- (ภาษาญี่ปุ่น) คัมไป - คัมไป
แรงเหมือนกันนะ
แต่ก็อร่อยไม่ใช่เหรอ
เรียกมาร์การิต้าใช่ไหม
ใช่
เอาแผ่นตอร์ติญาจิ้มลงไปนะครับ
- อร่อยจัง - อร่อยเนอะ
สวัสดีค่ะ
ไม่เจอมานานเลยนะคะ
(ภาษาเกาหลี) เอ้า รับหน่อย
โอ้เอ้อะไรอยู่
ของหมดเกือบทุกอย่างแล้ว
ขอบคุณค่ะ
ฮัลมอนี! ขอซื้อกิมจิหน่อยค่ะ
มาสิ
ชูกาโซบะค่า!
นี่คือซอสซัลซ่านะคะ
- ซัลซ่า - ซัลซ่า
ขอบคุณค่ะ
เห็นรึเปล่า
ไม่ต้องขยับมือทําอะไรเลยด้วยซ้ํา
มาหนูทําให้
รู้สึกแปลกๆ
ในนี้เริ่มร้อนแล้วนะ
มาร์การิต้าแก้วที่สองอาจเยอะไปหน่อย
พวกเราน่าจะเริ่มเมาแล้วล่ะ
พูดอะไรแบบนั้นได้ยังไงคะ
มื้อค่ําเมื่อวันก่อน คุณก็เป็นคนจ่ายเหมือนกัน
ผมเป็นคนเชิญคุณมาที่นี่
การผจญภัยครั้งหน้าจะขึ้นกับคุณนะ
- เท่าไหร่น่ะ - ทั้งหมด 3,326 เยนค่ะ
- รับบัตรเครดิตไหม - รับค่ะ
ขอใบเสร็จด้วยนะ
ทําใจลําบากก็ตอนรอผลนี่ละ
ตัดสินใจไม่ได้ว่าอยากให้ถึงวันพรุ่งนี้เร็วๆ
หรือไม่ต้องให้มาถึงเลยดีกว่า
เลิกพูดไร้สาระได้ละ!
ยังไงก็ต้องผ่านอยู่แล้ว
โนอาจะต้องเข้าวาเซดะ
มั่นใจขนาดนั้นได้ยังไง
คนโง่ๆ อย่างฉันยังรู้เลย
หลานฉันท่องหนังสือหนักมาก...
พอเสียทีได้ไหม
พูดแพล่มไปเรื่อยมีประโยชน์อะไร
พูดไปก็ทําอะไรไม่ได้ ไปหมกมุ่นกับมันทําไม
พรุ่งนี้ทุกคนก็ได้รู้
กังวลไปก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้
ชูกะโซบะค่ะ! อิ่มได้ถูกๆ เร่เข้ามา ยินดีต้อนรับ!
ชูกะโซบะค่ะ! อิ่มได้ถูกๆ ยินดีต้อนรับ!
บะหมี่อร่อยๆ!
พวกนั้นแค่ต้องการแรงงานจากเรา
ใช่เลย!
มือซึ่งตรากตรําทํางานจนแตกกร้าน หลั่งเลือดสร้างจักรวรรดิของพวกมัน
ถึงอย่างนั้น มันก็ยังรื้อโรงเรียนของเราทิ้ง
บังคับให้เราต้องขึ้นทะเบียน
ทิ้งให้เราต้องสิ้นไร้ไม้ตอก
จริงด้วย!
เหยียบย่ําศักดิ์ศรี!
เรากําลังต่อสู้เพื่อการคงอยู่ของเรา
สงครามของพวกมันอาจจบไปแล้ว แต่สงครามของเรายังดําเนินต่อ
ไม่ใช่แค่ที่นี่ แต่ที่บ้านเกิดของพวกเราด้วย
ที่ซึ่งอํานาจทุนนิยมสามานย์ กําลังบั่นทําลายให้บ้านเมืองแตกแยก
- ใช่! - ดูเรื่องที่เกิดบนเกาะเชจูสิ!
