W 1910 JAPONIA SKOLONIZOWAŁA KOREĘ W RAMACH BUDOWY SWOJEGO IMPERIUM.
POD JAPOŃSKIMI RZĄDAMI WIELU KOREAŃCZYKÓW STRACIŁO ŚRODKI DO ŻYCIA
I MUSIAŁO WYJECHAĆ Z OJCZYZNY DO INNYCH KRAJÓW.
MIMO TO NARÓD PRZETRWAŁ.
RODZINY PRZETRWAŁY.
WŚRÓD NICH JEDNA RODZINA…
Z POKOLENIA NA POKOLENIE.
Japońskie dialogi mają niebieskie napisy. Koreańskie dialogi mają żółte napisy.
KOREA POD OKUPACJĄ JAPOŃSKĄ
(po koreańsku) Moja matka nie miała szczęścia.
Moje narodziny
były dla niej dużym ciężarem.
Zmarła, kiedy byłam dzieckiem.
Pogrążony w żałobie ojciec zaczął pić.
Razem z trzema starszymi siostrami musiałam żebrać po wioskach.
Potem wioskowy swat powiedział,
że rodzina, która prowadzi pensjonat w pobliżu Dongsam
ma syna z rozszczepem wargi, który jest kawalerem.
Ojciec ochoczo mnie zaoferował.
To było trzy lata temu.
Bardzo się staram być dobrą żoną i synową.
Urodziłam trzech synów…
ale żaden nie dożył pierwszych urodzin.
Gdyby szło tylko o mnie,
zniosłabym to, ale mój mąż…
jest bardzo dobrym człowiekiem.
Jestem przy nadziei, ale…
moja krew jest przeklęta.
NOWY JORK
Nie da się tego łatwo powiedzieć.
Nie dostaniesz awansu.
Nie w tym roku.
Wiem, że sygnalizowaliśmy coś innego,
ale 43. piętro uważa,
że przyda ci się dodatkowy rok doświadczenia.
Chcę znać powód.
Słyszałeś. Myślą, że nie jesteś gotowy.
Haruj dalej, rób swoje, a za rok…
Pomogłem w fuzji z Teestone.
Załatwiłem wykup Brixley.
Od dwóch lat prowadzę w rankingu.
To nie twój rok, jasne?
Chcę poprosić przodków o zniesienie klątwy,
żebyśmy mogli mieć rodzinę.
Hotele Colton.
Czołowy klient, chce wejść na giełdę,
ale potrzebuje wyższej wyceny.
Potrzebują tego hotelu.
Jest w Tokio.
Sukces umowy zależy od jednej właścicielki gruntu.
To Koreanka.
Dla was to nieważne, ale zapewniam,
mogę zawrzeć tę umowę.
To co wiesz?
Hotel na ponad 300 pokoi, koszt budowy 150-200 milionów.
Szacunkowe obliczenia wskazują na 10-15 milionów dla nas.
Fakt, że ta właścicielka jest Koreanką, ma ci pomóc?
Chwila, coś mi umyka. Nie jesteś Japończykiem?
Nie, tylko tam dorastałem.
- Jesteś tego pewien? - Tak.
Kiedy tylko podpiszę umowę, chcę od razu tu wrócić.
Chcę zostać wiceprezesem i dostać podwyżkę antydatowaną na dziś.
I chcę, żeby moja premia odzwierciedlała,
ile Hotele Colton znaczą dla tej firmy.
I chcę to mieć na piśmie.
Dziecko jest w drodze.
Będzie dobrze się rozwijać.
A dzięki niemu przetrwa rodzina.
Szybko!
Chodź!
Co za płacz.
Będzie niesforna.
Dziękuję.
Opiekujcie się nią.
Będzie waleczna.
Musimy nadać jej imię.
Sunja!
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI MIN JIN LEE
Tato!
(po japońsku) Dobrze. Przytyłeś.
Za dużo pizzy.
Muszę się pilnować.
Jak tam w Tokio?
Ładne to nowe lokum?
To hotelowy pokój. Na parę tygodni wystarczy.
