Estou ben.
Xa vai.
Ola.
Bonjour.
- Non está. - Non veño por Emily, veño ducharme.
Teño un baño e dúas mulleres que o monopolizan.
- Será un intre. - Dálle.
- Eu xa marchaba, tarda o que queiras. - Grazas.
E, se fose ti, non usaría a luffa rosa.
Iso.
Bo día, Emily.
Bonjour.
Non che leva Gabriel os pasteis? Ti xa tes carga abonda.
Gústame pasear pola mañá.
Pero case arramplo coa pastelaría.
Comprei para tres. En fin, catro.
- Vas ter xemelgos? - Non, ho. Dígoo por Sofia.
- Bonjour, Emily. - Bonjour.
Quedaban pains aux raisins?
E que? Como vos vai aí ós tres?
Parece que montastes un campamento.
- Onde dormes? - Na cama de Gabriel.
Xenial, é moi cómoda.
El durme no sofá.
Así ten sentido.
Debes pensar que estamos tolos, non?
Que? Para nada.
Para nada. En fin, vou prepararme e marcho ó choio.
Vémonos.
Deica!
- Deica! - Deica!
Min, seguen as dúas aí.
Ese piso debe ser unha lata de sardiñas.
Sei que sempre me dis que non me meta,
pero non entendo como Gabriel lle deixa á súa exmoza,
ou á súa exprometida e á súa moza, que volven estar xuntas, quedar con el.
Parece que montou un harén.
É unha francesada ou que? Aquí é legal a poligamia?
E eu fun correr e sabes que vin?
Tíos. Tiarróns. Por todas as partes.
París está ateigado deles.
Estaba tan centrada en Gabriel e Alfie que esquecera o que era estar libre.
- Agora que non estou con ningún… - Non estás con Alfie?
E o bico de Roland-Garros?
Que fas ti aquí?
Ocupáronme a ducha. Perdoa, asusteite?
- Home! - Dásme unha toalla?
Oíchelo todo e non me cortaches?
E perder o conto desa carreira túa tan estimulante?
Nin de broma.
E sei que non estamos moi cómodos, pero é só ata que atopen outro sitio.
Maison Lavaux, Baccarat. Heartbreak.
Entusiásmanos lanzar Heartbreak,
a fantástica colaboración de Maison Lavaux con Baccarat.
Baccarat creou unha obra de arte.
Foi un pracer.
- Ai, non, esta rompeu. - Son todas así. É o deseño.
Enxeñoso.
Desculpade, equivoqueime de tren.
Bonjour, Alfie.
É hora de falar da festa de lanzamento en Maison Baccarat.
- Grazas por albergala. - Claro.
Nin os mellores coleccionistas rexeitan unha festa.
Para seguir o alcance en redes
tamén invitamos selectos influencers
para que publiquen co cancelo #FestaHeartbreak.
Antoine, pareceríache ben saír nas fotos?
Nunca me oporei a posar con mulleres guapas.
E homes. A fragrancia é unisex.
Que te inspirou a crear unha fragrancia unisex?
O meu divorcio.
Deime conta de que o desamor é universal.
Todo o mundo o sofre.
E todos están a confirmar a súa asistencia.
Encántalles o da mascarada.
Ademais, Baccarat colocará un coche de cabalos
en fronte do edificio para sacar fotos.
Por que facemos isto?
Perdón?
Hai algún problema?
Que relación garda o evento coa marca?
Que ten que ver unha mascarada co desamor?
Porque ás veces non queres que todos saiban como te sentes.
E cun anteface, podes ocultalo.
Se queres, podes finxir ser outra persoa.
Alguén sen o corazón partido.
O amor é unha mascarada.
PRAZA DE VALOIS
Alfie, que sorpresa!
Bonjour, Camille.
Non te vía dende…
Xa. Quixen pasar algo desapercibido.
Sinto moito o que dixen.
Síntome fatal por facer que Emily e mais ti romperades.
Non é culpa túa.
Contaches a verdade. Eu sabíao e eles tamén.
Eles?
Emily e Gabriel.
Mira, eu deixeino porque a pesar do que din,
aínda están namorados e eu non quero interpoñerme.
Porén, agora serían libres de estar xuntos
e non están xuntos.
Que sacas ti de aí?
Un pracer, Alfie.
Igualmente.
O Kir Royal, o cóctel favorito de miña nai.
Vaille facer graza ver os mozos bebelo en lata.
Cres que o van beber os mozos?
Coa publicidade axeitada, si.
E se facemos unha versión sen alcohol?
O sector está en auxe polo movemento sober curious.
Sober que?
Sober curious.
Sobre todo Gen Z e millenials que enfocan o alcohol dende o benestar.
Non son abstemios, só exploran a vida sen alcohol.
Entón beben, pero non falan do tema?
O contrario. Non beben e non calan a boca sobre o tema.
Paréceme que precisan unha copa.
Será popular nos EUA, pero é a antítese da cultura francesa.
Maman botábame brandy no biberón.
Agora entendo.
En Francia prohibiron o Dry January por orde de Macron.
Así que…
Búscao en Google.
Grazas, Emily, pero non creo que meus pais o vexan.
As bebidas sen alcohol non son só para abstemios.
Tamén valen para embarazadas.
Vaia. Désolée.
Nada, tranquila.
Como? Félicitations, Camille.
Xa o sabiamos. Contóunolo Emily.
Moi ben. Creo que rematamos.
Listo.
NOËLLE REGNIER: SIGO INTERESADA EN LOUIS DE LEON.
CHÉGAME CUNHAS FRASES.
SYLVIE: SÍNTOO.
NOËLLE REGNIER: PODERÍA CAMBIAR AS COUSAS.
Non, eau gazeuse non,
pero tedes bebidas sen alcohol que saiban a alcohol?
Estudo de mercado. Hai lugar para Chamère sen alcohol.
Preguntarei na barra.
Moi ben.
Dous viños sen alcohol. Grazas.
É cousa miña ou tódolos homes de París están máis bos de súpeto?
Sempre estiveron bos,
pero estabas perdida nos ollos verdes de Gabriel.
A ver, son azuis.
Dásme a razón.
E esta mañá vinlle máis cós ollos.
- Estaba na ducha e non me avisaches. - Que? Fíxenche un favor.
Tiñas que unirte e mollarte con el.
Por favor.
Nalgún momento puido pasar algo, pero vai ser papá.
E Alfie púxoseme parvo no traballo. Paso olimpicamente dos dous.
Abstinencia de nabos?
Se lle queres chamar así…
Moito coidadiño.
Intenteino unha vez e foiche un diluvio de pirolas.
Era coma nadar en…
Viño. Xusto a tempo.
Pídeno moito?
É a primeira botella que abrimos. Moito non o piden.
Esas embarazadas pedírono.
É viño normal.
Saúde.
Embriagador.
- Ten corpo. Sábeme a kombucha. - Ou a zume de mazá podre.
En fin, mira esta mensaxe de meu pai.
- "Estou orgulloso de ti." - É bonito, non si?
Para nada. Só é porque saio con Nicolas.
Encantaríalle que casase coa familia real da moda.
Seguro que non o di por iso.
PAPÁ: ESTOU ORGULLOSO DE TI.
Si, dicíao xusto por iso.
Son consciente de que meu pai podía ser moito peor.
- Coma o de Nicolas? - Xusto.
Así a todo, odio que me siga afectando tanto.
Perdón, posnos un viño de verdade, s'il vous plaît?
- Vale. - E chopos de tequila. Dobres.
Dous. Marchando.
Deste lado irán as hamacas e aí ó fondo as casetas.
É moito investimento.
- Non investimos nós. - Por iso me preocupa.
Sempre fuches independente. Agora queres ter xefe?
Xefe?
De quen falas?
JVMA, Louis de Leon…
Louis de Leon é o meu socio, non o meu xefe.
Que che pasa, Sylvie? Non queres que abra un club en París?
Vouche facer sombra?
Laurent, non me gusta ese home.
Non me fío del.
Pois fíate de min. Cre en min.
Non se trata de ti!
Claro que non.
Creo que todo o que fai, o club, traballarmos xuntos,
- é para mercar o meu silencio. - O teu silencio?
Non ten nada que ver contigo.
O xornal Le Monde
quere que lles fale do seu comportamento coas empregadas.
E creme, non é agradable. Sei do que falo.
Creo que sen min non teñen artigo.
Luc!
Vives nun barco?
Vivo.
- Como non. - Adoito atracar alá.
Vémonos!
- Salut. - Veña. Salut.
Por certo!
Non che agradecín o do restaurante.
Non.
Trouxeches a túa amiga, a inspectora de Michelin.
Non, pero ela só inspecciona pneumáticos Michelin.
Só é inspectora de calidade.
Pois perdoa, eu pensaba que…
Déixote cos teus… suxeitadores.
Merda.
Es do que non hai, Luc!
Só estás comigo pola estrela do teu amigo.
Usáchesme.
Que? Non, para nada. E non é un amigo, é un cliente.
Peor mo pos. Tráfico de información culinaria.
Pero dixeches que merecía a estrela.
Dixen, pero non podemos ter favoritismos.
Se Michelin descobre que xa non son anónima
e que non seguín as normas do sistema,
o teu cliente nunca recibirá a estrela e non lle irá nin cristo ó restaurante.
Marianne, agarda!
Perdoa. Marianne, non marches.
Non me queres aquí.
- Encántame terte no barco. - Non teño nin cepillo de dentes aquí.
Marianne, e o desta noite? Virás igual á festa de Heartbreak?
- Non. - Non?
O meu anonimato é de suma importancia.
Non poden volver vernos xuntos, Luc.
Perdo a todo o mundo.
Primeiro ti, agora Marianne.
- Eu? - Si.
Aquí estou, non? Pero teño que volver ó traballo.
Que tal JVMA?
Quel bordel.
Bordel… Un lupanar?
Tamén significa desastre.
- Si, coma min. - Que? Non es un desastre, Luc.
Perdoa por meterte na leria da estrela Michelin de Gabriel.
E Marianne dixo algo do tema? Segue adiante ou…?
Podes deixar de pensar no teu chef?
Certo, non é o momento.
Estás enfadado?
Síntome mal pola túa marcha.
Deberías.
Pero non foi só por ti.
Non me valoraban
e o teu americanismo fíxomo ver ben clariño.
Así que merci.
De nada.
E Sylvie? Preguntou por min?
Quero desculparme, pero ignórame as chamadas.
Esta noite irá á festa. Podes vir e falar con ela.
E como é de antefaces, nin te verá chegar.
E entón…
Café.
Todo me lembra a Marianne.
E por riba ris?
Esperas o teu príncipe azul?
Oui. Chámase Jacques e ten cinco estrelas.
Un partidazo.
A onde vas?
Ó lanzamento do novo perfume de Antoine: Heartbreak.
Era esta noite?
Invitoume, pero non podo deixar o restaurante.
Esa estrela esixe manter as aparencias.
Por que unha mascarada?
Alfie dixo o mesmo.
Os antefaces permítenche agocharte.
Podes pasalo ben e bailar
e finxir que es unha persoa sen complicacións.
Vesme complicado?
Creo que tes moitas responsabilidades.
Non deberían interpoñerse entre nós.
Entre nós?
Sigo a sentir o mesmo por ti.
E ti?
Creo que o único xeito de que o noso funcionase…
sería sermos persoas distintas.
Agardas o momento perfecto?
Excusez-moi?
Tanto se me ve?
Vai saír xenial, vale?
Aínda que Sylvie te adore, nunca o di.
Ou iso quero pensar.
Bonne chance.
Champaña?
Somos xemelgas!
As grandes mentes visten igual.
A Glámara foi unha idea xenial, por certo.
Si? A ver.
Tres, dous, un, pose!
Incroyable.
Véxote logo.
Moi ben.
- Estiveches incrible, Antoine. - Tanto Heartbreak séntame mal.
De que falas?
Bótanmo á cara en cada foto.
Vou tomar o aire.
Bule, só cinco minutos!
As influencers teñen que influenciar!
Ola, Cooper.
Ola.
Quedou todo magnífico. Pídoche perdón polas queixas.
Non captaches a miña sofisticación.
Xusto, moito nivel para min.
Nunca te vira en smóking.
Pois cando me vexas bailar…
Dáseche de perlas!
Miña nai era fan dos programas de baile. Ós 12 anos xa ía con ela a clases.
Que cuquiño.
Creo que a fragrancia vai ser un éxito. Sabes que significa iso?
- Estás obrigada a traballar comigo. - E ti estás obrigado a seguir en París.
Seica si.
Non está tan mal, pero boto en falla vivilo contigo.
Disque non estás con Gabs.
Supoñía que estarías con el.
Non estamos, non.
Perdoa por actuar así no tenis.
Cría que me interpoñía entre vós.
Enténdoo. Estabas doído.
Tiña o corazón partido, Cooper.
- Estou na festa axeitada. Unha dobre? - Dobre?
Mi ma!
Ei! Vistes a Antoine por aquí?
Pois vai buscalo. As influencers están a impacientarse.
Xa vou. Agora mesmiño.
Bonsoir.
Marchaches do restaurante?
O restaurante?
Que restaurante? Debe confundirme con outro.
Alguén máis complicado ca min.
Vaia, e logo quen es ti?
Son… David…
Guetta.
O picadiscos?
Outro David, pero dinmo moito.
E vostede quen é?
Anna O'Leary. Son profe de mates en primaria.
Encantado, señorita O'Leary.
É irlandesa?
Son, claro.
Non me fagas imitar o acento, por favor.
Debes perdoarme, David, pero teño que atopar a Antoine.
Espero volver vela, señorita O'Leary.
Marianne! Non poden vernos xuntos.
Co anteface si,
pero métesme nun apuro.
Non podo revelarlle a miña identidade ó chef Gabriel.
Vai contra as normas Michelin.
E non podo notificárllelo. Despediríanme.
Só correría un risco así por alguén que me tome moi en serio.
- Eu. Eu tómote en serio, Marianne. - Nin sequera vivimos xuntos.
Daquela múdate ó barco comigo.
- De verdade? - De verdade.
Volvo agora.
E iso?
Chef!
Estiven moitas veces no teu restaurante e é bo.
Porén, para conseguir unha estrela, precisas un reposteiro de nivel.
E eu non che dixen nada.
Grazas, sexas quen sexas.
- Ola! Chego tarde. - Ola.
Custoume meterme soa neste vestido. Perdín algo?
Cos antefaces, os sentimentos saen á luz.
De quen falas? De Gabriel ou de Alfie?
Dos dous.
Pensei que podía esquecelos, pero cada un é importante ó seu xeito.
E tócache elixir.
Alguén se quentou de máis cos Bridgerton.
Estamos de broma?
É mellor volver dentro.
Nicolas está de camiño, vou agora.
E Em, sobre a túa elección, non lle deas tantas voltas.
NOËLLE REGNIER: GRAZAS POR FALAR. AQUÍ VAI A PREVIA.
LOUIS DE LEON: ACOSO ENTRE COSTURAS
AS EMPREGADAS DE JVMA EVITAN O GARDARROUPA DA MARCA.
SYLVIE GRATEAU DESVELA ASCENSOS EN TROCO DE FAVORES SEXUAIS.
Mindy.
Bonsoir.
Quería agradecerche o que lle dixeches a Emily.
Dígolle moitas cousas. Falas do sombreiro que levou á oficina?
Perdón por intentar impedirllo.
Non. Falo do gardarroupa. En JVMA.
Contoucho?
Contou. E fixo ben.
Os homes como Louis de Leon deben pagar polas súas accións.
Claro.
NICOLAS: NON PODO IR. VÉS TI Á MIÑA CASA? É IMPORTANTE.
Perdoa, debo marchar.
Tranquilo, é auga. Abonda de Heartbreak na cara.
Merci, Emily.
Un segundiño… Xa está, perfecto.
Allons-y.
Grazas por arranxalo todo.
Agora podemos relaxarnos e pasalo ben.
Viñeches con alguén?
Pois…
Vin, si.
Así me gusta. Pásao ben.
Queres bailar?
Xa non somos Anna e David?
Podemos ser nós mesmos.
Ás veces gustaríame que non houbese ninguén máis.
Só nós os dous.
E non pode ser?
Non quero estar contigo por obrigación, quérote e punto.
Nunca debín deixarte, cometín un erro descomunal.
Pois aquí non cometiches erro ningún.
Un momento, non es…
Confundíchesme con Emily.
Xa dicía eu que as mascaradas son unha parvada.
Boa noite.
- Julien? Que fas aquí? - Levas un vestido divino.
Permítesme?
Adiante.
Síntoo moito, Sylvie. Odio que esteamos así.
- Sabes o agradecido que che estou… - Julien, déixao.
Non pasa nada, sen rancores.
- En serio? - En serio.
Es da familia. Sempre tes a porta aberta.
Grazas.
Pero debo dicirche…
…que non é o mellor momento para ires a JVMA.
Mira moi ben con quen bailas.
SYLVIE: MEU BEN, PERDÓAME.
Acabo de ver o artigo.
Fixeches o correcto.
Xa veremos.
Con permiso, Antoine.
SYLVIE: MEU BEN, PERDÓAME.
LOUIS DE LEON: ACOSO ENTRE COSTURAS
Podes crer a merda que contan de meu pai?
Semella irrefutable.
Estás ben?
Levan anos intentado acabar coa familia.
Só son embustes.
Sei que é difícil de aceptar, pero creo que é verdade.
- Eu tamén oín cousas. - Ti?
Síntocho, pero creo que el non é como ti pensas.
Queres o teu pai.
Eu tamén quero o meu,
pero partiume o corazón máis veces das que podo lembrar.
É espantoso,
pero ás veces os pais decepciónannos.
Isto vainos facer moito mal, Mindy.
Seino.
Voute necesitar ó meu lado.
E aí estarei.
Sempre que elixas o lado correcto.
Que foi?
Esta noite, a carruaxe…
Semella unha fantasía. Demasiado bo para ser certo.
E non pode ser?
Mañá xa non seremos Anna e David. Volvemos á realidade.
Por que non…
esquecemos a realidade esta noite?
Vivamos na fantasía.
Encantaríame.
Subtítulos: Abraham Díaz López