เชจู เชจู!
เรามีสิทธิ์ที่จะโกรธ!
จริงด้วย!
จะไม่โกรธได้อย่างไร เมื่อเห็นข่าวทั้งหมู่บ้านถูกฆ่าล้างโคตรแบบนั้น
เห็นลูกหลานถูกเชือด
เลือดของบรรพชนต้องหลั่งอาบแผ่นดิน ด้วยน้ํามือคนที่พูดภาษาเดียวกับเรา
แต่ถึงพูดอย่างนั้น เราต้องไม่โทษพี่น้องชาวเกาหลีด้วยกัน
เพราะพวกเขาถูกทําให้แปดเปื้อน ด้วยแนวคิดของพวกอเมริกันโสมม
ที่กล้ามาเรียกตัวเองว่าผู้ปลดปล่อยประเทศเรา!
ใช่เลย!
ถึงเวลาต้องลุกขึ้นสู้!
- เราจะสู้! - เพื่อประเทศของเรา!
เราทุกคนต้องยืนหยัดต่อสู้!
เพื่อเกาหลีทุกคน!
โดยชาวเกาหลีอย่างเรา!
รวมชาติเป็นหนึ่งเดียว!
เปล่งเสียงออกมาพร้อมๆ กัน!
- เกาหลีจงเจริญ! เกาหลีจงเจริญ! - เกาหลีจงเจริญ! เกาหลีจงเจริญ!
- เกาหลีจงเจริญ! - เกาหลีจงเจริญ!
(สร้างจากนวนิยายโดย มินจิน ลี)
ผู้จัดการ! เดี๋ยว ฟังผมก่อน...
แกเองสินะ
เจ้านายรู้เรื่องเมียผมอยู่แล้ว ตอนนี้หล่อนก็ยังป่วย
ผมไม่รู้จะทํายังไง!
ขอละ!
(ยาขยัน ฟิโลปง)
- เอ้า - ครับผม
เอาไปหลังร้าน
แล้วนับให้แน่ใจว่าของอยู่ครบ
ครับผม
นั่งสิ
ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมอยากขอตัวไปพัก
บอกว่าให้นั่ง
นั่นยาล็อตสุดท้ายแล้ว
ผมว่าคุณคงมีของอื่นๆ เตรียมไว้แล้ว
ผมไม่ห่วงหรอก
คิดว่าถ้าพวกอเมริกาถอนตัวออกไป จะเกิดอะไรขึ้น
กะหรี่อีตัวก็คงจะน้อยลงมั้ง
ที่ไหนๆ ก็ยังมีกะหรี่อีตัวเสมอ
แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร
ประเทศนี้ก็ไม่มีทางเลือก นอกจากต้องยืนด้วยตัวเองให้ได้
ผมจะสนทําไมว่าประเทศนี้จะทําอะไร
อย่าพูดอะไรโง่ๆ
แกก็รู้ดีพอๆ กับฉัน
ถ้าข้างบนซวย ข้างล่างก็ซวยตามไป
งั้นมันก็แค่กลับไปเป็น อย่างที่เป็นก่อนสงคราม
ตอนนั้นก็ห่วยบรมอยู่แล้ว
เราไม่มีทางย้อนกลับไปถึงตรงนั้นได้
แต่นั่นถือเป็นโอกาสสําหรับเรา
ตลาดมืดเป็นของเราทั้งหมด แล้วฉันก็มีแผนของฉัน
มีแผนให้แกด้วย
แกจะไม่ต้องเป็นมือเป็นตีนของฉันอีกนานนัก
เข้าใจแล้วครับ
- ยูกิ - ไม่จําเป็น
แกไม่ใช่พระอิฐพระปูน
ฝากดูแลเขาด้วย
จัดให้ลืมปัญหาในใจเสียหน่อย
ซึงิฮาระซัง
ขอโทษที่มาโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า
มีเรื่องที่โยชิอิซังฝากมาบอกแบคซัง
มีอะไรครับ
โยชิอิซังฝากขออภัยคุณด้วย
แต่เขาเชื่อว่าจะดีกว่า ถ้าคุณเข้าใจสถานการณ์ตัวเองอย่างถ่องแท้
นั่นคือสิ่งที่โยชิอิซังคิด
สถานการณ์อะไรของผม
ชายในภาพชื่อคุนิซาเนะ สึโยชิ
ลูกชายคนโตของตระกูลคุนิซาเนะ
งั้น...
