PAPASOK NA SI NOA SA WASEDA UNIVERSITY!
(sa Korean) Dati ay tumatakbo ka lang dito.
At ang mabait mong ama ang laging naghahabol sa iyo!
Binenta ng may-ari ng pantalan
ang lahat para pondohan ang kanyang paglalakbay.
Malamang ay binabraso niya ang mga tarantadong iyon sa oras na ito.
Iyon ay kung nakarating siya.
Balita ko ay mas naging delikado na ang paglalakbay.
Bakit ka ba ganyan sa napakasayang araw na ito?
Ang galing mo!
Tumigil nga kayo. Hindi nga umiiyak ang nanay niya.
Narito sila para sa iyo.
Mukha nga.
Sobra na ito.
Masasanay ka rin.
Ito lamang ang simula.
Heto.
Ang relong ito... dito nagsimula ang lahat.
Buksan mo ito.
Handa na ang pagkain!
Ibibigay ko na ito sa iyo.
Salamat.
Halika, maupo ka!
Pasok kayo.
Halika.
Sunja, huminto ka na dyan. Umupo ka rito.
Pakipasa.
Gusto ko rin po.
Dahan-dahan. Antayin mo ang iba.
Ngayon, ako ang unang makakakuha.
Napakasariwa ng atay na ito. Subukan ninyo.
Para kay Noa, batiin natin siya!
Nakita mo iyon? Ang aking apo!
Papasok siya sa Maseda!
BASE SA AKDA NI MIN JIN LEE
(sa Hapon) Pakiulit ang bilang.
Lalo na ang mga nasobrahan.
Ilang beses na naming inulit ito.
Gawin ninyo ulit.
Kasama ang mga taunang report.
Matapos ang lahat ng paghihirap,
gusto kong maiwasan ang anumang pagbabago sa hinaharap.
Pabalik ang mga ito bago matapos ang araw.
Paumanhin.
Pasensya na sa abala.
Gusto kayong makausap ng direktor sa conference room.
Mawalang-galang.
- Hinanap ninyo ako? - Ichizaki-san. Maupo ka.
Mayroon tayong mahalagang bagay na dapat pag-usapan.
May kinalaman ba ito sa IPO?
Tom-san, ikaw na ang bahalang magpaliwanag.
May mga paratang
na nilabag mo ang protocol ng seguridad.
Lalo na
ang pagbahagi ng kumpidensyal na impormasyon ng kliyente tungkol sa IPO.
Alam mo ba ang tinutukoy ko?
May ideya ako.
Hindi mo tinatanggi ito?
Alam kong hindi ako naging propesyonal.
Mas naging maingat dapat ako.
Ngunit sinisiguro ko na wala akong binahagi na sensitibong impormasyon.
Hindi sa ikasisira ng IPO.
Iniimbestigahan pa ng seguridad ang bagay na ito.
Mabuti na lang at maaga naming nalaman ang sitwasyong ito
upang pigilan ang karagdagang pinsala...
Wala naman talagang karagdagang pinsala.
Siyempre, dahil siniguro ni Tom sa kliyente.
Nakausap mo si Kinyuu?
Kailangan kong siguruhin na manggagaling mismo sa atin.
Iyon ang tamang solusyon.
At dahil doon,
nandyan pa rin ang bahid.
Gaya ng sinabi ko,
nagkulang ako sa paghusga.
Hindi na ito mauulit.
Tatawagan ko agad ang mga kliyente
At ipapaalam sa kanya na matutuloy pa rin ito...
Hindi mo yata nauunawaan ang bigat ng iyong sitwasyon.
Maaaring malagay sa malubhang panganib ang kumpanya dahil sa iyong kagagawan.
Ano naman ang iyong opinyon?
Bilang isa sa mga babaeng namamahala,
dapat na maging halimbawa ka.
Sineseryoso ko ito.
Pero, kung sinasabi mo na dahil babae ako,
at hindi dapat magkamali sa kahabaan ng aking propesyon
imposible iyon.
Hindi rin ito makatarungan, hindi ba?
Lalo na kung ang iba ay nabigyan ng ikalawang pagkakataon.
Pakiusap.
Bigyan ninyo pa ako ng pagkakataon.
Mukhang huli na para dyan.
Tatanggapin namin ang iyong pag-alis.
Epektibo sa lalong madaling panahon.
Kahihiyan ito.
Para kanino?
Tapos na. Nakuha ko na ang pahintulot para sa pautang.
Nakataya na ang 30 milyong dolyar kay Abe.
Kailan magsisimula ang pag-bid ng Shiffley's sa lupain?
Depende iyan kung paano ito ipaglalaban ni Abe-san.
Pero pagkatapos na, maayos na ang lahat.
Kung makakapagbigay tayo ng presyo gaya ng ating napagkasunduan,
magiging isang palabas lang ang subasta.
- Tawagan mo kami kung may bago. - Sige.
Nangyari ang lahat ayon sa plano natin.
Aaminin ko...
Akala ko hindi mo kaya ito.
Mukhang nagkamali ako.
Sino si Isamu Yoshii?
Isang salarin na sinuwerte
sa kanyang pagtulong sa tamang tao.
Makakasira sa atin kung nawala ang mga kliyenteng iyon.
Makakasira,
pero panandalian lang.
Sa halip,
Gusto kong pag-isipan mo ang tungkol sa bagong linya ng subway.
Nakuha na ba natin ang kontrata?
Nakuha na natin.
Malaking hakbang ito para sa atin.
Ikaw na ang bahala kung paano ito pagbubutihan.
Pero alam mo na 'yan.
Subalit,
may isang kondisyon.
Si Kurogane-kun...
Gusto niyang gawing pribado ang seremonya.
Iniiwasan niya ang malaking kaganapan.
Ano'ng ibig niyang sabihin sa pribado?
Mas gusto niyang
wala ka roon.
Hindi ito
maaari.
Alam ko.
Pero pumayag ka.
Oo.
Dahil ganoon dapat.
Jackpot!
Yan lang ang makukuha?
Isa itong uri ng sugal?
Hindi mo ba nakita ang ginawa ko?
Binilang ko ang oras ng aking pagtira,
at ginamitan ko ng tamang lakas-
Sa tingin mo ay suwerte ka rito?
Hindi ka naman nananalo.
Eh ano ang tawag dito?
Ipagpapalit ko ito sa mga premyo. Gusto mong sumama?
Dito lang ako.
Totoo ba?
Heto, kunin mo.
Ibahagi mo sa kuya mo.
Iwasang magsira ang mga ugat.
Kita mo?
Wala pa itong buhay.
Makakayanan ba nito ang paglipat?
Hindi ako sinuwerte rito.
Kailangan mo lang pagmasdan nang mabuti.
Siguraduhin mong may sapat itong araw at tubig.
Yong lugar na sinabi mo...
Connecticut.
Marami bang puno roon?
Sobrang dami!
Hindi ka maniniwala.
At sobrang taas.
Sana mapuntahan ko ang Amerika.
Matagal ko na itong pangarap.
Bakit hindi ka pumunta?
Kato-san,
lagi mong sinasabi na kaunting oras na lang ang natitira sa iyo.
Hindi na ganoon kahirap ngayon 'di tulad ng dati.
Totoo iyan.
Pero mahal pa rin, sayang.
Para sa akin.
Nagtataasan na ang presyo ng lahat.
Nagtataka ako kung paano ito naitatawid ng mga tao.
Pero ganoon talaga, 'di ba?
Tinuruan tayo kung paano humaba ang buhay,
pero walang nagsabi sa atin kung paano ito babayaran.
Sa totoo lang...
Iniisip ko kung sasama ako sa anak kong babae.
Nasa Nagoya siya.
Nagoya?
Pero ang layo?
Pabigat na ako.
Ikaw na ang bahala.
Sa pag-aalaga ng pamilya.
Itigil mo nga 'yan.
Kung magsalita ka parang maglalaho ka na o ano.
Hindi ako maglalaho.
Parang 100 beses ang laki ng Tokyo kaysa sa lugar na ito.
Maghintay ka lang.
Sa susunod na pagbalik mo, mapapansin mo na
lahat dito ay maliit na para sa iyo.
Pakinggan mo ang sarili mo!
Bigla na lang naging matalino.
Matanong nga kita, eh ikaw?
Ano'ng gagawin mo habang wala ako?
Wag mo akong alalahanin.
May sarili akong plano.
Ako ay...
Ako ay pupunta ng Amerika.
Seryoso ako.
Basta't matapos na ako ng pag-aaral, lalabas na ako kaagad.
At ano'ng meron sa Amerika?
Malalaking sasakyan.
Malalaking bahay.
Sobrang luwag at hindi mo maaamoy ang palikuran ng kapitbahay.
At lahat ng matamis sa mundo.
Ganoon lang ba?
Gusto mo lang palobohin ang tiyan mo?
Hindi naman.
Sa Amerika, puwede kong baguhin kung ano ang tingin sa akin ng mga tao.
Kaya gusto kong umalis.
Ilang taon na siyang mag-isang naninirahan.
Bihira lang sila magkita ng pamilya niya.
Ang kanyang pinansyal...
Magkano na ang naipon niya?
Gaya ng hinala mo, wala siyang ari-arian.
30 taon na siyang nagretiro mula sa isang kumpanya ng paglilimbag.
Nabubuhay siya ngayon sa pensyon
at may nakasangla na 27 milyon yen.
Matipid siya sa pamumuhay.
Pero nitong nakaraang linggo,
lagi niyang dinadala ang mama ko na kumain sa labas.
Mukhang gusto niyang makuha ito.
Ang tanong, a no'ng pakay niya sa kanya?
Pero may isang bumabagabag sa akin.
Naglingkod siya sa giyera.
Lahat ng nasa henerasyon nila ay naging sundalo.
Totoo, pero...
kaunti ang dumaan sa pagsubok.
Ipapautang ko ito.
Ganoon na lang ang isipin mo.
Ano ito?
Hindi ito pera ng anak ko. Sa akin ito.
Ang perang naipon ko sa pagbenta ng retawran.
Pero bakit mo ito ibibigay sa akin?
Dahil kaunti na lang ang oras mo.
Kahit ikaw din naman.
Hindi ko matatanggap ito.
Hindi ko kailangan ito.
O kaya, puwede tayong magsama.
Ano sa tingin mo?
Matatanggap mo ba ito?
Gusto kong makasama ka sa pagpunta sa Amerika.
Mahal na Panginoon,
nagpapasalamat kami sa biyayang ipinagkaloob Ninyo sa amin ngayong gabi
maging ang lahat ng bagay ba binigay Ninyo sa amin.
Napanatili Ninyo kaming ligtas at may sapat.
Alam kong makasarili kung hihiling pa kami ng higit pa,
pero sa paghahanda namin sa pag-alis ni Noa,
gawin ninyo po siyang ligtas.
sa malaking lungsod kung saan marami ang nawawala.
Gabayan ninyo po siya sa kanyang landas nang hindi siya maligaw.
Mabait siyang bata.
Salamat sa Inyo, Panginoon.
Nagpapasalamat ako para rito.
Sa ngalan ng Inyong Anak,
Amen.
Maganda iyon.
Sobrang ganda.
Kuya, may mahahanap ka bang ganitong pagkain sa Waseda?
Maghanap ka ng simbahan doon. Makakatulong sila sa iyo.
Oo.
Yoseb,
Akala ko hindi ka pa handang kumain.
Ang huling gabi ng pinakamatanda kong pamangkin,
at hindi ako imbitado?
Ganito ba ang paggalang na makukuha ko sa tahanang ito?
Pasensya na.
Ito ba iyon?
Ganito ang despedida ninyo sa kanya?
Para sa akin, malaking handaan na ito.
Natikman mo ba ito?
Paano natin kakainin ito?
Laging maalat ang luto mo.
Pasensya na.
- Lulutuan kita ng iba... - Huwag na.
Pareho lang naman.
Hanggang kailan ka magiging ganito?
Ano?
Ano'ng klaseng tanong 'yan?
Ganito na ba ang nangyari habang wala ako rito nitong nagdaang mga taon?
Makinig ka sa akin.
Kung natuto ka lang sa kuya mo, mas maganda pa ang buhay mo kaysa dito!
Uncle!
Alam kong marami akong kakulangan.
Hindi ako magiging kasintalino, kasimbait, o mapagbigay tulad niya.
Nararapat ito sa kanya dahil pinaghirapan niya ito.
Alam ko iyan.
Pero naghihirap din si Auntie...
Mozasu, tama na.
Ano bang ginawa niyang mali?
O sinuman sa amin?
Hindi kami ang gumawa nyan sa iyo!
Mozasu.
Tama siya.
Noa.
Ano'ng nangyayari?
Mozasu, tulungan mo ako.
Ano'ng gagawin ninyo?
Ilalabas ka namin.
Itigil ninyo na.
Sabi ko tigil.
- Bitawan ninyo ako! - Noa.
Uncle, kahit ngayon lang, gawin mo ito para sa akin!
Hindi ko kaya!
Hayaan ninyo siya.
Hindi pa siya handa.
Kung hindi, kailan?
Limang taon na siyang hindi lumalabas ng bahay.
Gaano katagal pa tayong magiging ganito?
Tama na.
Gagawin ko ito.
Gagawin ko.
Mag-ingat ka.
Hindi ko kaya.
Pasensya na.
Pero, Uncle,
di ba mas mahirap ang pinagdaanan mo?
Yoseb.
Kyunghee.
Bigyan mo siya ng pagkakataon.
Ano ito?
Malapit na tayo.
Handa!
Yung bansot na naman.
Strike!
Subukan mong iugoy ang pamalo.
Ikalawang strike!
Natamaan niya ito!
Takbo!
Takbo! Dali!
Bilis!
- Sige lang! - Kunin ang mga base!
Go!
Bilis!
- Ligtas! - Home run!
Paano mo nakuha ang relo?
Sa sanglaan.
Sabi ko naman sa'yo.
Hindi ka nawala sa akin.
Pero bakit idadamay mo pa siya?
Sunja,
iniligtas ka ng relong iyan gaya ng pagligtas nito sa akin.
Ngayon ay nasa kamay na ito ni Noa.
Hindi mo kailangang mag-alala sa kanya.
Magtatagumpay siya. Antayin mo lang.
Ngayon,
mas nag-aalala ako sa anak kong babae.
Magpapakasal siya sa lalaking kinasusuklaman ako.
Isa siyang Hapon.
Kaya ba ayaw niya sa iyo?
Siguro.
Sino ang nakakaalam?
Mas makatotohanan ang mga bagay na hindi sinasabi kaysa sa sinasabi.
Magiging mabuti kaya ito sa kanya?
Hindi ko alam.
Ikaw na ang nagsabi.
Ang pagpapakasal...
Isa lang itong pagpapakita.
Mukhang nakabuti naman sa iyo.
Ganoon ba ang tingin mo?
Hindi mo dapat tinatanong iyan.
Papasok na ako.
Babalik na agad ang mga bata.
Sunja.
Naaalala mo ba?
Noong nasa palabahan tayo?
Ang saya-saya natin.
Pero napakainosente pa natin.
Ngayon ay labis akong nagdurusa.
At habang tumatagal ako sa kadilimang ito...
lalo akong pinahihirapan ng pagdurusang ito.
Nararamdaman ko ito.
Ano'ng gagawin ko?
Ang pagdurusang nararamdaman mo...
kailangan mo itong tapusin.
Sunja.
Salamat.
DYARYO NADAGAWA AUGUST 3, 1948
PAGPATAY SA MGA BILANGGO NG DIGMAAN SA ISLA NG PALAWAN
Bakit mo ginawa ito?
Dahil mahirap siya?
Dahil may pera tayo.
Pasensya na kung naging ganito.
Hindi ba mas mabuti kung malaman mo ang katotohanan?
Ano sa tingin mo ang nangyari?
Pinatay ng yunit nila ang 139 Amerikanong bilanggo ng digmaan.
Paano magiging mabuti iyon?
Sinabi ko ba iyon?
Gaano katagal mong nakasama si Etsuko?
At ngayon si Solomon ay may kasintahang Hapon.
Bakit 'pag sa inyo, ayos lang,
pero sa akin na kaibigan ko lang...
Kaibigan?
Oo, kaibigan.
Dahil nalulumbay ako.
Marami sa mga minahal ko...
Wala na sila.
Makinig ka sa guro mo, okey?
Bumalik ka kung na-miss mo ang luto ko.
Oo.
Tama na.
Mama, mahuhuli na kami sa tren.
Susulat ka lagi, di ba?
Kasi mag-aalala kami kung hindi.
Opo.
Pangako ko.
Narinig mo ang mama mo.
Kailangan mo nang umalis.
Nakapagpaalam na kaming lahat.
Kuya!
Wag kang umalis.
Hindi ko kaya kung wala ka.
Ikaw na ang nagsabi. Pupunta ka sa Amerika.
May mga pangarap ka rin.
Ipaglaban mo ang mga iyon.
Nakuha mo?
Iyon lang ang kailangan mong gawin.
Sa harap lang lagi, Mozasu.
Sa harap lang.
Ang susunod sa linya.
- Pangalan? - Bando, Nobuo.
Ikaw pala.
Hoy! Dalhin na ang espesyal na padala.
Opo, sir.
Noa, ano ito?
Hindi ko sigurado.
BANDO NOBUO
Nakarating ito ngayong umaga, dala ng kotse.
Nagulat ang lahat.
Hinahanap mo ba ako?
Kailan mo pa naging barkada ang mga lokong 'yan?
Nakasisiguro ako na mabubuti silang tao.
At ano ang tinuro nila sa iyo?
Hindi pabor ang giyera sa atin.
"Atin"?
Ang Hilagang hukbo.
Gusto kong...
sumali sa laban.
Bakit ka gagawa ng katangahang bagay?
Bayan natin ito.
Sila ang mga kababayan natin.
Pati na ang Timog.
Nagkataon lang ang lugar ng ating kapanganakan.
Walang Diyos na nagtakda noon.
Nami-miss ko ang tahanan ko.
Para sa mga tulad natin,
wala tayong tahanan.
Talaga bang desidido ka na?
Oo.
May isang bagay na lang na ipapagawa ko sa iyo.
Pagkatapos noon, malaya ka na kung ano'ng gusto mo/
Sino iyon?
Hindi ito katulad ng dati.
Ngayon naman, tutulungan mo akong makipagkaibigan.
Bumalik ka na at magpahinga.
- Mama. - Mas madali ang ganito para sa akin.
Huwag kang mag-alala.
Mahahanap ko ang daan.
Noa, ang lolo mo...
Lagi niyang sinasabi na gusto niya akong lumipad.
Lumipad nang mataas.
Para makita ko kung gaano kalaki ang mundo.
Ngayon ikaw na, Noa.
Lumipad ka nang mataas.
Pero puwede ka bang mangako sa akin?
Dalasan mo...
ang pag-uwi at pagbisita sa amin.
Gusto ko rin malaman...
kung gaano ito kalaki.
Opo.
Nag-impake ka.
May pupuntahan ka ba?
Oo.
Sasama ako sa laban ng mga kapatid natin sa Hilaga.
Bakit?
Hindi ka naman nagmula sa Hilaga.
Hindi ako puwedeng manatili dito nang walang ginagawa.
Na katulad ko?
May pamilya ka na naghihintay sa iyo.
Gusto lang kitang pasalamatan.
Sa pagpayag na manatili ako sa bahay na ito.
Dapat siya ang pasalamatan mo.
Hindi ko desisyon iyon.
Pero pinayagan mo.
Talaga?
Ano pa bang magagawa ko?
Ang plano mong ito.
Hindi ko ito maintindihan.
Pero sa totoo nyan...
Ginagalang ko ito.
Kaya siguro...
minahal ka niya.
Nakita ko kayong dalawa.
Ang titig niya sa iyo.
Kahit anong dasal ko...
kahit kailan ay hindi niya ako tiningnan nang ganyan.
Hindi ko nais na saktan kayo.
Pero nangyari na.
Humihingi ako ng tawad.
Puwede bang manatili ka?
Kasi kung umalis siya,
masasaktan siya.
Mas malakas pa siya sa akala mo.
Ayoko ng ganoong lakas!
Hindi ko gusto ng isang martir,
at ayokong maging bilanggo siya sa akin.
Mas...
Mas nararapat siya sa mas maraming bagay
kaysa sa maibibigay ko sa kanya.
Simula noon ay nararapat na siya.
Kaya...
Sabihin mo sa kanya.
Malaya na siya.
Narinig mo ba?
Ayokong maging hadlang sa kanya.
Hindi ko kaya.
Hindi sa ganitong paraan.
Hindi sa iyong kawalan.
G. Kim.
Alam na ni Yoseb.
Huwag kang mag-alala,
Tanggap na niya ito.
Sinabi niyang...
pinapalaya ka na niya.
Kyunghee.
Magsalita ka, Kyunghee.
Nagdesisyon na kayo kung ano'ng gagawin sa akin?
Ganoon ba ang nangyari?
Hindi sa ganoon.
Isa itong kasunduan?
Hindi, siyempre hindi.
Alam mo ang nararamdaman ko para sa iyo.
Simula noong gabi sa bukid, hindi na ako nag-alinlangan.
Hindi ko lang naisip na posible ito.
Kyunghee?
Noong gabing iyon,
sinira ko ang aking pangako.
At pagkatapos ng ilang oras,
halos mamatay ang asawa ko.
Hindi naman siguro dahil sa ginawa natin...
Alam kong walang kabuluhan.
Matagal ko nang tanggap na wala akong silbi sa mundong ito.
Pero noong nalaman ko ang tungkol sa pagbomba,
buong gabi akong nagdarasal.
Nagmakaawa ako sa Diyos na iligtas siya.
Nangako ako.
At bumalik ang asawa ko.
Pero mahal kita.
At mahal mo ako. Alam ko iyon.
At ang pag-ibig na iyon,
ay kinatatakutan ko.
Aalis ka.
Lalaban ka, at mabubuhay ka.
Kailangan mo.
Dahil ang pakiramdam na wala kang silbi sa mundo,
hindi ko kaya iyon.
At kung natapos ka na, bumalik ka sa amin.
Dalhin mo ang iyong asawa at mga anak.
Gagawin mo iyon, 'di ba?
Wag mong gagawin ito.
Labanan ang mga Amerikano!
Nangako silang uunawain ang ating kultura at mga tradisyon,
para gawin tayong pain sa kanilang imperyalistang pananakop!
Nakarating sa ating paaralan ang kanilang madilim na pakay.
Oras na para tayo'y bumangon at lumaban!
Sabihin ninyo sa akin.
May lakas ng loob ba kayong sumali sa amin?
Upang ipaglaban ang katapusan ng kasamaang ito.
Sasama ba kayong bumangon?
Kaya't sumali na sa aming pakikibaka!
Bakit ka makikipagkita sa akin?
Sino ka?
Pasensya na kung nagulat kita.
Ako si Yoshii Isamu.
Narito ako para magpasalamat sa iyong tulong sa mga mamimili.
Paano ka nakapasok rito?
Dumaan ako sa pintuan.
Nasaan si Hansu?
Nasaan siya?
Naroon siya pinapanood tayo.
ANG PAGSALIN NG SUBTITLE AY GINAWA NI CAROLYN BATAY