NA PODSTAWIE KSIĄŻKI MR. & MRS. AMERICAN PIE
Włączmy silniki.
Musimy wyruszyć w kosmos i wykonać misję!
Przyjęłam. Zresetowałam nadajnik, zapłon iskrowy, stopnie rakietowe wysokie,
sterowniki GDC w gotowości.
Przekierowanie napędów na odrzut!
Śmiało, uruchom wzmacniacze.
Przestań wszystkiego dotykać.
Wiesz, co robisz? Nie. Nie dotykaj.
Kontrola naziemna do Apolla 12. Możecie startować.
Za późno na zmianę partnera?
- T minus dziesięć, dziewięć... - Odlicza.
...osiem... Uruchomienie silnika.
Mały krok, moja droga!
O rany.
Tak to sobie wyobrażałam.
Nieskończony horyzont możliwości.
Chyba zwymiotuję.
Apollo 12, przygotować się.
Przyjęłam, kontrolerze!
Boże, błagam, już dość!
- Mam wieści. - Oszczędź mi nerwów.
Rewolwer zniknął.
W jakim sensie „zniknął”?
Wrzuciłam go do oceanu! Wizytownik też!
Znalazłaś wizytownik Normy?
O dziwo wpadł w ręce basenowego.
Linda znalazła go, ukradła, a potem zniszczyła!
Nieważne. To niesamowite!
Jesteś wolna, Evelyn. Wszyscy są wolni!
Boże.
Jak było, drogie panie?
Bosko. Prawie się zsikałam.
- Ty jebana debilko. - Co?
Mówiłam ci, żebyś trzymała rewolwer w skrytce.
- Naprawdę mnie wyruchałaś. - Co?
A jeśli to wszystko prawda, Linda wyruchała Bal na Plaży.
Myślisz, że zależało mi na wizytowniku ze względu na cholerne adresy?
Kurwa!
Zabierzcie mnie stąd!
Daj mi rękę!
- Och, tak. Dobrze. - Daj rękę! Ciągnij! Mocniej!
- Pani paznokcie... - Ciągnij! Mocniej!
- Szczupłe nadgarstki... - Ciągnij!
Kręciło mi się w głowie.
Sądziłam, że będę wychwalana za uwolnienie wszystkich od wizytownika.
Rakieta wystrzeliła, a ja wciąż tkwiłam na platformie startowej!
Zgubiłyśmy Evelyn?
Chyba leciutko ją zemdliło w symulatorze kosmicznym.
Drogie panie, witajcie w NASA.
Mamy tu dokładną replikę kombinezonu, który miał na sobie Neil Armstrong,
- gdy chodził po Księżycu. - A gdzie oryginał?
Zabrał go do domu.
Tędy, proszę.
Chciałam was zapytać o Bal na Plaży.
Wiemy, że nasza droga Norma
słynie z tego, że strzeże tajemnic całego miasta,
a zarazem oczekuje,
że jej milczenie zostanie nagrodzone obecnością na gali.
Mów dalej.
A gdybym była innego rodzaju lwicą salonową?
Co gdyby od dziś po wsze czasy
Bal na Plaży był po prostu najważniejszym, najwspanialszym balem sezonu?
Bez żadnych gróźb. Obecność w pełni dobrowolna.
To po co przychodzić?
Może gdyby bal zaszczycił ktoś naprawdę wyjątkowy.
Dystyngowany gość.
Ale nikt nie przyszedłby tam tylko dla ciebie, Maxine.
A teraz kluczowy punkt programu.
Przedstawiam paniom najlepsze, co Ameryka ma do zaoferowania!
Tak, to prawdziwi astronauci, którzy odbywają kwarantannę
- przed przyszłotygodniową misją. - ...trzy, cztery.
Jeden, dwa, trzy
i dalej. Cztery.
Gdybyś ściągnęła któregoś z nich, natychmiast bym doszła.
To znaczy poszła.
Powiedziałem: „Perry, 31 pięter? Niech to, zbudujmy 32 piętra”.
A on na to: „Niech będą 33 piętra!”.
Więc mówię: „No to 34 piętra!”.
Trzydzieści cztery piętra! Ha!
Czy ja za mało znaczę?
Chodzi o kondominia?
O Bal na Plaży. Za mało znaczę, żeby ludzie się pofatygowali.
Słuchałaś mnie w ogóle?
To poważna sprawa.
Pozyskaliśmy nawet Pinky'ego Kimberly-Marco.
Męża Raquel, tego gangstera?
Pinky to najlepszy budowlaniec w Palm Beach.