แฟนเก่าของเธอหรือไง
ไม่ใช่ ภาพพวกนี้เพิ่งถ่ายเมื่อไม่กี่วันก่อน
เป็นอย่างที่คิด
โยชิอิซังนึกอยู่แล้วว่าคุณไม่ทราบเรื่องนี้
คุณควรไปถามสาวคนนั้นเสียว่า เย็นนี้เธอมีนัดอะไรที่ไหน...
โยชิอิซังบอกผมว่า
เขาตัดสัมพันธ์กับโลกใต้ดินของคุณปู่หมดแล้ว
คิดว่ามีแต่พวกยากูซ่าที่ใช้วิธีสกปรกเหรอ
การนําพฤติกรรมบัดสีมาใช้ต่อรอง ก็เป็นส่วนหนึ่งในโลกของคุณด้วย
เขาเรียกว่าธรรมชาติมนุษย์
ที่จริงคุณเป็นใครกันแน่
ผมพูดเกาหลีไม่เก่งเท่าคุณ
ที่จริงพูดแทบไม่ได้ด้วยซ้ํา
คุณเป็นไซนิจิเหมือนกันรึ
ก็เหมือนครอบครัวคุณ
ปู่ย่าตายายผมย้ายมาก่อนสงคราม
แต่...
พวกเราก็คงเหมือนกันได้แค่นั้น
โปรดทราบเอาไว้ด้วย
ผมรู้จักโยชิอิซังมานานมาก
เขาไม่ใช่คนโลเลแล้วก็ไม่ชอบเสี่ยงดวง
และยังไม่ใช่คนที่ปล่อยชะตาไป กับความวุ่นวายไม่แน่นอน
ถ้าเขาเกิดกังขาเมื่อใด เขาจะตัดหางปล่อยวัดคุณแน่
และถ้าเขารู้สึกว่าภัยจะใกล้ตัว...
เขาอาจทําเรื่องเลวร้ายกว่านั้น
โยชิอิซังอยากได้สนามกอล์ฟแห่งนั้น
เมื่อสัปดาห์ที่แล้วมิยาซากิ สึโตมุถูกจับ
ในคดีฆาตกรรมโหดเด็กหญิงสี่คน
ถึงกับตัดหัวหนึ่งในนั้น
- ฮัลโหล - ผมเอง
แค่โทรมาเพราะอยากได้ยินเสียง
คิดถึงนะ
ฉันก็คิดถึงคุณ
แต่การยื่นเอกสารต่อตลาดหลักทรัพย์ ต้องเตรียมการเยอะกว่าที่คิด
คุณต้องพักบ้าง
คืนนี้ไปหาอะไรกินเร็วๆ กันไหม
อยากไปนะ แต่ต้องรอดู ให้พรินต์ทุกอย่างออกมาเรียบร้อย
เอาเป็นสุดสัปดาห์แทนดีไหม
งั้นก็เอาตามนั้น
ฉันต้องกลับไปทํางานต่อละ
แล้วจะโทรหานะ
(ด่วนที่สุด)
(ธนาคารซีซีไออินเตอร์เนชั่นแนล)
(ยอดหนี้คงค้าง อัตราดอกเบี้ยค้างจ่าย)
