NA PODSTAWIE KSIĄŻKI MR. & MRS. AMERICAN PIE
Jestem taka podekscytowana! W życiu nie leciałam samolotem.
Odważna z ciebie dziewczyna. Nigdy takiej nie poznałem.
Uwielbiam kolejki górskie.
A ja mam najładniejszego drugiego pilota w całym Tennessee.
Dobra, trzymaj się!
W górę!
Świat wydaje się stąd taki malutki.
Boisz się?
- Nigdy. Przy tobie nigdy się nie boję. - Zaczynamy.
Wiesz co? Rzucę swoją pracę w Pan Am
i będę tworzyć napisy na niebie.
Napiszę dziesięciometrowymi literami:
„Kocham Maxine Horton z Chattanoogi”. Tak żeby wszyscy widzieli.
Naprawdę mnie kochasz?
Nikt nigdy nie wierzył we mnie tak jak ty, Max.
Przy tobie czuję, że mogę wszystko.
Przez ciebie się rozpłaczę.
Nie, to tylko wiatr.
Nie, to ty, Douglasie. To ty.
Słonko, zabawię się w Czerwonego Barona, dobrze?
- Tak. - Dobra.
Wszystko w porządku?
Tak. Wszystko świetnie.
Nie wiem tylko, czy powinnam być do góry nogami.
Tak? Już się boisz?
Tak, bo jestem w ciąży.
To może być najlepsze, co kiedykolwiek słyszałem.
Hej, Chattanooga.
Douglas Simmons będzie miał dziecko.
Perry mówi: „Patrz w horyzont...
ŚLUB PENELOPE ROLLINS I DOUGLASA DELLACORTE'A SIMMONSA
14 KWIETNIA 1949
...a piłeczka będzie lądowała w piasku”.
A ja na to: „Perry, jeśli będę patrzył w ziemię,
to będę strzelał w ciemno.
równie dobrze mógłbym być niewidomy jak Helen Keller”.
Czytałam to zaproszenie tysiąc razy,
w nadziei, że zobaczę co innego. Ale nic się nie zmienia.
Ślub Penelope Rollins i Douglasa Dellacorte'a Simmonsa.
Czyż życie nie jest zabawne?
Jak to możliwe? Na jakim świecie mogło się to zdarzyć?
Moja nowa przyjaciółka Linda i mój Douglas?
Więc postanawiam nie skupiać się ani na horyzoncie, ani na ziemi.
Wciskam podbródek w szyję, wbijam wzrok tuż nad pępkiem i...
Bum!
Tuż nad hazardem, hole in one!
Czego jeszcze nie wiem?
I co ważniejsze, kto jeszcze wie to, czego ja nie wiem?
To prawdziwa gra umysłu.
No dobrze, idę zobaczyć się z Perrym.
Do zobaczenia na kolacji.
Gra umysłu.
Do tej pory myślałam, że sekretem dobrego małżeństwa...
...jest milczenie i uśmiech w obliczu przeciwności, aż te odpowiedzą uśmiechem.
Ale to nie jest jakaś błaha, pijacka kłótnia.
Jest niedobrze, Normo.
Ale jeśli powiem mu, że wiem... Mogę go stracić. Nie sądzisz?
A co ty byś zrobiła?
Masz absolutną rację. Skonfrontuję się z nim i powiem mu to wprost.
Tak. Idziemy. Jesteś głodna?
- Tak. - Nie? Zaczekamy do kolacji.
Chodź, Normo!
Hej, kochanie. Przywiozłaś Normę?
Max, kochanie,
Perry będzie tu lada chwila.
Byłeś żonaty?
- Co? - Ożeniłeś się z Lindą.
Nie znam żadnej Lindy.
Linda. Moja przyjaciółka... Dawniej miała na imię Penelope.
Douglasie.
Cóż...
To z nią się przez cały ten czas kumplowałaś?
Penelope Rollins? Chryste!
Wciąż jesteś jej mężem?
- Nie! - Jesteś poligamistą?
- Jestem twoją kolejną żoną? - Maxine.
Nic już nie wiem. Jesteś w ogóle pilotem?
A może sprzedajesz szczotki i masz rodziny w siedmiu miastach?
Zaczekaj chwilę, dobrze?
Słyszę o tym po raz pierwszy w życiu.
Tak działają rozmowy, Douglasie.
To nie tak, że... skłamałem w sprawie Penelope.
Po prostu...
Nie wspomniałem o niej.
Proszę cię!
Nic nie mówiłem, bo chciałem o tym zapomnieć.
Owszem byliśmy zaręczeni wiele lat temu.