Perry skłonił go nawet do obniżenia stawek.
- Linda mówiła, że Perry jest śliski. - Słucham?
Możliwe, że użyła wręcz słowa „radioaktywny”.
Max, Perry może i jest pełen werwy,
ale to właśnie dzięki jego przebojowości pozyskaliśmy arystokrację.
Arystokrację?
Inwestorem, którego poznaliśmy w Waszyngtonie, jest książę Luksemburga.
O rany. Perry rzeczywiście zalicza sukcesy.
Dziś domykamy transakcję przy kolacji.
Posłuchaj. Nowe... West Palm Beach
Prince of Luxembourg Luxury Towers.
Perry uważa, że z aprobatą księcia ludzie kupią mieszkania wszędzie,
nawet w West Palm Beach.
Wszędzie...
Douglasie, chyba właśnie uratowałeś Bal na Plaży.
Czyżby?
O tak. Te damy poszłyby na wystawę osłów w Tijuanie,
gdyby miały poznać księcia.
Ja... Podczas kolacji
zaproszę go. Będzie moim znamienitym gościem.
Douglasie?
Chodzi o to...
To rodzaj tańca o bardzo starannie ułożonej choreografii,
opartej na misternie skomponowanej muzyce, Maxine.
Douglasie?
- To kolacja dla chłopców. - Nie.
To nic osobistego, Max. To tylko interesy. Chyba rozumiesz.
Powiedziałeś mu!
Powiedziałeś mojemu mężowi o tamtej nocy i jest na mnie zły.
Już mu nie wystarczę. Sam zje kolację z księciem
i nie zaproszę go na bal!
Co wydarzyło się tamtej nocy?
Może pod wpływem niepewności i zbyt wielu grasshopperów
ktoś popełnił błąd i zrobił coś głupiego z kimś, kto odwiózł mnie do domu.
Może takie rzeczy spotykają kogoś bez przerwy?
To nic wielkiego.
Może ten ktoś mógłby być odrobinę skromniejszy.
I może ktoś rzadko bywa odrzucany, nawet jeśli to nie było celowo.
Proszę.
Nic nie mówiłem twojemu mężowi, bo nie ma o czym mówić.
Nie mówiłeś?
Nie mówiłem.
Cześć, Normo!
Jedzcie w spokoju swój mus jabłkowy.
Udało nam się!
„Wyniki śledztw wskazują, że magnat branży nieruchomości, Perry Donahue,
często przekupywał inspektorów podczas budowy
kompleksu kondominiów Emerald Isle”.
Znajoma z „Miami Herald” wysłała mi wstępny egzemplarz.
Najpierw obnażamy Perry'ego, potem Agnewa, a na koniec Nixona!
Lada chwila padnie pierwsza kostka domina patriarchatu.
Maleństwo już jest bezpieczniejsze.
Och, przykro mi, ale nie sprzedajemy tu „The Shiny Sheet”.
Co zrobiłaś z wizytownikiem, ty rozpieszczona mała gnido?
Z jakim wizytownikiem?
Jebanym wizytownikiem, który kontroluje całe to miasto.
Co z nim zrobiłaś?
Lindo?
Zrobiłaś z nim coś?
Lepiej porozmawiajmy na osobności.
Prowadź, Lindo.
Co?
Spaliłaś go?
Możesz mówić trochę ciszej?
Będę mówiła tak głośno, jak tylko zechcę! Dziękuję!
- O Boże! - Wyświadczyłam światu przysługę.
Nie zgrywaj mi tu szlachetnej, mordercza cipo.
Te słowa są obraźliwe na tylu różnych poziomach.
Dwie kretynki. Jesteście siebie warte.
- Co zrobiła Maxine? - Nie wspominała?
Historia stara jak świat. Znalazła rewolwer, którym postrzeliłaś ojca.
Wrzuciła go do oceanu.
- Co? - Odpuść sobie ten głupi uśmieszek.
O rany. Zdradziłaś się, Evelyn, pojawiając się w West Palm Beach.
Żryj brudne skarpety.
To nie koniec. Zdecydowanie.
Dokąd się wybierasz?
Zdradzę ojcu twoje tajemnice.
Gdyby ktoś pytał, nigdy nie byłam w West Palm Beach.
Przepraszam. Mój mąż, Douglas, je tu kolację z panem Donahue
i księciem Luksemburga.
Opowiedz o tym.
Chyba ich widzę.
Nie... Okej.
- Wybaczcie, przypudruję nosek. - Oczywiście.
Maxine!
