Mira que publicou Sofia.
"Perderse é un sitio magnífico para atoparse."
Entón Camille está en Grecia.
Fixo que se xirases a cámara
verías dúas mulleres en albornoz a piques de comérense as pitas.
Mindy.
Tes que dicirllo a Gabriel.
Teño que ser eu quen lle diga que a súa moza ten moza?
Dirás exprometida.
E chegados a este punto, si, pero compróbao antes.
Asegúrate de que hai lume, porque ás veces é todo fume.
- O dito non é así. - Ti non fumaches na vida.
- Mindy Chen? - Si.
Nicolas rogoume que vaia a JVMA.
Quere desculparse por putificarme en Roland-Garros.
- Non lle vai ser doado. - Bon courage.
Bon courage para ti tamén.
OLA, SON EMILY COOPER. CHÁMAME, POR FAVOR.
Onte colleu a semana libre na galería,
pero non me contesta as chamadas nin as mensaxes.
Seguro que está ben. Non pasou tanto tempo.
Non estou tan seguro. Pasei a noite chamando a hospitais.
Hoxe fun ó parque onde lle gusta ler e ó seu café favorito en Le Marais
por se alguén a vira alí, pero nada.
Mira, non me é doado dicircho,
pero Camille ha estar en Grecia con Sofia.
Sofia, a artista da galería?
Camille falou con ela por teléfono xusto cando iades casar.
E que? De que falaron?
Da súa relación.
Estaban saíndo.
Non sei cando comezaron,
pero pilleinas bicándose na festa no piso de Alfie
e logo Camille foi a Grecia.
Díxome que era por traballo.
E despois tamén as atopei nun café aquí en París
e discutían coma se fosen parella.
Enganoume.
Eu diría que só foi unha aventura.
É o mesmo.
"Aventura" soa mellor.
E ti sabíalo?
Non estaba segura.
Pensei que ó mellor o sabías e che parecía ben.
Pensas que ía casar sabendo que me enganaba?
Tiña bastante coa miña relación, vale? Non quería meterme na túa.
Primeiro o pacto e agora isto. Estou farto de segredos!
Eu tamén!
En fin, Camille vai en Grecia. Alégrome por ela.
Direille á familia que estean tranquilos.
E para que conste, o pacto non foi idea miña.
Moi ben, falamos despois.
Estás ben?
Queres estar mellor aínda?
Quieto, que teño que ir traballar.
Falei con Louis de Leon.
JVMA quere que Agence Grateau leve a publicidade do club.
E iso?
Imos traballar xuntos outra vez.
Con JVMA.
- JVMA só pon os cartos. - "Só pon os cartos."
Sabes que me levo mal con Louis. E rouboume un creativo.
Louis non se dedica a roubar creativos. Está por riba diso.
Só quere montar o mellor equipo posible para inaugurar o club.
E formarás parte del.
Sylvie?
Suplícocho.
Necesítote.
Vexo que non teño elección.
O ximnasio está na segunda planta e Contabilidade na terceira.
Terás que firmar alí máis papeis.
Deberías ter listos a credencial e o correo hoxe mesmo.
Colle o que queiras da cociña.
E todo isto é teu.
Magnífico.
Temos moitas vantaxes, pero tamén moito traballo.
Encantado de pasar aquí o tempo que faga falla.
Julien? Que fas ti aquí?
Mindy. Bonjour, raíña. Agora traballo aquí.
Non sabía nada.
Emily Cooper non soltou can? Raro.
Ó mellor si que mo dixo. Esta semana pasou de todo.
- Parabéns. - Merci.
E tamén para nós.
É un pracer termos a Julien connosco.
Deixámoste instalarte.
Dálle saúdos a Emily e fálalle do meu despacho.
Por aquí.
Perdoa por facerte vir.
Pensei que non ía pasar a seguridade con estas botas de pendanga,
pero nin se fixaron.
Mindy, pasei moita vergoña polo que dixo meu pai.
Eu non son así. Non quero cambiar nada de ti.
Pois nin abriches a boca mentres me insultaba, Nico.
Sabes como me fixeches sentir?
Síntoo moitísimo.
Cústame moito enfrontarme a el.
Quero estar con alguén que me defenda.
Non volverá pasar.
Defendereite sempre, prométocho.
Impórtasme máis ti ca el ou ca todo isto.
En serio?
En serio.
Ven. Quero compensarcho.
Lista?
Ceo santísimo!
O gardarroupa da marca. Existe.
Leva o que queiras.
É coma o meu Bon Marché particular.
E se queres devolver o conxunto que che dei,
non me ofenderei.
Xa o vendín en Vestiaire Collective.
Eurovisión non se paga só.
En fin, téñoo merecido.
E tamén mereces isto.
Desculpas aceptadas.
Mi ma! Estou no ceo ou no gardarroupa da marca?
No gardarroupa da marca.
Ou máis ben… na miña tenda persoal.
- Que dis! - O que oes.
Véxote trala reunión.
Arreando. Grazas.
Ven ensinarme despois os modeliños!
Ti vés comigo.
Imos repartir o traballo de Julien.
Non me importa quedar cos seus clientes. Síntome algo responsable.
Sylvie, non te sentes horrible?
Pois non.
Ninguén é imprescindible, Emily. Que non che esqueza.
Luc, agora encárgaste ti do evento de Boucheron
e da reunión final de hoxe sobre rendibilidade.
Claro.
Pero unha cousiña, son eu a persoa axeitada?
Non levas meses preparando o evento con Julien?
Nun rol colaborativo.
Non son a persoa detallista que o evento exixe.
Só é un xantar nun lugar divino, con xoias espectaculares
e un selecto grupo de clientes de Boucheron. Punto.
É alta xoiería.
Esta xente anda coas lupiñas escudriñando cada detalle.
Xa sabes… Non.
E se non estou á altura?
Luc, non hai máis opcións.
- Pero ela… - Fin da conversa.
Para que conste, eu creo que estarás á altura.
Grazas.
Déixame adiviñar.
Sofres sen min, queres que volva.
Home! Deixáchesme o cristo de Boucheron.
Non entendo nada desas lerias
e os executivos veñen hoxe á reunión final!
Luc, traballámolo xuntos. Sabes o mesmo ca min.
Coñezo a loxística,
pero preciso os detalles.
As denominacións das xoias, o menú,
o tipo de sal que haberá nas mesas,
a calidade da louza, esas parvadas túas.
Vale, tranquilo. Cando chegan?
En vinte minutos.
Débesme unha das gordas.
Os convidados chegarán a mediodía.
O persoal guiaraos ó ascensor privado
que os levará á tenda no 26 da praza Vendôme.
Haberá mesas con xoieiros dispostas por toda a sala.
Haberá mesas con…
Coanna encárgase das flores
e Christophe dos cubertos.
E Christophle dos cubertos.
A vaixela é cousa de Bernard… algo.
Bernardaud.
Oui. Bernar, como di ela.
Que se comerá?
Apúntaste ó menú da oficina?
Un momentiño.
Seguro que será incrible.
- A empresa paga o xantar? - Paga.
E pagaredes vós o xantar, correcto?
Claro, Luc. Claro que si.
E pagamos bastante, debo dicir.
Para xantar, baguette de xamón e queixo.
Fantástico. Para os nosos convidados, baguette de xamón e queixo.
Clásico… e sinxelo.
- E patacas fritas. - E patacas fritas.
Ese é o entrante?
O entrante?
Iso pregunta?
É ese o entrante?
De entrante, ensalada tépeda de gambas.
Ensalada tépeda de gambas.
Cunha baguette de xamón e queixo.
- Soa raro. - E noxento.
A baguette era o meu xantar, idiota!
A baguette é o meu xantar, idiota!
En fin, a estrela é a Quatre Collection e queremos que brille.
Si, e retocaremos un chisco o menú.
Xa, non queremos que a xente acabe vomitando, certo?
Non vai vomitar ninguén.
Será un evento marabilloso. Douvos a miña palabra.
Ola, guapa. Vaslle encantar a Nico.
Que linda me es. Non, ti máis. Non, adórote.
A quen temos aquí? Como dis?
Queres vir á casa con mamá Mindy? Pois claro.
Excusez-moi.
Bonjour.
É a súa primeira vez?
É, pero teño permiso para levalos.
Prométovolo.
Xa, por suposto,
pero que saiba que as mulleres non deben entrar soas no gardarroupa.
- É mellor vir con alguén. - Eu pensaba nun carro,
pero se me axuda alguén a levalos, mellor.
Élle algo máis complexo.
E aí é cando me falan de Louis,
e como lle gusta elixir a roupa para as traballadoras de JVMA.
Mi ma, que busque outra afección. Éche algo pervertido o tío.
Algo non, é pervertido de todo.
Insiste en que as mulleres proben a roupa diante del.
Falas en serio?
Se non o fas, das a entender que non sabes nada do negocio da moda.
Claro, e non te ascenden.
E se o fas…
Quedas e acósante.
É repugnante.
Vasllo contar a Nico?
É seu pai.
Non sei que facer.
Perdoa.
- Ai, chámanme de Grecia. - Que?
Pon o altofalante.
Ola, son Emily.
Ola, Emily. Son Sofia.
Lin a túa mensaxe. Pódoche axudar en algo?
Ola. Pois si.
Quero que Camille sexa feliz. De verdade.
Pero se puidese falar con Gabriel ou cos seus pais
e dicirlles que está ben
para que deixen de preocuparse, estaría xenial.
Perdoa. Non entendo.
Ola, son Mindy.
Sabemos que Camille está aí, pillámolo.
A verdade é que parece un planazo,
pero Camille non pode abandonar os amigos e a familia.
Preocúpanos.
Non sei de que me falades, en serio.
A última vez que souben de Camille ía casar con Gabriel.
Partiume o corazón.
Non sabes onde está Camille?
Non.
Que está a pasar?
Mademoiselle, non pode pasar.
Boas.
Ola. Que? Recibiches unha postal de Grecia?
Non, chamoume Sofia.
Non sabe onde está Camille.
Si que está desaparecida.
Bastian, podes cubrirme?
A onde vas?
A Megève. Teñen alí un chalé.
É o único sitio onde non mirei. Ou agóchasme algo máis?
Non.
EMILY: PODEMOS QUEDAR CANTO ANTES PARA FALAR DO DE CAMILLE?
É URXENTE.
O espazo do club está case listo. Víchelo, Sylvie?
É totalmente abraiante.
Si que o vin.
Xa temos varios medios que queren entrevistarte
para promover o club.
- Conseguiches un equipo gañador. - Eu tamén o creo.
Esta vai da miña conta.
Grazas, meu ben.
Sylvie, estou disposto a esquecer o pasado para que o proxecto sexa un éxito.
Espero que ti tamén.
Non estaría aquí se tivese problemas co noso pasado.
Xenial. Queres que a Laurent lle vaia ben. Eu tamén.
Así que mans á obra.
Totalmente.
Almorzaches con Louis de Leon esta mañá?
Non. Almorcei con Laurent e con Louis de Leon.
JVMA investirá no club do meu marido e nós levaremos a publicidade.
Máis preguntas?
Non, claro que non.
Paréceche boa idea?
Cando me interese a túa opinión, xa cha pedirei, Emily.
- Traballaches en JVMA, non? - Hai moito.
Seica hai un gardarroupa onde Louis invita as empregadas a…
Prefiro non sacar á luz díxomes de mal gusto do pasado.
Eran outros tempos.
Talvez non cambiaron tanto.
Pecha a porta. Senta. Cóntame o que sabes.
Emily, tesme que axudar co xantar de Boucheron.
- Claro. - Finxo saber de Boucheron,
pero non sei o máis mínimo de Boucheron.
E pola túa culpa, Julien liscou.
Diría que non foi só culpa miña.
Isto non vai de sinalar a ninguén, Emily. O tema é que estamos fodidos!
Luc. Tranquilízate, si?
Sairemos desta xuntos. Prométocho.
En serio?
Grazas. Sabía que podía confiar en ti.
Vou agora mesmo a Boucheron para ver se está todo en orde.
Véxote alí máis tarde. E tranquilo, vai saír todo ben.
Moi ben, grazas.
ELISE: FALEMOS DE CAMILLE.
NUNHA HORA NO CAFÉ DA PLACE DE LA MADELEINE.
EMILY: ALÍ ESTAREI.
Vouno soltar xa. Non nos fiamos de ti.
A xente está preocupada.
Gabriel, os pais de Camille.
A cousa non vai comigo.
A non ser que lle fixeras algo.
Non falas en serio.
Claro que non, non lle darías feito. Camille está moi forte.
É unha das miñas mellores amigas en París.
Fíxome ver que non tódolos franceses me odian por ser estadounidense.
Non, é por andar roubando mozos.
Persoalmente, penso que Camille foi solucionar o problema.
Pensas que foi abortar?
Pois si. Neste país non é ilegal.
Elise, non creo que fose facelo soa.
- Penso o mesmo. - Eu tamén.
Só busco escusala por desaparecer así sen máis.
Camille xa ten marchado antes
se quería afastarse de Gabriel ou dos pais,
pero sempre nos avisaba.
Sempre.
LUC: XA ESTOU AQUÍ. E TI?
Teño que ir a todo correr ó traballo.
Sei que queredes moito a Camille.
E eu tamén, de verdade. Que vos parece se seguimos en contacto?
Parécenos ben.
Pois haberá que pagarlle o té xeado.
Que cara ten.
Perdoa, chego tarde.
Onde estabas? Os convidados están a caer.
Coas amigas de Camille. Desapareceu.
Qui, Camille? Non. Co bonitiña que é, espero que estea ben.
Mira, dignácheste a vir.
Camille desapareceu. Será unha trama criminal?
Non creo.
Que vai ser! É galerista, non unha ditadora estranxeira.
Non se sabe dela dende a voda e, por riba, está embarazada de Gabriel.
E Gabriel?
Buscándoa, coma todos.
Seguro que só necesita espazo e apreciaría que cadaquén atenda ó seu.
Eu, dende logo.
Collection Quatre. Un por convidado.
Isto éche igualiño á película de Antonioni, L'avventura.
Un tipo sae navegar coa moza e a súa mellor amiga
e a moza desaparece.
Atópana ó final?
Non.
O mozo e a amiga teñen unha aventura
e esquécense dela.
Obsesiónaos o seu propio interese.
Matouna alguén? Caeu dun precipicio?
Sabe Deus. Só se preocupan deles mesmos.
É horrible.
O horrible é que hoxe non se podería facer ese filme.
Temos GPS. Rastrexamos os móbiles da xente.
Tanta conexión acabou co bo cine.
Mi ma, Luc! Camille envioume a súa localización en St. Tropez.
- Segue compartíndoa? - Déixame mirar.
Segue! Seica está en Giverny.
Fermosísimo. O xardín de Monet.
- Gabriel vai en Megève. Que fago? - O que Antonioni non puido facer.
Tráena de volta.
Merde. Quedas ben ti só?
A verdade é que non,
pero non quero interpoñerme nunha boa secuela.
Bonne chance.
Que, como che vai no teu novo espazo?
Adóroo.
Síntome máis produtivo. O aire é distinto. Ninguén monta dramas.
- Non prometo que non vaia haber dramas. - Daquela, pecharei a porta.
Verás, temos un proxecto especial para ti.
Xenial.
Moi prestixioso.
Traballarás en exclusiva con Pierre Cadault.
Refíreste a Gregory Dupree.
É un pesadelo.
Oui.
Lu-Anne, Philippe.
Estades guapísimos.
Todo ben por agora?
Non, Luc. Podes explicarnos que imaxe é esta?
O logo de Boucheron.
A min parécenme ciclistas.
Que? Ai, perdón.
É o meu fondo.
Unha foto orixinal do Tour de France de 1985…
Sácaa.
Claro. Voilà, moito mellor.
Grazas, pero falamos do 20º aniversario da liña Quatre.
Esperabamos algo máis.
Experiencias, innovación.
E como tratamos as redes sociais nesta campaña?
Creamos algún filtro?
Onde vai Emily?
Non me digas que non está.
Parece que falta algo.
Faltan moitas cousas.
Seino. Tedes toda a razón.
Falta algo.
"Falta algo" é o tema da campaña.
Porque cando falta algo,
todos prestan atención.
Ocupade os vosos asentos e preparádevos para o acto final.
Moi ben, desculpade.
Perdoade, que vergoña!
Para nada. Iso significa que o que vén deseguido será toda unha sorpresa.
Odio as sorpresas. Espero que saibas o que fas.
Eu tamén.
Desculpen.
Damas e cabaleiros, prégolles atención, por favor.
Mentres todos gozaban do espléndido xantar,
desapareceu un dos colgantes Quatre de Boucheron.
E, polo tanto, todos nesta sala son cómplices.
Así é. Todos poderán participar na exclusiva busca do tesouro de Boucheron
para atopar a xoia que falta.
Para competir, sigan a Boucheron en Instagram.
Publicaremos pistas cada día na nosa historia ata que o colar apareza.
E quen atope o colgante Quatre que falta poderá quedar con el!
Iso é.
Non hai de que.
Iremos actualizando as regras no noso Instagram
e lembren publicar as imaxes da busca
e etiquetar a Boucheron Quatre.
Si, coma a chiffre quatre. Iso.
O regalo dun colar non nos entra no orzamento.
Claro que non, Luc. Como che deu por aí?
Tranquilos. Vale?
Non ides regalar nada.
Na vida, ás veces, as cousas desaparecen e nunca volven aparecer.
A vida é así, non?
Seguiremos publicando pistas ata que se aburran,
esquezan o tema e sigan coas súas vidas.
Moi ben.
CHEGACHES Á CASA DE CLAUDE MONET - GIVERNY, FRANCIA
Ola, perdoa.
Traballas aquí?
Oui, fago visitas guiadas.
Xenial, ola.
Busco a miña amiga e creo que está por aquí.
Seguro que está a limpar os nenúfares.
O propio Monet iniciou esa tradición, sabíalo?
Encantaríame contarche máis.
Claro. Camiñamos e falamos?
- Si, abofé, moi ben. - Ben.
Monet adquiría tódalas súas plantas acuáticas
no viveiro de Latour-Marliac,
onde acababan de crear unha nova variedade de nenúfares de cores
que presentaron na Exposición Universal de París de 1889.
Antes, en Europa só había nenúfares brancos.
Velaí a está. Vouna saudar.
- As barcas son só para os voluntarios. - Pois ofrézome voluntaria.
Veña.
Camille.
Emily, non quero falar contigo.
Non, xa, enténdoo, queres estar soa.
Exacto. Así que xa sabes.
Só son a mensaxeira que trae unha mensaxe.
Dáseche ás mil marabillas, non?
Contácheslle a Gabriel o de Sofia. Non paran de escribirme.
Vin despexar a cabeza e non podo pola túa culpa.
Perdoa!
Telos preocupados.
Á túa familia, a Gabriel e a min.
E entón cóntaslle que o enganei?
Pensabas que ía sentirse mellor?
Non, fartei dos teus segredos
e de que as túas amigas e familia fagan de min un pandote.
Mira a dramática esta.
Fuches ti a que liscaches sen máis.
En realidade só viñeches ata aquí porque te sentes culpable, non preocupada.
Pois si, síntome culpable, porque eu asumo as culpas.
Non coma ti.
Só querías escapar da túa relación
e era máis doado culparme a min que admitilo.
Non é certo!
Emily, xúrocho, como non deixes de petarme no bote…
Si que é certo!
E non che peto, só quero que veñas á casa.
Que lisques!
Camille!
Mi ma!
Isto si que foi culpa túa!
Non esperaba tal comportamento de dúas adultas,
e menos dunha voluntaria.
Está prohibido bañarse no estanque! Sábelo de sobra!
Incrible!
- Que dixo? - Que está prohibido nadar no estanque.
Non estaba a nadar, só intentaba non afogar.
Fareille un donativo
para que non nos prohiban entrar de por vida.
Grazas.
Non hai de que.
E perdoa.
Si que te usei como escusa.
Non agardaba casar tan rápido.
Vin o felices que estaban Gabriel a miña familia
e seguinlles a corrente.
Ata que non puiden máis.
Entendo o de non querer decepcionar a xente,
pero fai o que che conveña a ti.
Non só a min.
Vou ser mamá.
Parabéns.
Non quería facerlle sufrir a ninguén.
Só precisaba pensar.
E que pensaches?
En Giverny é onde namorei da arte.
Aquí enténdese ben
por que os impresionistas pintaban dese xeito.
Trátase de… captar a natureza.
Nada é perfecto,
pero todo é fermoso.
Volvemos?
NÚMERO DESCOÑECIDO
- Diga? - Madame Grateau,
son Noëlle Regnier de Le Monde.
Contactei antes con vostede.
Gustaríame falar da época en que traballou en JVMA,
especialmente de Louis de Leon.
Síntoo, pero estou moi ocupada. Adeus.
Grazas.
E tamén por cubrirme.
Ola, Gabriel.
Sofia.
Sei que non queres verme nin en pintura,
pero baixei do avión e vin aquí directa.
Quero axudar como sexa a atopar a Camille.
Só quero saber que está ben
e despois volvo á casa.
En realidade, Emily acaba de atopala en Giverny.
Están de camiño.
Pero antes de marchares,
creo que deberiamos tomar unha copa.
Claro.
Estou nerviosa.
Vaise poñer contento ó verte.
Dis ti?
Non me fagas isto, non podes desaparecer así.
Perdoa.
Foi todo moi rápido. Non quería cometer un erro.
Falas do bebé?
Non, falo da voda.
Non fai falla casar. Xa somos unha familia.
Pase o que pase.
Sofia?
Non podía quedar en Atenas pensando que che pasara algo.
Tíñasme preocupada.
Quérote, Camille.
- Eu tamén te quero. - Si?
Si. E teño moito que contarche.
Ven.
Estás ben?
Estou.
Entendo o que é namorar doutra persoa.
En fin, se precisas o que sexa, alí me tes.
Subtítulos: Abraham Díaz López