A humilde mazá é o orgullo da terra do noso chef,
así que lle chamamos Sabor de Normandía.
Co que che gusta a ti catar normandos!
Porén, as aparencias enganan.
Pensei que era de verdade.
- É un trompe-l'oeil. - Excusez-moi?
Significa enganar o ollo en francés.
Unha ilusión óptica.
Apetécevos un viño?
Si, por favor.
Deixádeme abrírvola.
Que?
É chocolate.
Case prefería o viño.
- Señoras, bon appétit. - Merci.
Vólveme tolo. Perdoade o numeriño de maxia.
E logo? Encantounos.
Unha botella de chocolate? Quen vai comer iso?
É demasiado.
Non, estivo xenial.
Deberías mandarlle unha á muller aquela.
Lembras a moza de Luc, a inspectora de Michelin?
Xa é a terceira vez que vén.
- Iso é bo, non? - É.
Non quero ilusionarme.
Talvez co Sabor de Normandía teñas máis posibilidades.
Mal non fará.
Nunca paras, eh. Es coma un carlino acelerado.
Os carlinos sonche algo vagos. Eu son un térrier. Vivimos para traballar.
Abofé.
Es coma a miña amiga Li. Vai vir agora tomar algo.
Agora vive en Londres e está en plan emprendedora.
Quero máis datos.
Valos ter, dígocho eu.
Non abras.
Abecérrasme os suflés.
- Boas! - Bonsoir.
Ola. Encantada de volver verte.
O mesmo digo.
Pedímosche un viño.
Ese non.
- Que é… - Aí che vén.
Non o creo!
Bon appétit.
Perdoade. Veño nun segundiño.
Que tal?
Tremendas sobremesas, non?
Incribles.
Gabriel vai polo bo camiño.
Camiño da estrela?
Iso depende dos deuses de Michelin.
E xa está? Non podo facer nada?
Unha cousiña si que podes facer.
Invito eu.
Ou Agence Grateau, se Sylvie mo conta como gastos.
Boa sorte, vaiche facer falla.
Nunca me saíra tan caro un saúdo. Odio as cousas fóra do meu control.
Seica os teus dentiños de térrier precisan roer algo máis.
- Li? - Verás,
quero lanzar un produto de coidado da pel en París.
Ata agora só vendo a clientes directos, pero apóianme varios inversores
e podo permitirme unha axencia de publicidade francesa,
talvez ata Agence Grateau.
A copa era un trompe-l'oeil.
- Un que? - Nada.
Cando Em aprende algo novo en francés repíteo sen parar.
Culpable.
- Cóntame máis do produto. - Xenial!
Cada vez que abro o forno,
dime a berros que lle vou abecerrar os seus marabillosos suflés moleculares.
Día de mudanza?
Si, polo menos non imos lonxe.
Axúdovos.
Merci.
Ola.
Este vai ser o cuarto do bebé.
Ou o meu estudio de arte.
Os bebés non precisan luz.
O único que fan é durmir. Válelle un armario.
E si, precisamos mobles.
Por iso imos hoxe ó Marché aux Puces de Saint-Ouen.
- Encántame esa feira. É enorme. - Non coma o piso este.
- En fin, marcho traballar. - Moi ben.
- Deica logo. - Deica.
- Boa sorte na feira. - Grazas.
Agarda, acompáñote,
que aínda nos quedan cousas no de Gabriel.
Atopei algo teu mentres desfacía as maletas.
- Toma. - Non, quero que quedes con el.
Era da túa avoa. É da túa familia.
Imos ser unha familia, gárdao.
Merci.
Bonjour.
Velaí o está!
Alédanos moito que volvas.
Eu tamén me aledo.
Pero botarei de menos o despacho propio.
Ou a miña mesa de antes.
Claro.
Foi bonito mentres durou.
Sylvie, hoxe vén un cliente novo.
Xa, recibín a túa invitación no calendario.
Pero non a aceptaches.
Veña logo…
Aceptada.
É un hidratante facial incrible, chámase Kadiance.
Xa, acepteino, non si?
- Luc. - Si?
Falamos no meu despacho?
- Os dous sós? - Oui!
E para que?
Laurent e eu estivemos ocupadísimos coa apertura do club
e non lle celebramos o aniversario.
Quero levalo cear a un sitio especial.
De acordo. Queres recomendacións?
Non, quero unha reserva nun sitio onde sexa imposible reservar.
Preguntábame se a túa amiga Marianne…
podería mover algún fío…
Home, claro! Abofé!
Encantado de axudar.
Grazas.
Pediuche un favor? Bo sinal.
Tedes que levarvos mellor para pedirlle un aumento.
Volveu contratar a Julien.
Non che sei se é o mellor momento para pedir un aumento.
E logo cando?
