Subtitles by sub.Trader subscene.com
Mój dom, moje zasady, moja kawa!
Dzień dobry, panie Thrombey.
Panie Thrombey? Jest pan tu?
Wchodzę.
Szlag!
NA NOŻE
Tydzień po śmierci Harlana Thrombey'a
Ty go zabiłeś, łajdaku!
- Nikogo nie zabiłem! - Rozciąłeś mu twarz.
Krwawił jak zaszlachtowana świnia.
Potem zgruchotałeś mu czaszkę
i spaliłeś dłonie, by zetrzeć linie papilarne.
- Nie udowodnisz tego! - Mamy zapis z kamery!
Alice, wyłącz to.
Zaraz się kończy.
- Pokazują, kto zamordował. - Wyłącz!
- Jeszcze 2 minuty. - Alice!
Nie pokazują nic złego.
Mówią o morderstwie!
Przyjaciel twojej siostry
podciął sobie gardło! Nie każ jej tego wysłuchiwać!
Trochę wyczucia!
Możesz oglądać, jak chcesz.
Sama zgadłam, kto zabił.
- Przepraszam. - Spoko.
Syn Harlana.
- Cześć, Walt. - Cześć, Marta.
Mogłabyś do nas przyjechać?
Policja chce wszystkim zadać kilka pytań.
Co?
Przepraszam.
Służąca?
To Marta, pielęgniarka dziadka.
Służąca?
Wyluzuj. Nic się nie stało.
Stało! Co za debile.
Jak się czujesz?
Kiepsko.
Samotnie.
Dużo łez. I nie wiem, co dalej.
Jeśli czegoś potrzebujesz...
Należysz do rodziny.
Dziękuję.
- Trzymasz się, dzieciaku? - Linda.
Jak się czujesz?
Po pogrzebie lepiej.
Jak go zobaczyłam.
Powinnaś być. Ale zostałam przegłosowana.
- Zgnij w czarnej dupie! - Richard.
Nie przyjedzie.
Ransom, cholerny gnojek. Nie przyjechał na pogrzeb.
Przepraszam.
Jesteśmy gotowi. Będziemy zapraszać po jednej osobie.
Idę pierwsza.
Rozumiem, że skończycie przed wieczorkiem ku pamięci taty.
Zrobimy co w naszej mocy.
Jak się trzymasz, dzieciaku?
Dla formalności, ponownie nas przedstawię.
Ja jestem porucznik Elliott, a to funkcjonariusz Wagner.
Zeznania będziemy nagrywać, dla ułatwienia.
Jest z nami Linda Drysdale, z domu Thrombey.
Córka Harlana Thrombey'a.
Rozmawiamy o zdarzeniach, które miały miejsce w dniu śmierci, tydzień temu.
8. listopada.
Proszę przyjąć wyrazy współczucia.
Dziękuję. To wiele dla mnie znaczy.
Tego wieczoru rodzina zgromadziła się na obchody 85. urodzin pani ojca.
Tak.
- Udała się? - Impreza?
Poprzedzająca zgon?
Wspaniała.
Był ktoś spoza rodziny?
Fran, gosposia.
Miły facet, ale strasznie włochaty.
A mam porównanie z owłosionymi Włochami.
Marta, opiekunka Harlana.
Dobra, oddana dziewczyna.
Pochodzi z Ekwadoru.
I Wanetta.
Prababcia, mama Harlana.
- Cześć, prababciu. - Jego mama?
To ile ona ma lat?
Nie wiadomo.
Pani syn, Ransom
również był?
Tak, ale szybko wyszedł.
Ransom, wychodzisz?
Wszyscy troje przyjechaliście razem?
Nie.
Richard przyjechał wcześniej pomagać w organizacji przyjęcia.
Razem z mężem macie agencję nieruchomości w Bostonie?
Nie. To moja firma.
- Przepraszam. - Sama zbudowałam ją od podstaw.
Jak ojciec.
Byliście sobie bliscy.
Mieliśmy własny tajny sposób komunikacji.
Z tatą nie było łatwo.
Trzeba było umieć grać w jego gierki,
dokładnie według jego zasad...
Każdy podziwia swojego ojca, prawda?
Nie wiem. A oni?
Zdecydowanie nie.
Nie wiem, czemu to powiedziałem.
Ale moja żona Linda, owszem.
Harlan zaczynał pisząc na zardzewiałej maszynie,
a potem został najsłynniejszym autorem kryminałów wszechczasów.
Widać, że jego dzieci są równie ambitne.
Oczywiście.
Rozmawiam z Waltem Thrombey'em,
synem Harlana.
Kieruje pan wydawnictwem ojca?
Tak, to moje... nasze...
rodzinne wydawnictwo, które tata powierzył mnie.
Wydania w 30 językach.
Sprzedane 80 mln egzemplarzy Wielka spuścizna.
Jesteście fanami?
Rzadko czytam beletrystykę.
Ja jestem wielkim fanem.
Niesamowite intrygi...
Na przykład "Tysiąc noży"?
"Krowa i karabin"?
Skąd te pomysły?
Tata mówił, że gotowe pomysły same wpadają mu do głowy.
Po prostu.
Mieszka pan w pobliżu?
Przyjechaliście o tej samej porze?
Około 8.
Moja żona Donna, moja opoka...
Jezu! Donna, nic ci nie jest?
Mój syn Jacob, ma 16 lat.
Niezwykle aktywny politycznie.
Żarliwy faszysta.
Troll-supremacjonista.
Dzieci i Internet, coś niesamowitego.
Wieczór się udał?
Wszyscy jesteśmy przybici...
Cieszyłem się, że spędzę z nim wieczór.
Bedę przy nim.
Jak myślę o naszych książkach, naszych sukcesach...
Wciąż czuję jego rękę na ramieniu.
Jak przekazuje mi pochodnię.
Jest z nami Joni Thrombey. Synowa Harlana?
Byłam żoną jego syna Neila.
Mamy córkę Meg.
Neil zmarł 15 lat temu.
Pozostajecie w bliskich stosunkach?
To moja rodzina.
Dali mi wolność,
ale też wsparcie.
Równowaga przeciwieństw to kwintesencja Flam.
Kwintesencja...
Flam.
Ach tak, pani firma kosmetyczna. Przepraszam.
Wybaczam.
Kosmetyczna, ale promująca cały styl życia.
Samowystarczalność z poszanowaniem ludzkich potrzeb.
To istota Flam.
I Harlana.
Pomógł nam w ciężkim okresie.
Dziadek wypłacał mamie roczną pensję
i zawsze na czas opłacał moją szkołę.
Był naprawdę bezinteresownym człowiekiem.
Wyszłaś wcześniej?
Spotkać się ze znajomymi.
Tata opłaca jej
krypto-marksistowskie post-dekonstrukcjonistyczne
studia poezji feministycznej.
Mogła zostać do podania tortu.
Linda była zła.
Ale Harlan był wyrozumiały.
Tak.
Przyjechałyście na przyjęcie w tym samym czasie?
Mogę przerwać?
Coś tu jest nie halo.
Co to za facet?
- Czemu znowu to wałkujemy? - By wyjaśnić szczegóły.
Ustalenie przyczyny śmierci wymaga staranności.
Uważacie, że ktoś go zabił?
Ktoś z nas?
- Członek rodziny? - Nie, Walt.
- Sugeruje pan morderstwo? - Absolutnie. To czynności pro forma.
Kto to, kurwa, jest?
Benoit Blanc.
Benoit Blanc?
Pan Blanc jest znanym prywatnym detektywem.
Zaraz.
Czytałam tweeta, pisał o panu New Yorker.
"Ostatni detektyw-dżentelmen".
Rozwiązał pan sprawę tego tenisisty?
Jest pan słynny.
Pan Blanc nie współpracuje z policją,
oficjalnie nie jest zaangażowany w sprawę, zaoferował konsultację.
Zgodziłem się.
Wiem, kim pan jest.
Czytałam o panu w New Yorkerze. Jestem pod wrażeniem.
Właśnie pochowałam ojca, który popełnił samobójstwo.
Co pana sprowadza?
Jestem tu na zlecenie klienta.
Kogo?
Nie mogę ujawnić.
Ale zapewniam,
moja obecność ma charakter dekoracyjny.
Będę pełnym szacunku, cichym
i pasywnym obserwatorem
prawdy.
Dobrze.
- Zbliżamy się do niej? - Prawie.
Czy opiekunka Harlana uczestniczyła w przyjęciu w ramach obowiązków?
Marta?
Chyba tak.
Harlan wynajął ją, by zapewniała mu pełną opiekę medyczną.
Jest jak członek rodziny. To dobra dziewczyna.
Zaprzyjaźniła się z Harlanem.
Pochodzi z Paragwaju.
Linda docenia jej etyką zawodową.
"Imigranci. Odwalamy całą robotę".
Musical "Hamilton".
- Doskonały. - Widziałem w The Public.
Mogę...
Zaraz się wycofam, tylko...
Jako człowiek, który również sam doszedł do wszystkiego,
chcę wyrazić podziw, że poszła pani w ślady ojca.
- Dziękuję. - Wspaniale.
I cała reszta rodziny.
Joni z Flam,
Walter z imperium wydawniczym.
No cóż.
Walter dobrze sobie radzi
z tym, co dostał od ojca.
Dla ścisłości.
Ojciec 2 razy w roku dostarcza mu książkę, którą Walt publikuje.
To nie to samo.
Ale zajmuje się też artykułami promocyjnymi, adaptacjami,
prawami filmowymi i telewizyjnymi...
Celowo mnie pan prowokuje?
Przecież pan wie, że nie.
Jeśli pan sądzi, że dam się podpuścić do prania rodzinnych brudów
i oczerniania mojego brata
przed detektywem i szeregowym funkcjonariuszem...
Walt gówno robi.
Nie ma praw telewizyjnych ani filmowych,
bo Harlan nie zgadzał się na adaptacje książek.
- Był temu przeciwny. - Nie?
Tak!
Walt się wścieka, bo tam są prawdziwe pieniądze.
Jak Walt sobie popił,
to kłócił się z Harlanem.
Pokłócili się na przyjęciu?
Boże!
Nie dawał mu spokoju.
Aż Harlan nie zdzierżył.
Nie słyszałem, co powiedział,
ale musiał mu nieźle wygarnąć,
bo Walt wyglądał jak zbity pies.
Co on gada?! Wcale się nie pokłóciliśmy.
Chciałbym tylko wiedzieć, jak naprawdę było.
Harlan wyprowadził pana z przyjęcia
i wygląda na to, że zrugał.
Co powiedział?
Przyszli ludzie Netflixa.
Przedstawili konkretne cyfry.
To otwiera ogromne możliwości.
Trzeba je wykorzystać.
Musisz spojrzeć na te cyfry.
- Walt. - Tato!
Powierzyłeś mi zarządzanie naszymi książkami.
To pozwól mi zarządzać! Proszę!
To nie są nasze książki.
To moje książki.
Nie tak wyobrażałem sobie tę rozmowę.
Ale masz rację.
To nie fair, że przykułem cię
do czegoś, co nie jest twoje.
Co?
Wyrządziłem ci krzywdę.
Przez tyle lat
uniemożliwiałem ci stworzenie czegoś własnego.
Twojego.
Nie będziesz już dłużej
zarządzał wydawnictwem.
Uwalniam cię.
Zwalniasz mnie?
Nie.
Jutro omówimy szczegóły.
Klamka zapadła.
Grzeczny chłopiec.
Rozmawialiśmy o interesach, o e-bookach.
Nic się nie wydarzyło.
A jeśli chodzi o kłótnie, to pokłócił się z Ransomem.
Synem Richarda i Lindy?
Wszyscy go kochamy, to dobry chłopak.
Ale?
Zawsze był w rodzinie czarną owcą.
Nie chcę...
Normalnie nie wywlekam spraw rodzinnych,
ale Ransom nigdy nie skalał się pracą,
a tata z nieznanych powodów zawsze go wspierał.
Kochali się i nienawidzili.
Ale tamtego wieczoru skoczyli sobie do gardeł.
O co?
Oszalałeś?!
Niewiele słyszeliśmy, ale poszło na noże.
Dziwne, że zamknęli się w innym pokoju.
Bo normalnie te starcia odbywały się na oczach rodziny.
Wracając do kłótni.
Przyjechał pan wcześniej, by dopilnować organizacji.
Rozmawiał pan wtedy z Harlanem?
Pewnie rozmawialiśmy.
W gabinecie?
Nie sądzę.
Bo dostawca cateringu twierdzi,
że nie pomagał pan w niczym.
Za to słyszała dobiegające z gabinetu krzyki Harlana i drugiej osoby.
Nie wiem...
Krzyki?
Nie.
Joni też była.
Przyjechała wcześniej. Proszę ją zapytać.
To były męskie głosy.
Harlan wykrzykiwał:
Powiedz jej, albo ja to zrobię!
"Powiedz jej,
albo ja to zrobię".
Coś świta?
Nie twoja sprawa. Nie wtrącaj się w moje małżeństwo.
Znam moją córkę, powinna to wiedzieć.
Wszystko opisałem w tym liście.
Jutro go dostanie.
Ostrzegam cię!
Nie wtrącaj się.
Masz jej powiedzieć.
- Nie powiem! - Powiedz jej, albo ja to zrobię!
A tak. Pamiętam.
Tak.
Harlan w końcu zdecydował się umieścić matkę w domu opieki,
a Linda zawsze była temu przeciwna.
Chciałem jej powiedzieć dopiero jak wrócimy do Bostonu,
żeby uniknąć scen.
Harlan chciał, żebym powiedział zaraz.
To wszystko.
Przepraszam, zapomniałem.
W domu?
Richard powiedział, że była pani wcześniej.
To prawda.
Żeby porozmawiać z Harlanem?
Żeby porozmawiać.
Tak.
O czym?
O pomyłce
w płatnościach czesnego za szkołę.
Przepraszam,
ale jakiej pomyłce?
Szkoła nie dostała czeku. Nie wiem, czemu Alan go nie wysłał.
Nie wysłał, bo znalazł rozbieżność.
Przelewa płatność bezpośrednio do szkoły,
na twoją prośbę.
Ale biuro Phillys, które wypłaca ci coroczną pensję,
też wysyła pieniądze na szkołę, do ciebie.
Kasowałaś podwójnie za edukację Meg.
Okradałaś mnie.
100 tys. rocznie
przez 4 lata.
Nie wiem, jak doszło do tej pomyłki.
Wypisuję ten czek,
ale wiedz, że to ostanie pieniądze,
jakie ty i Meg dostajecie ode mnie.
- Nie rozumiesz... - Wiem, że to bolesne,
ale wyjdzie ci na dobre.
Klamka zapadła.
Drobna sprawa z przelewem na konto szkoły.
Prosiłam Harlana o wypisanie czeku.
Drobiazg.
Cóż...
Zróbmy sobie przerwę.
Ale...
Wyszła.
Richard!
- Widziałaś Richarda? - Nie, dopiero...
Dzięki.
Nie.
Richard!
Sukinsyn!
Chyba wiązałem z tą sprawą zbyt wielkie nadzieje.
Gdy zapukał do mnie słynny Benoit Blanc,
oczekiwałem czegoś nadzwyczajnego,
lub choćby interesującego.
A to jest zwykłe samobójstwo.
Szczerze, Benny? Nie wiem, co my tu robimy.
Metoda?
Poderżnięcie gardła?
Typowa dla samobójstwa?
Faktycznie, dość teatralna.
Ale rozejrzyj się.
Ten facet żył w świecie zbrodni.
Powiedz coś.
Mam ich znowu tu ściągać i przesłuchiwać?
Dobra.
Znam to hrabstwo jak własną kieszeń. Znam tych ludzi.
W tej rodzinie nie znajdziesz mordercy.
Mają rodzinne sprzeczki, ale to nie są motywy zbrodni.
Dokąd idziesz?
Pielęgniarka Harlana, Marta...
- Cabrera. - Marta Cabrera.
Może pani poczekać w środku?
Panno Cabrera.
Trochę poszperałem.
Była pani zatrudniona na niepełnym etacie jako dyplomowana pielęgniarka.
Tak, nie pracuję dla agencji.
- Harlan wynajął mnie bezpośrednio. - Proszę spocząć.
Dostaje pani stałą pensję
za ile godzin tygodniowo?
Zaczęłam od 15, ale później
potrzebował więcej pomocy.
Medycznej?
Raczej przyjaciela.
Czy dobra pielęgniarka powinna mieć dobre serce?
- Blanc, daj spokój. - Dobrze.
Rozmawialiśmy o ewentualnych motywach.
Harlan zapewne wiele pani mówił o wszystkich członkach rodziny.
Doszły mnie wieści,
nie chcę być nietaktowny...
...ale ma pani reakcję wymiotną
na kłamstwo?
Kto panu powiedział?
To prawda?
Tak.
Mam to od dzieciństwa.
Taki odruch.
Jak myślę o kłamstwie,
chce mi się rzygać.
Naprawdę?
Czy Richard ma romans?
Czemu mężczyźni instynktownie pociągają za niewłaściwą linkę w spadochronie?
Słucham?
Richard?
- Romans? - Tak.
Wystarczy tak albo nie.
Nie.
Szlag!
Przykro mi, skarbie. Myślałem, że to była przenośnia.
Proszę się napić.
Chusteczka.
Niezwykłe.
Czyli miałem rację.
Richard ma romans.
Teść wezwał go na dywanik. "Powiedz jej, albo ja to zrobię".
Nawet jeśli tak...
W porządku?
Nawet jeśli tak,
to jako motyw zbrodni jest mało przekonujące.
Mamy też Joni.
Joni?
Guru-influencerkę?
Harlan wspierał ją finansowo.
A jeśli chciał to wstrzymać? Panno Cabrera.
- Chciałam przepłukać usta. - Panno Cabrera.
Czy Harlan planował przerwać sponsorowanie Joni?
Och, Joni.
Co jest?
Boże.
Jak masz rzygać, to nie odpowiadaj.
Według Meg, płacił na konto szkoły. Według Joni, jej wysyłał pieniądze.
Obie mówiły prawdę.
Joni kasowała podwójnie.
Harlan to odkrył i zakręcił kurek.
Tak?
I zaciukała go dla spadku?
W życiu! Widziałeś jej Insta?
To influencerka.
Kieszonkowe jako motyw? Mało przekonujące.
Serwujesz mi słabe argumenty.
Ale kłamała.
- Wszyscy troje kłamali. - Troje?
Walter.
Widzę, do czego zmierzasz.
Harlan odmówił mu praw do filmu
i powiedział coś jeszcze, co nim wstrząsnęło.
Wyłania się schemat.
Harlan robił porządki.
Nie dziwię się.
Chciał zwolnić Waltera?
Może poczekam w środku.
Tak, proszę. Tylko nie odchodź.
Byłeś bardzo cierpliwy.
Tak.
Masz rację.
Żadne z tych słabych alibi i rodzinnych waśni nie uzasadnia
mojej obecności tu.
Powiem ci, czemu tu jestem.
Bo rano ktoś uchylił się przed odpowiedzią na ważne pytanie.
Kto?
Ja.
Linda zapytała, kto mnie wynajął.
Kto?
Nie wiem.
Wczoraj otrzymałem kopertę z pieniędzmi i wycinkami z gazet o śmierci Thrombey'a.
Wystarczyła koperta?
Z pieniędzmi.
Ktoś podejrzewa czyn przestępczy
i ucieka się do takiej metody,
by pozostać anonimowym.
To bez sensu.
Ale przykuło moją uwagę.
Opowiedz, co każdy robił w chwili śmierci.
Przyjęcie zakończyło się ok. 11:30.
Dobranoc.
Marta poszła z Harlanem na górę, żeby podać mu leki.
Schody prowadzące do jego sypialni i gabinetu strasznie trzeszczą,
a Linda ma lekki sen.
Budziła się, jak ktoś wchodził.
Najpierw Joni usłyszała łomot na górze.
Zaniepokojona, poszła sprawdzić,
budząc Lindę.
Harlan był w gabinecie z Martą.
- Cześć, Joni. - Cześć.
Wyjaśnił, że wywrócił planszę do gry w Go.
Znasz tę grę z kamieniami? Co wieczór w nią grali.
- Powiedział, że wszystko w porządku. - Wracaj do łóżka.
- To pa. - Wróciła do siebie.
10 minut później, Linda obudziła się drugi raz.
Przez Martę.
Walt, wychodzę.
Walt palił cygaro na ganku, był z synem.
Widział jak wychodzi.
Sprawdził godzinę. Była północ.
15 minut później
Linda obudziła się trzeci raz.
Ktoś schodził po schodach.
Harlan szedł coś przekąsić.
Tato, wracaj do łóżka.
Walter chciał go od tego odwieść.
Na tej podstawie lekarz sądowy określił czas śmierci
na 12:15 - 2 w nocy.
Gdy Walt kończył cygaro ok. 12:30, wróciła Meg.
Poszła spać.
Zaraz po niej Walt i Jacob.
Później,
prawdopodobnie ok. godziny 3,
obudziło Meg szczekanie psów.
Poszła do łazienki i wróciła do łóżka.
To wszystko.
Wszystkie zeznania do siebie pasują. Wszystko się zgadza.
Nie ma drugich schodów do pokoju Harlana?
- Nie, tylko te skrzypiące. - Ciekawe.
Wiemy, że nie zrobił tego Ransom, bo go nie było.
Marta też nie.
Harlan żył, gdy wyszła.
Meg...
Wróciła do domu w domniemanym czasie śmierci.
To było samobójstwo.
Harlan przeciął sobie tętnicę szyjną.
Analiza śladów krwi pokazuje, że wypływała w sposób nieprzerwany,
czyli nikogo przy nim nie było.
Sam podciął sobie gardło. Nie ma nad czym deliberować.
Dowody rzeczowe mogą sprowadzić na manowce.
- Co? - Dzisiaj rano widzieliśmy,
że wszyscy kłamią.
Prawie wszyscy.
Panno Cabrera.
Czekała pani tak długo, bo chciałem panią przesłuchać jako ostatnią.
Musiałem ułożyć sobie w głowie całościowy obraz,
a pani zeznanie jest jego centralnym elementem.
Proszę się nie spieszyć.
O 11:30
zabrała pani Harlana na górę
i zostawiła o północy.
Proszę się zastanowić
i przypomnieć jak najwięcej szczegółów.
Co wydarzyło się w ciągu tych 30 minut?
Sam, sam, sam. Na górę.
Harlan.
Wiem co zrobię.
O nie!
- Chodź tu! - Wypiłam kieliszek szampana.
Tylko jeden kieliszek.
Chcesz złamać tradycję
- w moje urodziny? - Możesz wziąć lekarstwo i iść spać?
Musisz zasłużyć na wlanie we mnie tego ohydztwa
w moje urodziny.
85. urodziny.
Jestem stary.
- Strasznie stary. - Nie dramatyzuj.
Dobra. Dziewięć na dziewięć.
Gotów?
- Dam ci wycisk. - Czyżby?
Jak śmiesz.
Marnie skończysz.
Co?
Czemu nie mogę cię pokonać?
Bo ja nie gram, tylko układam piękny wzór.
Maltretujesz starego człowieka. Jestem ofiarą przemocy.
- Uważaj, bo ci przyłożę. - To koniec.
Tylko trzęsienie ziemi może mnie uratować.
Jest szansa?
Hej!
Chowamy się!
Tak!
Nie umiesz przegrywać!
Leki i łóżko.
Mam cię dość.
Dobrze.
Walt pali na ganku to ohydne cygaro.
Paskudny nałóg.
Miły wieczór?
W porządku.
Tak?
Trochę się go obawiałeś.
Ale jakoś poszło.
Odciąłem pępowinę całej czwórce.
Nie było łatwo.
Ten cholerny majątek.
Czasami myślę, że to wszystko, co dałem rodzinie...
Świadomie lub nie
chciałem ich uzależnić ode mnie.
A powinienem...
Zachęcić Walta,
do samodzielnego pisania,
a nie zajmowania się moimi książkami.
Tak jak mi radziłaś.
Powinienem być ojcem, a nie sponsorem dla Joni, tak jak radziłaś.
Powinienem być serdeczniejszy dla Lindy i Ransoma.
Ransom.
Ten chłopak jest kopią mnie.
Pewny siebie, głupi.
Zawsze pod ochroną,
traktujący życie jak grę bez konsekwencji.
Aż przestajesz odróżniać
rekwizyt
od prawdziwego noża.
Nie boję się śmierci.
Ale...
chciałbym naprawić parę rzeczy zanim odejdę.
Z satysfakcją zakończyć rozdział.
Zobaczymy.
Tak.
Miałeś ciężki dzień.
Chcesz walnąć w żyłę?
- Ulubiony towar? - Tak.
Wyślij mnie do krainy szczęśliwości.
Tylko odrobinkę.
Czemu stałem się morfinistą dopiero po osiemdziesiątce?
Dureń ze mnie.
I nudziarz.
Magiczny eliksir.
O Boże.
Co jest?
Dałam ci 100 miligramów.
Pomyliłam się.
100 miligramów towaru?
A jaka jest
prawidłowa dawka?
Możesz tego tak nie nazywać?
- Trzy miligramy. - To dużo mniej.
Co się stanie?
Dam ci Nalokson, antidotum, żebyś nie umarł za 10 minut.
Nie śpiesz się.
Jakże oryginalna i skuteczna
metoda morderstwa.
Muszę zapisać.
Gdyby ktoś celowo podmienił butelki,
umarłbym w 10 minut.
- Kompletnie? - Tak.
Za 5 minut poczujesz symptomy. Poty, dezorientację...
Taka dawka, po 10 minutach...
Twój mózg...
- Po 10 minutach. - Od wstrzyknięcia?
Minęło 8.
Nawet jeżeli ofiara wezwie pogotowie po pierwszych symptomach,
to jeśli mieszka w domu na wsi, jak my,
karetka przyjedzie najwcześniej za 15 minut.
Trochę za późno.
Jeśli ofiara nie ma Nakso-coś-tam.
Marto?
- Masz Nakso-coś-tam? - Zaraz znajdę.
Mam, bo jest w zestawie.
Musi tu być.
Ale...
Nie ma.
Nie wiem, dlaczego.
Muszę zadzwonić.
Wezwać pogotowie.
Co robisz?
Posłuchaj.
- Muszę wezwać... - Przestań!
Nie ma czasu!
Powiadomię rodzinę!
Co robisz?
Zwariowałeś?
- Muszę wezwać pogotowie. - Słuchaj mnie!
Jeśli jest tak, jak mówiłaś, to nie ma dla mnie ratunku.
Mamy 6 minut.
Nie możesz być w to zamieszana.
Pomyśl o mamie.
O mamie?
Schowaj się. Bądź cicho.
Harlan?
Marta?
Wszystko w porządku?
- Cześć Joni. - Cześć.
- Słyszałam hałasy. Wszystko w porządku? - Oczywiście.
Wywróciłem planszę do gry w Go.
Przepraszam.
- Nic się nie stało? - Nie.
Wracaj do łóżka.
Może jutro obgadamy rodzinne sprawy.
Dobrze.
- To pa, kocham cię. - Pa.
No już.
Skup się.
Twoja mama jest tu nielegalnie.
Jak zgarną ciebie,
zgarną też mamę i deportują.
Rozdzielą was.
Nie możemy na to pozwolić.
Dlatego musisz zrobić, co ci każę.
Zgoda?
Ostatnią rzecz.
Dla mnie.
Dla swojej rodziny.
Co mam zrobić?
Zejdź na dół, tak żeby cię słyszeli.
- Głośno się pożegnaj. - Walt, wychodzę.
- Skomentuj, która godzina. - Boże, już północ.
Wyjedź przez bramę.
Żeby nie nagrały cię kamery,
zjedź z drogi przed słoniem.
Miało być przed czy za?
Za słoniem.
Chyba powiedział "przed".
- Przed-za słoniem. - Cholera.
Zaparkuj i wróć na piechotę do domu.
Przejdź przez małą furtkę z boku.
Psy cię znają, nie powinny szczekać.
Wejdź niezauważona na 2. piętro.
Musisz wspiąć się po kracie na pnącza
i wejść przez okienko w holu.
- Chyba żartujesz. - Nie. Zrób to.
Tylko po cichu, na litość boską!
Teraz czeka cię trudne zadanie.
Dopiero teraz?
Z mojej sypialni weź szlafrok i czapkę
i je załóż.
Harlan.
To jakieś szaleństwo. Nie dam rady.
Chodzi o to, żeby przeciętny gliniarz
wykluczył cię z grona podejrzanych. W tym szaleństwie jest metoda.
Walt pali na ganku. Zobaczy cię
przez przeszklenie.
Tato, wracaj do łóżka.
Widziano, jak wychodziłaś.
Kamery nagrały jak wyjeżdżasz.
20 minut później widzi mnie mój syn.
Główna podejrzana staje się
Bogu ducha winna.
Wyjdź tak jak weszłaś.
Niezauważona.
Ransom?
Znowu wróciłeś?
Jedź do domu.
Za parę dni
przesłucha cię policja.
Nie, nie!
Nie mogę kłamać!
Wiesz, że wymiotuję!
To nie kłam, tylko nie mów całej prawdy.
Dokładnie w tej kolejności.
Zaprowadziłam go na górę.
Rozegraliśmy partyjkę Go.
Wywrócił planszę do gry
i przyszła zaniepokojona Joni.
Podałam mu lek przeciwbólowy.
Tydzień temu naciągnął sobie mięsień.
Zostawiłam go w gabinecie.
O północy
pożegnałam się z Waltem
i pojechałam do domu.
Co to za lek?
Od czasu urazu dostaje dożylnie
100 mg Toradolu.
Nieopioidowy analgetyk.
A na sen
3 mg morfiny.
Rodzina o tym wie?
Oczywiście.
Czy zauważyła pani w jego zachowaniu coś dziwnego, nietypowego?
Nie.
Wystarczy.
Dziękuję pani.
Wkrótce zaczną się zjeżdżać ludzie.
Dobrze się czujesz?
Myślałam o taty gierkach.
Mam wrażenie, że to jedna z nich.
Jak intryga z jego książki.
Czekam na rozwiązanie zagadki.
Żeby znaleźć sens.
Byłoby miło, co?
Och, Walt.
Nie wierzę, że się zabił.
Nie wierzę.
Na Hallmarku pokazywali film "Śmiertelna niespodzianka"
z Danicą McKellar.
Żona jest podtruwana przez męża.
Po troszeczku, tak żeby się nie zorientowała,
aż w końcu wariuje i popełnia samobójstwo.
Moja kuzynka, recepcjonistka w biurze lekarza sądowego
mówi, że to się zdarza.
I to jest pikuś, w porównaniu do tego, co ona tam widzi.
Boże.
Nie lubię go, bo ty go uwielbiasz.
Nie lubię go, to palant.
Ale może potrzebujemy palanta.
Jak Niemcy w latach 30-tych.
Daj spokój, Joni. Co to za porównanie?
Jezu.
Spływam, póki nie skończą gadać o polityce.
Chcesz szampana?
Nie mogę, pracuję.
Zdejmij czerwoną czapeczkę, Richard.
Rozejrzyj się. Zalała nas fala faszystów.
Nie, nie.
Tracimy nasz styl życia i kulturę.
Zalewają nas miliony Meksykanów.
I mów, że jestem rasistką. Nie chodzi o rasę.
Powiedziałabym to samo, gdyby to byli Europejczycy.
Szwajcarzy w szwajcarskich zegarkach?
Uważają, że wszystko im się należy.
Zamykają dzieci w klatkach!
W obozach!
Nikt nie twierdzi, że to dobre, ale rodzice też są winni.
Że chcieli lepszego życia dla swoich dzieci?
- W Ameryce? - Oni łamią prawo!
Wkurza cię to,
ale Ameryka jest dla Amerykanów.
Gdzie Marta? Jest tu?
- Daj spokój. - Marta! Chodź tu.
- Podejdź. - Przestań.
Twoja rodzina pochodzi
z Urugwaju. Nie złamaliście prawa.
Wszystko załatwili legalnie. Jak należy.
Bardzo się starasz i wypracujesz sobie pozycję w społeczeństwie.
Jak my i tata.
Zgadzasz się ze mną?
Daj jej spokój.
Jestem ciekaw, co ma do powiedzenia.
- Powiedz, Marto. - Skarbie, nie musisz odpowiadać.
Jak chcesz zostać Amerykaninem,
możesz to zrobić legalnie.
Ale jak złamiesz prawo, nawet jeśli masz złote serce,
poniesiesz konsekwencje!
- Oszalałeś? - Postanowione!
Ostrzegam cię.
Pytam ją: Tonya, co się porobiło z tymi ludźmi?
Boże, Marta!
Co jest?
Co się stało?
Oddychaj.
Już lepiej?
Fran, masz jeszcze coś zbunkrowane?
Bierz kiedy chcesz.
Nie używam, odkąd dałaś mi e-papierosa.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Przestań przepraszać.
Serce mi wali.
To wszystko... Nie, dzięki.
To tu Fran bunkruje towar?
Kto będzie szukał w zegarze?
Chcesz kolację, babciu?
Chcesz jeść?!
- Jeść?! - Walt?
- Babciu? - Wyluzuj.
Zjadła furę krakersów z łososiem.
Powiedziałeś Marcie o naszej rozmowie?
Jeszcze nie. To dobry moment?
Idealny.
Dobrze.
Uspokój się.
Marto...
Rozmawialiśmy o tym i...
- Paliłaś trawkę? - Nie.
No mów.
Rozmawialiśmy
i rodzina postanowiła, że chcielibyśmy się tobą zaopiekować.
Co to znaczy?
Uważamy, że zasługujesz na coś.
Chcielibyśmy ci pomóc finansowo.
Byłaś taka dobra dla taty.
I dlatego...
Możesz na nas liczyć.
Chciałem, żebyś była na pogrzebie, ale zostałem przegłosowany.
Detektywie.
Pan wciąż tutaj?
Znał pan Harlana?
Znali się z moim ojcem, policyjnym detektywem.
Ojciec szanował Harlana.
To wiele znaczy.
Dlatego pan tu jest?
Teraz?
Nie.
Zostałem z nadzieją, że porozmawiamy.
Wiem, że coś wisi w powietrzu.
Wiem to.
I ty też.
Będzie pan dalej szperać?
Jak detektywi Harlana.
Węszą i ryją.
Jak świnie szukające trufli.
Przewiduję zakończenie "Tęczy grawitacji".
"Tęczy grawitacji"?
Powieść.
Wiem.
- Ale nie czytałam. - Ja też nie.
Nikt nie czytał. Ale podoba mi się tytuł.
Oznacza trajektorię pocisku wyznaczoną przez prawo naturalne.
Oto moja metoda.
Obserwacja faktów niezakłócona przez rozum czy serce.
Wyznaczam trajektorię, podążam niespiesznie do końca
i prawda sama się wyłania.
Lekarz sądowy chciał potwierdzić samobójstwo,
ale Elliot zgodził się dać mi jeszcze 48 godzin.
Jutro rano
przeszukam dom i teren i zacznę moje śledztwo.
Chcę, żebyś była moją prawą ręką.
- Co? - Moim okiem i uchem.
Dlaczego ja?
Bo ufam twojemu sercu.
I jesteś jedyną, która nic nie zyskała na jego śmierci.
Pasuje, Watsonie?
Detektywie.
Jeśli chcesz znać moje zdanie,
to nikt z nich nie jest mordercą.
Tak uważam.
Nie wiem,
czy to dobrze, czy źle,
ale moja maszyna śledcza bezbłędnie ujawnia prawdę.
Tak działa.
Zawsze?
Jutro o 8.
Jestem pewien, że coś mi umknęło.
Ale wiem, że dasz radę.
Nie zaprzedając duszy,
musisz to zrobić,
żeby wygrać.
- Nie potrafię. - Potrafisz.
Musisz.
Dla mnie.
W tej chwili!
Muszę wezwać pomoc.
Rób co każę,
a wszystko będzie dobrze.
Nie.
Słowo.
Ale...
Pracowałem w tej posiadłości 50 lat temu.
W tamtych czasach ochrona polegała na
robieniu rundek z karabinem Winchester,
mając oczy i uszy otwarte.
A teraz jest nowoczesna technologia.
To jest wideo.
Zachowałem kasetę z tamtego wieczora.
Normalnie je czyszczę
degausserem,
ale w tym wypadku uznałem, że zachowam.
Dla pewności.
To transmisja na żywo.
Żeby uniknąć nagrania przez kamery, zjedź z drogi za słoniem.
Możemy przejrzeć kasetę?
Naturalnie.
Nagrana w SLP.
8 godzin.
Od 9 wieczorem do 5 rano.
Wygląda jak japoński horror.
Możemy przewinąć do przodu?
- Umrzemy za 7 dni. - Jak można przewinąć?
Wcisnąć Play
i FF.
Aż usłyszysz trzask.
Zbliżamy się do zakończenia przyjęcia.
Co się stało?
Musisz trzymać wciśnięte, bo wyrzuci kasetę.
To jest pożeracz taśm.
Myślisz, że można to zdigitalizować, żeby normalnie obejrzeć?
Chyba tak.
Mam.
Widzicie te wszystkie rzeźby?
Pochodzą z trylogii Harlana "Tragedia menażerii".
- Fajne. - Zarąbiste.
Benny, bardzo tu pięknie,
ale naprawdę sądzisz, że ktoś się włamał i zamordował Harlana?
To mało prawdopodobne.
Jeśli tak, to zostawił ślady.
Wezmę ją.
Wagner, udało ci się z tym,
- jak mu tam? - Ransomem?
Nie.
Ale mam adres.
10 Kenoak Street.
Kenoak?
Jak to przyjemnie brzmi.
Kenoak.
Nie ma to jak w Kenoak.
Te liście i błoto
kompletnie załatwią mi buty.
Błoto. Padało w zeszłym tygodniu?
Stać!
Mamy ślady butów.
Marta.
- Stój. - Co?
- Nie ruszaj się.
- Stój! Nie! - Nie słyszałam.
Wołałeś mnie?
Wagner, musimy wezwać chłopaków, żeby spojrzeli na te ślady,
ogrodzili teren. Zostań po tej stronie.
Uwaga.
Hussie.
Pies wyczuje dobrego człowieka.
To się sprawdza.
Moje psiaki!
Około 10 zacznie się odczytanie testamentu.
Rodzinka zaraz będzie w komplecie.
Nie wiem, jak to wygląda.
Coś w stylu teleturnieju.
Amatorski teatrzyk przedstawia: "Zeznanie podatkowe".
Czego szukamy?
Wszystkiego, co podejrzane lub niezwykłe.
Jak zobaczysz, będziesz wiedzieć.
Boże!
Rany Julek!
Dzień dobry, pani Thrombey.
Dasz radę wejść do gabinetu?
Gdzie twoja torba z lekami?
Nie wiem.
Tu ją zostawiłam, jak zawsze.
Pewnie zabrali jako dowód.
Sprawdzę.
Szlag.
Jak wywróciła się plansza do gry?
Wygłupialiśmy się.
A co?
Nie, nie!
Niech zgadnę.
Dość!
Hugh Drysdale?
Jestem Ransom, to moje drugie imię.
Tylko gosposia mówi do mnie Hugh.
Funkcjonariusz Wagner,
porucznik Elliott.
Chcemy zadać kilka pytań.
Przepraszam!
Proszę pana!
Jesteśmy stróżami prawa!
Przymkniecie mnie? Bo nie chce mi się z wami gadać. Mam żałobę.
Benny, chcesz pana o coś zapytać?
- Co to za menażeria? - Panie Drysdale.
CSI - KFC?
Frannie, szklankę zimnego mleka.
Hej, dupku! To nie służąca.
Siema, obrończyni uciśnionych.
- Przydupas funduszu powierniczego. - Wyluzujcie.
Słuchajcie.
Pójdę wszystko przygotować.
Będę gotów za 10 minut.
Wielki nieobecny na pogrzebie, pierwszy na odczytaniu testamentu.
Ludzie różnie przechodzą żałobę.
Dziwię się, że w ogóle tu jesteś. Po co się fatygowałeś?
Co masz na myśli?
On wie.
Walt?
Jacob spędził imprezę w tej łazience.
Tam balowałeś?
- Co robiłeś w kiblu całą noc? - Nic.
- Szczułeś SWAT na syryjskich uchodźców? - Nie.
- Faszystowski troll. - Lewacka niunia.
Nic nie rozumiem.
Twój syn to psychol.
Psychol?!
- Jacob był w łazience. - Tak.
Markotnie waląc konia do zdjęcia martwego jelenia.
Wiesz co?
- Dowalić ci? - Dawaj, cipciuś.
Chcesz?
Uważaj!
- Przestańcie! - Sukinsyn!
Przestańcie!
Poradzę sobie!
Boże.
Miłe urozmaicenie.
Jacob.
Wiem, o co chodzi.
Byłeś w łazience obok gabinetu, gdzie Harlan kłócił się z Ransomem.
Coś słyszałeś.
Co?
Tylko dwie rzeczy.
...testament.
"Testament".
Potem dalej wrzeszczeli
i Ransom powiedział:
"Ostrzegam cię".
Ransom.
Co to znaczy?
To, że ojciec w końcu się opamiętał
i wydziedziczył tego nieużytego bachora.
Będziesz musiał opylić beemkę,
wypisać się z country clubu
i rzucić kosztowne dragi.
Jeśli myślisz,
że po tym jak spaliłeś wszystkie mosty, srałeś nam na głowę,
po tym co z tobą przechodziliśmy przez ostatnie 10 lat,
że ktokolwiek z nas ci pomoże
i da ci,
jak tata mawiał "złamanego centa",
to zwariowałeś!
Synu.
Ojcze.
Czy Harlan powiedział, że cię wydziedzicza?
Tak.
Zrobił to,
na co nikt z nas się nie zdobył.
Może dzięki temu w końcu dorośniesz.
To najlepsza rzecz,
- jaka mogła ci się przytrafić. - Dzięki.
To moja matka, drodzy państwo.
To nie będzie łatwe,
ale wyjdzie ci na dobre.
- Nic, co dobre, nie przychodzi łatwo. - Goń się, Joni.
Ciągniesz naszego cycka od lat.
"Goń się"? Brawo.
A właściwie: wal się.
- Nie używaj takich słów przy moim synu. - Wal się.
- Ty arogancki chujku! - Z zasranym uśmieszkiem.
Podwójnie wal się.
Walcie się wszyscy.
A podobno odczytywanie testamentu jest nudne.
To wyjątek potwierdzający regułę.
Dupek.
"Ostrzegam cię".
Ransom powiedział: ostrzegam cię.
Słyszałeś go, mówi różne rzeczy.
Chcesz?
Co my tu mamy?
Wygląda na niedwno odłamane.
Tam.
Chwileczkę.
To nie ma sensu.
Gdzie jest to okno?
Może ciasteczko, Hugh?
- Jeszcze ciasteczko? - Dzięki.
Może zapisał ci szklankę zimnego mleka?
Łajzo.
Pokaż, ale nie wchodź na dywan.
Sekretne okno z "Zabójstwa w sezonie".
Wagner, weź to.
Ślady wyschniętego błota.
Pewnie idą przez cały hol.
Ślady butów?
Ślady błota.
Nie wiemy, kiedy był czyszczony.
Nie wiemy, kiedy naniesiono błoto.
Nie w tym rzecz.
Zrób analizę tego błota. Pewnie to samo, co na dywanie.
To samo błoto znajdziecie na kracie na zewnątrz.
W feralny wieczór, ktoś kto nie chciał, by go usłyszano,
zadał sobie dużo trudu, by włamać się do pokoju Harlana.
Coś wisi w powietrzu, Watsonie.
Dziękuję, że wszyscy przybyliście.
To nie jest wymóg prawny, ale skoro wszyscy tu jesteście,
- niektórzy wkrótce wyjeżdżają... - Przepraszam.
Wybaczcie.
Drodzy państwo, uprzejmie proszę,
abyście pozostali w mieście,
aż do zakończenia dochodzenia.
On uprzejmie prosi, a ja bezwzględnie nakazuję.
- Nikt się stąd nie rusza. - Słucham?
- Mogę zapytać czemu? Coś się zmieniło? - Nie.
Nic się nie zmieniło? Czy nie mogę zapytać?
Panie Stevens, proszę kontynuować.
Tak więc...
Dobrze, że wszyscy się stawiliście,
bowiem Harlan zmienił testament
na tydzień przed śmiercią.
Zapieczętował go
i prosił, by przedstawić sądowi do zatwierdzenia dopiero po śmierci.
Jeśli ktoś poczuje się zdezorientowany,
wspólnie możemy to omówić.
Choć nie sądzę, by treść była skomplikowana.
Masa spadkowa obejmuje...
Dom,
nieobciążony hipoteką.
60 mln.
60 mln na lokatach gotówkowych i inwestycyjnych.
I oczywiście
najważniejszy element:
wydawnictwo Krew jak wino.
Zmieniając testament napisał też oświadczenie,
które mam na wstępie odczytać.
"Drodzy Lindo, Walterze i Joni.
Będziecie zaskoczeni zmianami jakie wprowadziłem.
Nie było to dla mnie przyjemne.
Ich celem nie było sianie niezgody w rodzinie,
wręcz przeciwnie.
Przyjmijcie je z godnością i bez rozgoryczenia.
I nie podważajcie. To dla waszego dobra. Tata."
Faktycznie, nieskomplikowany.
Szybko pójdzie.
"Ja, Harlan Thrombey, zdrowy na ciele i umyśle..."
itp., itd...
"...niniejszym przekazuję mój majątek, środki płynne i trwałe,
w całości Marcie Cabrera.
Wydawnictwo Krew jak wino,
w całości przekazuję Marcie Cabrera.
Prawa autorskie do wszystkich utworów w całości przekazuję Marcie Cabrera."
Nie.
To niemożliwe.
Pokaż mi to!
- To jakaś machloja. - Jest w porządku.
On był...
- Nie ma na to paragrafów? - To pomyłka.
Jesteśmy rodziną.
Nie ma jakichś paragrafów?
Brak jasności umysłu?
- Posłuchaj... - Brał leki.
- Dużo leków. - Morfinę!
Nie rozumiem.
Alan!
Włóż sobie ten papier
w dupę i wypieprzaj!
Gliny też wynocha!
Won!
- Linda. - Musimy porozmawiać!
Musimy coś z tym zrobić.
Wynocha!
Jesteśmy rodziną Trombeyów, do cholery!
I to nasz dom!
Przepraszam.
"Również dom przy Deerborn Drive 2 wraz z wyposażeniem
przekazuję Marcie Cabrera."
Ty mała suko!
Ty mała...
Suko! Wiedziałaś o tym?!
Brałaś w tym udział?!
Jak to zrobiłaś?!
Gziłaś się z nim?!
Kochani, czas schłodzić silniki.
Bzykałaś mojego dziadka, ty imigrancki pomiocie!
Dobry moment na ucieczkę.
Drodzy państwo.
Marta.
Poczekaj.
Rozumiem, jak się czujesz.
Nie rozumiem, co się dzieje. Nie wiem, czemu...
Mam mętlik w głowie. Muszę pomyśleć!
Słuchasz?!
Poczekajcie na mnie!
Richard, otwórz drzwi!
Nie mogę!
To nasz ojciec!
- Posłuchaj. - Nie słuchaj ich.
Już nie jestem na Twitterze.
Daj znać na Insta, dobrze?
Porozmawiamy.
To najlepsza rzecz, jaka mogła się wam przytrafić!
Co on miał na myśli?
Czemu jej nie zatrzymałeś?
Miałem wbić zęby w jej zderzak?
Co to za szopka się odpierdala?
Poproszę miskę.
Wyglądasz, jakbyś miała zemdleć. Jadłaś coś dzisiaj?
To koszmar.
Dlaczego?
- Dlaczego? - Dlaczego?
Dał ci wszystko.
Musiał być jakiś większy powód.
Chodziło o was, nie o mnie.
Tak.
To ma sens.
- Powiedział ci coś? - Tylko że nie dostanę złamanego centa.
Bo chciał, żebyś zbudował od podstaw coś własnego, jak mama.
Mama zbudowała swój biznes z milionowej pożyczki dziadka.
Ojciec nic nie ma. Kazała mu podpisać intercyzę.
Żyje w strachu.
Dziadek chciał mnie
przed tym uchronić.
Nie powinienem się przyznawać, ale jak mi to powiedział...
Jezu.
Chciałem go zabić.
Wyszedłem z imprezy i wsiadłem w samochód.
Jeżdżąc nocą bez celu,
doznałem
oświecenia.
Od teraz sam będę musiał sobie radzić.
Poczułem się z tym
dobrze.
Stary łajdus.
Marto.
Trzy rzeczy są pewne. Po pierwsze,
nie popełnił samobójstwa.
- Skąd wiesz? - Tak uważam.
Jestem pewien.
Bo znałem dziadka.
Być może tylko my go znaliśmy.
Nie ściemniaj, bo - po drugie:
wiem, że rzygasz jak kłamiesz.
Zauważyłem, jak graliśmy w "Mafię".
Po trzecie:
Właśnie zjadłaś talerz fasolki z kiełbasą.
Więc...
Spójrz mi w oczy
i powiedz, co się stało z dziadkiem.
Dupek.
Powiedz wszystko.
- Alan, musi być jakieś wyjście. - Nie ma.
Ile razy mam powtarzać to samo.
Jeśli Harlan był w pełni władz umysłowych wprowadzając zmiany,
- a wszyscy to potwierdzają... - To jak mógł to zrobić?
- Ten czyn wskazuje na coś przeciwnego. - Nie z prawnego punktu widzenia.
To, że wam się nie podoba, nie podważa zdolności testamentowej.
A może
- bezprawny nacisk? - No właśnie!
Wyguglowałeś to?
Jeśli Marta manipulowała ojcem...
Jeśli oplotła go swoimi mackami...
Potrzebne są mocne dowody.
"Wysoki Sadzie, wkradła się w jego łaski
ciężka pracą i dobrym charakterem".
Pudło.
A zasada Slayer?
Wyguglowałam.
Nie ma tu zastosowania.
A co to jest?
Skazany za zabójstwo
nie ma prawa dziedziczyć.
Nie musi być skazany. Wystarczy wina udowodniona w procesie cywilnym.
Jak O.J.?
Tak, jak O.J.
Ale Harlan sam się zabił.
Detektywie Blanc?
Powiedział pan, że śledztwo trwa.
- Podejrzewa pan przestępstwo? - Panie Blanc,
jeśli można.
Mimo wielu niejasności,
tak,
podejrzewam przestępstwo.
Marta?
Wszyscy są w kręgu podejrzanych.
Co za brednie.
Frajer w tweedowym wdzianku.
- Alen, ty też jesteś bezużyteczny. - Dziękuję.
Jest tylko jeden sposób. Musi zrzec się spadku.
- Wie, że powinna. - To trzeba zrobić.
To moralny nakaz.
Mamo.
Jeżeli dziadek wszystko jej zapisał, to taka była jego wola.
Nie.
Niemożliwe. Kochał nas.
Opiekował się nami. Zależało mu na twoim wykształceniu.
Meg,
myślisz, że ja opłacę twoje czesne?
Wiem.
To obłęd, ale tak było.
A Blanc od początku coś do mnie ma.
Mogę iść do więzienia, ale moja mama,
siostra...
Powiesz coś?
Myślałem, że tylko ja ogrywam go w Go.
Myślałem, że to coś znaczy.
Wiem.
Na przyjęciu,
nasza ostatnia rozmowa...
Ostatnia kłótnia. Wtedy powiedział mi,
że ty ogrywasz go częściej niż ja. Pomyślałem...
Czemu mi to mówi?
Teraz rozumiem.
To miało dla niego znaczenie.
Koniec z rodzinnymi tajemnicami.
Nie pójdziesz do więzienia. Detektyw cię nie udupi.
Nie oddasz pieniędzy.
Taka była wola dziadka.
Pomyśl, ile go to kosztowało. Tego chciał dla siebie, dla rodziny
i dla ciebie.
Tyle już przeszłaś.
Pomogę ci to zakończyć.
To mi do ciebie nie pasuje.
Powinieneś mnie wydać i zgarnąć swój spadek.
Czemu?
Walić rodzinkę.
Pomogę ci się wywinąć,
a ty
oddasz mi mój kawałek tortu.
Happy end, wszyscy zadowoleni. Ty, ja
i Harlan.
Umowa stoi?
Meg.
Marta.
To była masakra.
Tak.
Wszystko OK?
Tak. U ciebie?
Tak, w porządku.
Nikt nie wie, że dzwonię.
Chciałam...
Przeprosić cię za nas wszystkich.
I...
Zapytać...
co chcesz zrobić?
To znaczy?
No, wiesz... ze spadkiem.
Co zrobisz?
A co powinnam, według ciebie?
Powinnaś
zrobić to, co uważasz
za właściwe.
Uważam, że powinnaś go nam zwrócić.
Dziadek się nami opiekował.
Jesteśmy jego rodziną.
Byłaś mu bliska, ale my jesteśmy prawdziwą rodziną.
Tak.
Sama wiesz, że to nie fair.
Zawsze byliśmy dla ciebie dobrzy,
teraz też zadbamy o ciebie.
Ale musisz postąpić jak należy.
Wiesz jak.
Mama nie ma kasy.
Powiedziała, że wylecę ze szkoły.
Nie, Meg.
Nie pozwolę na to.
Dam ci tyle pieniędzy, ile będzie trzeba.
Zaopiekuję się tobą, obiecuję.
OK?
Dzięki.
Jak już...
No dobrze.
Blanc znalazł w domu coś podejrzanego?
Tak, błoto
na piętrze, koło okna, którym weszłam.
Ślady do zidentyfikowania?
Nie.
Dobrze.
Nie pokazuj się przez parę dni, aż śledztwo rozejdzie się po kościach.
Blank może i jest bystry, ale nic nie ma.
Wyluzj.
Wstawaj!
Co się dzieje? Co to za wariactwo?
Jesteśmy bogate?
Może, nie wiem.
Nie wiem, o co chodzi, ale rusz tyłek!
Niewiele wiadomo o Marcie Cabrera, co ją łączyło...
Boże, o co tu chodzi?
Co ty zrobiłaś?
Oni tu są?
Tak.
To prawda?
Jesteśmy bogate?
Niewiarygodna historia, jakby wyszła spod pióra samego pisarza.
Dzień dobry, pani Thrombey.
Czemu żal jest lekcją dla młodych?
Nie wiem.
Myślę, że z wiekiem
głębiej się odczuwa.
Również żal.
Po tym przydługim wstępie, proszę przyjąć wyrazy współczucia
z powodu śmierci syna.
Proszę też o wyrozumiałość
dla członków rodziny,
bo jak sądzę, jestem pierwszym, który oferuje słowa pociechy.
Prawa młodości.
Zauważyłem, że z wiekiem
przychodzi znużenie.
Jestem coraz bardziej zmęczony.
Zmęczony tym co robię.
Podążam tropem faktów
w stronę nieuchronnej prawdy.
Jednak cała złożoność i ambiwalencja
tkwią nie w samej prawdzie,
lecz w tym, co z nią zrobisz, gdy ją znasz.
Myślę, że chce mi pani coś powiedzieć.
Myślę, że jest pani spostrzegawcza
i może mi zrelacjonować, co widziała
w czasie przyjęcia.
Chętnie poczekam.
Mam czas.
Co więcej,
z niekłamaną przyjemnością
posiedzę tu z panią.
Byli jacyś prawnicy. Grube ryby.
Zostawili to wszystko i wizytówki.
Oprócz tego...
Nie podoba mi się to.
Mnie też.
Wyjdę od tyłu.
Nie rozmawiaj z nikim.
Walt?
Przyszedłem...
Jak się masz?
Zrozumcie, że nic o tym nie wiedziałam.
Wiemy.
Wczoraj wszystkim nam trochę odbiło.
To zrozumiałe.
Nawet tego nie przejrzałam.
Lokalni adwokaci i księgowi widzieli wiadomości
i robią skok na kasę.
Uważaj na nich.
Czy masz zamiar zrzec się spadku?
Taka była wola Harlana.
Tak, ale...
Postawił cię w trudnej sytuacji.
To było nie fair.
Chodzi o to...
że znalazłaś się teraz pod obserwacją,
która może zaszkodzić twojej mamie.
Mamie?
Tak.
Co ci Meg powiedziała?
Nie o to chodzi.
Nie rozumiesz.
Nie chcemy tego wykorzystywać,
ale twoja mama mieszka tu
nielegalnie, to przestępstwo.
Ty i ten spadek,
pod ostrzałem mediów...
Obawiam się, że to wyjdzie na jaw.
A chcemy tego uniknąć.
Możemy cię przed tym uchronić,
lub bronić, gdy do tego dojdzie.
Chcesz powiedzieć,
że nawet jak to wyjdzie na jaw,
rodzina, dysponując środkami, pomoże mi to załatwić?
Tak.
Z pomocą dobrych adwokatów.
Nie lokalnych, ale prawdziwych, z Nowego Jorku, Waszyngtonu.
Uruchamiając odpowiednie środki.
Oczywiście, to nie musi wyjść na jaw.
No, ale...
Dobrze.
Tak?
Wasze środki należą teraz do mnie,
co oznacza, że dysponując nimi, sama to załatwię.
Znajdę dobrych prawników.
Marto.
Jesteś pewna,
że tego chcesz?
Wiem co zrobiłaś
- Co to jest? -To identyfikator z mojej torby medycznej.
Zabrali ją.
To jest fotokopia nagłówka raportu toksykologicznego
Harlana.
Ujawni przedawkowanie morfiny.
Mam przerąbane.
Skąd to wiesz?
Kiedyś robiłem research dla Harlana.
O co chodzi w tym szantażu?
Dowód znajduje się w laboratorium kryminalistycznym.
Nie ma żądań ani miejsca spotkania.
Po co ktoś ci to wysłał?
Naczelny lekarz sądowy hrabstwa Norfolk
Jeszcze pół godziny, godzinę. Zależy.
Trochę to potrwa.
Dziękuję.
5 rano.
Systemy bezpieczeństwa sprawne.
Błyskawicznie się rozprzestrzenił. Próbki krwi, dokumentacja,
wszystko przepadło.
Nikogo nie było.
Dzięki Bogu.
Zapis z kamer?
Tak.
A propos nagrań.
Tych z posiadłości Thrombey'a nie da się odtworzyć.
Rozumiem. Na jakie badania jeszcze czekamy?
Tylko badanie krwi.
Krwi?
Kurde!
To jakiś obłęd.
Ktoś puścił z dymem cały budynek, żeby mnie szantażować?
To oznacza, że szantażysta ma jedyną kopię raportu, który cię obciąża.
Nie dostałaś instrukcji? Na telefon, email?
Nie.
Emaila nie sprawdzałam.
Jest coś.
1209, Columbus Road, 10 rano.
To znaczy, że jak zniszczysz ten papier,
jesteś czysta.
O nie.
Słuchasz mnie?
Tak.
Elliott! Jedziemy!
- OK, baby driver! - Boże!
- Żałujesz, że mi pomagasz? - Żałuję, że nie jedziemy beemką.
Kurde!
- Pościg na Washington Street. - Bez użycia siły.
- Podejrzany o morderstwo.
- Szybciej! Do dechy! - Wciskam do dechy!
- Świetnie. - Zatrzymam się.
Bez raportu, już po tobie.
Boże.
Czemu stajesz na środku drogi?
Trzymaj się.
Jezu, co za adrenalina.
Czuję się jakbym połknęła pszczoły.
Jaki to adres?
1209, Columbus Road.
Czegokolwiek chcą, zgodzę się na wszystko, żeby dostać ten papier.
- I go zniszczyć. - Tak.
O rany.
Dzięki.
Bez ciebie nie dałabym rady.
Wysiadać.
To był najgłupszy pościg wszechczasów.
Opuśćcie ręce.
Rozmawiałem z Wanettą Thrombey.
Widziała kogoś wspinającego się po kracie na 2 piętro.
- Chodźmy, panie Drysdale. - Idziemy.
Przeszukaj go.
O co chodzi?
Powiedziała, że Ransom wrócił.
Nie wiem, po co, ale się dowiem.
Uwaga na głowę. Dziękuję.
Chciał żebyś ty prowadziła,
jak mnie zobaczył?
Tak.
- Blanc, jedziesz z nami? - Pojadę z Martą.
Jedziemy na posterunek.
Zrelacjonujesz mi wszystko, co mówił.
Ja ci powiem, co wiemy.
Od początku ta sprawa była dziwna.
Sprawa z dziurą w środku.
Jak donut.
Jeśli mój strumień świadomości cię znudzi, daj znać.
Pętla się zaciska.
Zdesperowana rodzina.
Desperackie motywy.
Mój tajemniczy zleceniodawca.
Nikłe prawdopodobieństwo zbrodni.
A jednak...
Donut.
Jeśli objawi nam się
centralny element, rozwieje mgły tajemnicy
i węzeł gordyjski tej zagadki zostanie rozwiązany.
Mogę się na chwilę zatrzymać?
Muszę coś odebrać.
To potrwa chwilkę.
Jasne.
Parę minut.
Uważaj
na drzwi.
Nie wiem, czego chcesz.
Ale na pewno się dogadamy.
Ale musimy to zrobić tu i teraz,
żebym wyszła z raportem.
Fran?
O nie!
Słyszysz mnie?
Daj znak, jeśli mnie słyszysz.
- To ty... - Tak, to ja.
Ściągnęłaś mnie tu, wysłałaś email.
Brałaś coś?
Wezwę karetkę.
Morfina.
- Nie zasypiaj. - Kopia...
Kopia...
Zbunkrowana.
Co?
Ty to zrobiłaś.
Nie wywiniesz się.
Przestań!
Numer alarmowy, co się stało?
A niech to.
Dziękuję ci za informację.
Nie trzeba. Przywiozę ją, jak mi potwierdzą,
że stan gosposi jest stabilny. Na razie nie wiadomo.
Dobrze.
Koniec z tym. Giną ludzie.
Wyznam ci całą prawdę.
Ransom już wszystko powiedział Elliottowi.
To dobrze.
Mam nadzieję, że mnie nie krył.
Powiedział prawdę,
że się pomyliłam?
Jak się przebrałam?
I o szantażu?
Tylko dlaczego Fran wzięła moją morfinę?
Buchnąła moją torbę,
ale nie wyglądała na narkomankę.
Może na to potrzebowała forsy.
W sumie to bez znaczenia.
Sama powiem Thrombey'om, jestem im to winna.
- Kiepski pomysł. - Muszę to zrobić.
Czuję potrzebę.
Dałam lekarzom mój numer, zadzwonią jak coś się zmieni.
Zgromadzę rodzinę
i ściągnę policyjną eskortę.
Żeby mnie aresztowali.
Po drodze wszystko mi opowiesz.
Nie chcę więcej niespodzianek.
Fran powiedziała, że kopia jest zbunkrowana.
A potem:
"Ty to zrobiłaś. Nie wywiniesz się."
Wezwałam pogotowie.
Koniec.
Dobrze.
Gotowa?
No proszę.
Czyżby się opamiętała?
Jest tu, sama powie.
Gdzie reszta rodziny?
Uważam, że powinniśmy się zebrać i to zakończyć.
- Wybacz, że powiedziałam im o twojej mamie. - Nic się nie stało.
Przepraszam, bałam się.
- Nie chciałam im powiedzieć. - Rozumiem.
Rozumiem, nic się nie stało.
Przepraszam.
Nie dałabym rady bez towaru, który Fran zbunkrowała.
Uważam, że to zły pomysł,
ale rodzina się zebrała.
Wiem, gdzie jest raport.
Właściwie, sama mi powiedziała.
To jest brakujące ogniwo,
które właśnie ci przekazałam.
Jesteś beznadziejnym detektywem.
Szczerze?
Ty jesteś beznadziejnym mordercą.
Chyba jesteśmy siebie warci.
Zawsze byliście dla mnie dobrzy.
To co usłyszycie nie będzie łatwe,
będzie wstrząsem.
Ale po tym, co przeszliście w ostatnich dniach,
zasługujecie, by usłyszeć to ode mnie.
Chwileczkę!
Wcale nie byliście dla niej dobrzy.
Potraktowaliście ją jak śmiecia,
by odebrać fortunę, którą utraciliście!
Jesteście jak stado sępów nad padliną!
Dzioby we krwi! Walka na noże!
Kasa nie spadnie z nieba,
nie tym razem.
Pani Cabrera postanowiła
nie zrzekać się spadku.
Co?
Ponadto, wyślę do lokalnych władz
rekomendację, aby śmierć Harlana Thrombey'a
została uznana za samobójstwo,
a sprawa została zamknięta.
Dziękuję.
- Do widzenia. - Co ty robisz?
Nie tego oczekiwałem.
Nic nie rozumiem.
Nie tego oczekiwałem.
Powiesz mi, co się dzieje?
Chciałam wyznać prawdę.
- To koniec. - Niezupełnie.
- Co robimy? - Przepraszam. Wagner.
Niech rodzina tu nie wchodzi, a najlepiej opuści dom.
Zostańcie w pobliżu.
- Wyprowadzić rodzinę? - Ale nie wszystkich.
Blanc.
- Co to za przedstawienie? - Nie teraz.
Powiedziałam Ransomowi, Ransom tobie, i sama jeszcze raz powtarzam.
Zabiłam Harlana, to niepodważalny fakt.
Tak, tak, oczywiście.
Ale...
Mówiłem ci o pączku z dziurką w środku.
Twoja opowieść z tamtego wieczoru, na pierwszy rzut oka
idealnie pasuje do dziurki.
Dziurka donuta w dziurce donuta.
Ale gdy się bacznie przyjrzeć,
widzimy, że w dziurce donuta
jest kolejna dziurka.
A konkretnie,
mniejszy donut
z własną dziurką.
Nasz główny donut wcale nie jest pełny!
Widzę, że dobrze się bawisz...
Kto mnie wynajął?
Czemu mnie wynajął?
Żeby upozorować przestępstwo i zmienić testament.
Wynajął mnie zanim go odczytano.
Tak.
Ten ktoś musiał znać treść testamentu.
Idąc dalej,
musiał wiedzieć, że popełniono przestępstwo.
A zatem...
Jeśli zamiarem była zmiana testamentu,
musiał wiedzieć, że zawiniła Marta.
Intrygująca kombinacja czynników.
Ktoś, kto wiedział, co Marta zrobiła, chciał to ujawnić,
- nie wyjawiając, skąd to wie. - Fran!
Szantażowała mnie. Wiedziała, co zrobiłam.
Była zainteresowana forsą, a więc nieujawnieniem zbrodni.
Może ktoś z rodziny coś podejrzewał?
To czemu nie powiedział?
Odpowiedź
nie jest prosta.
Mając teraz przed oczami
rozwiązanie zagadki,
widzę, że była to tragedia omyłek.
Marto, to będzie dla ciebie trudne.
Stoi za tym co najmniej
jedna osoba winna
faktycznego działania w złym zamiarze
i popełnienia zbrodni z pobudek egoistycznych.
Wagner.
Wagner?
Nie.
Przepraszam, wszystko im powiedziałem.
- Uznałem, że to koniec. - W porządku.
- Cieszę się. - Nie powiedziałeś wszystkiego.
Chodzi o zeznanie prababci?
To mnie widziała.
- I pomyliła z Ransomem. - Dojdziemy do tego.
A na razie...
Panie Hugh Ransomie Drysdale,
niech pan nam powie,
czemu mnie pan wynajął?
Czemu pana wynająłem?
Cofnijmy się do początku. Do przyjęcia.
Kłótni z Harlanem.
Jak brzmiały słowa podsłuchane
przez młodocianego onanistę w łazience?
"Testament" i "ostrzegam cię".
Obaj z Harlanem kochaliście teatralne scysje,
uwielbialiście wbijać nóż i nim kręcić.
Nie sądzę, żeby go wbił tylko do połowy.
O nie.
Uważam,
że Harlan wszystko ci powiedział.
Żartujesz!
Ani złamanego centa, ani żadnych praw.
Dla nikogo, włączając ciebie.
Marto,
przypomnij mi, jak według Ransoma zakończyła się ta rozmowa?
Harlan powiedział, że ogrywam go w Go.
Zadałem sobie pytanie.
Marta?
Czemu rozmowa o testamencie zeszła
na Martę?
Jest tylko jedno wytłumaczenie.
Chyba zwariowałeś? Chcesz wyrzucić cały swój majątek?
Nie, dam go Marcie.
W całości.
Brazylijskiej pielęgniarce?
Oszalałeś?
Pierwszy raz w życiu myślę trzeźwo.
Zrobiłem to.
Zmieniłem testament.
- Klamka zapadła! - Ostrzegam cię!
Hipoteza ciężkiego kalibru.
Owszem.
Ale wtedy ma sens to, co następuje później.
Wybiegasz z domu i odjeżdżasz.
Potem mówisz Marcie,
że doznałeś wtedy...
Oświecenia.
Od teraz będzie musiał sam sobie radzić.
Właśnie.
Marta, testament, Harlan.
"Radzić sobie."
"Nie ujdzie ci to na sucho".
Wymyślasz plan.
Wracasz,
uważając, by cię nie nagrały kamery.
Idziesz do domu na piechotę,
wspinasz się po kracie,
żeby nie zobaczyła cię rodzina
uczestnicząca w przyjęciu.
To co chcesz zrobić
zajmie chwilę.
Najważniejsze pozostać niezauważonym.
Wiedziałeś, jakie leki bierze dziadek.
Wiedziałeś, jaki dostanie zastrzyk.
Wiedziałeś,
że jeśli Marta spowoduje jego śmierć,
nawet nieumyślnie,
zasada Slayer unieważni nowy testament
i odzyskasz swój spadek.
Przy użyciu strzykawek
zamieniłeś zawartość w obu fiolkach.
I...
na wszelki wypadek,
zabrałeś naloxone,
antidotum ratujące życie.
Nie, nie. To niemożliwe.
Taka jest prawda.
Podaj mi fiolkę z morfiną, pokażę ci.
Jeśli zamienił leki,
to kiedy pomyliłam fiolki,
przypadkowo to skorygowałam
- i podałam Harlanowi... - Właściwe dawki.
Tak.
Ale nie przypadkowo.
Zakleiłem etykiety obu fiolek.
Buteleczki są identyczne.
Skąd wiedziałaś, że to morfina?
Po prostu wiedziałam.
Bo jest minimalna, prawie niedostrzegalna różnica
w barwie i gęstości obu płynów.
Wiedziałaś, bo robiłaś to setki razy.
Podałaś prawidłowy lek,
bo jesteś dobrą pielęgniarką.
W takim razie...
Niestety tak.
Nie było zagrożenia życia.
Krew była normalna.
Jedyną przyczyną śmierci
było samobójstwo.
Jesteś winna
tylko zniszczenia kraty i amatorskiej ucieczki przed policją.
Gdyby Harlan ciebie posłuchał i wezwał karetkę,
nadal by żył.
Kurczę!
Splątana sieć,
której do końca nie rozwikłaliśmy.
Jeszcze.
Marto, kiedy prababcia cię zauważyła, powiedziała...
Ransom?
Znowu tu wróciłeś?
"Znowu tu wróciłeś"?
Bo wcześniej...
Ransom, już wróciłeś?
Marta!
To pic na wodę!
Nie masz żadnych dowodów. Bujda na resorach!
Fakt.
Ani dowodu, że Marta pomyliła fiolki.
- Twoje słowo przeciwko... - Przyznała się!
Tak.
Owszem.
Za pozwoleniem, chciałbym kontynuować moją bujdę.
Musiałeś później wrócić do domu,
żeby odzyskać inkryminujące fiolki.
Tym razem na dworze były psy.
Szczekały i obudziły Meg.
Nie szkodzi.
Możesz je zabrać jutro.
Ale następnego dnia
nie usłyszałeś o błędzie pielęgniarki, ale o poderżniętym gardle i samobójstwie.
Słynny pisarz zmarł w wieku 85 lat
Wprost idealne okoliczności,
by anonimowo wynająć mnie.
Panna Cabrera popełniła zbrodnię
i musi za nią odpowiedzieć.
Ale nie możesz ujawnić, skąd to wiesz.
Wkracza
Benoit Blanc.
Benny.
Słucham, ale...
Rano odkrywają ciało.
Policja, lekarz sądowy, rodzina,
wszyscy się kręcą
i nie masz możliwości
dotarcia do torby, by odzyskać fiolki.
Musisz czekać na odpowiedni moment, koniec dochodzenia,
gdy dom będzie pusty.
Dlatego
nie było cię na pogrzebie.
W domu nie było nikogo, mogłeś spokojnie wejść do gabinetu Harlana.
Tak sądziłeś.
Biedna Fran.
Zobaczyła jak majstrujesz przy jego lekach.
Nie wiedziała, co robisz.
Ale wiedziała, że nic dobrego.
Zaczęła kombinować.
Boże.
Mówiła o filmie na Hallmarku, z Danicą McKellar.
- "Śmiertelna niespodzianka". - Dokładnie.
Kochała Harlana.
Nienawidziła Ransoma.
Biedaczka postanowiła sprawdzić,
czy Ransom jest winny.
Załatwiła kopię raportu toksykologicznego.
Mówiąc szczerze, nie mam pojęcia jak.
Ma tam kuzynkę.
Mówiła, że ma kuzynkę recepcjonistkę w biurze lekarza sądowego.
Voila!
Nie rozumie cyferek z raportu,
ale jeśli Ransom jest winny, dokument stanowi zagrożenie.
Kseruje nagłówek z dopiskiem sugerującym szantaż.
- Dlaczego wysyła do mnie? - Wcale nie.
Wysłała do Ransoma.
Jak reaguje pan Drysdale,
gdy go dostaje?
Euforią.
Jest pewien, że Marta podała podmienione leki.
A badanie krwi potwierdzi jej winę.
Idzie na odczytanie testamentu w świetnym nastroju.
Rodzina się załamie, ale jest spokojny,
wiedząc, że wszystko odkręci
wynik raportu.
A potem...
Wyznanie Marty.
I wszystko staje na głowie.
Zdaje sobie sprawę, że Marta nie popełniła przestępstwa,
a raport potwierdzi
jej niewinność.
Testament nie zostanie obalony.
Wie, że przegrał.
Chyba, że...
Podejmiesz decyzję...
Nie oddasz pieniędzy.
Tyle już przeszłaś.
Jeszcze tylko jeden krok,
ostatni akt.
Powiedziało się A, trzeba powiedzieć B.
Wchodzisz w to.
Pierwszy krok:
zniszczyć dowody niewinności Marty.
Drugi krok:
wysłać jej anonimowy email
z poranną godziną spotkania.
I dostarczyć jej notkę szantażysty.
Trzeci krok:
spotkanie z Fran.
Wiedziałam.
Wiedziałam, że jesteś podłym skurwysynem.
Wiedziałam, że Harlan by się nie zabił.
Miałaś rację.
Wiedziałam, że jesteś winny.
Zapłacisz za to!
Nie podchodź do mnie.
Ostrzegam cię!
Teraz można rozpocząć grę.
Marta dostanie notkę szantażysty.
Wszystko jej wytłumaczysz. Wyślesz na spotkanie.
Anonimowo zgłosisz na policję.
Złapią ją przy zwłokach i ze spalonym dowodem.
Marta zostanie aresztowana za zabicie Fran
i Harlana.
Powiedziała:
Ty to zrobiłaś.
Nie powiedziała:
"Ty to zrobiłaś".
Nie mówiła o mnie, tylko...
Hugh to zrobił.
"Hugh to zrobił".
Kazałeś gosposi mówić do siebie Hugh.
Bo jesteś dupkiem.
Plan by się powiódł,
gdybyśmy nie zabrali cię na przesłuchanie,
uniemożliwiając wykonanie anonimowego telefonu.
I gdyby Fran nie zbunkrowała drugiej kopii raportu.
I gdyby Marta
znowu cię nie ograła.
Swoim dobrym sercem,
ratując życie Fran,
choć oznaczało to dla niej utratę spadku i więzienie.
Zagrała po swojemu
i uratowała życie Fran.
Fran żyje?
Tak.
Fran,
która potwierdzi tę bujdę na resorach,
pic na wodę.
I pośle ciebie,
Hugh
do więzienia.
Tak?
To cudowna wiadomość, doktorze.
Zaraz przyjedziemy. Dziękuję.
Żyje.
Może mówić.
Wagner, powierzam wam
pana Drysdale.
A ja, porucznik Elliott i panna Cabrera
jedziemy do szpitala po zeznanie Fran.
Wstawaj.
Powiem to tylko tobie.
Bez kamer, sądu, bo wiesz, że to prawda.
Wpuściliśmy cię do domu.
Pozwoliliśmy opiekować się dziadkiem, przyjęliśmy do rodziny.
Myślisz, że możesz nam wszystko ukraść?
Myślisz, że nie będę walczył o mój dom,
siedzibę rodu,
gniazdo rodzinne od pokoleń?
Farmazony.
Harlan kupił go w latach 80
- od pakistańskiego miliardera. - Zamknij mordę!
Wal się na ryj z tą swoją teksańską gadką Kuraka Leghorna z KFC!
Tak, zabiłem Fran, ale nie do końca.
To co na mnie macie? Nic!
Usiłowanie zabójstwa?
Podpalenie i parę innych bzdetów.
Mając dobrego adwokata, wyjdę w mgnieniu oka.
A wtedy zrobię z twojego życia piekło,
ty przebiegła suko.
Ożeż ty!
To znaczy, że kłamie!
Wiemy.
Tak.
Fran nie żyje.
A ty właśnie przyznałeś się do zabójstwa.
Powiedziało się A...
Kurwa.
Mój Skarbie, On cię zdradza. Tata
Linda!
Musimy dzwonić do prawników!
Mam pytanie.
Od kiedy wiesz, że mam coś wspólnego ze śmiercią Harlana?
Od chwili, gdy cię zobaczyłem.
No nie.
Zapamiętaj sobie coś ważnego.
Wygrałaś,
bo nie grałaś według reguł Harlana,
lecz swoich.
Jesteś dobrym człowiekiem.
A rodzina?
Powinnam im pomóc.
Mam własne zdanie na ten temat,
ale czuję, że pójdziesz za głosem serca.
Subtitles by sub.Trader subscene.com
NA NOŻE
scenariusz i reżyseria
zdjęcia
muzyka
wystąpili