โมซาซึ
แม่ซื้อบะหมี่จากร้านที่แกชอบมาให้กิน
ไม่หิวเหรอ กินเสียสิ
แม่เองยังอิ่มจากมื้อกลางวันอยู่เลย
น่าจะไม่หิวไปอีกหลายวัน
เมื่อกลางวันไปกินอะไรมา
ไปกินอาหารเม็กซิกันกับเพื่อน
ร้านเม็กซิกัน แม่เนี่ยนะ
ใช่สิ แม่นี่แหละ
มันน่าประหลาดใจขนาดนั้นเลยเหรอ
เพื่อนคนนี้เป็นใคร
เพื่อนที่ไปเลี้ยงนกในสวนด้วยกัน
แกไม่เข้าใจหรอก
เลี้ยงนก
พูดเรื่องอะไรน่ะ แม่ดูใจกับใครอยู่เหรอ
แม่เจอเขาที่ซูเปอร์มาร์เก็ต
เป็นคนน่ารักมากนะ
แต่แกน่ะ ต้องไปลองร้านเม็กซิกันนี่บ้างจริงๆ
อาหารมันเผ็ดดี
และมาร์การิต้าน่ะนะ...
แรงมากเลย
แม่ไปหลังร้านละ
เข้าทางนี้ มาเข้าทางนี้
อย่าเบียดกัน
เข้าแถวด้วย
เจ้าเด็กนั่นไปโอ้เอ้ที่ไหน
ป่านนี้น่าจะกลับมาได้แล้ว
แกพูดเองไม่ใช่เหรอว่าทําได้แค่รอ
เดี๋ยวหลานก็มาแล้ว
(รายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือก มหาวิทยาลัยวาเซดะ)
ออมม่า!
ไชโย!
มาแล้วนั่นไง
(รายวิชาสําหรับนักศึกษาใหม่)
ภูมิใจในตัวแกจริงๆ เลย
นี่คือรายวิชาทั้งหมดที่ เปิดให้นักเรียนปีหนึ่งลงทะเบียนได้
กลัวอะไรของฉันไม่รู้นะ
ประวัติศาสตร์ยุโรปและอเมริกา ว่าด้วยแนวคิดจินตนิยม
- ทฤษฎีพันธบัตรรัฐบาล - อี๋! แต่ละอย่างเหมือนทรมานกัน
แน่ใจแล้วเหรอว่าอยากไปเรียน
เลิกพูดมากแล้วกินเข้าไป
ไม่เคยมีอะไรดีๆ ออกมาจากปากแกอยู่แล้ว
ฉันหนีตามพี่ไปอยู่โตเกียวดีกว่ามั้ง
ต่อให้วิชาน่าเบื่อแค่ไหน ก็น่าจะดีกว่าโดนดุด่าอย่างนี้
พูดอะไรนะ
โนอา มีอะไรเหรอลูก
มีรายการค่าใช้จ่ายอื่นๆ อีก
ค่าอะไร
ค่าแรกเข้า
ค่าหนังสือ ค่ากิจกรรมนักศึกษา
ค่าฝึกทดลองงาน ค่าอุปกรณ์...
ทั้งหมดมันเท่าไหร่
ประมาณ 2,400 เยน
นั่นเพิ่มเติมจากค่าเล่าเรียนกับค่าหอเหรอ
ทํายังไงกันดี
หรือไปขอให้นายห้างโคฮันซูช่วย
ไม่เอา ผมไม่อยากรับเงินคนอื่น
โนอา เราจะใช้คืนจนครบ
แถวมหาวิทยาลัยก็ต้องมีที่ทําการโทรเลข
ผมไปทํางานตรงนั้นก็ได้
ไม่ได้
แม่เห็นนะว่าสองปีที่ผ่านมา แกใช้ชีวิตลําบากแค่ไหน
แกตั้งใจกับเรื่องเรียนอย่างเดียวพอ
- แต่ออมม่า ค่าใช้จ่าย... - เดี๋ยวเราจัดการเรื่องเงินเอง
โดยไม่ต้องรับเงินจากนายห้างโคฮันซู
จะหาได้ยังไง
เรื่องนั้นแกไม่ต้องคิด
กินกันได้แล้ว เดี๋ยวอาหารก็เย็นหมด
ใช่ๆ กินไปเลย
เอ้า กินนี่ด้วย
(เครื่องหนังทํามือซากาอิ)
ยินดีต้อนรับครับ
ไม่แน่ใจว่ามาถูกร้านรึเปล่า
จองไว้ในชื่ออะไรครับคุณท่าน
คุณท่าน
- ขอบคุณมากค่ะ - ดื่ม
ทําอะไรของแก
แม่
นี่มันอะไรกัน
นึกขึ้นได้ว่ามีน้ําตาลเหลือ จากที่แลกมาเมื่อหลายเดือนก่อน
น่าจะพอทําขนมได้
ถ้าขายดี หนูจะไปหาน้ําตาลมาเพิ่ม
เผื่อไปตั้งรถเข็นคันที่สองแถวป้ายรถเมล์
มีพวกคนหนุ่มสาวและครอบครัว ขึ้นรถเมล์สายนั้นกันเยอะ
แล้วที่ว่าจะเปิดร้านล่ะ
ก็รอไปอีกสองสามปี
เอาให้โนอาเรียนจบก่อน
เนอะ ตอนนั้นค่อยคิด
แม่
ไปนอนเถอะ หนูทําได้
คิดว่าเห็นแล้วฉันจะหลับลงหรือไง
เร็ว เอามาตรงนี้
สาบานเลย ถ้าผมรู้ว่าเจ้านายไม่ได้รู้เห็นเป็นใจ
ผมไม่มีทางทําเรื่องแบบนี้
แต่เราได้ข่าวมาว่าเจ้านายกับตระกูล จะถอนตัวออกจากตลาดมืด
ข่าวจากไหน
ใครๆ ก็พูดกันทั้งนั้น
แล้วไอ้คนที่พยายามจะมาคุมตลาดแทน
มันชื่ออะไร
กลัวมันด้วยเหรอ
ผมได้ยินคนเล่ากันมา
ขอร้อง ผมขอไม่ยุ่งเกี่ยวด้วยดีกว่า
ชื่อโยชิอิ อิซามุ
สาบานเลยว่าผมรู้แค่นั้น
แกไปสืบเรื่องทุกอย่างของไอ้นั่นมา
พลิกแผ่นดินหามาให้หมด ฉันต้องการรู้ทุกเรื่อง
คบกับเขามานานแค่ไหนแล้ว
มันไม่ใช่อย่างนั้น
งั้นมันคืออะไร
ทางบ้านของเขากับบ้านฉันรู้จักกันมานาน
ตั้งแต่เรายังเด็ก
พ่อแม่ของเราก็คิดทึกทักไปว่า เราจะเหมาะสมคู่ควรกันที่สุด
แล้วเขาคิดอย่างนั้นด้วยไหม
คนนั้นน่ะ พ่อแม่บอกให้คิดยังไงเขาก็คิดอย่างนั้น
แล้วคุณล่ะ
มีช่วงหนึ่งที่ฉันก็พยายามหลอกตัวเอง
แต่ตอนนี้ไม่คิดแล้ว
แต่คุณก็แค่...
ทําตามนั้นไป
นั่นคุณพ่อคุณแม่ฉันนะ
จะให้ฉันทํายังไงได้
ฉันรู้ว่าควรบอกคุณก่อน
ใช่ ควรบอกก่อน
ไม่มีทางที่เราจะไปต่อกันได้เลยเหรอ
สัญญาได้ไหมล่ะว่า จะไม่หันไปมองคนอื่นอีก
ตลอดไป
รับปากได้หรือเปล่า
ฉันก็อยากพยายาม
นั่นยังไม่ดีพอ
ในชาติภพอื่นมันอาจจะพอ
หรือถ้าคุณไม่ได้เป็นคุณ
และผมไม่ได้เป็นผม
นั่นคือความจริงไม่ใช่รึ
ผมอยากให้คุณ...
เรียกเก็บหนี้เงินกู้ของอาเบะซัง
อาเบะซังเหรอ
ทําไมกัน
ไม่จริง
ไอ้ข่าวเรื่องกระดูกที่ฝังไว้ในที่ตรงนั้น คุณเป็นคนปล่อยเองเหรอ
ผมไม่เคยคิดจะลากคุณเข้ามาเกี่ยว
เชื่อผมเถอะ
แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องของเงินแล้ว
ผมต้องทําให้เขารู้
ไม่ใช่สิ
ผมอยากให้ทุกคนรู้ว่าผมยืนอยู่ตรงนี้
ต่อให้พูดแบบนั้น...
ผมต้องขอจริงๆ ช่วยหน่อยเถอะ
รู้ตัวไหมว่าขออะไรอยู่
ต่อให้จะทําลายอาเบะซังได้จริง คนก็จะลือกันทั่วว่าฉันมีส่วนเกี่ยวข้อง
คนทั้งวงการจะต้องรู้
ขอโทษนะ แต่ฉันทําไม่ได้
คุณก็รู้นี่นา
ถ้างั้น ผมก็จะหาทางจนได้ คุณรู้ว่าผมหาได้
แล้วฉันก็จะไม่มีทางเลือก นอกจากต้องขวางคุณให้ได้
เรียกผมเหรอครับ
เอานี่ไปทิ้ง
หมอคนใหม่ว่าอย่างไรบ้างครับ
ฉันเลิกรักษาแล้ว
แกกับฉัน เราพูดกันตรงๆ ได้เสมอใช่ไหม
คุณพ่อคือคนที่สอนให้ผมเข้าใจ พลังของการพูดตรงๆ
ผมยังซาบซึ้งบุญคุณถึงตอนนี้
ใช่
ทุกวันนี้ใครๆ ก็พูดแพล่มมากความ
พล่ามไปเรื่อยหาสาระไม่ได้
แต่เดี๋ยวพวกอเมริกันก็ไม่อยู่แล้ว
นั่นจะเป็นจังหวะของดาวรุ่ง
คุโรกาเนะจะได้โดดขึ้นเวทีสินะ
แกแสดงออกชัดเจนว่าไม่ชอบเจ้าหนุ่มคนนั้น
แต่เขาเข้าใจตัวงานที่อาสามาทํา
ตอนนี้อาจยังหนุ่ม แต่มีศักยภาพอนาคตไกล
เขาทะเยอทะยานต่างหาก
ผมว่าคุณพ่อสับสนระหว่างสองอย่างนั้น
พรรคของเขาเพิ่งตั้งไข่หัดเดิน
เดี๋ยวจะมีการแปรพักตร์เกิดขึ้น
ก็ใช่น่ะสิ
นั่นยิ่งเป็นสาเหตุที่...