Toaleta. W tej chwili.
To jest...
Nie mów mi, że przypadkiem
ubrałaś się w kolory flagi Luksemburga.
Douglas zapomniał planów, więc mu je podrzuciłam.
A teraz widzę, że to wcale nie jest kolacja dla chłopców.
Książę nie przyszedłby bez kobiety.
A co z tobą?
Ktoś musi dbać o to, by Perry był trzeźwy, dopóki nie podpiszą umowy.
Dinah?
Perry wie, Maxine!
O moim romansie z Eddiem.
- O nie. - O mieszkanku, które mu kupiłam.
O wszystkim. Jestem taka wściekła!
Jesteś wściekła?
Twierdzi, że teraz może robić, co tylko chce.
Nagle stał się członkiem bohemy.
Wiem, że spotyka się z innymi kobietami.
- To może być moja manikiurzystka. - Skąd ta myśl?
Tak jakby mi powiedziała.
Dziś będę posłuszną żoną, dopóki nie zamkną transakcji.
W banku będzie masa gotówki, w razie gdybyśmy się rozwodzili.
Nie rozwiedziecie się.
Nie mów o rozwodzie. Proszę.
Nie możesz od razu wspominać o rozwodzie.
- Nie rozwodzisz się. - Maxine, co z tobą?
- Nikt się nie rozwodzi. - Co jest, Maxine?
Pamiętasz, jak sugerowałaś,
że sama też powinnam mieć kogoś na boku?
Tak?
Cóż, kiedy ostatnio piłyśmy w klubie golfowym,
straciłam czujność pod wpływem tego wysokoprocentowego diabelstwa.
I cóż... Możliwe, że posłuchałam twojej rady.
Z kim?
Z basenowym. O nie. Douglas wie.
Czuję to. Coś podejrzewa!
Dlatego mnie nie zaprosił!
Dinah, co ja zrobiłam? Nie chcę się rozwodzić.
Czemu się śmiejesz?
Wybacz. Wszystkie próbowałyśmy. Norma to szczęściara. Robert jest wierny.
Myślę, że wyjaśnienie jest prostsze.
To „momo”.
Czym jest momo?
To homoś, Maxine.
Wracaj do domu. Przemyśl swoje wybory.
Homoś.
NASZE CIAŁA, NASZE PÓŁKI
Znalazła pani?
Świetnie.
STUDIA NAD HOMOSEKSUALIZMEM
MÓJ GIOVANNI
Zdrowy apetyt.
Na lekturę, oczywiście.
Znalazłeś to, czego szukałeś?
Mam nadzieję, że coś nam zostawiłeś.
Grayman. W skrócie Gregor.
Żadnych imion.
SZCZĘŚLIWEGO DNIA!
- Niespodzianka. - Boże.
Tort z kremem maślanym.
No dobra, zaczynamy.
- Wiesz co, tato? - Co?
Mamy powody do świętowania.
- Świętowania? - Tak. Mam taką znajomą, Maxine.
Tak?
Znalazła rewolwer.
Rewolwer Normy.
Nie wierzę.
Wrzuciła go do oceanu. Przepadł.
Przepadł, tato.
O Boże.
Jesteś wolna, moja droga.
Czym jest wolność, co?
A Evelyn o tym wie?
Ona mnie o tym poinformowała.
Oczywiście. To jej zadanie.
Zrób coś dla mnie. Podejdź i usiądź tu przy mnie.
- Dobrze. - O rany.
A więc...
O Boże.
Jest jedna rzecz...
Morfeusz. Utrzymuje ból w ryzach.
Ale to koszmarne życie. Obyś go nigdy nie zaznała.
To przeze mnie, tato. Tak mi przykro.
Nie jestem skomplikowany.
Wiesz, jak przeżyłem swoje cholerne życie.
I jak żyli wszyscy mężczyźni przede mną.
Znasz straszne dziedzictwo naszej rodziny. To moja wina.
I wstydzę się tego.
Wstydzę się też, że cię zawiodłem.
Robiłem to każdego dnia.
A teraz nawet nie umiem przeprosić.
Czy kiedykolwiek zdołasz mi wybaczyć?
Doceniam cię.
Zawsze cię doceniałam, tato.
I jestem przy tobie.
Jestem przy tobie.
Wiesz co?
Strzelę sobie kolejną dawkę, żeby nie zmienić się w palanta.
Poskręcana, co?
Przepraszam.
Chryste.
Wszystko w porządku?
Lepiej niż w porządku.
Chcę już odejść.
Wiem.
I możesz odejść.
Możesz, tato. Poradzę sobie.
Obiecujesz?
Obiecuję.
Boję się.
Alkohol, 10 000.
Namioty, stoły, obrusy... 12 000.
Boże.
Dzień dobry, kochanie.
Co robisz na nogach tak wcześnie?
Nie było cię... Jak by to powiedzieć... Całą noc.
Zostaliśmy do zamknięcia.
Musiało być nudno z samymi chłopcami.
- Jestem królem kondominiów. - Zamknąłeś transakcję z księciem?
Wystarczyło 18 godzin i sześć butelek sznapsa.
Atrament jeszcze schnie.
Och, Douglasie. Jestem z ciebie taka dumna. Gratulacje.
Pytałeś o Bal na Plaży?
Nie było okazji.
Przez 18 godzin?
Ten stary europejski gnojek nie tylko zainwestuje,
ale też kupi pierwsze mieszkanie.
Będą szły jak świeże bułeczki.
Więc spędzi tu sezon?
O cholera. Dane przelewu.
Musisz przelać pięćset tysięcy dolarów na to konto.
- Pięćset? - To kapitał początkowy dla Perry'ego.
A tych dwunastu?
Pinky, podwykonawcy, opłata za zezwolenie...
I przelej księciu 250 000
za użycie jego nazwiska.
Wolałby czek gotówkowy.
- O rany, to... - Wiem, niesamowite.
To dopiero początek. A Perry wziął mnie na swojego wspólnika.
Cudownie.
Przyznam, że to mocno uszczupli majątek.
Dlatego musimy się tym zająć, zanim ciotka Norma...
No wiesz.
Lecę do banku.
Świetnie.
Ale myślę, że to ja powinnam wręczyć czek księciu.
Bardzo bym chciała poznać partnera mojego partnera, partnerze.
Pewnie, kochanie. Umowa podpisana. Jak sobie życzysz.
Książę ma dziś świętować w klubie
na przyjęciu z okazji misji na Księżyc.
Możesz sama wspomnieć mu o tym pomyśle.
- Okej. - Lecę w kimę.
Wskocz pod prysznic.
Mam zmyć z siebie słodki zapach sukcesu?
To na pewno to?
Podoba mi się twój akcent.
Powiem ci na żywo.
- Obiecuję. - Nosisz mokasyny?
Oddzwonię.
Dzień dobry.
Nosisz mokasyny?
Tak. O co chodzi?
Stąpasz w nich ostrożnie?
Pójdę sprawdzić, co u Normy.
Jesteś mężczyzną, który zawsze dzwoni dwa razy?
Dżentelmenem z nabrzeża? Człowiekiem o długim uścisku?
Wieczornym botanikiem? Stąpasz pośród tulipanów?
Maxine, co właściwie chcesz wiedzieć?
Jesteś „momo”?
- Czym? - Jesteś gejem?
Byłem z mężczyznami. Byłem z kobietami.
W takim razie... Co jest ze mną nie tak?
Jestem gejem.
I nic nie jest z tobą nie tak.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Nie jesteśmy.
Z przyjaciółmi jadam lunche i gram w tenisa.
To nie są twoi przyjaciele.
Przyjaciele nie kłócą się tak jak my.
Kłócą się. Bez przerwy.
W sumie.
Jeśli przyłapię cię na podrywaniu mojego męża...
- Co? - Nie śmiej się.
Nie jest w moim typie.
Jest w typie każdego. Proszę cię.
Czy to Norma?
To Norma.
- Rany... - Normo.
- Co ty robisz?
- To się już zdarzało? - Oddychaj.
Może raz. Tak.
Próbuje chodzić.
To duży optymizm.
Może to dzięki postępom, które zrobiłaś z Balem na Plaży.
Dajesz jej powód do życia.
Aha.
Cóż, dam ci... położyć ją do łóżka.
Może chce znów włożyć koronę.
- Tak, Robert. - O kurwa.
W mieście opanowanym przez Chanel N°5
zapach L'Air du Temps może oznaczać tylko jedno.
Evelyn Rollins jest w budynku.
Nie widziałam cię wśród tylu poduszek.
To chyba utrudnia oddychanie.
Medytuję.
Widzę, że Linda już tu była.
Chyba niezbyt martwi się o twoje zdrowie.
No jasne. Uderzmy znowu w Lindę. Spuśćmy jej łomot.
- To ciasto z pudełka. - Chryste. Kocham tort z kremem maślanym,
a ona mi go podaje, bo sprawia mi to przyjemność.
- Zjadłeś to wszystko? - Mam 86 lat. Odwal się ode mnie.
Linda mówiła mi o rewolwerze.
Norma robiła to, co dla nas wszystkich najlepsze.
Wiedziała, że bardzo cię kochałam.
Chciałam tylko być porządną kobietą, Skeet.
Chciałam być twoją kobietą.
I wiedziałam, że muszę spędzić resztę życia u twojego boku,
chroniąc cię przed tą... rozszalałą hipiską.
Ale resztę życia spędziłaś na wydawaniu moich pieniędzy
i chronieniu własnych interesów.
Po pierwsze to są nasze pieniądze.
Jesteśmy małżeństwem.
Tak.
A po drugie kiedyś mnie kochałeś. Wiem, że tak było.
Pamiętasz Capri?
Mustique?
Kochanie, Acapulco.
Tak, ale rewolwer uczynił z nas wszystkich więźniów.
Małżeństwo nie powinno być więzieniem.
A jednak oto jesteśmy.
Chyba nie rozważasz złożenia wniosku o zwolnienie warunkowe?
Zwolnienie warunkowe?
Myślisz, że po tych wszystkich latach
nagle się z tobą rozwiodę?
Na Boga, to wykluczone.
Myślisz, że chcę spędzić swoje ostatnie dni...
- Nie. Nie mów o ostatnich dniach. - W sądzie...
- Nie mów o ostatnich dniach. Nie mów... - Ja nie... Sąd odpada.
Odpuść sobie tę histerię i te teatrzyki. Proszę.
Planujesz mój cholerny pogrzeb od osiemnastu lat.
Spójrz mi w oczy.
To nie fair, Skeet. Przez cały czas się tobą opiekowałam.
- Za pośrednictwem pielęgniarek. Fakt. - Cóż...
I choć pewnie w to nie wierzysz, droga pani,
zajmę się tobą, gdy nadejdzie pora.
To groźba?
Maxine.
Nie sądziłam, że ktoś tu będzie. Zostawię cię.
Och, nie. Zostań. Nalegam.
Ruby Ray Kissed numer cztery.
- Słucham? - Twój lakier.
Twoje palce są jak 10 całusów.
Znów rozmawiamy o palcach, co?
Cóż...
Kiedy cię poznałam, pomyślałam: „Powiew świeżego powietrza.
Ktoś miły. Czyż nie byłoby cudownie, gdyby wygrał ktoś miły?”.
Ja też byłam miła, prawda?
Byłaś.
Ale mam wrażenie, że mnie unikasz.
Chciałabym coś wyjaśnić do artykułu, który piszę.
Miss Juniorek Ocoee 1943: Eleanor Zanzy.
Miss Chattanooga 1949: Elise Cunningham.
- Miss Mineral Buff... - Bluff.
Wiesz... To jakiś klif,
- wydma albo... - Blef?
Tak.
Kojarzyłam te nazwiska,
więc przejrzałam stare numery „The Shiny Sheet”.
Wszystkie te zwyciężczynie to nieżyjące bywalczynie salonów z Palm Beach.
Nie jest tak, jak myślisz.
A jak myślisz, co myślę?
Może je zabiłam,
a skoro mnie przejrzałaś, zabiję i ciebie.
Te kobiety zmarły, zanim się urodziłaś
i jestem przekonana, że żadna z nich nie postawiła stopy w stanie Tennessee.
Co się dzieje, Maxine?
Jestem zwyciężczynią.
Przerwałam coś?
Nie. Właśnie wychodziłam.
Mam deadline.
Przypadkiem usłyszałam, że nazwałaś się zwyciężczynią.
Jak sądzę, odnosiłaś się do mojej gali.
Fibs.
Fibs, które pozostaje w finansowym stanie zawieszenia.
Potrzebuję moich 75 000 dolarów, Maxine.
Oczywiście.
Dziś.
Albo będę musiała wyciągnąć wniosek, że nie masz 75 000 dolarów.
A skoro potrafiłabyś oszukać Fibs, Maxine, to kogo jeszcze potrafiłabyś oszukać?
Reputacja jest najważniejsza.
Zwłaszcza teraz, gdy nie masz żadnej przewagi ani gościa honorowego.
Dostaniesz pieniądze, Mary.
Pierwszy przelew jest na 500 000. Tych dwanaście czeków.
Potrzebuję też czeku gotówkowego na 250 000.
- Przygotuję je do podpisu. - Dziękuję.
Chwileczkę.
Mogę prosić o jeszcze jeden?
Proszę wpisać Fundację ds. Zwłóknienia, do rąk pani Mary Davidsoul.
Na 75 000.
NASZE CIAŁA, NASZE PÓŁKI
Hej.
Chciałam się tylko przywitać i... sama nie wiem,
zapytać, czy nie wiesz, gdzie mogę dorwać trochę LSD.
To dla mojego taty.
Fern zawsze coś ma.
Jestem ci winna przeprosiny.
Tekst o Perrym Donahue w każdej chwili może trafić do kiosków.
Wreszcie realnie zmieniamy świat.
Jasne. O tak.
Czy nie tego chciałaś?
Oczywiście.
To dlaczego spaliłaś wizytownik?
Wiem, że to był pierwotnie mój pomysł.
Ale serio, Virginio?
Czy to naprawdę taki świetny pomysł? Przestrzelić kolana Perry'emu?
I narazić przy tym innych ludzi? Niewinnych ludzi?
Chodzi ci o twoją dziwną przyjaciółkę, Maxine?
Och, proszę cię.
Przykro mi, że to mówię,
ale Maxine też jest narzędziem patriarchatu.
Jest lekko obłąkana. To na pewno.
Ale narzędziem? Nie sądzę. Daj spokój.
Kiedy już zaczniemy, na czym w ogóle skończymy?
I kto jeszcze oberwie po drodze?
Nie wiem.
Może ci ludzie, którzy do tej pory zajmowali się krzywdzeniem.
Agnew, Nixon i inni, którzy byli w tym cholernym wizytowniku.
Rozumiem. Naprawdę.
Mam teraz wiele na głowie. Okej?
Czyżby? Wiesz, że ludzie myślą, że dałaś mi pieniądze na to miejsce?
Co?
Nie zauważasz, że kiedy ludzie tu wchodzą,
automatycznie zakładają, że ty tym kierujesz.
Powiedz mi, jak to zmienić.
Nie rób ze mnie barometru do mierzenia twojej dobroci.
- Co to ma oznaczać? - Sama wiesz.
Zrobiłaś coś złego, Lindo.
- Zależy, kogo zapytasz. - Nie muszę nikogo pytać.
Przykro mi, że tak cię rozczarowałam.
Ale to nie jest dobra pora.
Nigdy nie jest.
Witam państwa w tym historycznym dniu.
Weźcie sobie lornetkę i koktajl
od jednej z naszych kosmicznych dziewczyn.
Do startu została zaledwie godzina.
Gdzie ta dwójka?
- Jaka dwójka? - Perry i Dinah.
Mamy wspólnie wznieść toast za nowe kondominia.
- Mitzi. Cześć. - Maxine. Hej.
Sputnika?
To tylko white russian.
Może milky way? To też zwykły white russian.
Nie, dzięki, kochanie. Douglasie, pamiętasz Mitzi?
- Poznaliście się na Hawańskich Nocach. - Jasne.
Perry mówił, że pracujesz w klubie. Dobrze, że się udało.
Słuchaj, muszę znaleźć tego staruszka. Mamy co świętować!
- Wydaje się podekscytowany. - I słusznie.
Chyba mój książę dorwie księcia,
- a ja planuję to samo. - Powodzenia.
Pewności siebie nie brakuje.
Korona jest kluczowa.
Zawsze myślałem, że będę mógł
pewnego dnia polecieć w kosmos.
Wciąż masz czas, tato.
Najlepsze, co ma do zaoferowania Loxahatchee, od mojego kumpla Ferna.
Zuch dziewczyna.
Czemu wkładasz okulary?
Chcę widzieć, dokąd polecimy.
Okej.
Zrobię tak.
Gotów na lot na Księżyc?
Startujemy.
Hej, Maxine.
Przedstawiam księcia Luksemburga oraz księżną Stephanie.
Przepraszam, mam kiepską wymowę.
Skoczyłam do miejscowej księgarni, żeby nauczyć się paru zdań.
- Więcej nie znam. - A nie mówiłem?
Jest przezabawna.
Ja. Zdecydowanie.
Dziękuję, wasza wysokość.
Okej. Chciałabym panu teraz wręczyć
ten czek gotówkowy na 250 000 dolarów
w zamian za pańskie nazwisko i podobiznę
na West Palm Beach Prince of Luxembourg Luxury Towers.
Cała przyjemność po mojej stronie.
To dopiero początek nowej ery
- w Palm Beach. - Tak.
Za nas.
- Zróbmy sobie zdjęcie. - Tak.
Upamiętnijmy ten historyczny moment.
Bez zdjęć.
Nie chcę rozgłosu. Rozumie pani?
Doskonale rozumiem unikanie rozgłosu. Znam to z autopsji.
Jestem miss piękności.
Chcę prosić inną koronowaną głowę,
by była moim gościem specjalnym
podczas 50. dorocznego Balu na Plaży.
Nie. Żadnych zdjęć.
Nie musimy robić zdjęć.
Możemy wprowadzić zakaz fotografowania.
Panno Douglas.
Dziękuję uprzejmie.
Kondominia tak. Zgodnie z umową.
Czek tak. Zgodnie z umową.
Ale te Bale na Plaży niestety nie.
- Żadnych zdjęć. - Jestem nieśmiały.
Tak. Możemy wam zorganizować prywatny namiot.
Piękny prywatny namiot, nikt was nie zobaczy.
- Maxine, książę odmówił. - Zaczekaj.
Możecie zostać w aucie. Podjechać,
opuścić szyby i pomachać.
- Królewskie pozdrowienie. - Max.
- Możecie po prostu wpaść. - Max.
Bardzo mi przykro.
- Tylko wysiąść z auta? - Max.
- Pokrążyć i wrócić? - Kochanie.
Albo bez opuszczania szyb.
- Tylko zatrąbić. - Kochanie.
Przepraszam.
Nie wyglądasz, jakbyś cieszyła się wolnością, Maxine.
To koniec, Evelyn.
Słucham?
To koniec. Już po Balu na Plaży.
Próbowałam pozyskać szacownego gościa, ale... Nie udało się.
Nic nie szkodzi.
- Naprawdę? - Pewnie.
Wyprawisz ogromną, drogą galę,
a na liście gości będą same poślednie, nic nie znaczące damy z Palm Beach.
Zostaniesz pięknie ośmieszona,
a tandetne rzeźby lodowe rozpuszczą się na twoich oczach.
I wreszcie zostajesz wygnana z miasta.
Mnie to pasuje.
O rety, jakie miłe słowa.
A to wszystko w imię czego? Jak to nazwałaś, Maxine?
Wolność.
Coś ci powiem o wolności:
to koszmar.
Ten wizytownik i ta broń były narzędziami,
utrzymującymi społeczeństwo w ryzach.
Czy chcesz, żeby sąsiad mógł zakraść się do twojego domu
w środku nocy i nasrać ci na trawnik, gdyby miał ochotę?
- Nie. - Istnieją zakazy,
które to regulują: spółkowanie w miejscu publicznym, przerośnięte żywopłoty,
niestabilne kobiety kontrolujące swoje finanse.
Ten wizytownik, Maxine, symbolizował trwały kontrakt społeczny.
Dopóki wszyscy zgadzają się na pewien sposób postępowania,
społeczeństwo, cywilizacja, jaką znamy, pozostają nienaruszone.
Wiesz, co zrobiłaś, ty zacofana prostaczko?
Dałaś ludziom wolność i pozwoliłaś im nie przychodzić na Bal na Plaży.
Tym samym podsunęłaś im upiorny pomysł, że mogą zrobić
każdą okropną rzecz, jakiej zapragną, bez konsekwencji.
Czy tak wygląda świat, w którym chcesz żyć?
Świat nieposkromionego, rozbuchanego egoizmu?
Nie. Jak na ironię myślałaś...
...tamtego dnia, gdy wspinałaś się po żywopłotach Palm Royale,
że uciekasz przed barbarzyńcami,
a tak naprawdę byłaś czubkiem barbarzyńskiej włóczni,
która sprowadziła na nas chaos.
Wszyscy pożałujemy dnia, w którym cię tu wpuściliśmy.
Więc owszem, Maxine, to koniec. Poniosłaś porażkę.
Nie będzie pięćdziesiątego Balu na Plaży.
A od tej chwili...
Zapamiętaj moje słowa. Od tej chwili świat zmieni się w jedno wielkie szambo.
A to wszystko dzięki tobie.
Brawo, Maxine.
A może powinnam powiedzieć „brava”?
A teraz chwila, na którą wszyscy czekaliśmy.
To nie jest pierwsza rakieta na Księżyc, ale to naprawdę zacna wicemistrzyni.
Dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć,
pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
To się ma wydarzyć szybko?
- Chyba nie. - No pięknie.
Nic nie czuję.
Zabierz mnie na Księżyc
I pozwól mi się tam bawić Pośród gwiazd
Pozwól mi doświadczyć wiosny Na Jupiterze i Marsie
Innymi słowy, weź mnie za rękę...
- Wieczorne wydanie. - Dzięki.
I szybko daję ją Yanivowi.
A on na to: „To nie jest deutsche mark”.
Panie Simmons.
To Bobby. Jest kelnerem w klubie
i naszym basenowym.
Wasza Wysokość.
Możemy pomówić na osobności?
AMBASADOR NIXONA DONAHUE ZAMIESZANY W SKANDAL
ZWIĄZANY Z ZAWALENIEM KOMPLEKSU KONDOMINIÓW
Powiedz mojej żonie, że mam coś do załatwienia.
Spotkamy się w domu.
Maxine.
Cześć.
Mogę na słówko?
Odmowa nic nie zmieni, prawda?
Pamiętasz nieporozumienie wokół zwyciężczyń konkursów?
Musiałam poprosić
lokalną gazetę z Tennessee o przefaksowanie mi egzemplarzy.
Przyznam, że odkryłam dziwne rzeczy.
Co ty powiesz?
Zwyciężczynie tych konkursów...
To nie są twoje nazwiska. Ale to twoje zdjęcia.
- Chcesz poznać prawdę? - Tak.
Maxine Dellacorte jest nikim.
Moje nazwisko panieńskie to Horton,
bo ta firma wyprodukowała wanienkę, w której mnie znaleziono
jako niemowlę.
Dorastałam w sierocińcu. Nie miałam nikogo ani niczego.
ale miałam jedno. Miałam je.
Eleganckie, dumne
i puste damy z „The Shiny Sheet”.
Wpatrywałam się w te zdjęcia i wyobrażałam sobie ich życie.
Takie idealne.
Były uwielbiane.
Zgłosiłam się na pierwszy konkurs piękności
i użyłam nazwiska osoby, o której właśnie czytałam.
Po prostu dla zabawy.
Nie wiedziałam jeszcze, kim jestem, więc używałam ich nazwisk.
To wszystko, Ann.
Śmiało. Napisz o tym.
Moje życie nie może już być gorsze.
Wszystko opisz.
To wszystko?
Jak to: „To wszystko”?
Maxine, nikt nie będzie chciał o tym czytać.
Ku mojemu zaskoczeniu, jestem urażona.
Przytul mnie.
Chodź.
- Idziemy. - Dokąd idziemy?
Odwiozę cię do domu, przyjaciółko.
Chodźmy.
Nie musisz pracować?
Niech mnie zwolnią.
Chodź.
Co to jest?
Zaproszenia Normy na Bal na Plaży.
Nie, nie urządzamy Balu na Plaży.
Znów jesteśmy spłukani.
Jak sądzisz, skąd tutejsze damy biorą pieniądze?
Nie są po prostu bogate?
Gdy Dinah zbiera 200 000 $ na raka, ile twoim zdaniem naprawdę idzie na raka?
Dwieście tysięcy.
Raczej dwa tysiące.
A kiedy Raquel zbiera pół miliona na zwolenników Batisty,
dostają dziesięć tysięcy.
Nie musisz mieć pieniędzy na Bal na Plaży.
- Bal na Plaży to pieniądze. - Czekaj...
I nie potrzebujesz wizytownika,
bo szantaż jest zawarty w samych zaproszeniach.
Przeczytaj któreś.
Śmiało. Przeczytaj.
„Drogi Teddy,
ponoć zeszłego lata za dobrze bawiłeś się z nową przyjaciółką.
Oby kolejne lato było spokojniejsze”.
„Szkoda samochodu.
Pozdrów ode mnie Joan.
Całuję, Norma”.
Chyba... Chyba nie mogłabym tego robić.
Tylko ten jeden raz.
I to nie ty je podpisałaś.
Robercie, jeśli je wyślę, stanę się...
Taka jak Norma.
Chcesz ratować Dellacorte'ów?
- Proszę. - Co?
A teraz musisz już iść, bo mam towarzystwo.
Jak to, ktoś cię odwiedzi? Kto?
Przyjaciel.
Podałeś mi wiele informacji.
- Chcę o tym pomówić. - Do zobaczenia.
- Miałam być twoją jedyną przyjaciółką. - Pa.
Zaczynamy.
Czujesz to?
Widzisz?
Widzisz to?
Mocna sprawa.
Dziwnie tu bez Lindy.
Dokonała wyboru.
Co się stało?
Powołali mojego męża.
Wyrusza w tym tygodniu.
Witaj, Robercie.
Witaj, wasza wysokość.
Jestem kimś.
Chyba po prostu pomknę dalej.
Tato?
Rewolwer.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK