NA PODSTAWIE KSIĄŻKI MR. & MRS. AMERICAN PIE
KAPLICA OTWARTA
- Uśmiech. - Ja, Maxine Horton, biorę ciebie,
Douglasa Darby'ego Dellacorte'a Simmonsa na męża
i ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską.
Oraz że cię nie opuszczę aż do śmierci.
Twoja kolej, kolego.
„Moja droga Maxine.
Kiedy patrzyłem wczoraj, jak spałaś,
pomyślałem o tym, że w przeszłości...
Nie przepadałem za sobą”.
„Ale dzięki tobie i Jackowi czuję, że dostałem nową szansę”.
Nazywam...
Nazywam dziecko Jackiem. Po moim ojcu.
Może być?
Idealnie.
- Będziemy mieli dziecko. - Gratulacje.
Dziękuję. To trochę nie ta kolejność.
To Vegas.
Nikt nikogo nie trzyma na muszce.
O cholera!
To jakiś absurd. Dlaczego czekamy na basenowego?
Robert towarzyszy Normie. Zaraz będzie.
Nie stać nas na osoby towarzyszące. Nie stać nas na to auto.
Na nic nas nie stać. Durne zamrożone środki!
Przeklęty Perry i jego durne kondominia. Cholera.
Douglasie, mówiłam, wszystko będzie dobrze.
Wysłałam zaproszenia.
A ja mówiłem, że przyjęcie to nie jest plan biznesowy.
Wyczyściłem wszystkie konta Dellacorte'ów.
A ja
mówiłam ci, to nie jest zwykłe przyjęcie.
To sposób zarabiania.
Zaufaj mi.
Dinah. Co... Wszystko w porządku?
Nic nie jest w porządku. Federalni dorwali Perry'ego.
Facet w kapeluszu zjawił się u nas i zawinął go z ulicy w środku dnia.
Rety, tak mi przykro.
Dopięłaś swego.
Usunęłaś mnie z drogi.
Nikt nie chce fetować wolontariuszki, której mąż siedzi w więzieniu.
Nikt nie chce usunąć nikogo z drogi. Naprawdę.
Dostaniecie za swoje. Powiedziałam Perry'emu, żeby śpiewał jak kanarek.
Dinah. Dlaczego tak mówisz?
Fakty są takie, że Douglas nie miał o niczym pojęcia.
Byłem w to wplątany przez jakichś pięć minut.
Zachowaj to dla FBI.
Spieszę się na pogrzeb.
Będzie masa kawalerów do wzięcia.
Muszę myśleć o przyszłości.
Okej.
To było smutne.
- Maxine? - Tak?
Możliwe, że nie jest tak, że nic nie wiedziałem.
Co to właściwie znaczy? „Nie jest tak, że nic nie wiedziałeś”?
Możliwe, że trochę smarowałem.
O nie. Już po nas.
Już po nas.
Czy jako jedyna rodzina w Stanach mamy cmentarz w ogrodzie?
Skąd.
- Zajęte? - Nie, proszę.
Dinah Donahue...
- ...z domu Helmscott, z domu Crescott. - Axel Rosenhips.
Od Cincinnati Rosenhips?
- Chyba tak. - Uwielbiam ich.
- Smarowałeś? Czym? Wazeliną? Śliną? - To cena robienia interesów.
W każdym biznesie musisz dawać w łapę.
Dawać nasze pieniądze.
A dokładniej pieniądze Normy.
Dawać komu?
Wręczyłem czeki sześciu radnym, ekspedytorowi,
komuś z komisji planowania, czterem wspólnikom Pinky'ego.
Chociaż nie wiem, co oni robią.
Federalni wezmą się teraz za niego.
Oby miał jaja i trzymał gębę na kłódkę.
Od dziś to wszystko będzie twoje.
Może tata będzie cię nawiedzał.
Chyba znam twojego ojca lepiej niż ty.
Na litość boską.
Moje dziewczyny. O Boże. Przyszłyście.
Nie porzuciłybyśmy siostry w potrzebie.
Dziękuję. Dziękuję.
Cieszę się, że i ty przyszłaś.
To pogrzeb. Moje kondolencje.
Musicie pomóc mi lamentować.
Razem.
Lamentować? To znaczy?
W dawnych czasach
celtyckie kobiety zbierały się i wspólnie opłakiwały zmarłych.
Wszystko z siebie wyrzucały.
Wierzcie mi,
ci biali, konserwatywni protestanci nienawidzą,
gdy kobieta publicznie wyraża uczucia.
Damy im to, czego pragną.
Kochanie, zaczekajmy, aż Evelyn skończy mówić.
Nie, nie. Ona nie...
Jej mąż rusza jutro na wojnę.
Do Wietnamu? Kurwa.
Sylvio, nie pozwolimy na to.
- Słyszysz? - Okej.
Życie bywa nieprzewidywalne.
Nigdy nie wiemy, kiedy ci, których kochamy, zostaną nam odebrani.
Nawet po długiej chorobie może zdarzyć się coś nieprzewidzianego.
Zwłóknienie.
Tak z pewnością było,
gdy zbłąkana kula trafiła mojego Skeeta dwadzieścia lat temu.
I choć, dzięki Bogu, przeżył on jeszcze dwadzieścia lat, nie było nam łatwo.
Jego ból, jego gniew,
jego coraz bardziej osobliwy dobór lektur.
Ale jak wiedzą weterani, odłamki mogą się przemieszczać.
Możliwe, że po dwudziestu latach
pocisk wystrzelony przez zabójcę wreszcie dotarł do celu.
Konsultowałam się z prawnikami,
którzy zapewnili mnie, że w sprawach o morderstwo nie ma przedawnienia.
Pociesza mnie jedynie świadomość, że ktokolwiek pociągnął za spust,
na pewno trzęsie teraz tanimi portkami
na myśl o życiu za kratami.
Macocha oskarżyła cię o zabójstwo?
Obraca tylko nóż. Nic na mnie nie ma.
A teraz, zgodnie z tradycją Rollinsów,
wdziejmy ceremonialne tartany,
przejdźmy do bufetu z haggisem, a następnie, przy melodii dud,
posłuchajmy, jak zostaje namaszczony kolejny wódz klanu Rollinsów.
Wiwat!
O czym ona mówi?
Mamy po prostu włożyć kilty i odczytać testament Skeeta.
Kilty? W jakim sensie?
Uroczysty tartan Rollinsów. Ja przyniosłem swój.
Co? Douglas, to moje towarzystwo,
a stoję tu jak dziecko we mgle. Nie obgryzaj paznokci.
- Nie spakowałem koszuli. - W komodzie.
Nigdy nie pożyczałeś koszuli od kochanka?
- Nie. - To jedna z największych przyjemności.
Śmiało, częstuj się.
Nie wiedziałem, że masz szkockie pochodzenie. Nie przestajesz zaskakiwać.
To... dziwna uroczystość rodzinna.
- Stąd ten kilt. - To nie twoja rodzina?
Nie, nie moja. Ale taki strój obowiązuje na pogrzebie.
Koszula idealnie na tobie leży.
Dziękuję.
Chcesz, żebym poszedł z tobą?
Na pogrzeb?
Nie.
Bardzo chciałbym pójść z tobą.
Ludzie by nie zrozumieli.
To nie jest twoje miejsce.
Robercie, książę może chodzić, gdzie tylko chce.
A ja chciałbym iść z tobą.
Mam osobę towarzyszącą.
Zrobimy z tego... jak to mówią Amerykanie? Podwójną randkę?
Wezmę księżną, a ty weź moją koszulę.
Będę cię cały otulał i nikt się nie dowie.
Czyż to nie cudowne?
Tak.
Co to za osoba towarzysząca? Chyba muszę ją wyzwać na pojedynek.
O niczym mi nie mówisz.
Zostałem wrobiony. Przysięgam.
Pinky, Perry i ten jebany książę. Ograli mnie.
Miałem nadzieję, że pani tu będzie.
Moje RSVP.
Z wyrazami wdzięczności za nieustającą dyskrecję.
Mam nadzieję, że będę pani konferansjerem.
- Ja to wezmę. - Dobrze.
- Ile? - Pięć tysięcy.
Sporo tej wdzięczności.
W jakie dudy musiał dąć ten facet?
Choć jeden z naszych planów biznesowych działa.
- Nie bądź wredna, Maxine. - Sam nie bądź.
Nie powiedziałeś mi o tych durnych szarfach.
Moje kondolencje, Evelyn. To była ciekawa mowa.
Dziękuję, Douglasie.
Tak mi przykro.
Dostałam twoje zaproszenie.
Naprawdę? Cudownie.
Moje nazwisko gdzieś zniknęło. Miałam być współorganizatorką.
Norma wypisała zaproszenia już wcześniej. Ja je tylko rozesłałam.
A co tam masz?
To RSVP na Bal na Plaży Normy.
- To czemu nie trzyma go Norma? - Tak.
Miałam właśnie włożyć je do jej koszyczka.
- Ruszamy. - Może zostawicie Normę ze mną?
Cudownie byłoby mieć u boku przyjaciółkę podczas witania żałobników.
Axel, masz ochotę na krem z kukurydzy? Tapiokę?
Tak, tapiokę.
Będzie zawiedziona, kiedy okaże się, że podają tylko haggis.
No proszę. Gwiazdy wieczoru.
Ann.
Nie spodziewałam się ciebie.
Nie przegapiłabym pogrzebu. To tu najwięcej się dzieje.
Jakiś komentarz, Doug?
- W jakiej sprawie? - Według „Miami Herald”
twój kolega ze szkoły poszedł z dymem.
Wiedziałeś o nie do końca legalnych praktykach biznesowych Donahue?
Nie miał pojęcia. Ledwo brał w tym udział.
Według źródeł chciałeś zostać wspólnikiem.
Jakich źródeł?
Panowie, chwytajcie kilty. Panie, chwytajcie szarfy.
T-minus 30 minut do odczytania testamentu.
Kocha odliczać.
Przepraszam, drogie panie, pójdę się przebrać.
- Jesteśmy przyjaciółkami, co? - Jesteśmy?
Nie chcę, żebyś pisała o udziale mojego męża
w interesach Perry'ego Donahue.
Więc brał w tym udział?
Douglas to wspaniały człowiek.
Jest jak dziecko. We wszystkich istotnych aspektach.
Jest naprawdę... Jest bardzo ufny.
Wiesz, co mam na myśli?
Maxine, tu w Palm Beach wszyscy należymy do klubu,
dopóki komuś nie powinie się noga.
A wtedy każdy dba o siebie.
„Powinie noga”?
Moje wyrazy wdzięczności.
Dziękuję, Theodore.
- Moje kondolencje, Evelyn. - Dziękuję.
Widzę ten uśmieszek. Planujesz coś?
Może.
I słusznie. Kobiety takie jak my muszą być o krok przed resztą.
Prawda?
Mężczyźni są nieprzewidywalni.
Normo, przepraszam za spóźnienie. Mogę wytłumaczyć.
Moje kondolencje. Spotkałem twojego męża tylko raz. Wspaniały człowiek.
Zależy, kogo pytasz.
Och, kogo my tu mamy?
Przedstawiam Jego Wysokość,
księcia Luksemburga oraz księżną Stephanie.
- To zaszczyt. - To ja jestem zaszczycony.
Uśmiech.
Żadnych zdjęć!
Wzbogacili się na tym, że wysyłali na wojnę chłopców takich jak twój mąż.
Wykorzystajmy ich fortunę, żeby go uratować.
I co, po prostu wyniesiemy rzeczy z domu? Czy to nie kradzież?
Nie, to wyzwolenie.
Musimy wywieźć go do Kanady. Zresztą tatuś byłby zachwycony.
W oranżerii... Idź tam i znajdź niebieską wazę.
- Z dynastii Ming. Jest warta 25 000 $. - O cholera.
A czym jest oranżeria?
- Pomieszczenie z pomarańczami. - To Floryda. Są wszędzie.
Idź do gabinetu taty.
W szafie jest jego kolekcja zegarków.
Patek Philippe przestał działać w dniu śmierci mamy.
Mam wziąć ten zepsuty?
- Jest najcenniejszy? - Tak.
Virginio, pójdź do...
Nie będę okradać twojego ojca na jego pogrzebie.
- Musisz tylko... - Nie dostanę reprymendy.
Skują mnie.
Nie pomyślałam o tym.
Jasne, że nie.
Chcesz pomóc? Oszczędź nam tego poszukiwania skarbów.
- Po prostu wypisz czek. - Namierzą go.
Sprzedacie to w lombardzie.
Musimy działać.
Muszę się napić.
Jego rodzina siedzi w ropie od pokoleń.
Dobry ruch.
- Dziękuję. - Dobrze mieć plan awaryjny.
Raquel.
Pozwolisz na słówko?
Dinah, cieszę się, że kogoś poznałaś.
- Cześć, Axel. - Cześć.
Nie tknąłeś haggisu.
O rany, serio?
Twój mąż jest doświadczonym przestępcą.
Co byś zrobiła, gdyby, dajmy na to...
Pinky znów wpadł w tarapaty?
Zależy, w jakie tarapaty.
Powiedzmy, że to taki typ tarapatów,
przez który można trafić do paki na dwadzieścia lat.
Chcesz uniknąć ciupy?
Masz dwie opcje. Bulisz albo się wymieniasz.
Bulę? To znaczy?
Łapówki dla policji i sędziów, honoraria adwokatów.
Pół miliona lekką ręką.
A opcja z wymianą?
Jeśli policja ma tylko płotkę, rzucasz im grubą rybę.
A jeśli nie masz ani funduszy, ani ryb?
To masz przejebane. A swoją drogą, oto twój czek za bal.
Czek Normy.
Jak wolisz, Maxine.
Masz zapasową szarfę? Raquel?
Niezła spódnica. Będziesz ładną więzienną żoną.
Co?
Ktoś beknie za ten syf z Donahue.
I to nie będę ja.
Mówisz, że to będę ja?
Tak. Zostaliśmy tylko my dwaj.
Słuchaj, Doug, lubię cię. Lubię twoją żonę.
Jesteście nowym gatunkiem. Starsi padają jak muchy.
Palm Beach potrzebuje nowych królów.
Co z tego? Mam gnić w więzieniu.
Dobrze to rozegraj, a zaopiekuję się tobą.
A nowi zaopiekują się Palm Beach.
Masz cojones, prawda?
Tak.
- Tak jest. - Lubię luźne stroje.
Świetnie. O rany.
Nie miałyście zgarniać Renoira.
- Improwizowałam. - Nie, nie możemy tego ukraść.
Niedobrze. Trafimy do więzienia.
- Do więzienia. - Nie, nie.
- Nie trafimy do więzienia. - Mąż Maxine trafi.
Słyszałam jej rozmowę...
- Co? - Lindo?
Och, Lindo.
Lindo, dzięki Bogu.
Powiedz, że masz dodatkową szarfę albo tartan.
Wezmę wszystko. Pomóż mi.
Spaliłam tartan siedem lat temu, razem z biustonoszem.
A to maleństwo?
Kiedy miałam trzy lata, włożyłam to na pogrzeb mamy.
Och, przykro mi.
Mogę to pożyczyć? Jest maleńkie, ale nie mam wyjścia.
Wezmę nawet misia, jeśli będzie trzeba.
Nienawidzę odstawać.
Wiecie, co mam na myśli.
Dasz nam chwilę?
Okej.
Dziwne przyjaciółki.
Świetna zabawa.
Twoja towarzyszka jest małomówna.
Twoja też.
Przyniosę uroczym paniom koktajle,
żeby ożywić atmosferę.
Zaraz wracam.
Zaopiekujesz się nią?
Przez chwilę. Dziękuję.
Maxine, musisz zejść na ziemię.
Sylvia mówiła, że Douglas może pójść do więzienia.
Nie pójdzie.
Nic nie zrobił. Został wrobiony.
Zawsze zakładasz najgorsze.
- Fern mówił, że cię tu znajdę. - Cześć.
- Tak mi przykro. - Dzięki, że przyszedłeś.
Ledwo go znałem, ale miał na mnie duży wpływ.
On też bardzo cię lubił.
Co się z tobą dzieje?
Dziwnie wyglądasz. I nie mam na myśli tej marynarki i spódnicy.
Poznałem kogoś. To tyle.
Tak.
- Tak jest. - Opowiadaj.
Znalazłem jego numer w siódmej alejce.
Cudownie.
To kim on jest?
Zależy mu na dyskrecji.
- Tak. - Na dyskrecji?
- Tak. - Ale poznałeś kogoś.
Chcę, żebyś mógł to wykrzykiwać na całe gardło.
Nie mogę. Wiesz, że nie mogę.
Robercie, nic nie jest z tobą nie tak.
Jest trochę zbyt wyszczekany.
- Maxine. - Jestem szczera.
Świat jeszcze do ciebie nie dojrzał.
Bądź wierny sobie, a świat w końcu nadgoni. Dobrze?
Może on nie chce stać się ruchem.
Chcę tylko być osobą.
Rozumiem to.
Ja też to rozumiem.
Naprawdę mi przykro.
Dzięki.
A teraz wracam do mojej randki. Pa.
- Co? On tu jest? - Chwila.
Możemy go poznać?
Złośliwiec.
Lindo, rusz dupę. Wszyscy czekają!
Nienawidzę jej. I tych durnych widowisk.
Hej, widowiska to poważna sprawa.
Idź tam i uczcij życie swojego ojca.
Jesteś to winna i sobie, i jemu.
- Ale najpierw muszę o coś spytać. - Tak?
Ile znaczy dla ciebie ten miś?
Podczas odczytywania testamentu rozkoszujcie się kojącymi dźwiękami
granymi przez Dudziarzy z Palm Beach.
Hej.
Pan Kondominium.
Pan Kutasiarz.
Oddaj mi moje 250 000 dolarów.
Są już na moim szwajcarskim koncie.
Nic nie poradzę, że twoje kondominia... Jak wy to mówicie... zjebały się?
Myślisz, że nie mogę jeszcze namieszać?
Myślisz, że nie mam cojones?
Oczywiście, że masz. Widzę je pod twoją spódnicą.
Co z tobą, człowieku?
Oto mój król.
Tak.
Żadnych zdjęć.
Dlaczego dla niego pracujesz?
Nie pracuję dla niego. Pracuję dla jego ciotki.
Zresztą dla niej chyba też nie, bo mi nie płaci.
Wyjedź ze mną.
Mój znajomy ma willę na Lazurowym Wybrzeżu.
Pojedźmy tam razem.
Nie masz domu.
Nie masz pracy.
Co cię tu trzyma?
Żadnych jebanych zdjęć.
Zwłóknienie, Maxine.
Zwłóknienie wydaje ci się śmieszne, Maxine?
Bo... twoje wymówki takie były.
Śmieszne? Nie... Mary, oczywiście, że nie.
Wypisałam ci czek gotówkowy na 75 000 dolarów
i mam go dziś ze sobą. Widzisz? Jest tutaj.
Ale chciałabym go jeszcze na jakiś czas zatrzymać.
Mój mąż zmarł na zwłóknienie wątroby, Maxine.
Nie miałam pojęcia.
Mój mąż, David Davidsoul,
zmarł za sprawą tej strasznej choroby.
Wybacz, twój mąż nazywa się David Davidsoul?
Nazywał się.
Oczywiście.
Masz pojęcie, u ilu obywateli tego wspaniałego państwa
diagnozuje się co roku tę śmiertelną chorobę?
U dwóch milionów?
Siedemnastu.
A dzięki mojej fundacji szesnastu z nich jest w pełnej remisji.
Gratulacje.
Ale numer siedemnaście, mała Shelbi...
Jest do góry nogami.
O tak. Mała Shelbi.
Z „i” na końcu.
Mieszka w Montanie i nie ma dostępu do opieki medycznej.
Nie ma tam nawet weterynarza.
Chcę, żebyś spojrzała małej Shelbi w oczy
i powiedziała jej, że w tym roku nie dostanie na Gwiazdkę leku.
Żadnego „ho, ho, ho”.
Czuję się okropnie.
A kiedy mała Shelbi umrze z braku tych 75 000 dolarów...
Z całym szacunkiem, jesteś bardzo zamożną kobietą.
Nie możesz sama wypisać czeku dla małej Shelbi?
Nie o to chodzi, Maxine!
Chcę dostać ten czek.
Czek z twoim nazwiskiem. Obiecałaś.
Jesteśmy na pogrzebie i mam poczucie,
że przez szacunek lepiej do tego wrócić innym razem.
Tego możesz być pewna.
Normo!
Co ty tu robisz zupełnie sama?
Łazienka.
Zaraz wskażą nowego wodza klanu Rollinsów.
- Czy to może chwilę poczekać? - Ee-e.
Dobrze.
Znam to uczucie. O rety. Ile RSVP.
Normo, wciąż to w sobie masz.
Dobrze, znajdźmy łazienkę.
Łazienki.
No dobrze.
Dobrze.
Na pewno jest ich tu ze sto.
Nie wiem, dokąd iść. To wygląda znajomo.
Spróbujmy tutaj. Widziałaś kiedyś to miejsce?
Wróćmy tam. Normo...
Stój. Normo, proszę.
Może powinieneś zabrać ją do domu
i z nią pomówić.
Nie ma otwartego umysłu tak jak ja.
Dobrze.
Bardzo przepraszam, Normo.
Jeśli zranisz mojego przyjaciela, zamorduję cię.
Zapewniam, że moje zamiary są uczciwe.
Uczciwe? Tak jak uczciwie ukradłeś mi 250 000 dolarów?
Ach, nie zgrywaj idioty.
Wypisałam ci czek gotówkowy taki jak ten, z moim nazwiskiem,
Czarno na białym...
O nie.
O Boże. Boże.
Douglasie, coś ty zrobił?
Wreszcie zmężniałem, Maxine. Trzeba zabić, by zostać królem.
Jesteś pijany?
Może. Nie ma tu jedzenia,
a wiesz, że przez haggis pęcznieję jak kleszcz.
Nie, nie wiedziałam o tym. Dodaj to do listy!
Jakiej listy?
Douglas, moje nazwisko było na jednym z czeków!
„Jak pisał Aldous Huxley:
»To cała tajemnica szczęścia i cnoty. Lubić to, co się musi robić«.
By być szczęśliwym, musimy zaakceptować nasz nieuchronny społeczny los. My...”.
O mój Boże! Tak to jest, jak się czyta książki.
Penelope, słuchasz w ogóle?
Maxine i Douglas się kłócą.
Podpisałam je. Są na moje nazwisko. To ja dałam im w łapę, nie ty!
O nie. Maxine, pozwól...
Tak.
„Niektórzy rodzą się jako alfy, inni jako bety, delty i tak dalej.
Każda klasa ma własne dary i brzemiona”.
Przejdźmy do wielkiego finału.
„Narodziny określają los.
Niniejszym zapisuję cały swój majątek
mojej córce Penelope. Podpisano, 22 listopada 1969 roku”.
- Co? - Czyli to zrobił.
Chwila. Tata zmienił testament w przeddzień swojej śmierci?
Mówiłam, że znam twojego ojca lepiej niż ty.
O kurwa.
Pójdę do więzienia?
Nie, kochanie. Nigdy bym na to nie pozwolił, Maxine. Przysięgam.
- Zaufaj mi. - Niby jak?
- Jak masz mi zaufać? - Maxine.
Czy jest tu wanna?
To chyba kiepski moment na kąpiel.
Odeszły mi wody. Zaczęłam rodzić.
Douglasie, wezwij pomoc. Karetkę!
Żadnego szpitala. Planowaliśmy poród w wodzie, w domu.
Zawieziemy cię.
Nie ma czasu. Dziecko zaraz się urodzi.
Poród w wodzie?
Douglasie... Podnieś ją.
- Przepraszamy! - Ona rodzi!
- Potrzebuję nożyczek i ręczników! - Nożyczki i ręczniki. Przepraszam.
Przepraszam.
Wiesz, gdzie znajdę nożyczki?
Moja przyjaciółka rodzi dziecko w wannie.
Wybrała poród w wodzie?
Nienawidzę tego domu.
Organizowałam galę na rzecz skrzydła położniczego Palm Beach General.
Nadszedł mój czas.
Prowadź mnie do niej.
Przypływ i odpływ...
- ...wraz z wodą. - Tak.
Drogie panie, zostawię was teraz.
Czekaj! Potrzebuję go.
Miałam ściskać rękę męża.
- Douglas! Siadaj. - Dlaczego?
Musisz trzymać ją za rękę.
Dobrze, nućmy dalej.
Nućmy, nućmy.
Oddychaj, oddychaj.
Jezu! Imponujący chwyt. Miażdżysz mi rękę.
Oddychaj i przyj.
Złamiesz mi kości!
Pociągnij go za włosy. Tak jest!
Przyj i ciągnij!
- Pomocy. - Oddychaj, Sylvio.
Przyj i ciągnij!
Oddychaj, Sylvio.
Pomocy!
O Boże.
Nadchodzi!
Przetnij pępowinę, Maxine.
Ja?
Kochanie.
Nie mogę.
Ja to zrobię.
To chłopiec.
Damy mu na imię Shelbi.
Myśleliśmy o Jacku.
Jack Shelbi.
Przepraszam, że musiałaś to oglądać.
Wiem, że przez to wszystko stało się bardziej rzeczywiste.
To dobry człowiek.
Jest inteligentny, bogaty, królewski.
Czy mógłbym prosić cię o błogosławieństwo?
Czas na insulinę.
Normo, co to jest?
Wiem, co chciałaś zrobić.
Chciałaś się chronić.
To musi być okropne, gdy ludzie wprowadzają się do ciebie i tobą sterują.
Ja też na początku nie ufałem Maxine, ale teraz jej ufam.
Nie skrzywdziłaby ani ciebie, ani mnie.
A na razie zabiorę wszystkie te rewolwery
i je schowam,
żeby nie doszło do tragicznego wypadku.
Bu!
Normo, gdybym cię nie znał,
uznałbym, że chciałaś zostać z Maxine sama na pogrzebie
i zamordować ją z zimną krwią, kiedy grali na dudach.
Hej.
To dziwne.
W innym życiu to byłby mój dom.
I mógłbyś mieć dziecko.
To nie było mi pisane.
Fakt, to był prawdziwy rollercoaster.
Ślub i świadomość, że będziemy mieli dziecko, a potem...
Max, co się dzieje?
Nie do końca tak było.
Straciłam dziecko, zanim wzięliśmy ślub. Tuż przed tym.
Nie mówiłam ci, bo byłeś taki podekscytowany,
a ja nie chciałam cię rozczarować.
Myślałam... że łatwo będzie znów zajść w ciążę.
Przepraszam. Źle zrobiłam. Powinnam była ci powiedzieć.
Teraz to wiem. To był błąd. Powiedz, że mi wybaczasz.
Powiedz, że nie szkodzi.
Douglasie, powiedz coś.
Pójdę po samochód.
Zapięty? Wszystko dobrze?
Chryste.
Ruszamy, kochanie?
Douglasie, musimy pomówić.
To nie jest dobry moment.
Byłaby szkoda, gdyby dziewczyna, która zamordowała własnego ojca,
dostała cały jego majątek.
Oboje wiemy, że Linda nie zamordowała Skeeta.
Może i trwało to dwadzieścia lat, ale kula, którą wystrzeliła, zabiła go.
Tylko ty i ja widzieliśmy, co wydarzyło się tamtego dnia.
I gdybyśmy mieli wzajemnie potwierdzić swoje zeznania...
Cóż, prawda jest wtedy, gdy zgadza się dwoje ludzi.
Przemyśl to.
Dobrze?
Szukam pani Maxine Dellacorte.
Przyszłam się pożegnać.
Idź zobaczyć dziecko. Jest przepiękny.
Jest tu dziecko?
Sylvia urodziła w wannie.
Douglas wyszczerbił głową emalię. Mam nadzieję, że Evelyn nie będzie zła.
Nie należy do Evelyn.
To moja wanna.
To wszystko jest moje.
Maxine...
To najgorszy dzień mojego życia.
Tak mi przykro.
Nie zawsze dostajemy to, czego chcemy.
Evelyn, widziałaś Douglasa?
Właśnie zabrał go człowiek w kapeluszu.
Nic nie mówił?
Słyszałam, jak mówił: „To wszystko moja wina. Weźcie mnie, a nie ją”.
„Ją”?
Tak.
Zakładam, że chodziło o ciebie.
Och, Douglas.
Widziałaś wysoką sukę z New Jersey?
Ukradła mi aparat.
Nie.
Robercie?
Robercie, gdzie jesteś? Potrzebuję cię.
Robercie?
Maxine. Dzięki Bogu, niepokoiłam się.
Mitzi, co ty tu robisz?
Robert dzwonił i pytał, czy popilnuję Normy.
- Wyszedł ze znajomym. - Dokąd.
Mówił, żeby w pilnych sprawach dzwonić do Breakers Hotel.
To pilna sprawa?
Mitzi.
Pan Dellacorte... Odszedł.
Zabrali go.
Przez ten interes z Perrym Donahue.
Ale pan Dellacorte nic nie zrobił, prawda?
Nie, oczywiście, że nie.
Wszystko zmienia się tak szybko.
Zadbaj o to... Obiecaj mi, że zaplanujesz swoją przyszłość.
Barbizon zapewnia wiele szans.
Weźmy choćby moją znajomą, Stephanie. Dzięki Barbizon spotyka się z księciem.
Księżna Stephanie kończyła Barbizon?
Była ze mną na roku.
Widziałam ją na przyjęciu kosmicznym. Była z księciem.
Może lepiej nie zwracaj uwagi na to, co robią inni ludzie.
Możesz popilnować Normy?
Pewnie.
Jestem zmęczona.
Dzięki.
Kawa gotowa.
Byłem w...
W Breakers Hotel z nowym przyjacielem. Mitzi mi mówiła.
Chyba wyjadę na jakiś czas, Maxine.
Dokąd się wybierasz?
Na południe Francji.
Na jak długo?
Na parę miesięcy. Wiem, że Normie nic nie grozi, bo ma ciebie.
A ja nie mam nikogo.
Przesłuchują Douglasa. Nie wygląda to dobrze.
Zapomnij, co mówiłem. Nigdzie nie jadę.
Nie zostawię tu ciebie i Normy dla mężczyzny, którego ledwo znam.
Wiesz, ja też ledwo znałam Douglasa, kiedy razem uciekliśmy.
Niektóre uczucia bywają mylące.
Ale to była moja najlepsza decyzja.
Jedź ze swoim księciem.
Ma 250 000 dolarów z pieniędzy Normy, więc zaszalej.
Dziękuję.
Mówię poważnie. Wydaj wszystko.
Szampan i kawior każdego dnia. Obiecaj mi to.
Kiedy wyjeżdżasz?
Przyjedzie po mnie po południu.
To lepiej zacznij się pakować.
Kocham cię.
Przykro mi, Normo.
Byliśmy tak blisko.
Robert musiał walczyć o swojego mężczyznę.
A ja musiałam walczyć o swojego.
Chcę zrealizować te czeki.
Do realizacji tak licznych czeków bank wymaga drugiego podpisu.
Może męża?
To przeklęte konto jest na moje nazwisko.
Proszę zrealizować te cholerne czeki, zanim zrobię scenę.
Pomówię z kierownikiem.
POSZUKIWANI PRZEZ INTERPOL
KRADZIEŻ TOŻSAMOŚCI, FAŁSZERSTWO, OSZUSTWA.
Żadnych zdjęć.
Słowa Raquel rozbrzmiewały echem w mojej głowie.
W Palm Beach można uniknąć więzienia, tylko jeśli się zapłaci.
Albo dokona wymiany.
Proszę, nie oceniajcie mnie.
Robiłam to wszystko w interesie tych, na których mi zależało.
Kradzież tożsamości, fałszerstwo, oszustwo,
tuzin różnych pseudonimów.
Aresztowaliście płotkę. Ja daję wam grubą rybę.
To gdzie jest ta gruba ryba?
Chcę dostać zapewnienie, że zarzuty wobec mojego męża zostaną wycofane,
a wszystkie odzyskane środki wrócą do majątku Dellacorte'ów.
Dobrze. Proszę.
Książę...
zatrzymał się w The Breakers.
Wybierasz się gdzieś?
Może.
Szybko poszło.
Gratulacje. Musiałaś dokonać cudu.
Coś w tym stylu.
Mój książę chyba się nie pojawi.
Przykro mi. Tak mi przykro.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK