład do eliminowania komunistów.
Choć to głównie Koreańczycy.
Ci, którzy nie chcą wyjechać, są dla naszego kraju problemem.
Dobrze, że wielu wróciło po wojnie do siebie.
Powiedz mi,
po co się spotkaliście?
Rozmawiamy o środkach potrzebnych do tego,
żeby wesprzeć karierę polityczną Kurogane-kuna,
który poprowadzi kraj w dobrym kierunku.
Chcę na własne oczy zobaczyć, jak nasz naród odzyskuje dawny blask.
To moje marzenie na ostatnie lata życia.
Obiecuję panu
nieograniczone wsparcie.
Bezwarunkowo.
Wróciłeś.
Tak. Nie wiedziałem, że przyjdziesz.
Chciałam zrobić ci niespodziankę, ale zasnęłam.
Za ciężko pracujesz.
Wiem.
Ale to się opłaca.
Musimy zanieść cię do łóżka.
Co?
Wybacz. Słabe ze mnie towarzystwo.
Bynajmniej.
Dla mnie to najlepsza część dnia.
Naprawdę?
Naprawdę.
Przestań już jeść.
Noa, musisz wstawać.
Spóźnimy się na egzamin.
Noa?
Minoru, poczekaj na zewnątrz.
Możemy zaczynać.
Kiedy wskazówka dojdzie do 30 minuty,
otworzycie arkusz i zaczniecie.
Start!
Rankiem 25 czerwca
północnokoreańskie wojsko zaatakowało Koreę Południową,
przekraczając granicę i prowadząc ostrzał z 11 pozycji wzdłuż 38 równoleżnika.
W odpowiedzi prezydent Syngman Rhee powołał siły obronne,
a minister obrony narodowej Korei Południowej ogłosił odwet.
Zarządzono czerwony alarm. Trwają walki artyleryjskie.
Koreę rozdarła wojna między Północą a Południem.
25 CZERWCA
Napisy: Marzena Falkowska