NA PODSTAWIE KSIĄŻKI MR. & MRS. AMERICAN PIE
Gotowe.
Robercie?
Gdzie mój Robert?
Zrób mi jeszcze jedno martini.
A potem pobawmy się w doktora.
Och, Robercie... Proszę, chodź na górę.
Chyba się już na mnie nie gniewasz?
Robercie?
Robert.
To jest jak słońce wschodzące na niebie.
Nic w Palm Beach nie pulsuje takim potencjałem i podekscytowaniem,
jak codzienna dostawa „The Shiny Sheet”.
Fluktuacje na lokalnym rynku towarzyskim, umacnianie i upadek dziedzictw,
kronika dramatycznych incydentów i upiornych faux pas.
Tyle szans i tyle zagrożeń.
Zgodnie z przewidywaniami Mary Davidsoul miała tego ranka
rekordowo wysokie notowania dzięki udanej aukcji.
Pozycja Dinah wciąż była niezachwiana
dzięki wszystkiemu, co ta zrobiła dla Nowotworowych Maleństw.
Wciąż niepewna wydawała się pozycja Raquel, która zamierzała
postawić wszystko na jedną kartę
podczas własnego balu.
Evelyn, przekonana,
że jest następna w kolejce do tronu, została tego ranka wytrącona z równowagi.
Tymczasem pozycja społeczna pewnej osoby
była, w następstwie zatoru, mocniejsza niż kiedykolwiek.
Miałam się wkrótce przekonać, że zamykający sezon Bal na Plaży,
będący największą galą roku
i skutecznie cementujący pozycję Normy
w kulminacyjnym momencie pod koniec sezonu,
był perłą w koronie, o której marzyła każda bywalczyni salonów w Palm Beach.
W obliczu poprawy jej stanu przyszłość pozostawała zagadką...
...dla nas wszystkich.
Hej! Co ty...
Nie ruszaj mojej bielizny, zboku!
Zabieraj graty i wynocha.
Witam ponownie.
Dziś nie mam biżuterii. Muszę wysłać telegram.
- Słucham. - Dobrze.
„Lotnisko Chicago O'Hare, Trans World Airlines, poczekalnia dla pilotów.
Kapitan Dellacorte, znany również jako Simmons.
„Ważne wieści”. Stop. „Stan Normy się poprawia”. Stop.
„Od spadku dzielą nas tygodnie albo miesiące”. Stop.
„Mieszkanie niepewne”. Stop. „Dam znać, gdzie wyląduję”. Stop.
- Zapisał pan? - Dwa dolary.
Co miałam zrobić, skoro królowa kurczowo wczepiała się w życie?
Długo wyznawałam motto
z czasów konkursów piękności:
„Ta z pazurami zawsze wydrapie sobie drogę”.
Brzmi poważnie.
- Maxine? - Och, Mitzi!
Wczoraj wieczorem rzucił mnie chłopak.
Kochanie. Masz.
Tak.
Uprawialiśmy seks, a potem poszliśmy do Wielkiego Muru Chińskiego,
żeby zjeść słodko-kwaśne krewetki, za które ja zapłaciłam...
Uprawialiście seks przed kolacją?
Spójrz, co mam.
Widzisz tych 20 dolarów?
To pierwsze wynagrodzenie, jakie otrzymałam
w mojej karierze miss.
Niestety to również ostatnie pieniądze, jakie mam.
Rano prawie rozbiłam ramkę, żeby kupić benzynę.
Uniosłam ją nad głowę i na nią spojrzałam,
ale nagle zawołałam: „Nie!”.
Dla kogoś, kto zaczyna karierę,
to może być prawdziwa inspiracja.
A przynajmniej pokryje rachunek za krewetki”.
Jesteś jedyną szczerą osobą, jaką poznałam w Palm Beach
i chciałabym ci to podarować. Zwłaszcza teraz.
Może uznamy to też za zapłatę za lakier Srebrny Szron Cutexa?
Moim pazurkom przyda się Mitzi.
Maxine. Nie czytałaś rano „The Shiny Sheet”?
Nie. A co? Pakowałam się.
- Jesteś na pierwszej stronie. - Co?
„Kim jest pani Douglasowa Dellacorte?”.
O Boże. Zaraz zwymiotuję.
A może zrobię kupkę. Nie, raczej zwymiotuję.
- Chyba oba po trochu! - Przeczytaj resztę!
„Po tym, jak ku zaskoczeniu wszystkich wkroczyła do gry
podczas wczorajszej aukcji,
wszyscy są ciekawi, kim jest pani Douglasowa Dellacorte”.
„Co, w obliczu smutnej niedyspozycji Normy Dellacorte,
stanie się z zamykającym sezon słynnym Balem na Plaży,
urządzanym na plaży przed posiadłością Dellacorte'ów nieprzerwanie od 49 lat?
Nadchodzi Betty.