ฉันคิดจะผูกมัดมันไว้ด้วยสายเลือด
ความภักดีของแกก็ซื้อมาได้ด้วยวิธีเดียวกัน
เขายอมรับเคย์โกะเป็นเมียแต่ง ทั้งที่เป็นแค่ลูกครึ่งเกาหลี
ทําให้เห็นเลยว่าเขาเชื่อมั่นในตระกูลเรา
ผมยอมไม่ได้ครับ
นั่นลูกสาวผมนะ
มาทําตัวเป็นพ่อของลูกสาวตอนนี้ก็สายไปแล้ว
เราทั้งคู่รู้ดี
ในสายตาแกมีแค่ลูกชายคนเดียว
ไอ้ชีวิตในมุมมืดของแก
จําไว้ให้ดี
เพราะฉันเห็นแก่แกหรอกนะ
ฉันจึงไม่เคยลงมือกับบ้านนั้น
อย่าหาเหตุให้ฉันเปลี่ยนใจ
ออมม่าครับ
โนอา
ลงมาทําอะไรแต่เช้า
มีเรื่องที่ผมจะต้องบอกแม่
มีอะไร
ไม่สบายรึเปล่า
ผมจะไม่ไปเรียนวาเซดะแล้ว
แม่บอกแล้วไงว่าไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน
แม่จะจัดการเอง
ผมไม่ต้องการ
ให้แม่ต้องดับฝันเพื่อผม
ผมไม่ทําหรอก
โนอา...
เปิดร้านอาหารมันก็ฝันลมๆ แล้งๆ
ตอนนี้แม่เข้าใจแล้ว
ผมไม่เชื่อแม่หรอก
ผมมีหน้าที่ต้องดูแลครอบครัวนี้
แล้วเข้าเรียนมหาวิทยาลัยไม่ใช่หน้าที่ตรงไหน
โนอา นี่ไม่ใช่เพื่อลูกคนเดียวนะ
แต่ทําเพื่อเราทุกคน
ผมจะต้องห่างบ้านไปตั้งหลายปี
หลายปีแล้วยังไง มันสําคัญตรงไหน เราผ่านอะไรกันมาตั้งเยอะ...
ผมรับไม่ได้
ปล่อยแม่ให้รับภาระทั้งหมดคนเดียว...
พอแล้ว
แม่มีทั้งคุณยายและป้าของแก
ผมรู้ว่าแม่ผิดหวัง...
ผิดหวังแทนแกต่างหาก!
แกควรได้มีชีวิตที่ดีกว่านี้
เดี๋ยวผมก็ทําใจได้
ที่นี่คือบ้านของผม
ผมต้องอยู่ที่นี่
โนอา
โนอา!
เขากังวลเรื่องค่าใช้จ่าย และเรื่องที่จะต้องทิ้งพวกเราไว้...
พูดเรื่องอะไรของเธอ
มันไม่มีสิทธิ์เลือกไม่เรียนวาเซดะ
พูดให้เข้าใจเสีย
คิดว่าฉันไม่ได้พยายามหรือไง
ลูกไม่ยอมเปลี่ยนใจหรอก
เพราะเด็กคนนั้นยังไม่เข้าใจ
ช่วงเวลาที่พวกเราเคยหิวไส้กิ่ว แทบไม่มีของกินตกถึงท้อง
ฉันนอนแทะนิ้วของพ่อ หลอกท้องว่ามีอาหาร
คิดแบบนี้รับไม่ได้
มันต้องไปเรียน
ฉันเข้าใจ แต่จะพูดยังไง
เธอต้องบอกให้มันเข้าใจชัดๆ
เบิกเนตรให้มันตาสว่าง
ให้ลืมตาขึ้นมาดูโลกจริง
ถ้าเธอกล่อมมันไม่สําเร็จ ฉันจะทําเอง
แน่ใจเหรอว่าหล่อนไม่คิดเปลี่ยนใจ
เขาปฏิเสธเสียงแข็งเลย
โอเค งั้นเราเอายังไงกันดี
เพราะถ้ามีหล่อนขวางอยู่ ฉันพูดยังไงพวกผอ.ก็ไม่เข้าข้างหรอก
ถ้าอย่างนั้นเราก็ต้องกําจัดไปให้พ้นทาง
พูดเรื่องอะไรของนาย
โยทสึบะไฟแนนซ์
ผิดจรรยาบรรณทางการเงิน
คุณรู้ดีว่าเราเล่นกันยังไง ทอม
(คาโต้ ทัตสึมิ)
ไม่ใช่ รอบนี้ไม่ได้จะหาคนหาย
รู้ดีว่าคนคนนี้อยู่ที่ไหน
แค่อยากให้สืบเรื่องราวทั้งหมดของหมอนี่
เขาชื่อ...