Dzień, w którym mieliśmy wziąć ślub, był najgorszym dniem mojego życia.
Max, słuchaj...
Muszę ci o czymś powiedzieć.
O czymś jeszcze?
W dniu naszego ślubu
Penelope postrzeliła swojego ojca.
Co?
To było straszne. Zupełnie niespodziewane.
Ludzie biegali we wszystkie strony. Wszędzie była krew.
- I... To mi się strasznie nie podobało. - Co?
Chciałem po prostu... Żyć dalej i o tym zapomnieć.
Poznałem ciebie, moją seksowną różyczkę,
mojego ślicznego ptysia. Byliśmy tacy szczęśliwi.
Czemu Linda miałaby zrobić coś takiego?
Właśnie. Bo jest szalona.
Nie uważam, żeby była szalona.
Sama pomyśl. Odnalazła cię. Zaprzyjaźniła się z tobą.
Nie powiedziała ci o tym. To szaleństwo. S-Z-A-L-E-J-S-T-W-O.
- Czy ty przeliterowałeś... - Państwo Douglasiątka.
Co słychać, milady?
Powinienem był przynieść trzy drinki.
Nie trzeba, Perry. Pójdę już.
A my rozmówimy się później.
Witaj, Normo. Miło widzieć cię na czterech kółkach.
Co za petarda.
Nie wiem, o co w tym wszystkim chodzi.
Musimy jechać prosto do źródła.
Trzymaj się mocno!
NASZE CIAŁA, NASZE PÓŁKI
Tak.
Tylko trochę... oczyszczam powietrze.
To chyba nie wizytownik?
Chyba nie robisz tego, co myślę, że robisz?
To nie powinno istnieć.
Wreszcie możemy coś zrobić. Coś naprawdę zmienić.
Wreszcie mamy jakąś władzę, a ty nie wiesz, czy ci to pasuje?
- Linda! - O cholera.
Siedź. Zostań.
Widziałaś Lindę? Jest tutaj?
Linda!
Zaczekaj tu.
Dzień dobry. Chciałabym pomówić z Lindą.
Czy może raczej Penelope? Natychmiast.
U mnie dobrze. Dzięki, że pytasz. Nie ma jej.
Przekaż jej, że wiem wszystko o niej i o moim mężu.
Przykro mi, Maxine. To musi być trudne.
Wiedziałaś o Lindzie i o moim Douglasie?
Nie chcę się w to mieszać.
„Nie chcę się w to mieszać”. To cytat z jakiejś książki?
Nie, to dość popularne sformułowanie. Słuchaj, musisz już iść.
Wiesz w ogóle, kogo bronisz?
Co z niej za przyjaciółka?
- Okłamała mnie i zwodziła? - Cholera.
Zwykle nie otwieram się przed ludźmi tak jak przed nią.
Widocznie wcale nie podeszła do mnie spontanicznie.
Od początku miała plan. Nikczemny, sprytny plan.
A ja nabrałam się jak jakaś wariatka.
Nie jestem Lindą.
Ale wiem, że wiele rzeczy może być prawdą w tym samym czasie.
Może najpierw chciała ci się przyjrzeć, zobaczyć, jaka jesteś.
A może naprawdę cię polubiła.
Czego tu nie lubić?
Powiedz jej, że znam też
jej drugą tajemnicę. Wiem, że... postrzeliła własnego ojca.
Nie chcę tego omawiać.
To wszystko przeszłość, a ja jej nie tykam.
Możesz chociaż przekazać jej wiadomość?
Przekaż, że jestem wściekła. I zraniona. Ale podkreśl tę wściekłość.
Jak mogła mi to zrobić? Myślałam, że się przyjaźnimy.
Przekaż, że Maxine Dellacorte jest bliska wyrobienia sobie o niej złego zdania.
Zapamiętasz?
Pewnie, Maxine.
Dziękuję.
Cholera!
Zabierzmy cię z tej cuchnącej księgarni. Chodź, Normo.
Jak ona się miewa?
Jak widzisz doskonale.
Próbuje coś powiedzieć.
Wiecznie jęczy i jodłuje.
Nic ci nie jest?
Ma o tobie wiele do powiedzenia.
Skąd wiesz, że o mnie.
Wszystko będzie dobrze.
Jestem tu.
Tęskniłem za tobą.
Też tęskniłam.
Tak pięknie się w siebie wpatrujecie.
Jak papużki nierozłączki.
Co dokładnie was łączy?
I czy to nie pod twoją opieką doznała zatoru?
Coś mi się zdaje, że według lekarza zator pojawił się w dolnych partiach.