Czy to on? Solomon?
Spodziewałem się tu ciebie.
Twój tata jest teraz właścicielem,
ale wciąż muszę pilnować, czy daje radę.
Tak to sobie tłumacz,
ale przychodzisz tu po to, żeby flirtować z dziewczynami.
Przejrzałem cię.
Hirota!
To mój syn, Solomon.
W końcu wróciłeś.
Został wiceprezesem amerykańskiego banku.
Nieźle jak na syna gościa od pachinko.
Naprawdę studiowałeś na Yale?
Jeśli mówi to mój tata, to musi być prawda.
Jak pan odpowie na zarzuty?
Wiem, że część świata finansów nie ufa nam z powodu tego,
w co zamieszany był mój dziadek…
Kim jest jego dziadek?
Martwym człowiekiem.
To nas nie dotyczy.
Wygrałam!
No proszę!
Czyste czy brudne pieniądze, to nieważne.
Kasa to kasa.
Sunjo.
Sunjo, pochyl głowę.
Dziś jesteście późno.
Zachowałem wam tego.
O ten.
Sunja!
Nie wygląda na zadowoloną.
To dlatego,
że nawet najnędzniejsze istoty pragną żyć.
Ale nie pani, która sprzedaje kasztany.
Zawsze mówi, że śmierć ma się za lepszą od niej.
To dlatego, że jej mąż jest grzeczny przy ludziach,
a w domu bije żonę i dzieci.
Ale nawet ona chce żyć.
Chodźmy.
Hej, bracie!
Całkiem niezła, prawda?
Założę się, że nie znajdzie pan dzisiaj lepszej ryby.
Co ja zrobię z takim olbrzymem?
Robi pan najlepsze rybne kotleciki na tym targu.
Zawsze szybko się sprzedają.
Ale dzięki temu
wystarczy panu kotlecików na parę tygodni.
W takim razie dam panu za nią 30 jenów.
Bez przesady.
Jest warta trzy razy tyle.
Czyżby?
Co taka smarkula może wiedzieć?
Wiem, że na stoisku z daegu jorim
dostał dwa razy więcej za połowę mniejszego dorsza.
Chodźmy tam.
Po co macie iść tak daleko?
Osiemdziesiąt.
To moja najlepsza oferta.
Jest uczciwa.
Może być.
Dziękuję.
Trzymaj! Twoja działka.
Nie mogę tego wziąć. Nie pozwalają mi.
Dlaczego?
Zasłużyłaś.
Rodzicie nie nauczyli cię słuchać starszych?
Musisz na nią uważać.
Prowadzenie pensjonatu jej nie wystarczy.
Nie zrobiłem tego!
Dwie osoby zeznały inaczej.
To kłamstwo. Nie mam nic wspólnego z…
Porozmawiamy w komendzie. Proszę z nami.
Błagam…
Będzie pan błagał w komendzie.
Podobno mieli nam odpuścić.
Tak to ma wyglądać?
Sunjo,
chodźmy.
Do zobaczenia w domu.
Tato,
czy ten pan na targu
zrobił coś złego?
Nie wiem.
W takich czasach
kwestia winy czy jej braku nie jest już taka prosta.
Co się z nim stanie?
Wróci do domu?
Sunjo,
kiedyś złożyłem ci obietnicę.
Kiedy miałaś zaledwie tydzień,
mama i ja prawie nie spaliśmy.
Przez całą dobę nad tobą czuwaliśmy.
Wtedy ci przysiągłem,
że dopóki będziesz oddychać,
zrobię wszystko, żeby nie dosięgło cię zło tego świata.
Dotrzymam tej obietnicy.
Babciu!
Ale kocia muzyka.
Tyle ćwiczyłeś, a i tak wszystko na nic.
To czemu nie pozwoliłaś mi przestać?
Wiesz, ile kosztowało to pianino?
Oczywiście!
Codziennie mi to wypominałaś.
Potrzebowałeś tego.
A teraz przestań się lenić jak Amerykanin i chodź mi pomóc.
Dobrze.
Ledwo zarabia na życie, a ty bierzesz od niego pieniądze.
Odpuść już.
A ty to co?
Ciągle ją rozpieszczasz.
Całe to gadanie o szkole.
Na co jej to?
Ciężkie czasy, lekkie czasy.
Dla kobiety to bez znaczenia.
Musi umieć sama się wyżywić.
W zatoczce jest dziś spokojnie.
Mogłabym pouczyć się z kobietami.
Mogę iść?
Słuchasz mnie w ogóle?
Następnym razem powiem panu Songowi,
że nie mogę go słuchać, bo jestem dziewczynką.
Nieważne, że…
I że jest za słabym rybakiem, żeby dawać mi pieniądze.
Dobra, idź już.
A ty to co?
Dobrze, że ją kochasz, ale takie hołubienie
tylko ją zepsuje.
Naprawdę zepsuje ją odrobina słodyczy?
To nie były twoje pieniądze!
To była czyjaś życzliwość.
Musi wiedzieć, że na świecie istnieje życzliwość.
To ją wzmocni.
Sunja!
Patrz na mnie!
Sunja!
Tato!
Udało mi się!
Płyniemy po
Bezgranicznej przestrzeni
Samotna mewa jest naszą przyjaciółką
Będziemy nadal walczyć!
- Enoya yanoya! - Uhcha!
Eyano yano uhgi-ee uhcha!
Wypływamy w morze
Pan to ma szczęście!
Pańska córka łapie uchowca,
a żona wspaniale gotuje.
To nie jest kwestia szczęścia.
- Zasłużył na to wszystko. - Właśnie!
Proszę, napij się.
Dziękuję, nie piję.
No weź, tylko raz.
Cieszmy się małymi zwycięstwami, póki możemy.
Na zdrowie.
Tylko czekać,
aż z czasem
znajdą sposób, żeby pozbawić nas i tego.
Bzdura! Jak mogą nam zabrać morze?
Nie gadaj głupot.
Co? O co ci chodzi?
Zajęli naszą ziemię,
prawda?
Zabrali nasz ryż,
nasze ziemniaki,
nasze ryby.
Zakazali kobietom ubierać się na biało.
Ci skurwiele każą nam jeść to, co oni
i mówić tak, jak oni,
ale nigdy nie będą traktować nas jak swoich.
Dlaczego by mieli?
To nasza cholerna wina, że straciliśmy kraj.
Dość już tego.
Ale gdyby każdy z nas zabił choć jednego z tych Japończyków,
nie ugasiłoby to może naszego gniewu,
ale mielibyśmy chociaż o czym marzyć.
Żeby złapać w rękę kamień
i roztrzaskać nim głowę żołnierza,
żeby ogrzać chłodne dłonie jego krwią.
Sama wiedza, że w naszym kraju jest o jednego karalucha mniej
bardzo by mnie ucieszyła!
Przestań już.
Zbyt ciężko jest…
żyć z tą nienawiścią.
Tak jak my…
nasze dzieci będą przeklęte.
Jak to się skończy?
Czemu go nie powstrzymałeś?
Niby jak?
Jeśli ktoś powie…
Nikt nie powie.
Od miesięcy śpią pod naszym dachem.
Wystarczy, żeby jeden…
Cicho bądź.
Uspokój się.
Nic złego nie zrobiliśmy. Nie aresztują nas.
Po tym, co powiedział, nadal u nas mieszka. Nic w tym złego?
Jeśli Japończycy po nas przyjdą,
kto zajmie się Sunją?
Wszystko się ułoży, zobaczysz.
Nie wiesz tego.
Najadł się pan?
Proszę pani,
świetnie nas pani karmi i jest pani dla nas bardzo dobra.
Sunjo, o co chodzi?
Wczoraj mówiłeś głupoty
i teraz wszyscy się boją.
Boją się? Kto się boi?
Wszyscy. Nikt tego nie mówi, ale woleliby, żebyś sobie poszedł.
Ale dokąd? Nie mam dokąd pójść.
Wszystko jedno. Po prostu sobie idź.
Sunjo,
po prostu za dużo wypiłem.
To były lekkomyślne słowa. Miałem dość poczucia bezsilności.
Rozumiesz, prawda?
Nie.
Nie chcę roztrzaskiwać głów Japończykom.
I nie chcę stracić rodziców.
Wolałabym umrzeć,
niż być sama.
Posłuchaj, Sunjo.
Zapomnij o tym, co mówiłem.
Jestem człowiekiem, który nie umie już żyć na tym świecie.
Rozumiesz?
Dobrze.
Kiedy ostatnio widziała pani rybaka Songa?
Kilka dni temu.
Dokąd według pani poszedł?
Przykro mi. Nie wiem, co zamierzał.
Tato!
Nigdy wcześniej nie okazywał nielojalności.
Ale zostawił swoje rzeczy.
I zalega z czynszem za dwa miesiące.
A tamten wieczór?
Za dużo wypił.
I to go usprawiedliwia?
Nie, skądże.
Jego słowa mocno nami wstrząsnęły.
Ale na niego nie donieśliście.
Jeśli widzicie zdrajcę,
donos jest waszym obowiązkiem.
- Panie… - Jak pan śmie mi przerywać?
Dajemy tym idiotom nasz postęp, nasze innowacje, naszą edukację,
tylko po to, żeby kłamali nam w żywe oczy.
Spokojnie.
Poprzestańmy na ostrzeżeniu.
Może za bardzo im pobłażamy.
Nie było wyboru.
Jeśli za mocno przyciśniemy, wybuchną.
Drugiej szansy nie dostaniecie.
Jeśli usłyszycie, gdzie jest, mamy się dowiedzieć.
Słyszałem wiele dobrego o pani kuchni.
Muszę kiedyś sam się przekonać, czy to, co mówią, jest prawdą.
Oczywiście, zapraszam.
Chodźmy.
Skąd wiedział, żeby uciec?
Ktoś go ostrzegł?
Ja nic nie mówiłem.
Nie damy rady tego wszystkiego zjeść. Za dużo zrobiłaś.
Musisz jeść.
Widziałeś się w lustrze?
Sama skóra i kości.
Wrzuć dymkę.
Przemyj zimną wodą.
Widać, że jesteś zbyt zajęty, żeby gotować. Tak jak twój tata.
Obaj za dużo pracujecie.
Mówiłem mu, żeby sprzedał salon.
Rynek nieruchomości kwitnie, powinien zainwestować w sklepy albo mieszkania.
- Nie mówił ci? - O czym?
Otwiera drugi salon.
Nie rób takiej miny.
Wiesz, że o tym myślał.
Skąd bierze pieniądze?
Z banku.
Wszyscy tak teraz robią.
Jest dumny z tego, co zbudował.
I nie musi wysłuchiwać, że się wstydzisz.
Kto tu mówi o wstydzie?
Nie musisz nic mówić.
Zaznałam go w życiu wystarczająco dużo, żeby go wyczuć.
Podaj mi jajko.
Powiedz szczerze.
Wrócisz? Nie zostaniesz?
O co ci chodzi?
Tata może się oszukiwać, że sytuacja Koreańczyków się tu zmieniła,
ale ja wiem swoje.
W Ameryce tyle ci nie grozi.
Co dokładnie mi nie grozi?
Solomon?
- Solomon! - Etsuko!
Wybacz, że dopiero teraz. Mamy urwanie głowy w restauracji.
Brakuje nam personelu.
A twój tata był zbyt zajęty, żeby mnie odebrać.
No proszę. Ale wyprzystojniałeś.
Życie jest nie fair.
Tobie nie powinno przybywać urody,
kiedy mnie przybywa zmarszczek.
No co ty, Etsuko.
Nadal wyglądasz młodo.
Właśnie o to mi chodzi.
Amerykanki na pewno cię uwielbiają.
Ja już to wiem.
Hej! Pajeon!
Oszalałeś? Jedzenie będziesz wyrzucał?
Połóż to tutaj.
„Jestem Rikidozan!”
Te Hana lubiła najbardziej, prawda?
Tak.
Czemu ciągle je trzymasz?
Pewnie przez sentyment.
Hana się do ciebie odzywała?
Nie.
Ale wynajęliśmy nowego, renomowanego detektywa.
Wygląda to obiecująco.
Jej ręka…
ciekawe, czy jest już większa od mojej.
A może mają ten sam rozmiar?
Skąd masz pewność, że wciąż żyje?
Kiedy będziesz mieć dzieci, zrozumiesz.
Gdyby coś jej się stało…
poczułabym to.
Ty też, bo ją kochałeś, prawda?
Odkąd wróciłeś, twój tata nie przestaje się uśmiechać.
A myślałam, że tylko ja wywołuję u niego taki uśmiech!
A twoja mama
byłaby z ciebie dumna.
Wiem o tym.
Tato, coś się dzieje.
Sunja!
Pośpiesz się!
Chodź tu.
- Enoya yanoya! - Co ty robisz?
Eyano yano uhgi-ee uhcha!
Wypływamy w morze
Cicho!
Płyniemy po
- Bezgranicznej przestrzeni - Dość tego!
Ty draniu!
Samotna mewa jest naszą przyjaciółką
Będziemy nadal walczyć
Samotna mewa naszą przyjaciółką Będziemy nadal walczyć
Enoya yanoya!
Eyano yano uhgi-ee uhcha!
Wypływamy w morze
TOKIO
Dzień dobry.
Dziękujemy, że pan przyszedł, panie Yoshii.
Widziałem go w telewizji.
Tak, to nasz zasłużony klient.
Witamy, panie Baek. Zaprowadzę pana do gabinetu.
…tym możemy zająć się na miejscu.
Dlatego latem…
Proszę tędy.
- Solomon Baek. - Pan Andrews.
- Tom. - Wiele o tobie słyszałem.
Mów szczerze.
Mam na ciebie uważać? O to tu chodzi?
Nie musisz się martwić. Nie zostanę tu.
Dobrze. Witaj.
Przepraszam! Mogę prosić o uwagę?
Co się dzieje?
Cesarz Japonii, Hirohito, nie żyje.
Według oficjalnych doniesień cesarz zmarł na raka.
Miał 87 lat…
Dziś naród opłakuje wielkiego człowieka…
Rządził podczas japońskiej okupacji Korei.
Kiedyś uważany za boga…
Rządził podczas japońskiej okupacji Korei…
…podczas której wiele rodzin zostało rozdzielonych.
Sunjo.
Tato.
Dawno temu
zastanawiałem się, dlaczego szczęście mnie omija,
dlaczego codzienne radości innych ludzi zdają się być poza moim zasięgiem.
Ale wtedy pojawiła się twoja mama,
a potem ty
i zdałem sobie sprawę, że szczęście nie ma tu nic do rzeczy.
Musiałem udowodnić, że jestem ciebie warty, Sunjo.
Musiałem nabrać siły,
żeby odgonić całe zło tego świata.
Wkrótce ty sama będziesz silna.
Będziesz miała własne dzieci.
Też będziesz musiała udowodnić swoją wartość.
Dasz radę, Sunjo.
Wierzę w ciebie.
DZIEWIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
Proszę pana,
według zwyczaju nowy handlarz rybami
powinien okazać szacunek.
Jest głupcem, to prawda,
ale to jeden z nich.
Oczywiście, okażę szacunek.
Co tydzień, w kopercie.
Ale jeśli wolałby coś innego…
Nie, nie wolałby.
Ponieważ jest tu pan nowy i nie zna pan naszych zwyczajów…
Nie musisz mi tego tłumaczyć.
Sunjo…
Kim jest ta dziewczyna?
Która?
Tamta.
Sunjo, patrz. Zachowałem największą dla ciebie!
To nikt ważny.
Jej matka prowadzi chyba pensjonat w Yeongdo.
Jest wdową.
Napisy: Marzena Falkowska