Chamo a L'Ambroisie.
Esta mesma noite recibirás o teu ben merecido aumento.
Paréceche?
Marianne?
Kadiance suaviza as olleiras ó momento.
Olleiras que non tiña, que conste.
Temos un gran volume de vendas en liña,
mais estanos custando gañar un lugar nas tendas físicas.
Xa, hai moita competencia.
Que pasa?
Nada. É que brillas moito.
Debería brillar tanto?
Claro.
Adeus ó mate. Ola ó húmido.
É unha moda de beleza coreana, chámanlle "pel de cristal".
Séguena tódalas influencers.
Grazas ó ácido hialurónico, péptidos e antioxidantes,
non só protexe e engade volume,
senón que conserva a humidade para darlle ese aspecto totalmente vítreo.
Ha ser o novo La Mer.
Só temos que poñérllelo diante ás clientas de produtos similares
para que o proben.
Teño un contacto en Galeries Lafayette.
Mi madriña! En serio?
Porén, os eventos de proba son caros e non sempre funcionan.
Entendo o risco.
Moi ben, chamareina.
Mi madriña!
A ver, pero brillo moito?
Moitísimo.
Dende logo.
Que? Que che parece?
É infinito.
Por onde comezamos?
Por aquí.
Mi madriña!
Non é algo cedo para xoguetes
cando aínda non temos nin mobles?
Pero é lindísimo.
Veña, sexamos prácticas.
Mira que cabalete!
Tócao.
Carballo francés e ferro.
Non quedaría impresionante na ventá que dá á praza?
Non iamos ser prácticas?
Estouno sendo.
Eu usaríao.
Que?
Dixen que vai ser o cuarto do bebé.
E serao.
Cando naza o bebé.
Falas coma se non quixeses o bebé.
Non, Camille.
Enténdoo. Arrastreite a isto.
Pero ultimamente nótote algo negativa.
Que foi iso de "válelle un armario para durmir"?
- Era unha broma. - Era? Si?
Pois claro.
Deus! Compra o cabaliño ese se tanto significa para ti.
Iso farei.
Moi ben.
En serio?
Como conseguiches reservar?
Gardo algún as na manga.
Bonsoir.
Boa noite. Benvidos a L'Ambroisie.
Nome, por favor?
Grateau. Mesa para dous.
Temos catro persoas.
- Catro? - Así é.
Os demais xa chegaron.
Oui!
Aquí.
Ola.
Mon dieu.
- Mellor buscamos outro sitio. - Para nada.
Xa que estamos, aproveitemos.
Acompáñanme?
Ola, Laurent.
- Ça va? - Ça va bien.
Boa noite.
Sentade.
Que considerado, Luc.
- Que sorpresa tan inesperada. - Non é culpa de Luc.
Lamentablemente, non podo reservar sen asistir persoalmente.
Claro.
Pero tranquilos, aquí cóidanme moi ben.
Nunca esqueceredes esta cea.
Seguro que non.
Perdoa a espera.
Non pasa nada.
Non esperaba ter tantas mesas aínda.
As novas sobremesas deben dar que falar.
Falar éche moi lento.
A mazá está glaseada,
rematada cun rabo de chocolate e unha folliña de menta.
Voilà.
Totalmente perfecta. Coma min.
Deica.
Por iso estamos completos hoxe.
Só fago o meu traballo.
E creo que Fabien fai o meu.
Apoderóuseme da cociña cos suflés e as botellas de chocolate.
E son carísimas, perdo cartos cando as piden.
Necesito unha copa. Saímos?
Lévote ó meu sitio nocturno favorito.
- Espero que non sexa a terraza. - Non. A menos que insistas.
Un toque doce para rematar a degustación.
Máis?
- Vaia pintaza. - Non podo comer máis.
E eu non podo evitalo.
Foi do mellor que probei.
Excelente comida en excelente compañía.
O pracer foi noso.
E a cea vai da nosa conta.
Vaia, moi amables.
Espero podermos devolver o favor.
Abofé.
Quero un aumento.
O que Luc intenta dicir é que che foi leal, Sylvie.
Moito máis ca Emily ou Julien.
Iso.
E estaría encantado de explorar novas oportunidades
para expandir o seu rol e remuneración en Agence Grateau.
Exactamente.
Xa vexo.
Porén, o aniversario do meu marido non é o lugar axeitado
para manter esta conversa.
Podemos falalo noutro momento.
Podemos, claro.
Aquí teñen a conta.
Grazas por obsequiarnos coa cea.
Non queremos que esas preciosas estrelas colapsen.
Ou exploten.
Tes moita cara, Marianne.
Desculpe, coñézoo?
Esta muller é unha fraude.
Que?
Non tal.
É inspectora de Michelin.
Era.
Despedírona o ano pasado por tráfico de información culinaria.