- I co z tego? - Ty mi powiedz.
Maxine, co chcesz powiedzieć?
Wiem, że lubisz grać dla niej na trąbce.
Zastanawiam się tylko, gdzie kierowałeś trąbkę
podczas gry,
kiedy osiągałeś wysokie tony.
O Boże.
Sugerujesz, że z nią byłem?
- Chodź. - Nie!
Ładnie się pożegnajmy.
Wyobraźni ci nie brak. Przyznaję.
Chce wyjść.
Co myślisz?
To hot dog.
Wiem, jak lubisz, gdy przyrządzam twoje ulubione dania.
Pomyślałem, że w obliczu naszej wcześniejszej rozmowy,
trochę porozpieszczam moją dziewczynę.
Sosu?
Dziękuję.
Czuję się jak prawdziwa księżniczka.
A co do Perry'ego... O rany, co za facet.
Naprawdę ma smykałkę do interesów.
Cóż to mówili o nim ludzie w szkole średniej?
A, no tak! „Perry to idiota”. „Głupi jak but”. „A do tego wredny”.
Gdyby tylko usłyszeli, jak mówi o interesach, jak manewruje...
A ja patrzę na to z boku.
Myślę sobie: „O rety!”. A swoją drogą on ma rację.
Musimy jak najlepiej wykorzystać tę kuratelę nad Normą.
Musimy zainwestować w coś te środki i je pomnożyć.
Perry nie myli się w sprawie nieruchomości.
Spójrz tylko, czego dokonał.
The Northshore, Ridge Crest, Crest Estates, The Estates at Corsica Ridge...
Kochałeś ją?
Co?
Nie.
To było dawno temu. Nawet nie pamiętam.
Pewnie było w niej coś...
blond, co mi się podobało, ale...
Kochałeś ją? Czy nie pamiętasz?
- Co? - Powiedziałeś, że jej nie kochałeś,
a potem, że nie pamiętasz.
To było... bardziej jak fuzja dwóch rodzin.
Poza tym nie znałem wtedy siebie. Po prostu płynąłem z prądem.
A ona potrafiła być bardzo przekonująca. Dużo mówiła.
Ale główny powód, dla którego jej nie kochałem...
jest taki, że nie była tobą.
Nadal nie rozumiem, dlaczego próbowała zastrzelić ojca.
Daj spokój, Max. Nie powinienem był ci o tym mówić.
Udawajmy, że tego nie zrobiłem.
Że o niczym ci nie powiedziałem.
Nie chcę dłużej udawać, Douglasie!
- A ja cię o to proszę. - To prosisz o wiele.
To było dwadzieścia lat temu. To szmat czasu.
A dwadzieścia lat plus nasza miłość daje...
Słuchaj, staram się, jak mogę, Max.
Ukrywałeś to przede mną.
Najlepszym, co kiedykolwiek zrobiłem, było niewżenienie się w tę rodzinę.
A wiesz dlaczego?
Bo doprowadziło mnie to do ciebie.
Czy możesz przestać się w to wczepiać? Udawać, że o tym nie wspomniałem?
Proszę, kochanie.
Odbiorę.
Rezydencja Dellacorte'ów, mówi Maxine Dellacorte.
- Hej, tu Robert. - Kurka wodna.
Jak się miewa Norma?
Wracasz jak zły szeląg, zawsze nie w porę.
To cię powinno cieszyć, przecież kochasz pieniądze.
Wolę coś innego niż drobne.
Chcę tylko wiedzieć, czy Norma dostała zastrzyk insuliny.
Chryste. Czemu wiecznie nękasz mnie w sprawie Normy?
- Może masz obsesję na moim punkcie. - Tylko wobec mnie jesteś niegrzeczna. Bo?
- Ja? - Tak.
- Niegrzeczna? - Tak.
Pierdol się.
Wszystkie numery „Shiny Sheets” z 1949.
- Dziękuję, Ann. - Ciekawe, że o to zapytałaś,
bo właśnie przeglądałam te... Proszę, ostrożnie.
- Przepraszam. - Przeglądałam te numery.
Przygotowywałam nekrolog Normy.
Czego dokładnie szukasz?
Przygotowuję rodzaj rodzinnego projektu.
Szukam zdjęć krewnych, spisuję historię rodziny
i tak dalej.
Chciałam tylko o coś dopytać.
Mówiłaś, że byłaś Miss Juniorek Ocoee w 1943 i Miss Chattanooga w 1949, tak?
I nie zapomnij: Miss Mineral Bluffs w 1946.
Dobrze. Daj mi znać, jeśli znajdziesz coś ciekawego.
Dobrze. Dziękuję.