Przed kolacją wybiera się na koktajl
w tym stroju z jedwabnego szyfonu.
Prezentujemy wersję maxi, dla tych, które niechętnie odsłaniają kostki.
„Czy spadkobierczyni nazwiska odziedziczy także galę?”
Drogie panie? Przyszłam was uspokoić.
Bal na Plaży żyje i ma się dobrze. Oczywiście dostaniecie zaproszenia.
Kochanie, to cudowne wieści. Jesteśmy na pokazie mody.
Uwielbiam oglądać modę.
Dziękuję, panowie. Grayman.
Była dziś rano na okładce „The Shiny Sheet”.
Możemy kontynuować?
Oto zachwycająca Doreen.
Ma na sobie suknię w stylu Empire, z imponującym wzorem.
Drogie panie, czy któraś z was dostała zaproszenie na Bal na Plaży,
zanim Norma doznała zatoru?
Nie.
Bez tych zaproszeń...
Jestem ciekawa, kogo zaprosisz na galę Normy, Maxine.
Tylko nas? W końcu nikogo więcej tu nie znasz.
„The Sheet” zwietrzyłoby skandal.
Pelerynka dodaje charakteru tej wspaniałej, jedwabnej,
skośnie ściętej trapezowej sukni.
Kocham róż. Kojarzy się z młodością... i hot dogami!
Maxine, z przyjemnością pomogę ci sporządzić listę gości.
Evelyn, dziękuję. Byłoby wspaniale.
Kluczem do wyprawienia balu jest słynny wizytownik Normy,
być może najcenniejszy przedmiot w całym Palm Beach.
Trzyma go pod kluczem,
- razem z cenniejszymi błyskotkami. - Są jakieś cenniejsze?
Trzyma tam też koronę.
- Koronę? - Ale wizytownik...
Dzięki temu miałabyś pewność, że sławni i bogaci
przylecą tu z całego świata.
Jeśli nie dla ciebie,
to po to, by oddać hołd Normie.
Maxine, może przylecą dla ciebie.
A na pewno będą sobie zadawać to samo pytanie co my.
Cytując „The Sheet”: „Kim jest pani Douglasowa Dellacorte?”.
Wszyscy chcą to wiedzieć.
Jeśli lubicie zaskoczenia, w tym stroju cygaretki będą wyłaniały się
spod oszałamiającej żółtej tuniki bez rękawów, wykonanej z krepy.
Maxine, sądzę, że to szansa,
byśmy mogły poznać prawdziwą ciebie.
Drogie panie, chętnie zaproszę was
na drobne... koktajle. Dziś wieczorem w klubie.
Pora koktajlowa zapewne odpowiada nam wszystkim, prawda?
Szkoda, że nie będziesz mogła nas gościć w Palm Royale.
Dziś odbywa się
doroczna Kolacja Weteranów Pierwszej Wojny Światowej.
To może jutro?
Tak się składa, że jesteśmy wolne tylko dziś wieczorem.
Wszystkie na pewno chętnie zobaczymy, gdzie mieszkasz, Maxine.
Ostatni rzut oka.
Gdybyś zaprosiła nas wszystkie do siebie,
to byłaby obłędna zabawa.
Doskonale.
Cóż, widzimy się na koktajlach.
Doskonale. Zatem gdzie się spotykamy?
W Rezydencji Dellacorte.
Oczywiście.
Idiotka! Cholerka, cholerka!
Weź się w garść, Maxine.
Przygotuj parę koktajli i ugość kilka kobiet. Kurwa!
Weź się w garść.
Co ty wyprawiasz?
Wprowadzam się. A ty się wyprowadzasz. Weź moje rzeczy. Dziękuję.
Nie, nie i nie wezmę. To nie jest twój dom.
Ciekawe, a twój? Wytłumaczysz mi, proszę, co tu w ogóle robisz?
- Mówiłem. Jestem opiekunem Normy. - Dobra robota, żołnierzu.
Jest chwilowo warzywem i przebywa w hospicjum.
I założę się, że wczoraj
złożyłeś jej wizytę po raz pierwszy.
Możesz już iść. Bar jest tam?
Zadzwonię na policję i powiem, że zabrałaś Kamienną Mabel.
Na policję? No pewnie, śmiało.
Nie zapomnij opowiedzieć im o tym, jak ją zwróciłam.
- Uszkodzoną. - Proszę cię.
Wystarczy odrobina kleju do rzęs.
A kiedy tu przyjadą, pokażę im
moją nową papeterię sygnowaną „Maxine Dellacorte”.
Powiedz mi, Robercie, czy ty w ogóle masz papeterię?
- Nie. - A gdybyś miał papeterię,
widniałby na niej gdziekolwiek podpis „Dellacorte”?
Nie. Wobec tego zachęcam cię...
Dzwoń do woli.
Będzie tak.
Znajdę najładniejszy pokój w domu, w którym rozłożę swoje rzeczy,
a potem urządzę przyjęcie dla tych pań.
Zanim tu dotrą, ciebie już nie będzie.
- Nie. - Co powiedziałeś?
- Powiedziałem: „Nie”. - Włóż koszulę i wyjdź.
Nie mam ochoty. Tak mi dobrze.
- Świetnie. Wychodź. - Zmuś mnie.
Zmuszam cię. I przestań za mną łazić!
Powinieneś się pakować.
Nie możesz tu wchodzić. To nie jest twój dom.
Jest bardziej mój niż twój.
Co do... To wygląda jak miejsce zbrodni.
- Co masz na myśli? - Twierdzisz, że opiekujesz się Normą,
a nawet nie posprzątałeś jej pokoju?
To tutaj do tego doszło.
- Do zatoru. - I co?
Nie przerywasz zatoru, żeby pościelić łóżko.
- Chłopak od sprzątania to robi. - Nie jestem chłopakiem od sprzątania.
Chłopak od basenu, chłopak od baru, w każdym razie chłopak.
Wcale mi nie pomogłeś.
Sama przyniosę rzeczy.
Na twoim miejscu pakowałabym ogrodniczki.
Dzika lokatorka.
Mówisz, jakby to była obelga.
Powinieneś wiedzieć, że nasz wielki naród
ma długą i chwalebną historię dzikiego lokatorstwa.
Jak zdobyliśmy Teksas? Zasiedzieliśmy się w Meksyku.
- Ty na dziko, ja na dziko. - Wszyscy na dziko.
- Wynocha. - Nigdzie nie idę. Sama się wynoś.
Widzimy się w klubie, ginowy chłopcze.
- Nie mieszkamy na dziko. On to robi. - Dom jeszcze do nas nie należy.
Nie musi.
Poza tym ktoś musi się nim zajmować, chronić rodzinny interes.
Nie podoba mi się, że siedzisz tam sama, z jakimś obcym mężczyzną.
Douglas jest zazdrosny?
Dougie się martwi.
Słyszę, jak obgryzasz paznokcie. Przestań. Nic ci nie zostanie z palców.
Poza tym jest nieszkodliwy. To weteran. No i jest tam dużo milej niż w motelu.
Peg z pokoju 103 zabijała ludzi siekierą.
Mówiła o tym dość otwarcie.
Facet całymi dniami chodzi bez koszuli. Jest nieszkodliwy.
Dlaczego nie nosi koszuli?
Zabawne. Któż to może być?
Wolałbym, żebyś zamieszkała gdzie indziej.
Muszę lecieć. Dama ma wizytę.
Trochę cię poniosło.
Wręcz przeciwnie.
Odnajduję siebie jako kobieta.
Maxine.
Wracaj szybko. Świetnie się bawię.
Maxi... Max...
Naprawdę tu pani mieszka!
Dzień dobry, pani Dellacorte.
Ależ to Ann Holiday z „The Shiny Sheet”.
A niech mnie.
Przepraszam za najście. Chciałam rozwinąć swój artykuł.
O rety.
Tak między nami, gromadziłam wczoraj informacje do nekrologu pani ciotki Normy,
co zresztą nie sprawiło mi przyjemności.
Przy tej okazji odkryłam, że mamy w Palm Beach nową Dellacorte.
Nie wiem, co powiedzieć.
Chciałabym też zrobić kilka zdjęć.
Podoba mi się to, co ma pani na sobie. To takie autentyczne.
Może zapozuje pani w drzwiach?
- Och, dobrze. - O tak.
Cudownie.
Dobrze.
Piękne auto. Może kilka zdjęć tutaj?
- Dobrze. - Jaguar. O rety.
O rety. Jak z kalendarza.
Dobrze. Gotowe.
Może zrobimy jedno, na którym do kogoś macham?
Dobrze.
To kim jest Maxine Dellacorte, z domu Simmons?
Poza tym, że Miss Juniorek Ocoee 1943,
Miss Chattanooga 1945 i Miss Mineral Bluff 1946?
Tak. Poza tym.
Jestem po prostu dziewczyną...
...wychowaną w godnym pozazdroszczenia dostatku,
która rzuciła wszystko... i zadała sobie wiele trudu,
by czuwać przy łóżku ciotki jej męża,
podczas gdy ten nadal wiernie służy pasażerom
i odpowiada na potrzeby transportowe tego wielkiego narodu.
Pięknie ujęte, ale kompletnie pozbawione treści.
- To wielka umiejętność. - Dziękuję, Ann.
Jest pani z Tennessee. Słyszę to. Nashville?
- Chattanooga. - Chattanooga.
- Rodzina wciąż tam mieszka? - Nie.
Wszyscy wynieśliśmy się z maleńkiej Chattanoogi.
No i najważniejsze pytanie.
Od 49 lat najbogatsi, najznamienitsi goście
z całego świata przybywali do Palm Beach,
by wziąć udział w najgłośniejszej imprezie sezonu.
O tym przyjęciu pisze się w kronikach towarzyskich od wybrzeża do wybrzeża.
Czy w tym roku odbędzie się okrągły, 50. Bal na Plaży?
Owszem.
Wyprawię go właśnie tutaj. Tu gdzie zawsze było jego miejsce.
Oczywiście na cześć Normy.
Jeśli nam się poszczęści, Norma włoży swoją koronę po raz pięćdziesiąty.
Jeszcze jedno zdjęcie.
Gotowa?
Już to mam.
Naprawdę to mam.
Dziękuję za poświęcony mi czas. Zdążę skończyć tekst.
Kiedy wychodzi artykuł?
Jutro o ósmej rano
całe miasto pozna nową organizatorkę Balu na Plaży.
Jutro?
Tak.
Powoli realizowałam swój cel.
W ciągu zaledwie 14 godzin całe Palm Beach dowie się o przybyciu nowej damy dworu.
Należało teraz zrobić wrażenie godne królowej.
Miałam zaledwie cztery godziny, by pięknie nakryć stół i wymyślić koktajl.
Świat stał przede mną otworem.
Ale w tamtej chwili w otworze... znalazłam tylko pustkę.
Gdzie jedzenie?
Jesteś głodna? Mogę ci coś przygotować w moim aneksie.
Nie chcę, żebyś mi cokolwiek przygotowywał!
Gdzie tu jest jedzenie?
Wiesz cokolwiek o bogatych ludziach?
Jestem bogata.
To chyba wiesz, że niczego nie trzyma się w domu.
Twoje dni wypełnione są lunchami i brunchami,
wieczory przyjęciami, a ty musisz dbać o linię.
Oczywiście, że o tym wiedziałam. Każdy to wie.
Na pewno też wiesz, że gdybyś chciała urządzić koktajl,
zamówiłabyś catering.
Powodzenia ze znalezieniem kogoś od ręki, w trakcie sezonu.
Musiałabyś poprosić znajomych o przysługę.
Ale zaraz, ty nikogo nie znasz, prawda?
Właściwie to kogoś znam. Nie potrzebuję imprezy z cateringiem.
Potrzebuję tylko pięknie nakrytego stołu.
Nakrycie stołu!
Witaj.
No dobrze.
Oświeciło mnie. Ale na razie chciałabym, żebyście wczuły się w moją energię.
Mam nadzieję, że nie zażyłyście cyjanku. Dobrze. Żyjecie.
Twoja znajoma.
Mówiłam, że wróci.
- Cześć. Kiepski żart? - Maxine, co ty tu robisz?
Lindo... Pięknie nakryty stół!
Nikt tak pięknie nie podaje wędlin.
Dziękuję.
- Medytujemy, więc może... - Zaczynajmy.
Może do nas dołączysz?
Chcę tylko o coś poprosić.
- Tak, my tylko... - Po spotkaniu.
- My... - Siadajcie.
Dobrze.
Od dawna nie siedziałam na podłodze.
Dziś rozmawiamy o partnerstwie.
Podobnie jak wiele z was, jestem nim rozczarowana.
Wciąż zadaję sobie pytanie:
„Czy małżeństwo w obecnej postaci jest tym, czego potrzebuje świat?”.
Tak.
Zwłaszcza w USA od kobiet oczekuje się,
że podporządkują się z góry narzuconej tożsamości.
Czy jako naród nie wyprowadzamy tych oczekiwań
poza granice naszego kraju i nie narzucamy ich siłą?
Mam tu na myśli jedno.
Wietnam!
Jebany Wietnam.
Przepraszam, pogubiłam się.
Nie rozumiesz, że amerykańska dominacja nad wioskami w Wietnamie Południowym
to przedłużenie promowanego przez państwo męskiego szowinizmu?
Wszystkie tego doświadczyłyśmy. Moje doświadczenie?
Porzucenie w dniu ślubu.
Potrzeba całego systemu,
by mężczyzna czuł, że wolno mu zrobić coś takiego kobiecie.
- Rozumiesz, co mam na myśli, Maxine? - Nie do końca.
Rozmawiamy o Wietnamie Południowym.
Jego mieszkańcy są panną młodą. Stany to pan młody.
Pan młody oświadczył się, złożył wiele obietnic,
a potem porzucił pannę młodą przed ołtarzem, na oczach gości...
Na oczach świata.
I taka jest konstrukcja amerykańskiego mężczyzny,
której śladów należy szukać
na wszystkich terenach, po których stąpali amerykańscy żołnierze.
- Właśnie. - Tak.
- Dziękuję. - Dokładnie tak.
To były nieudane zaręczyny.
Co?
Stany powinny były porzucić Wietnam Południowy przy ołtarzu,
ale w 1963 roku, na oczach wszystkich gości.
Lindo, tajemnicą udanego małżeństwa nie jest opieranie się mężczyźnie,
tylko życie dla niego.
- Maxine, nie jesteś aż tak pogubiona. - Co jest, kurwa?
Nie jestem pogubiona, Lindo. Odnalazłam siebie.
On mnie wybrał!
Mój mąż.
Dumą napawa mnie fakt, że jestem jego żoną i z dumą będę nosić jego nazwisko.
Będę je wykrzykiwać z dachów! Wyśpiewywać pod prysznicem!
Dellacorte!
I z dumą zrobię wszystko, by go wesprzeć, by pomóc mu spełnić marzenia.
Prawda, drogie panie?
Nie zgadzacie się?
Nie?
Skoro mowa o wspieraniu,
przyszłam tu, żeby poprosić o przysługę.
Okej. Zabierzmy cię stąd.
- Tędy. - Świetnie.
- Może za barem. - Dobrze.
Świetnie. Proszę przejść tędy
- i w prawo przy kolumnach. - Dobrze.
Dziękuję.
Skąd wiesz, gdzie powinni...
Każdy zna siedzibę Balu na Plaży.
Oczywiście.
To mocno odbiega od mojego wyobrażenia o wsparciu siostry w potrzebie.
Jeszcze raz dziękuję, że pomogłaś mi z zamówieniem owoców morza.
To precyzyjne uderzenie.
Nikt nie przystraja stołu tak jak ty. Jestem na okładce „The Shiny Sheet”.
Trzeba zadać szyku i podtrzymać dobre wrażenie.
W ten sposób zapewnisz mężowi, a zatem również sobie,
mocną pozycję w socjecie Palm Beach.
Doskonale mnie rozumiesz.
To gdzie ten twój mąż, dla którego to wszystko robisz?
Jest 10 000 metrów nad ziemią. Żyje dla mnie.
Pilotuje Boeinga 737, mknąc od morza do morza.
Świetnie.
Pięć kilo ogonów homara, pięć kilo krabowych nóżek,
dwa kilo krewetek, pół kilo wędzonego łupacza,
ćwierć kilo kawioru,
sto ostryg
i 70 kilogramów kruszonego lodu.
Razem 400 dolarów. Gotówka czy czek?
Czekiem będzie chyba prościej.
Dobra. Jak wyglądam? To odpowiedni strój?
O rany, ładnie ci w różu.
Nie jest zbyt nieformalny? Jest jednoczęściowy.
Nie, zadajesz szyku.
Dziękuję.
Lindo! Te wieże są oszałamiające.
Naprawdę? Przyznaję, że tęsknię za taką skalą działań.
No i kto się teraz popisuje?
Chcesz mi pomóc z wykończeniem?
- Zajmij się orchideami, a ja winogronami. - Z przyjemnością.
Po prostu... Dobrze.
Maxine, powinnaś szczerze odpowiedzieć sobie na pytanie o to,
dlaczego te kobiety tu dziś przychodzą.
Bez urazy, ale może nie robią tego, bo cię lubią.
Wiem o tym. Byłam na okładce „The Shiny Sheet”.
Przychodzą sprawdzić konkurencję.
Nie, Maxine. Chcą czegoś od ciebie.
Co ja niby mam, czego mogłyby chcieć?
Bal na Plaży.
Bal na Plaży?
Bal na Plaży, wszystkie gale... To jedno i to samo.
Maszynki do robienia pieniędzy.
Wybacz, pogubiłam się.
Pozwól, że dam ci przykład.
W zeszłym roku pewien młody optyk o lepkich rączkach
urządził wielką galę na rzecz „rodzinnej fundacji”.
Potem zachował te pieniądze i wydał je na swoje portrety olejne.
O rety i co się z nim stało?
To, co dzieje się ze wszystkimi. Nic
Wydaje mi się, że Bal na Plaży ma proste założenia.
Chodzi o ochronę środowiska, usuwanie śmieci z plaży Dellacorte'ów.
Właśnie, Maxine. Bal służy plaży Dellacorte'ów.
Niezależnie od tego, kto go wyprawia, zawsze...
Halo?
To basenowy.
Coś mu leży na wątrobie.
Basenowy?
Masz kosmate myśli.
Masz światło.
Rozmawiasz z roślinami?
Tak. To Patsy.
Witaj, Patsy. Och, „zawsze wierni”, żołnierzu.
Wierność albo śmierć.
- Służyłeś? - W Korei.
Dobrze, że jesteś bezpieczny.
Czyżby?
Nie byłabym taka pewna. Do zobaczenia.
- Lubię go. - Jest przezabawny.
Cóż... No dobrze.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Odprawiasz mnie.
Nie! Lindo, nie odprawiam cię. Mówię ci tylko, że musisz już iść.
- Jasne, zrozumiałam. - Słuchaj...