คาโต้ ทัตสึมิ
เป็นคนญี่ปุ่น
เจออะไรก็เอาทั้งนั้น
ใช่
เรื่องด่วนนะ
จะจ่ายให้อัตราพิเศษ
แล้วคุยกัน
แม่
ตั้งแต่แกเอาเต้าหู้ร้านนี้กลับบ้าน
แม่ก็อยากรู้ว่าเขาทํายังไง
คุณน้า!
คิดจะแวะมาตั้งนานแล้ว
ได้ข่าวว่าโนอามากินที่ร้านของหนูบ่อยๆ
จะทําให้สองชามนะคะ
ไม่ต้องลําบากหรอกจ้ะ
ไม่ลําบากเลยค่ะ
- เชิญนั่งก่อนนะคะ - ได้จ้ะ
ออมม่า พาผมมากินที่ร้านนี้ทําไม
อยากมาเห็นกับตาว่า อีกทางหนึ่งที่แกคิดอยู่หน้าตาเป็นยังไง
ไม่ใช่อย่างนั้นเสียหน่อย
ตายๆ ดูมือหนูคนนั้น
ยังนิ่ม ไม่สากเลยนะ
เห็นแล้วนึกถึงช่วงที่แม่มาอยู่ญี่ปุ่นใหม่ๆ
ไม่นึกเลยว่าจะต้องอยู่มานานขนาดนี้
พ่อแกชวนให้มาด้วยกัน ทั้งที่ตอนนั้นเราก็เหมือนคนแปลกหน้า
ตอนมาถึง เรายังแทบไม่รู้จักโลกกว้างอะไร
โดยเฉพาะแม่
ก่อนนั้น โลกทั้งใบของแม่มีแต่ยองโด
ตอนที่พ่อเริ่มสอนศาสนาของเขาให้แม่
เลยฟังดูประหลาดล้ําเหลือเกิน
ช่วงแรกๆ แม่ทําความเข้าใจอะไรแทบไม่ได้
แต่แล้ว เขาก็เล่าเรื่องของสวรรค์...
แล้วทุกอย่างก็สมเหตุสมผลขึ้นมา
เวลาที่แม่...
ทุกครั้งที่คิดถึงสวรรค์ จะเห็นภาพยองโด
สวรรค์ของโนอาเป็นยังไงไม่รู้นะ แต่แม่รู้จักสวรรค์ของแม่
และไม่ใช่ที่นี่
ถ้าแกอยู่ต่อ...
แกจะต้องกลับมานั่งตรงนี้ และความทรงจําเก่าจะเผาใจจนร้อนรุ่ม
แม่ปล่อยให้เกิดเรื่องอย่างนั้นไม่ได้
แม่สัญญากับพ่อของแกเอาไว้
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
แกกับน้องจะต้องประสบความสําเร็จในชีวิต
และแม่อยากรักษาสัญญา
ขอโทษที่ให้รอนะคะ
หวังว่าจะถูกปากนะคะ
ขอลองก่อนนะ
อร่อยจัง
ได้รสของแรงใจที่ใส่เข้าไปเลยนะ
ขอบใจจ้ะ
แต่เต้าหู้ที่โตเกียวต้องอร่อยกว่านี้แน่
เป็นเมืองใหญ่เสียขนาดนั้น
แต่ฉันหวังว่าเวลากินเต้าหู้ที่นั่น โนอาจะคิดถึงเราบ้างนะ
นึกไม่ออกว่าจะหาเต้าหู้ที่อร่อยกว่านี้ได้ยังไง
ไปถึงที่นั่นแล้ว...
คงต้องคิดถึงตรงนี้แน่ๆ
คําบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์