„Ślub sezonu kończy się... z hukiem”.
„Rezydencja Dellacorte'ów pięknie wyglądała”.
„Fletcher Quartet grał rubaszną wersję »My Donkey Got Out«”.
Kurka wodna, do rzeczy.
„Rozległ się huk strzału”.
„Nikt do końca nie wiedział, skąd dochodził ten dźwięk”.
„Nie wiedział tego zwłaszcza Douglas Dellacorte, który uciekł,
porzucając swojego drużbę, Perry'ego Donahue.
Eugene „Skeet” Rollins został poważnie ranny, grozi mu paraliż.
Nikomu nie postawiono zarzutów, a broni,
poszukiwanej przez Policję w Palm Beach, nigdy nie odnaleziono.
To, co wydarzyło się tamtego wieczoru,
pozostaje tajemnicą sezonu.
Choć teorie i podejrzenia wyrastały jak grzyby po deszczu,
jedynymi ludźmi, którzy znają prawdę o tych wydarzeniach,
są ci, którzy byli wtedy w tamtym pomieszczeniu”.
Musiałam porozmawiać ze Skeetem, ofiarą.
Maxine, a co ty tu robisz? Droga Norma mieszka teraz u ciebie.
Evelyn.
Ty też tam wtedy byłaś.
Kiedy, moja droga? Postaraj się mówić z sensem.
Przez cały czas o tym wiedziałaś i nic nie mówiłaś.
Jak cała reszta.
Ślub.
Nie rozumiem. Linda próbowała zabić ciebie?
Tak, kochanie! Wiem, że ciężko to przyjąć. Kogoś tak wielkodusznego jak ja.
Ale dlaczego?
Nie jest tajemnicą, że kiepsko dogadujemy się z Lindą.
To głównie jej wina. Zawsze tak było.
Jej matka zmarła, gdy Linda była mała.
Bardzo zbliżyła się wtedy ze Skeetem.
Byli tak blisko, że nawet jako nastolatka
terroryzowała wszystkie kobiety, z którymi wiązał się Skeet.
Terroryzowała?
Tak! Węże w szafie.
Pinezki na krześle. Wymiotnica w sosie do sałatki.
To chyba jasne,
że ślub z Dougiem namieszał jej w głowie.
Chyba nie mogła znieść myśli, że miałaby porzucić ojca.
Świadomość, że będę miała go dla siebie, doprowadziła ją do szaleństwa.
O tak.
Skeet był potwornie zdenerwowany.
Ten dzień był najgorszy.
- O tak. Głęboko. Tak jest. - Miał spięte plecy.
- Przycisnęłam go do drzwi... - O tak.
- ...i pracowałam nad jego mięśniami. - Dokładnie tutaj.
- To... - I wtedy...
I co wtedy?
Powiedzmy, że dzięki słabej celności Lindy...
Co prawda strzelała przez drzwi, więc może nie była taka zła, ale...
Dougie wywinął się od tego małżeństwa, Skeet wreszcie się ze mną ożenił,
a Norma robi to, co robi.
A co robi Norma?
Norma zawsze wspaniale strzegła tajemnic,
a w końcu zaczęła te tajemnice wykorzystywać,
by utrzymać równowagę w Palm Beach.
Co ty powiesz.
Norma spisuje nasze wybryki i niedyskrecje, naprawia błędy,
a w zamian za to okazujemy Normie...
wdzięczność.
Wdzięczność?
Szantaż. Droga ciotka Norma gromadziła wszystkie tajemnice każdego,
kto przewinął się przez jej salon i przechowywała je w tym wizytowniku.
Wykorzystywała go, by wymuszać darowizny na Bal na Plaży. A teraz my go mamy.
Mamy haki na wszystkich tych potężnych, ważnych ludzi.
Chryste, jest tu nawet Spiro Agnew.
Jaja sobie robisz.
Nie robi.
Śmiało. Wybierz którąś i przeczytaj.
„Stephen Sebring. Ciężarna kochanka”.
„Gary Picknell”.
Nie był burmistrzem?
„Uzależniony od koki, metakwalonu i marihuany”.
Zdecyduj się, bracie.
Skąd wiemy, że te informacje są prawdziwe?
To wszystko prawda. Każde słowo.
Skąd wiesz?
Ja też tam byłam.
Dlaczego Skeet nie chciał się z tobą ożenić?
Ponieważ...
Choć jestem ucieleśnieniem wdzięku, gracji i dobrego wychowania,
tak jak ty nie wywodzę się z bogatego domu.
To, że obie mamy paskudną przeszłość, dostrzegłam od razu.
Rozumiem.
To pewnie dlatego w ogóle ci pomagam.
To by tłumaczyło ten rewolwer.
Och, czy ty... znalazłaś rewolwer?
Tak. W skrytce bankowej. To musi być ta broń!
Złotko, o to właśnie mi chodziło,
gdy mówiłam, że Norma utrzymywała równowagę w Palm Beach.
Jeśli ten rewolwer naprawdę jest w skrytce, musi tam pozostać.
Oczywiście. Kto byłby na tyle szalony, by chodzić z rewolwerem w torebce?
Maxine, ten rewolwer to zabezpieczenie
przed kompletnym rozregulowaniem tutejszego życia, rozumiesz?
Tak. Rozumiem. Muszę jechać na partyjkę golfa.
Chyba jestem spóźniona. Ups. Jestem. Cholerka! Dzięki, Evelyn.
Pytanie brzmi, co z nim zrobimy.
Mamy wszystkie ich adresy?
Powinnyśmy wysłać im wąglik.
Tak.
Albo nasiona.
- Wiersze. - Okej... To dobre pomysły.
Ale musimy myśleć strategicznie.
Nie możemy przesadzić.
Jeśli przeholujemy, to się obróci przeciwko nam.
Moim zdaniem musimy wykonać test.
Perry Donahue.
- Lindo. - Perry Donahue.
Jest ambasadorem, magnatem handlu nieruchomościami,
mieszka tu w Palm Beach.
Pamiętacie Emerald Isle w Boca Raton?
Ten wielki, efekciarski nowy kompleks, którym wszyscy się podniecali?
Aż nagle się zawalił.
Śmiało, znajdźcie go w wizytowniku.
„Przekupił inspektorów”.
Jebany dupek!
Jesteś zbyt blisko tej sprawy.
I co z tego? To żałosny drużba mojego żałosnego byłego narzeczonego.
To ohydny, lichy deweloper,
którego Nixon nominował na ambasadora w Luksemburgu.
To miejscowy celebryta,
powiązany z rządem, wszystkie o tym wiemy...
A przy tym nie jest na samym szczycie.
Idealnie nadaje się na test.
Cóż, moja znajoma z Miami Herald na pewno chętnie posłucha
o praktykach biznesowych nowego ambasadora Nixona w Luksemburgu.
- Co ty, na Boga, opowiadasz? - Tak.
Douglas był zaręczony z pasierbicą Evelyn?
- Lindą, tak! - Kiedy?
Dwadzieścia lat temu. Przysięgasz, że nie wiedziałaś?
Nie miałam zielonego pojęcia. Ale szczerze mówiąc, Maxine,
dlaczego miałyby mnie obchodzić wydarzenia sprzed 20 lat?
Jestem żoną Perry'ego dopiero od trzech sezonów.
Mam wrażenie, że wszyscy wiedzą i że gadali za moimi plecami.
Nikomu nie mogę ufać. Wielokrotnie zrobiono ze mnie idiotkę!
Spójrz na mnie. O niczym nie miałam pojęcia,
nikt nic nie mówił mi na ten temat.
- Dobrze. - A jeśli to cię pocieszy,
wiesz już przynajmniej, komu nie możesz ufać.
Komu? Douglasowi?
Podać coś?
Przestań podsłuchiwać!
Nie podsłuchiwałem. Boże, uspokójcie się.
- Uspokoić się. - Zauważyłem,
że ty i pan Dellacorte jesteście tutaj, więc kto opiekuje się Normą?
Normie nic nie jest. Bierze miłą kąpiel
i śpi w wannie przy podłączonej obok suszarce.
Kurka wodna.
Jest w domu i zajmuje się nią bardzo kompetentna manikiurzystka.
Zresztą to nie twoja sprawa.
Robią paznokcie.
Co to było za spojrzenie?
- Ale jaki ma tyłek. - Dobrze wygląda, kiedy odjeżdża.
Lepiej, żeby odjeżdżał, niż przyjeżdżał!
Perry nie wspominał mi o żadnym ślubie.
Nie rozmawiamy o przeszłości.
Nie interesuje mnie nic, co miało miejsce p.d.e.
Co to jest „p.d.e.”?
„Przed Diny erą”.
Sugeruję, żebyś wzięła ze mnie przykład.
Nie powinno mnie interesować nic, co p.m.e.?
Dokładnie tak.
- Stopa zwrotu na poziomie 25%. - Tak.
Pomyśl tylko.
Wystarczy po nie sięgnąć.
Dysponujesz majątkiem Normy.
Zbrodnią byłoby
go nie wykorzystać.
No i co myślisz?
Muszę przyznać, że to brzmi nieźle.
Nie co dzień ma się szansę na to, by zostać pierwszym inwestorem.
Pięknie!
Podoba mi się.
- Tak? - Wchodzę w to.
Dobra! Zabawimy się!
Cholibka, zabawimy się!
- Jeszcze jedno. - Dobra.
Żeby zawrzeć umowę, potrzebuję jeszcze jednego elementu.
Potrzebna mi pieczęć aprobaty kogoś z wielką klasą...
Z klasą!
Ta inwestycja jest w West Palm Beach.
Właśnie po to jest nam ktoś z klasą.
Nie znajdziemy kupców bez klasowego najemcy.
Co byś powiedział
na małą wycieczkę do Waszyngtonu?
Prywatnym odrzutowcem?
Rewelka.
Pracujecie nad pociągnięciami?
Hej, kochanie.
- Dziękuję. - Smacznego.
Dziękuję.
Przestań rozdrapywać emocjonalny strupek.
Racja. To właśnie robię.
- Tak. - Rozdrapuję.
Jestem rozdrapywaczką.
Jesteś.
Rozdrapuję, rozdrapuję i nigdy nic tam nie ma. To wiem na pewno.
Hej, Robercie! Może zrobisz mi grasshoppera?
Krem zepsuł się na słońcu.
To zrobisz mi coś owocowego?
Robercie, byłbyś tak dobry?
Wiesz, że kupiłam Eddiemu małe pied-à-terre?
Co takiego? Naprawdę?
Tak. To czysta poezja.
Kocham wiersze. Dowolną zwrotkę.
To sugeruję, żebyś zrobiła to samo.
Wszyscy faceci, którzy tu pracują, są tacy sami. Na wynajem.
- Nie, nie, nie. - Tak, tak, tak.
Co kto lubi. Ja uważam, że w związkach chodzi o miłość,
nie powinny być transakcją.
Chodzi w nich o władzę.
Znajdź sobie kochanka, nad którym będziesz miała przewagę
i przestań świrować.
Wyrzuć z głowy te wszystkie „co jeśli”,
„kto to zrobił” i „kto wiedział”.
To było milusie popołudnie.
Bawcie się dobrze, chłopcy.
Nie rozbijcie się w tej stolicy.
Ahoj, kapitanie.
Pa, koteczku.
Pa, pa, pani Douglaskowo.
Co... Nie.
Wciąż jesteś w niełasce.
Przyda nam się szczęście w podróży.
Jego pocałuj w usta.
- Chodź, Perry. Muszę się odlać. - Maxine.
Może podjedziesz do klubu z chłopcami?
Jadę do Eddiego, żeby dosiąść kubańskiej rakiety,
muszę zahaczyć po drodze o bidet.
Wciąż jestem na niego zła.
Nie chcę z nim jechać.
- Proszę. - Dinah!
Baw się dobrze. Zażegnaj kryzys.
Czekajcie! Perry! Chłopcy!
Zaczekajcie!
Douglas! Nie żeń się z nikim podczas podróży!
Odnajdę drogę powrotną, patrząc w gwiazdy.
Witaj, Doug.
Niespodzianka.
Co u ciebie, Penelope?
Teraz mam na imię Linda.
Pasuje do ciebie.
Świetne miejsce na spotkanie.
Nie wierzę, że tu wróciłeś.
Minęło sporo czasu.
Dwadzieścia lat to długi czas. Wszystko się zmienia.
Cóż, to wolny kraj i możesz zostać, ile zechcesz.
Ale jeśli dobrze pamiętam, zawarłeś umowę. Nadal obowiązuje, prawda?
O rany. Co za mina.
Obyś traktował ją lepiej, niż potraktowałeś mnie.
Dobra, dobra.
Kłamałeś bez przerwy. Jak mogłeś?
Penelope... Lindo. To nie jest właściwe miejsce.
Nie?
Mam poczucie, że toaleta jest idealnym miejscem
na rozmowę o naszym związku.
Byłem wtedy inną osobą.
I uważam, że nie było nam to pisane.
Mam nadzieję, że zdołasz o tym zapomnieć. Tak jak ja.
Przykro mi, że muszę ci przypominać, kim jesteś.
Kim... byłem.
Co za różnica? To tylko słowa. Jeśli się nie zmieniłeś.
Widzisz? To takie same ponure obserwacje...
- Proszę cię. - ...które sprawiały, że byłaś nieznośna.
Ja byłam nieznośna?
A jaki byłeś ty?
Gdy wspominasz tamten czas... o ile w ogóle wspominasz...
Co takiego pamiętasz?
Pewnie ja byłam nieznośna, a ty cudowny.
W porządku.
Robimy to w końcu przez całe życie, od pokoleń, prawda?
Przepraszamy za wasze zachowanie.
Więc, Douglasie, bardzo przepraszam, że przeze mnie przeleciałeś inną kobietę,
przepraszam, że przeze mnie ją zapłodniłeś.
A przede wszystkim przepraszam, że jestem tu teraz
i przypominam ci, jakim jesteś skurwysynem.
Przepraszam.
Co?
Dlaczego zawsze musisz wszystko tak ujmować?
Mężczyźni, kobiety. Myślisz, że łatwo jest być mężczyzną?
Myślisz, że łatwo jest to wszystko dźwigać?
Co takiego dźwigałeś?
Jestem żonaty od dwudziestu lat.
Nieważne. Nie chciałam tego robić.
Nie chciałam rozgrzebywać przeszłości i nie chciałam się kłócić.
Chciałam tylko prosić,
żebyś trzymał gębę na kłódkę w sprawie dnia naszego ślubu.
O Boże. Kolejny mistrz.
Penelope Rollins?
- Tak. - Zmieniłaś się.
A ty nie.
Maxine, twoja manikiurzystka mówiła, że tu będziesz.
- Szukałam cię. Tak. - Mitzi?
- To moja manikiurzystka. - Tak.
Kocham Mitzi.
Chcę tylko potwierdzić.
Sprawdziłam daty, które podałaś i nie rozumiem,
bo Miss Juniorek Ocoee w 1943 została niejaka Eleanor Zanzy.
- A Miss Chattanooga w 1949... - Chattanooga.
Tak. Nazywała się Elise Cunningham.
Dobra, Ann. Wiesz co? Zadajesz masę pytań.
Może w tym przypadku będziemy udawać, że to się nigdy nie wydarzyło?
Co ty na to?
Mój rycerz w lśniącej zbroi.
Odwieźć cię do domu?
Nie możesz beze mnie wytrzymać, prawda, szelągu?
Nazywaj mnie, jak chcesz. Ale nie dam ci prowadzić w tym stanie.
Daj kluczyki.
Pozwólcie mi zadać jeszcze jedno pytanie.
Przy innej okazji.
Nie teraz. Przykro mi. Dziękuję.
Daj mi kluczyki.
Stanowczo.
- Dobra, mam szminkę, książeczkę czekową... - To twój portfel.
- ...rewolwer... - Po co ci broń?
- Tu są kluczyki... - Czemu masz tu broń?
Zabiorę cię stąd.
- Wszystko w porządku? - Tak.
A u ciebie w porządku?
Wszystko fantastycznie.
Oczywiście.
Naprawdę jest okej?
Tak, Maxine. Wszystko świetnie.
Dlatego zabierasz mnie do domu? Bo wszystko idzie świetnie?
Zabieram cię do domu, bo jesteś pijana, a w domu jest manikiurzystka
i nie mam pojęcia, czy poradzi sobie ze strzykawką.
Wiesz, co powiedzieć kobiecie.
Pewnie.
Rety, Robercie.
Rany, naprawdę świetnie chodzisz.
Nareszcie.
Wreszcie możemy przyznać się do tego, co buzowało między nami
od samego początku.
- Nie mam pojęcia, o czym mówisz. - Jasne, że nie masz.
Naprawdę nie mam.
To, co buzuje, musi wykipieć.
- O Boże. Przestań, Maxine. Ja... - Och, Robercie...
- Weź mnie. Natychmiast. - Czekaj, Maxine.
Weź mnie tu i teraz, na tym dywanie w ludowe wzory.
Co? Maxine...
- Robercie? - Maxine.
Idź po trąbkę. Chcę, żebyś bardzo wolno zagrał na mnie „Edelweiss”.
- Chcę poczuć każdą nutę. - Proszę, Maxine.
A może zagrasz szybką melodię, jak...
„Lot trzmiela”.
Nie.
Miło, że się zjawiłaś. Jestem tu od czternastu godzin
i coś mi się zdaje, że kiepsko poszło.
Pójdę sprawdzić, co z Normą.
Świetnie.
Idealne zakończenie chujowego dnia.
Maxine.
Co?
Nie mogę tu pracować.
Proszę, nie bądź na mnie zła.
Straciłam poczucie czasu. Nie znam się na czasie!
Och, nie. To nie to.
Perry załatwił mi pracę w klubie.
Napiwki są wyższe i...
Perry?
Perry Donahue?
To miły człowiek.
Mitzi, Perry Donahue to nie jest miły człowiek.
Muszę lecieć. Dobranoc, Maxine.
Mitzi? Uważaj na niego.
Och, nie.
Wygodnie?
Jesteś najlepsza.
Nie zmarznij.
Coś prawdziwego.
Jeśli nie masz nic przeciwko, zostanę tu dziś.
Upewnię się, że nic jej nie jest.
Twój ulubiony krem. Proszę.
Jesteś piękna.
Hej.
Nie chcę z tobą rozmawiać.
Proszę.
Przyszłam powiedzieć ci, co się tak naprawdę wydarzyło.
Chcę ci tylko powiedzieć prawdę, Maxine.
To był najgorszy dzień mojego życia.
Więc naprawdę... postrzeliłaś ojca?
Tak.
Już nigdy w pełni nie doszedł do siebie. I nigdy nie dojdzie.
Wszystkie jego problemy zdrowotne, cały ból... to wszystko przeze mnie.
Ale tak naprawdę chciałaś zastrzelić Evelyn?
Nie.
Tak mi powiedziała.
Nie. Och, Boże. Nie chciałam zastrzelić Evelyn.
Chciałam zastrzelić Douglasa.
Co?
Przez długie miesiące czułam, że mnie okłamywał...
I że robił to z kimś innym.
Myślałam o tym bez przerwy, każdego dnia,
aż w końcu coś powiedziałam.
„Kochanie, oszalałaś.
Jesteś szalona. Szalona”.
Aż naprawdę wariujesz.
Zaczęło mi się wydawać, że wszędzie widzę jego kochanki...
Byłam przekonana, że ma romans z jedną z moich druhen.
Wpadłam w jakąś obsesję.
Nie poznałam nawet głosu mojego taty.
Chcesz się bać?
Mam cię nastraszyć, jebany tchórzu?
Skurwysyn. Kurwa. Jebany skurwysynu.
O mój Boże. Skeet! Skeet!
Coś ty zrobiła? Coś ty zrobiła?
I co się wtedy stało?
Norma wpadła do środka... i wszystkim się zajęła.
Normo, jeśli on nie przeżyje, to co będzie ze mną?
Nawet teraz myślisz tylko o sobie.
Właśnie usiłowałaś zabić własnego ojca. Nie tobie sądzić.
Bez obaw, kochanie. Masz teraz w ręku wszystkie karty.
Naprawdę?
Zrobimy tak.
Skeet przestanie bawić się emocjami Evelyn
i wreszcie się z nią ożeni.
A ty, Penelope, na to pozwolisz.
W przeciwnym wypadku trafisz do więzienia.
Ja tymczasem zachowam tę rodzinną pamiątkę jako ubezpieczenie.
Dlaczego to robisz?
Może o tym nie wiesz, ale robię to wszystko dla twojego dobra.
Nie mam takiego poczucia.
Chyba nie panujesz nad własnymi uczuciami.
A co ze mną?
Co z tobą?
W zamian za bilet w jedną stronę do Chattanoogi i czek na 100 000 $,
będę trzymał gębę na kłódkę.
Chcesz się ożenić z tą zdzirą z rynsztoka?
Zdzirą z rynsztoka.
Chattanooga? To stamtąd jestem...
Ja jestem tą zdzirą z rynsztoka?
Tak, Maxine. Jesteś tą zdzirą z rynsztoka.
Och, Lindo. Nie wiedziałam. Przysięgam. Nie wiedziałam.
Nie szkodzi. Kochał cię i wciąż cię kocha.
I wiesz co? Byłaś idealnym prezentem, Maxine.
Tak. Żyłabym w małżeństwie bez miłości,
z mężczyzną, który wcale nie chciał ze mną być.
Uratowałaś mnie, Maxine.
To Douglas.
Porozmawiaj z nim, Maxine.
Dość tego.
Zrobiliśmy to, Max.
Podpiszemy umowę, która odmieni nasze życie.
Mamy na haczyku dużą rybę.
O rety, Douglasie, jestem taka dumna.
Od tej pory będziemy pili wyłącznie szampana.
Hej.
Tak bardzo cię kocham.
Wiem.
Widzimy się w domu.
Lindo?
Normo, to koniec.
Miałaś go przez cały ten czas.
I nikt go już nie będzie miał.
Normo, martwisz się?
Wersja szaleństwa Lindy miała wiele sensu.
Kto wie, co sama zrobiłabym w jej sytuacji?
Czyż w końcu sama nie popełniłam drobnego szaleństwa tamtego dnia?
Chciałam, żeby ten ból przeminął.
Chciałam, żeby wszyscy byli wolni.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK