Sofia wrzuciła posta.
„Czasem trzeba się zagubić, żeby móc się odnaleźć”.
Czyli Camille jest w Grecji.
Obróć obiektyw,
to zobaczysz dwie kobiety w puszystych szlafrokach gotowe do akcji.
Mindy.
Musisz powiedzieć Gabrielowi.
Ja mam mu powiedzieć, że jego dziewczyna ma dziewczynę?
Raczej była narzeczona. Ale tak. Tylko najpierw to zweryfikuj.
Niby nie ma dymu bez ognia, ale czasem jest tylko dym.
Chyba coś pokręciłaś.
Ty nigdy nie paliłaś.
- Mindy Chen? - Tak.
Nicolas błagał, bym wpadła do JVMA.
Chce przeprosić za slut-shaming na Roland Garros.
- Nie ułatwię mu tego. - Bon courage.
Wzajemnie.
HEJ, TU EMILY COOPER. ZADZWOŃ DO MNIE, PROSZĘ.
EMILY W PARYŻU
Wczoraj dzwoniła do galerii wziąć urlop,
ale na moje telefony i SMS-y nie odpowiada.
Na pewno nic jej nie jest. Nie minęło dużo czasu.
Chciałbym to wiedzieć.
Całą noc wydzwaniałem do szpitali.
Rano byłem w jej ulubionym parku,
potem w ulubionej kawiarni w Le Marais,
żeby spytać, czy ją widzieli. I nic.
Ciężko mi to mówić,
ale myślę, że Camille może być z Sofią w Grecji.
Z tą artystką z galerii?
Rozmawiały przez telefon
tuż przed waszym ślubem.
O czym?
O ich związku.
Były ze sobą.
Nie wiem, od kiedy. Nakryłam je,
jak całowały się na imprezie Alfiego.
Potem były razem w Grecji.
Mówiła, że jedzie do pracy.
Potem wpadłam na nie w kawiarni w Paryżu.
Kłóciły się jak para.
Zdradziła mnie.
To był raczej romans.
To to samo.
Ale brzmi lepiej.
Wiedziałaś o tym?
Nie wiedziałam nic na pewno.
Myślałam, że wiesz o Sofii i ci to nie przeszkadza.
Chciałem się z nią ożenić. Myślisz, że wiedziałem?
Sama byłam w związku!
Nie chciałam zajmować się twoim.
Najpierw ten głupi pakt, a teraz to. Mam dość tajemnic.
Ja też!
Więc Camille jest w Grecji. Szczęściara.
Powiem jej rodzinie, żeby się nie martwili.
Ten pakt to nie był mój… pomysł.
Do usłyszenia.
Wszystko gra?
Chcesz poczuć się lepiej?
Przestań, muszę iść do pracy.
Gadałem z Louisem de Leonem.
JVMA chce, by Agencja Grateau zajęła się marketingiem klubu.
Co?
Znów będziemy razem pracować.
Z JVMA?
JVMA tylko daje pieniądze.
„Tylko pieniądze”?
Mam kiepskie relacje z Louisem.
Ukradł mi pracownika.
Louis nie ma z tym nic wspólnego.
To poniżej niego.
Chce zbudować silny zespół, by otworzyć klub.
Z twoim udziałem.
Sylvie?
Proszę.
Potrzebuję cię.
No to chyba nie mam wyboru.
Siłownia jest na pierwszym piętrze,
księgowość na trzecim.
Musisz podpisać jeszcze jakieś dokumenty.
Dostaniesz kartę wstępu i służbowy e-mail do końca dnia.
Firma zaopatruje kuchnię dla wszystkich.
A to twoje biuro.
Boskie.
Oferujemy wiele benefitów, ale musisz ciężko pracować.
Będę tu spędzał wiele godzin. Pasuje mi to.
Julien? Co ty tu robisz?
Mindy. Bonjour, królowo. Pracuję tu.
Nie wiedziałam.
Emily Cooper się nie wygadała? Jak to?
Może i mówiła.
To był zwariowany tydzień.
- Gratulacje. - Merci.
Dla nas też.
Cieszymy się, że do nas dołączyłeś.
Damy ci się urządzić.
Pozdrów Emily i opowiedz jej o moim nowym biurze.
Proszę.
Wybacz, że musiałaś mnie szukać.
Stresowałam się, przechodząc obok ochrony w tych zdzirowatych kozakach,
ale chyba nie zauważyli.
Strasznie mi wstyd za tekst mojego ojca.
Nie zgadzam się z nim. Nic bym w tobie nie zmienił.
Ale milczałeś, gdy mnie obrażał.
Wiesz, jak się poczułam?
Bardzo cię przepraszam.
Nie umiem mu się postawić.
Chcę być z kimś, kto będzie mnie wspierał.
To się nie powtórzy.
Będę cię wspierał, obiecuję.
Jesteś dla mnie ważniejsza niż on czy ta firma.
Naprawdę?
Naprawdę.
Chodź. Chcę ci to wynagrodzić.
Gotowa?
O Boże.
Firmowa garderoba. Naprawdę istnieje.
Wybierz sobie, co chcesz.
Niczym mój własny Bon Marché.
Jeśli chcesz oddać sukienkę z Roland Garros,
to się nie obrażę.
Sprzedałam ją Vestiaire Collective.
Potrzebowałam kasy na Eurowizję.
Dobra, zasłużyłem sobie.
Na to też zasłużyłeś.
Przyjmuję twoje przeprosiny.
O Boże, umarłem czy to naprawdę firmowa garderoba?
To firmowa garderoba. A ja idę właśnie na zakupy.
- Nie! - Tak.
Pogadamy po spotkaniu.
Jasne, pa. Dzięki.
Przyjdź potem pokazać, co wzięłaś.
Jesteście moje.
Musimy rozdzielić pracę Juliena.
Przejmę jego klientów. Czuję się trochę odpowiedzialna.
Pewnie czujesz się okropnie?
Niespecjalnie.
Każdego można zastąpić. Pamiętaj o tym.
Luc, zajmiesz się eventem Boucheron.
Przyjdą dziś na spotkanie w sprawie wyników sprzedaży.
Oczywiście.
Pytanie. Czy ja na pewno jestem tu odpowiednią osobą?
Nie pracowałeś nad tym z Julienem od miesięcy?
W roli pomocnika.
Ten event potrzebuje większej szczegółowości.
To tylko lunch
w pięknym miejscu z piękną biżuterią
dla wybranych klientów Boucheron. I tyle.
To biżuteria haute.
Ci ludzie mają lupki jubilerskie i wyłapują każdy szczegół.
Same wiecie… Nie, nie.
A jeśli nie jestem dość haute?
Nie ma innej opcji.
- Ale… - Skończyłam już ten temat.
Moim zdaniem jesteś dość haute.
Dzięki.
Mam wracać, tak?
Beze mnie masz doła.
Tak! Bo zostawiłeś mnie z imprezą Boucheron.
Nie znam się na tym,
a szefostwo przychodzi dziś na podsumowanie!
Pracowaliśmy nad tym razem.
Wiesz tyle, co ja.
Logistykę ogarniam.
Brakuje mi dobrej gadki.
Muszę znać się na biżuterii, menu,
rodzajach soli na stole.
Albo manufaktur porcelany. To twój konik.
Dobra. Kiedy przychodzą?
Za 20 minut.
Będziesz moim dłużnikiem.
Goście zaczną przybywać w południe.
Personel eskortuje ich do prywatnej windy,
która zawiezie ich do 26 Vendôme.
W sali będą ustawione stoły i szkatułki z biżuterią.
W sali będą…
Coanna dostarczy kwiaty.
Sztućce dostarczy Christophe.
Sztućce dostarczy Christophle.
Naczynia dostarczy Bernard… jakiś tam.
Bernardaud.
Oui. Bernar, tak jak mówi Sylvie.
Co podacie gościom?
Zamawiamy lunch. Chcesz coś?
Chwileczkę.
Jedzenie na pewno będzie wspaniałe.
- Firma płaci za lunch? - Tak.
Zapłacicie za cały lunch, prawda?
Oczywiście, Luc.
I to dużo.
Bagietka z szynką i serem.
Świetnie.
Szanownym gościom podamy bagietkę z szynką i serem.
Klasyka… i prostota.
Z frytkami.
Czy to hors d'oeuvre?
Hors d'oeuvre?
To jest pytanie?
Czy to hors d'oeuvre?
Jako hors d'oeuvre podamy sałatkę z krewetkami na ciepło.
Sałatka z krewetkami na ciepło.
Razem z bagietką z szynką i serem.
- Dziwne połączenie. - I obrzydliwe.
Bagietkę zamawiałem na swój lunch, idioto.
Gwiazdą imprezy jest kolekcja Quatre, więc to ona będzie błyszczeć.
Musimy nieco ulepszyć menu.
Tak. Nie chcemy, żeby goście się pochorowali.
Nikt się nie pochoruje.
To będzie wspaniały event. Daję słowo.
Hej, sexy. Spodobasz się Nico.
Jesteś śliczna. Nie, ty jesteś śliczna. Podobasz mi się.
Uszanowanko. Co mówisz?
Też chcesz iść do domu z mamą Mindy? Dobrze.
Excusez-moi.
Bonjour.
Pierwszy raz w garderobie?
Tak, ale dostałam zgodę. Przysięgam.
Oczywiście.
Ale kobiety nie powinny przychodzić do firmowej garderoby same.
Tylko z towarzyszem.
Myślałam, że potrzebuję koszyk,
ale w sumie lepiej, by ktoś trzymał mi ciuchy.
To nie takie proste.
Powiedziały mi o Louisie,
że lubi sam wybierać ubrania dla kobiet pracujących w JVMA.
Niech znajdzie sobie inne hobby, bo to jest trochę obleśne.
Totalnie obleśne.
Nalega, by kobiety przymierzały ubrania przy nim.
Mówisz poważnie?
Jeśli się nie zgodzisz, uzna,
że guzik wiesz o modzie.
I nie awansujesz.
A jeśli się zgadzasz…
Zostajesz i jesteś napastowana.
To okropne.
Pogadasz o tym z Nico?
To jego ojciec.
Nie wiem, co zrobić.
Przepraszam.
- Dzwoni ktoś z Grecji. - Co?
Daj na głośnik.
Halo, tu Emily.
Cześć, Emily, mówi Sofia.
Dostałam twoją wiadomość. W czym mogę ci pomóc?
Cześć.
Chcę, żeby Camille była szczęśliwa, naprawdę.
Czy może dać znać Gabrielowi albo swoim rodzicom,
że nic jej nie jest?
Przestaliby się martwić i byłoby super.
Wybacz. Nie rozumiem.
Cześć, mówi Mindy.
Wiemy, że Camille jest z tobą.
Fajnie, że macie siebie,
ale Camille nie może tak po prostu znikać.
Martwimy się o nią.
Nie wiem, o czym mówicie.
Ostatnio rozmawiałam z nią, jak miała wyjść za Gabriela.
Złamała mi serce.
Więc też nie wiesz, gdzie jest?
Nie. Co się dzieje?
Nie można tam wchodzić.
Co teraz? Dostałaś pocztówkę z Grecji?
Nie. Dzwoniła Sofia.
Nie wie, gdzie jest Camille.
Ona naprawdę zaginęła.
Bastian, zastąpisz mnie?
Dokąd idziesz?
Do Megève. Rodzina Camille ma tam domek.
Tylko tam nie sprawdzałem.
Ukrywasz przede mną coś jeszcze?
Nie.
MOŻEMY SIĘ SPOTKAĆ? CHODZI O CAMILLE.
TO PILNE.
Klub jest już prawie gotowy.
Widziałaś, Sylvie?
Jest przepiękny.
Widziałam.
Jestem umówiona z prasą
na kilka artykułów o klubie.
Znalazłeś sobie zwycięski zespół.
Też tak myślę.
Pójdę zapłacić.
Dzięki, kochanie.
Jestem gotowy zapomnieć o przeszłości,
by wykorzystać potencjał tego projektu.
Mam nadzieję, że ty też.
Nie zgodziłabym się, gdyby przeszłość miała być problemem.
Dobrze.
Oboje chcemy, by Laurentowi się udało.
Załatwmy to.
Oczywiście.
Jadłaś dziś śniadanie z Louisem de Leonem?
Nie. Jadłam śniadanie z Laurentem i Louisem de Leonem.
JVMA inwestuje w klub mojego męża. Chcą, byśmy go reklamowali.
Jakieś pytania?
Nie, skąd.
Myślisz, że to dobry pomysł?
Jak będzie mnie interesować twoja opinia, to o nią poproszę.
Pracowałaś w JVMA, prawda?
Dawno temu.
Podobno mają tam garderobę, do której Louis zaprasza młode…
Wolę nie rozgrzebywać niesmacznych historii z przeszłości. To inne czasy.
Może wcale nie takie inne.
Zamknij drzwi. Siadaj i mów, co wiesz.
Emily, musisz mi pomóc z lunchem dla Boucheron.
- Jasne. - Udaję, że wiem o nich wszystko.
Ale tak naprawdę nie wiem nic.
A przez ciebie Julien nas zostawił.
Nie tylko ja jestem tu winna.
Nie będziemy wskazywać palcami. Wiem jedno: mamy przejebane!
Luc. Uspokój się.
Poradzimy sobie z tym razem. Obiecuję.
Naprawdę?
Dziękuję. Wiedziałem, że mogę na ciebie liczyć.
Idę tam teraz, upewnić się, że wszystko jest, jak należy.
Ja przyjdę później. I nie martw się.
Wszystko będzie dobrze.
Dziękuję.
CHCESZ POGADAĆ O CAMILLE?
BĄDŹ ZA GODZINĘ W KAWIARNI PRZY PLACE DE LA MADELEINE.
BĘDĘ!
Powiem wprost. Nie ufamy ci.
Ludzie się martwią.
Gabriel, rodzice Camille.
Tu nie chodzi o mnie.
Chyba że ty jej coś zrobiłaś.
Na pewno tak nie myślisz.
Skąd. Nie miałabyś szans.
Camille jest silniejsza.
Jest też jedną z moich pierwszych przyjaciółek.
Pokazała mi, że nie każdy Francuz mnie nienawidzi,
bo jestem Amerykanką.
Nienawidzą cię, bo kradniesz chłopaków.
Camille pewnie zajmuje się swoim problemem.
Myślisz, że chce zrobić sobie aborcję?
Tak. W tym kraju to legalne.
Elise, nie sądzę, że zrobiłaby to sama.
Też tak myślę.
Ja też.
Próbuję tylko jakoś usprawiedliwić jej zniknięcie.
Znikała tak już wcześniej.
Gdy chciała uciec od Gabriela czy rodziców,
ale zawsze była w kontakcie z nami.
Zawsze.
LUC JA JUŻ NA MIEJSCU. GDZIE JESTEŚ?
Muszę wracać do pracy.
Wiem, że zależy wam na Camille.
Mnie też. Pozostańmy w kontakcie.
Dobrze.
No i musimy zapłacić za jej mrożoną herbatę.
Co za brak manier.
Przepraszam za spóźnienie.
Gdzie byłaś? Zaraz zaczną przychodzić goście.
Z koleżankami Camille, bo zaginęła.
Qui, Camille? O nie.
Jest piękna. Oby nic się nie stało.
W końcu do nas dołączyłaś.
Camille zniknęła. Podejrzewają przestępstwo?
Nie sądzę.
Mam nadzieję. Prowadzi galerię, a nie dyktaturę.
Nie odzywała się od czasu ślubu.
W dodatku jest w ciąży z Gabrielem.
A gdzie Gabriel?
Szuka jej jak reszta.
Pewnie tylko potrzebuje przerwy
i wolałaby, by zostawiono ją w spokoju.
Też bym wolała.
Kolekcja Quatre. Po jednym prezencie na gościa.
Niczym w filmie Antonioniego Przygoda.
Facet płynie w rejs z dziewczyną i jej przyjaciółką.
Dziewczyna znika.
Odnajdują ją?
Nie.
Jej chłopak i jej przyjaciółka mają romans
i zapominają o niej.
Pochłaniają ich własne sprawy.
Czy ktoś ją zabił? Czy spadła w przepaść?
Kto wie? A oni dbają tylko o siebie.
To okropne.
Okropne jest to, że dziś nie zrobiliby już takiego filmu.
Jest GPS. Można śledzić telefony ludzi.
Przez technologię nie ma dobrego kina.
O Boże, Luc.
Udostępniła mi swoją lokalizację w Saint-Tropez.
- I nadal jest widoczna? - Zobaczmy.
Tak! Jest w Giverny.
Wspaniale. Ogrody Moneta.
Gabriel jest w Megève. Co robić?
To, czego nie mógł Antonioni. Sprowadź ją z powrotem.
Merde. Poradzisz sobie?
Raczej nie.
Nie mogę stać na drodze dobremu sequelowi.
Bonne chance.
Jak ci się podoba nowe biuro?
Uwielbiam je.
Czuję się produktywny.
Powietrze jest inne.
I żadnych dramatów.
Nie obiecuję, że nigdy ich nie będzie.
Wtedy po prostu zamknę drzwi.
Chcę powierzyć ci
specjalny projekt.
Świetnie.
Jest prestiżowy.
Pracowałbyś wyłącznie z Pierre'em Cadault.
Czyli z Gregorym Dupree?
Jest nieznośny.
Oui.
Lu-Anne, Philippe.
Oboje pięknie wyglądacie.
Wszystko w porządeczku?
Nie, Luc. Możesz wyjaśnić ten obraz na ścianie?
To logo Boucheron.
A wygląda jak rowerzyści.
Co? Wybaczcie.
To moja tapeta.
To oryginalne zdjęcie z Tour de France z 1985…
Wyłącz to.
Tak. Voilà, tak lepiej.
Dziękujemy.
Ale to 20. rocznica linii Quatre.
Liczyliśmy na coś więcej.
Coś empirycznego, innowacyjnego.
Jak promujecie kampanię na socjalach?
Stworzyliście filtr?
Gdzie Emily?
Nie mów, że jej nie ma.
Mamy wrażenie, że czegoś brakuje.
I to dużo.
Tak, macie rację.
Czegoś brakuje.
„Czegoś brakuje” to motyw tej kampanii.
Bo gdy czegoś brakuje,
wszyscy zwracają na to uwagę.
Idźcie na miejsca i przygotujcie się na finałowy akt.
Jasne, wybaczcie.
Przepraszam, tak mi wstyd.
Niepotrzebnie. To znaczy, że niespodzianka się udała.
Nienawidzę niespodzianek. Mam nadzieję, że wiesz, co robisz.
Ja też.
Przepraszam.
Panie i panowie, proszę o uwagę.
Podczas gdy wy raczyliście się tym smakowitym lunchem,
jeden z naszyjników Boucheron z linii Quatre zaginął.
To znaczy, że wszyscy na tej sali są współwinni.
Zapraszam do udziału w ekskluzywnych poszukiwaniach
zaginionej biżuterii.
Trzeba tylko polubić Boucheron na Instagramie.
Codziennie będziemy dodawać wskazówki, aż naszyjnik zostanie odnaleziony.
Kto znajdzie naszyjnik Quatre, może go zatrzymać.
Tak.
Nie ma za co.
Zasady konkursu opublikujemy na Instagramie.
Pamiętajcie, by publikować zdjęcia z poszukiwań
oraz oznaczać Boucheron i linię Quatre.
Tak, jak chiffre quatre.
Tego nie ma w budżecie. Nie możemy oddać naszyjnika.
Oczywiście, że nie. Co ty sobie myślałeś?
Nie martwcie się.
Nie będziecie musieli niczego oddawać.
Czasami w życiu coś się gubi i już się nie znajduje.
Tak bywa.
Będziemy publikować wskazówki, aż im się to znudzi.
Zapomną o tym i zajmą się własnym życiem.
JESTEŚ W DOMU CLAUDE'A MONETA GIVERNY, FRANCJA
Przepraszam.
Pani tu pracuje?
Oui. Oprowadzam po domu.
Świetnie.
Szukam koleżanki. Gdzieś tu się kręci.
Pewnie czyści liście lilii wodnej.
To tradycja, którą zapoczątkował sam Monet.
Chętnie opowiem ci o tym więcej.
Super. Opowiesz mi po drodze?
Oczywiście.
Monet zakupił wszystkie rośliny wodne w szkółce Latour-Maliac.
Szkółka stworzyła nową odmianę kolorowych lilii wodnych,
które wprowadzono w 1889 roku na światowych targach w Paryżu.
Wcześniej w Europie były tylko białe lilie wodne.
Tam jest. Pójdę się przywitać.
Łódki są tylko dla wolontariuszy.
Więc zgłaszam się do pracy.
Camille.
Emily, nie chcę z tobą gadać.
Jasne, rozumiem. Chcesz być sama.
Właśnie. Więc daj mi spokój.
Ja tylko przekazuję ci wiadomość.
Jasne, specjalizujesz się w tym.
Powiedziałaś Gabrielowi o Sofii. Teraz oboje do mnie piszą.
Przyjechałam tu pomyśleć, a przez ciebie nie mogę.
Wypraszam sobie.
Martwią się o ciebie.
Twoja rodzina, Gabriel i ja.
Więc powiedziałaś mu, że go zdradziłam,
żeby poczuł się lepiej?
Nie! Bo mam dość twoich tajemnic.
Twoja rodzina i przyjaciele zrobili sobie ze mnie worek treningowy.
Uwielbiasz dramatyzować.
Przecież to ty zniknęłaś.
Nie przyjechałaś aż tutaj dlatego,
że się martwisz. Czujesz się winna.
Oczywiście, że tak, bo biorę odpowiedzialność za swoje czyny.
W przeciwieństwie do ciebie.
Chciałaś zakończyć swój związek,
a łatwiej było obwinić mnie, niż to przyznać.
To nieprawda.
Przestań uderzać w moją łódkę.
Ale to prawda.
W nic nie uderzam, tylko chcę zabrać cię do domu.
Idź sobie!
Camille!
O Boże.
To na pewno była twoja wina!
Nie spodziewałam się takiego zachowania po dorosłych,
a co dopiero wolontariuszach.
Pływanie w stawie jest zabronione. Dobrze o tym wiecie!
Skandal!
Co powiedziała?
Że nie wolno tu pływać.
Nie pływałam, próbowałam tylko nie utonąć.
Przekażę darowiznę, żeby nie dali nam dożywotniego zakazu wstępu.
Dzięki.
Nie ma za co.
I przepraszam.
Użyłam cię jako wymówki.
Nie spodziewałam się tak szybkiego ślubu,
ale zobaczyłam, jaka szczęśliwa była moja rodzina i Gabriel,
więc się zgodziłam.
Ale nie mogłam.
Rozumiem, że nie chciałaś ich zawieść,
ale rób to, co jest dobre dla ciebie.
Nie tylko dla mnie.
Będę mamą.
Gratulacje.
Nie chciałam nikogo skrzywdzić.
Chciałam tylko pomyśleć.
I co wymyśliłaś?
To w Giverny zakochałam się w sztuce.
Tylko tu można zrozumieć,
dlaczego impresjoniści malowali w ten sposób.
Chcieli… uchwycić naturę.
Nie zawsze jest idealna.
Ale jest piękna.
Wracamy?
NIEZNANY NUMER
Pani Grateau, mówi Noëlle Regnier z Le Monde.
Pisałam do pani.
Chcę porozmawiać o czasach, gdy pracowała pani w JVMA,
zwłaszcza dla Louisa de Leona.
Przepraszam, ale jestem zajęta. Do widzenia.
Dziękuję.
Dzięki, że mnie zastąpiłeś.
Cześć, Gabriel.
Sofia.
Pewnie nie chcesz mnie teraz oglądać.
Przyjechałam tu prosto z lotniska.
Chcę pomóc ci znaleźć Camille.
Muszę być o nią spokojna.
A potem wrócę do domu.
Emily znalazła ją w Giverny.
Właśnie wracają.
Ale zanim pójdziesz,
powinniśmy się czegoś napić.
Dobrze.
Stresuję się.
Ucieszy się na twój widok.
Tak myślisz?
Nigdy więcej tak nie znikaj.
Przepraszam.
To działo się tak szybko. Nie chciałam niczego żałować.
Mówisz o dziecku?
Nie, o naszym ślubie.
Nie musimy brać ślubu.
Już jesteśmy rodziną.
Co by nie było.
Sofia?
Z nerwów nie mogłam usiedzieć w Atenach.
Tak się martwiłam.
Kocham cię, Camille.
Ja ciebie też.
Tak?
Tak. Mam ci tyle do powiedzenia.
Chodź.
Wszystko gra?
Tak.
Wiem, jakie to uczucie, zakochać się w kimś innym.
Gdybyś czegoś potrzebował, jestem u siebie.
Napisy: Anna Kurzajczyk