Perdoe. E como o sabe vostede?
Eu si que son un inspector Michelin.
Debes manterte no anonimato. Voute denunciar.
Adiante, por favor, denúnciame.
Gustaríame velo.
Que pasen unha boa noite.
Non puidemos convidalos desta volta.
Grazas por cear connosco.
Luc.
Mon dieu.
Non podo pagalo.
Polo menos, non sen un aumento.
Encárgome eu.
Merci.
A nosa conversa terá que agardar.
Igual cá estrela Michelin de Gabriel…
supoño eu.
Que pasa?
Vin a París porque me tiñas preocupada.
Non pensaba mudarme, e menos a un piso en fronte do teu ex.
E xa está?
Marchas?
Si, volvo á casa.
Sofia, agarda. Podemos falalo?
Sabes que? Poderías vir comigo, se quixeses.
A Atenas.
Pódense criar nenos en máis sitios ca en París.
Sabes que non podo.
É por el.
Non podes separarte nin dous bloques de Gabriel,
imaxina a 3000 km.
Non é xusto.
Camille, es unha muller incrible.
Pero eu tamén teño vida en Atenas.
Avísame cando esteas lista para vivir alí comigo.
Síntoo moito, Luc.
Por que mentiches?
Porque é o que ti querías. Impresionábate moito.
Estaría igual contigo, o demais non importa.
E se non traballas para Michelin, que fas?
Cantas veces cho teño que dicir?
Traballo na compañía telefónica.
Estás tola.
Seino.
Si que o sabes, si.
- O Bouillon Chartier? - Si.
Non te imaxinaba nun sitio así.
Sempre vexo cola fóra.
A estas horas non.
Desafogamos aquí tralas longas xeiras.
- Boas! Ça va? - Ola!
- Hugo! Guapetón! - Mira quen vén aí!
Home! Todo ben?
Emily, preséntoche a Hugo. Non lle creas nada.
- Bonsoir. - Bonsoir. Enchanté.
Permíteseme estar aquí?
Ou violo algún código de conduta do club secreto dos chefs?
Señora, rompe todas as regras.
Faremos unha excepción,
posto que Gabriel xa non pasa case nunca por aquí.
Só mira as estrelas.
Non sei de que falas.
Veña, ho, Gabriel. Non me sexas así!
L'Esprit de Gigi é un candidato e sábelo.
Hai candidatos? Publicáronos en algures?
Son díxomes de chefs.
É que somos unha comunidade diminuta e incestuosa.
Non é que nos deitemos os uns cos outros, que tamén.
Cala, ho.
Estas para vós.
E pillade ritmo, que imos xogar ó Biscuit.
- Mi madriña. - Xa.
Biscuit?
Santé.
Biscuit!
Síntoo.
Veña, don Michelin. Tócache.
Quero aproveitar para dicir…
Hai moitos rumores por aí, pero a min o que me importa
é un restaurante de alta calidade
ó que a xente queira volver moitas veces. Só iso.
Home, claro.
- É de tolos. - Si, claro.
- E á estrela non lle torcería o fociño. - Amigo!
Pois espero que a consigas, porque nese momento, amigos meus,
a vida cámbiache completamente.
- Cambia, si. - A miña xa cambiou.
Calade, oh. Veña, calade.
Cala ti.
Non sabía que os chefs eran tan divertidos.
Que fermoso.
É curioso, Pont Neuf é "ponte nova", pero é a máis antiga da cidade.
Música en directo e historia francesa? Vaia noite!
Quero conxelar este momento.
Aquí, contigo.
Quérote, Emily.
Sábelo, non?
Agora si.
Eu tamén te quero, Gabriel.
Que? Non!
Quedei bastante impresionada.
Non che sei eu.
Grazas de novo por esta noite. Paseino xenial.
Eu tamén.
Kadiance é perfecto para facer unha drenaxe linfática
e suavizar as olleiras.
Cousa que non teño.
Non é habitual que unha marca descoñecida chame tanto a atención.
Xa veremos como van as vendas.
Normalmente non acepto referencias por amizade,
pero fixeches ben en incluírme nisto.
Merci. Alédame que o risco valera a pena.
E vós xa probastes Kadiance?
- Non. - Aínda non.
Non podedes promovelo sen probar antes o brillo da pel de cristal.
Veña.
Seguro que o produto de Li é o que di?
Lembroume algo. Fixen unhas pescudas e tedes que ver isto.
Luc. Ven aquí.
Que?
Li estivo no Cubil dos raposos o ano pasado.
- Que é o Cubil dos raposos? - Nos EUA chamádeslle Shark Tank.
Apropiádesvos de todo.
Grazas ó ácido hialurónico, péptidos e antioxidantes…
Díxonos o mesmo.
É o mesmo produto.
Xa, vós esperade.
Protexe, engade volume e conserva a humidade
para favorecer a estimulación sexual e o pracer mutuo.
Tremenda crema facial.
Probeino na casa co meu marido e encantounos.
Pasamos a noite esvarando entre as sabas.
Ai, Deus.
Porén, a marxe de beneficios é moi escasa.
Non vou ir a Harrods mercar lubricante íntimo.
Kadiance é… lubricante.
Lubricante facial.
Pero eu preguntaríalles…
Non sabía nada, xúrovolo!
…para que usar…
É moi difícil penetrar no mercado da beleza,
pero este produto está a entrar con forza.
E mirádeme a pel. Parezo unha bebé.
Acabadiña de nacer.
Margaux, témosche que dicir algo.
Case mellor que sentes.
Deberiamos subirlle o prezo.
Si.
Estaba a pensar o mesmo.
Canta máis xente o queira, máis difícil debería ser conseguilo.
Concordo.
Non nos entra nada máis,
pero malo será que non haxa un oco por aí atrás.
Grazas por ser tan aberta.
Aínda non creo que lla coaramos.
Síntome fatal.
Quéreslle dicir a verdade?
Claro que non.
Pero estasme a pegar os teus malos hábitos e non me gusta.
Ai, Emily, debes pensar que todos intentan enganarte.
Non. Por que o dis?
Non llo contaches?
Luc, esa lea é túa, non miña.
Xa o falaremos mañá.
Falar o que?
Éche un pouco incómodo.
Ou ó mellor ata ris.
Resulta que Marianne xa non é inspectora de Michelin.
Non entendo. Que?
Estache dicindo que é unha fraude.
E Gabriel?
Significa que non vai recibir a estrela?
- Pero… - Emily, tranquila, déixame explicarcho.
Todo comezou cunha tórrida aventura.
Foi… Que?
Levo un tempo moi estresada.
Case caso.
Mudeime de piso.
Atraveso unha ruptura.
E esta mañá vin unhas manchiñas de sangue,
así que estou preocupada polo bebé.
Estás embarazada?
Oui.
Debín vir antes.
Fixeches a proba na casa?
Estou algo perdida.
É comprensible.
Botémoslle un ollo.
Acabo de ver a xinecóloga e díxome que…
Non estou embarazada.
Oh, là là.
Camille.
Síntoo moito. Que pasou?
Nada. Nunca estiven embarazada e punto.
Que che dixo?
Que a proba debeu dar un falso positivo,
que é raro,
pero que puido deberse á medicación que tomo.
E que non me baixaba a regra por mor do estrés.
Oh, là là.
Pasaches unha época complicada.
Estás ben?
Notaba o corpo distinto. Estaba segura de estar embarazada.
Estaba segura.
E algún día estaralo.
Si?
E como o tomou Gabriel?
Camille.
Aínda non llo contei porque…
está tan contento, tan emocionado,
foi tan comprensivo…
O bebé mantívonos en contacto.
- Que vai pasar agora? - Tranquila.
Respira. Antes de nada, precisas tempo para ti.
Cando esteas lista, xa llo dirás a Gabriel.
Ola, que sorpresa tan agradable!
Non che sei eu.
Vai todo ben?
A verdade é que non.
A moza de Luc non é inspectora de Michelin.
Despedírona hai un ano e estivo a finxir dende entón.
E por que?
Non sei. Por impresionar a Luc?
Só sei que non vas recibir a estrela.
Despois de investir tanto tempo e diñeiro.
Xa o sei. Síntoo moito.
Perdóasme un segundo?
Que fas?
Non!
Abríchelo!
Os meus suflés!
Non, os meus suflés.
No meu restaurante.
Vai collendo os teus trebellos e lisca de aquí.
Despedido.
Allez!
Sinceramente, é un alivio.
A esta rolda invito eu!
Veña!
Nunca o vira tan contento. Debería perder estrelas máis a miúdo.
Creo que se fai o duro. Mañá vaino asimilar todo de golpe.
Vou ver que tal está.
Vou por champaña.
- Ola! - Bonsoir!
Colle unha copa, estamos de festa.
Prometéronse?
Que? Non. Imaxinas? Mi madriña!
- Que se celebra? - Camille!
- Ola. - Non vou ter estrela Michelin.
E iso é bo?
É bo, si. Boísimo.
Era demasiada presión. E despedín a Willy Wonka. Toca celebrar.
E escoitade, sinceramente, teño todo o que necesito.
Un restaurante fantástico,
unha moza… intelixente e fermosa
e un bebé en camiño.
Máis afortunado non podo ser.
Champaña.
Non. Para min non. Grazas.
O bebé.
- Saúde. - Saúde!
Subtítulos: Abraham Díaz López