Evelyn będzie tu lada chwila.
Nienawidzisz jej a ona ciebie.
Twoja obecność zepsułaby atmosferę.
Spędziłyśmy razem czas, a teraz spędzę czas z nią.
Rozumiem.
- To one. Musisz iść. - Dobrze.
- Musisz uciekać. - Dobrze, lecę.
Nie, nie, nie tędy. Tylnym wyjściem.
O Boże.
Nie chcę, by wiedziały, że tu jesteś. Bez urazy. Tylne drzwi.
- To absurd. - Nie...
Wybierzmy się do kina.
Jest tyle filmów, które chcę zobaczyć.
Mary.
Zaparkowałam na trawniku.
- Witaj w Rezydencji Dellacorte. - Sama powinnam to powiedzieć.
Jak długo tu mieszkasz? Od trzech godzin?
Można powiedzieć, że moje serce mieszka tu od zawsze.
Mai thai.
Dodatkowa mięta, plaster pomarańczy zamiast ananasa, niewiele lodu.
I nie zapomnij o parasolce.
Bułka z masłem. Rozgość się.
Hej. Ładna muzyka.
Dziękuję. Tym razem przynajmniej nie gadam do roślin.
Przyjechały?
Przed chwilą.
- Nie zgadniesz. - Co?
Zostałam wyrzucona.
Zdarza się najlepszym. Nie martw się.
Dzięki.
Zrobić ci drinka? Gin rickey.
Gimlet? Niech żyje prostota?
- Witaj, kumpelo. - No, no, kot śpi, myszy harcują.
Norma wie, że bawisz się w przebieranki?
Oczywiście, że nie wie. Jest w śpiączce.
Mississippi punch z żytnią zamiast bourbona, bardzo zimny.
A potem wytłumaczysz mi, co tu robisz.
Dobrze.
- Robert? - Zdrowie.
- Linda? - Gin rickey?
Robercie... Wypiszę ci czek na 30 dolarów,
jeśli włożysz fartuch i pomożesz z drinkami.
Jestem zajęty pakowaniem ogrodniczek.
Przecież tylko tu siedzisz.
Lindo... A ty?
Tak pięknie przystrajasz stoły.
Na pewno poradzisz sobie z wiaderkiem lodu i parasolką.
- Proszę. - Nie piję.
Właśnie pijesz.
Po tym drinku. I kilku kolejnych. Poza tym nie chcę psuć atmosfery.
O rany. Wielkie dzięki.
Hej. Poradnik barmana leży na blacie.
Mississippi punch. Dobra.
Mississippi punch. Koniak.
Koniak. Gdzie jest koniak? Jest.
- Witaj w naszym domu. - Jeszcze nie, moja droga.
Tędy, proszę.
Już tu byłam. Nie to, co ty.
Eggnogg generała Harrisona, sztywna pianka, ale nie za dużo.
Do tego dodatkowa gałka muszkatołowa. Niezbyt zimny.
Dzięki, najdroższa.
Jajka.
Generał Harrison... Jajka. Jajka. Dobra.
Raquel. Co ci podać. Medford rum sour?
Brandy shamperelle? Arf and arf? Port wine sangaree?
- Kieliszek białego wina. - Dzięki Bogu.
Plus czek na 10 000 $.
O ile zamierzasz przyjść na moją galę Hawańskich Nocy.
Dochody trafią do ubogich, nieszczęsnych zwolenników Batisty z Florydy.
Norma nigdy nie opuściła przyjęcia.
Jej spadkobierczyni zapewne też nie zamierza.
Co?
Więc tkwiłeś w tym całym gównie, co?
Powiedzmy, że miałem szczęście.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Szczęście też funduje niezłe traumy, co?
Kto mówił, że przeżyłem traumę?
Jeśli poświęcasz całe życie
na próby wygrzebania się z własnej pokoleniowej traumy...
...to uczysz się wyczuwać ją też u innych.
Nawet jeśli jeszcze o niej nie wiedzą.
Dorastałaś w bogactwie.
Moja rodzina zbiła fortunę, z której zresztą nie mam ani grosza,
na cierpieniu innych ludzi.
Mój dziadek
dorobił się fortuny kolejowej,
wywłaszczając plemiona rdzennych Amerykanów w siedmiu stanach.
- Niespodzianka. Jestem rewolucjonistką. - Jasne.
Ekstra.
Jak długo mieszkałeś tu z Normą?
To już trzy lata.
- Rany. Jesteście sobie bliscy. - Bardzo.
- Nie w ten sposób. - Co kto lubi.
Mówiła kiedyś o mnie?
Wiem, że nienawidzisz Evelyn, odkąd wyszła za twojego ojca,
bo uważasz ją za naciągaczkę.
To chyba tyle.
Chyba że chcesz się podzielić czymś jeszcze.
Nie, niczym. A ty?
Nie. Niczym.
Jesteś dobrym barmanem.
Cholera. Skończyły mi się czerwone pigułki.
- Mam czerwoną, szukam dwóch zielonych. - Umowa stoi.
Evelyn, dam ci niebieską za jedną z zielonych Dinah.
A czym są te okrągłe białe?
Mary, to aspiryna.
Chwila. Kto ma drinka?
Koktajle. Drogie panie...
Mai tai z dodatkową miętą.
Eggnog generała Harrisona.
Mississippi punch na żytniej.
Wino.
Maxine, pewnie przez cały dzień pieką cię uszy.
W mieście aż huczy od plotek.
„Kim ona jest? Skąd pochodzi? Jak zachowuje taką figurę?”.
I oczywiście kluczowa sprawa:
„Jak to możliwe, że mieszka w rezydencji Dellacorte”?
Na konkursach piękności wiadomo, że każde pytanie skrywa kolejne,
dużo ważniejsze pytanie.
Ktoś musi zajmować się domem biednej, drogiej Normy, prawda?
Nie dalej jak wczoraj lekarz mówił, że szybciej dojdzie do siebie,
jeśli dawne życie będzie na nią czekało, gotowe na jej powrót.
A jeśli Norma, nie daj Boże, z tego nie wyjdzie,
mój drogi Douglas będzie gotowy na przejęcie spadku.
Trzeba przywrócić odpowiedni ład społeczny po tak długim urlopie poza Palm Beach.
Drobna rada, jeśli chcesz zagrzać Normie miejsce.
Norma nigdy nie latałaby jak kot z pęcherzem, zapraszając na koktajl
w cichym sanktuarium pracowni Graymana.
Norma przygotowałaby odręczne zaproszenia
i osobiście doręczyłaby je z wyprzedzeniem.
To istny cud, że wszystkie byłyśmy akurat wolne
w takim momencie, w szczycie sezonu.
Dobrze powiedziane.
Niektórzy mogliby twierdzić, że wnoszę pewną młodzieńczą energię,
nową i zupełnie świeżą spontaniczność
do tutejszych przykurzonych tradycji, które, szczerze mówiąc, wydają się dość...
stare.
Mary, Maxine jest tu nowa, więc nie bądźmy zbyt krytyczne.
Maxine,
zupełnie szczerze oferowałam ci pomoc przy organizacji przyjęcia.
Musimy tylko dostać ten wizytownik Normy.
Myślisz, że pożerają ją tam żywcem?
Jeśli tak, to staje im kością w gardle.
Chcesz?
Moje ciało jest świątynią.
Nawet najświętsze sanktuaria potrzebują odrobiny kadzideł.
Co kur...
O Boże. Ale żenada.
Co do planowania,
wiesz może, czy Norma zatrudniła jakąś pomoc, zanim doszło do tragedii?
Och, prawdziwa dama nie grzebie w sekretarzyku innej damy.
Ale siedzisz na jej meblach i jesz z jej porcelany?
Raquel. Niegrzecznie.
Z usług której firmy cateringowej skorzystasz podczas Balu na Plaży?
I wszystko zaczęło się obracać we wprawnych dłoniach Evelyn.
Nic dziwnego, że uważano ją za prawdziwą damę dworu.
Skorzystam z ulubionej firmy Normy.
A któż to taki?
Zawsze możesz spytać Normy.
Mary. Za wcześnie.
Wszystko to wzięłam pod uwagę.
W końcu to nie jest zwykłe przyjęcie.
To coś w rodzaju wydarzenia.
Moja droga, to nie jest „coś w rodzaju” wydarzenia.
Ani impreza urodzinowa w ogródku dla zaściankowych dziewcząt z Tennessee.
To wydarzenie sezonu.
Zaczęłaś planować swoje wielkie wejście?
Moje wejście?
Pamiętam tamten rok, gdy Norma pojawiła się
w stroju Wenus Botticellego, w muszli z prawdziwych pereł.
Albo kiedy jako Kleopatra
jechała w rydwanie niesionym przez chmarę australijskich kulturystów.
No i zeszły rok,
kiedy przybyła na bal jako Maria Antonina, w pudrowanej peruce
i z ciastkami sprowadzonymi prosto z Paryża.
I zawsze miała na głowie swoją koronę.
Maxine, Bal na Plaży to wielka produkcja.
Tak to brzmi.
Och, Maxine. A właśnie.
Skoro mowa o pieniądzach,
Fibs wciąż nie otrzymało twojego czeku na 75 000 dolarów
za wygraną w tej niezwykłej aukcji.
W końcu to dzięki temu trafiłaś do „The Shiny Sheet”.
Czy któraś z pań ma ochotę na krabowe nóżki?
Ostrygi? Małże? Kawior? Ogony homarów?
Tylko czek.
- Za Fibs! - Za Fibs!
Palm Beach to takie małe miasteczko.
Jeśli żyjesz tu odpowiednio długo, masz wspomnienia z każdej willi.
Nie wszystkie są dobre.
Wyobrażam sobie.
Wiesz, ja...
Dawniej byłam dość blisko z Normą.
Przebywa w tej samej placówce, co mój tata.
Co mu jest?
Pogarsza mu się od długiego czasu.
Bardzo cierpi.
Jak my wszyscy, prawda?
Tak.
Przydałby mi się uścisk.
Już dobrze.
- Tak mi przykro. - Boże. Niech ci nie będzie przykro.
To przecież nie twoja wina.
Na pewno nie chcecie zabrać ze sobą trochę homara...
...albo wziąć na później
trochę krewetek w serwetce?
Evelyn, pozwól, że zapakuję ci do serwetki
trochę krakersów, sera i krewetek na wynos.
Maxine. Pozwól, że zadam ci dość bezpośrednie pytanie.
Proszę.
Masz jakiekolwiek pieniądze?
Oczywiście. Górę pieniędzy.
Poza tym po tragicznej śmierci Normy
Douglas otrzyma spadek
i będziemy mogli wyprawić bal końca sezonu.
Och, moje biedactwo.
Powinnam była powiedzieć ci o czymś wcześniej.
Nie ma żadnego spadku dla Douglasa.
Co?
Po śmierci Normy pieniądze trafią do wielkich kotów.
Nie nadążam, Evelyn. Do kogo?
Kiedy wreszcie odejdzie, a będzie to smutny dzień dla nas wszystkich,
cały jej majątek trafi do trustu
na rzecz Towarzystwa Kotów Rasowych w Palm Beach.
Skąd to wiesz?
Och, my z Normą wiedziałyśmy o sobie wszystko.
Zdziwiłabyś się, ile wiem o tobie.
Pijałyśmy z Normą koktajle i pękałyśmy ze śmiechu,
czytając twoje pogodne listy świąteczne, które wysyłałaś co roku,
najwyraźniej zabiegając o to, by spadek trafił do Dougiego.
Wiecznie powtarzała, że nie dałaby Dougiemu swoich pieniędzy,
nawet gdyby był ostatnim Dellacorte'em. A jest nim.
Chyba że jesteś w ciąży,
choć jestem przekonana, że nie.
Dlatego to ja urządzę w tym roku galę,
oczywiście ku czci Normy.
I zrobię to tutaj, żeby nie zrywać z tradycją.
Sądzę, że właściciel posiadłości, kimkolwiek będzie,
chętnie przygarnie soczystą sumkę za wynajęcie obiektu.
Jak hojnie.
A w zamian za to ty zachowasz tę swoją świeżutką twarz.
W końcu, jak mówiłaś, pojawisz się jutro w „The Shiny Sheet”.
Evelyn.
Przez całe życie czekałam na swoją chwilę,
tak jakby to miało oznaczać, że mam już wszystko,
że nie mam trosk, że poruszam się jak za dotknięciem magicznej różdżki,
nawet nie dotykając ziemi.
Ale dziś zrozumiałam dzięki tobie,
że to nie jest koniec mojej drogi.
To dopiero początek.
Nie sądziłam, że jesteś poetką.
Myślałam, że jesteś tylko przeciętną intruzką.
Złapałaś mnie na gorącym uczynku.
Nie mam ani grosza.
I owszem, pewnie napiszą o tym jutro w „The Shiny Sheet”.
Ale widzisz, rezydencja Dellacorte to jedyne miejsce,
w którym może się odbyć Bal na Plaży.
Więc jeśli pragniesz tego balu, musisz współpracować ze mną.
Nigdy.
Wiem, że wisisz nad przepaścią.
A ja ledwo się trzymam.
Ale jeśli się potkniesz, złapię cię.
A kiedy to zrobię, już nie puszczę. Będę cię mocno trzymać.
Znajdź klucz do sejfu Normy,
zdobądź wizytownik i weźmiemy się do roboty.
Jebana Norma.
Gdybym była kluczem.
Klucz!
Maxine?
Tu jestem.
Nie byłem tu od... dziesięcioleci.
Coś ty zrobiła?
Strasznie nabałaganiłam w rodzinnej rezydencji, prawda?
Jesteś pijana?
Zrób coś dla mnie.
Jasne. Co tylko zechcesz.
Chcę, żebyś zabrał mnie na górę i zerżnął jak prawdziwy Dellacorte.
- Na górę. - Dobra.
Douglas, powtórz to!
Powtórz to!
Maxine Dellacorte!
- Powtórz! - Boże.
Maxine Dellacorte!
O nie.
Pani Douglasowa Dellacorte!
O tak. Och, kochanie. O Boże.
- O cholera. - Douglas!
- O Boże! - Ohyda. Wynoszę się stąd.
Kocham cię.
Jestem panią Douglasową Dellacorte!
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK