Skromne jabłko reprezentuje ojczyznę naszego szefa,
więc nazwaliśmy ten deser Smakiem Normandii.
Na pewno docenisz dobra z Normandii.
Czasem pozory mylą.
Myślałam, że to prawdziwe jabłko.
To trompe-l'oeil.
Excusez-moi?
Czyli zmyliły nas pozory.
To iluzja optyczna.
Może wina?
Poprosimy.
Pozwólcie, że otworzę.
Że co?
To czekolada.
Wolałabym wino.
- Smacznego, drogie panie. - Merci.
Oszaleję przez niego.
Wybaczcie ten pokaz magii.
Nam się podobało.
Butelka wina z czekolady? Kto będzie to jeść?
To lekka przesada.
Jest pyszna.
Poślij taką tamtej babce.
Dziewczyna Luca to inspektorka Michelin.
Była tu już trzy razy.
- To chyba dobrze? - Tak.
Nie chcę robić sobie nadziei.
Może Smak Normandii zwiększy twoje szanse.
Chyba nie zaszkodzi.
Nigdy nie przestajesz. Jesteś jak przebojowy mops.
Mopsy są dość leniwe.
Jestem bardziej jak terrier. Żyję dla pracy.
To fakt.
Przypominasz mi Li. Dołączy do nas na drinka.
Mieszka teraz w Londynie i niezła z niej bizneswoman.
Chętnie dowiem się więcej.
Na pewno się dowiesz.
Nie otwieraj.
Suflety molekularne mi opadną.
- Hej. - Bonsoir.
Hej. Miło cię znów widzieć.
Ciebie też.
Zamówiłyśmy ci wino.
Nie to.
- Co to… - Proszę.
Nie wierzę!
Bon appétit.
Wybaczcie. Zaraz wracam.
Desery robią wrażenie, co?
Są niewiarygodne.
Gabriel idzie w dobrym kierunku.
W stronę gwiazdki?
Bogowie Michelin zdecydują.
I tyle? Nie mogę jakoś pomóc?
Właściwie to możesz.
Zajmę się tym.
Może Sylvie pozwoli mi wrzucić to w koszty.
Powodzenia.
Żadne powitanie nigdy nie kosztowało mnie więcej.
Choć nie mam na to wpływu.
Naszemu małemu terrierkowi przydałby się nowy projekt.
Li?
Próbuję wystartować z moim kosmetykiem w Paryżu.
Sprzedawałam tylko bezpośrednio,
ale z nowymi inwestorami stać mnie na francuską firmę marketingową,
może nawet Agencję Grateau.
Nasze spotkanie to trompe-l'oeil.
- Co takiego? - Spokojnie.
Gdy Emily uczy się nowej frazy, używa jej w co drugim zdaniu.
Przyznaję się. Opowiedz mi o tym produkcie.
EMILY W PARYŻU
Gdy tylko chcę otworzyć piekarnik,
drze się, że opadną mu jego cenne molekularne suflety.
Przeprowadzka?
Tak. Przynajmniej nie mamy daleko.
Pomogę ci.
Merci.
Hej.
To będzie pokój dziecka.
Albo moja pracownia.
Dzieciom światło niepotrzebne.
Cały czas śpią. Wystarczyłby schowek.
Potrzebujemy jeszcze mebli.
Jedziemy na pchli targ w Saint-Ouen.
Uwielbiam go. Jest ogromny.
Dużo tu nie zmieścimy.
- Idę do pracy. - Jasne.
- Na razie. - Cześć.
- Powodzenia na targu. - Dzięki.
Ja też idę,
bo mamy jeszcze rzeczy u Gabriela.
Znalazłam coś twojego.
- Proszę. - Nie.
Zatrzymaj go.
Masz go po babci. Musi być w rodzinie.
Przecież będziemy rodziną.
Merci.
Bonjour.
Jesteś!
Jak fajnie, że wróciłeś.
Też się cieszę.
Będzie mi brakować własnego gabinetu.
I starego biurka.
Dobra.
Było, minęło.
Sylvie, przyjdzie dziś nowa klientka.
Dostałam zaproszenie do kalendarza.
Ale go nie zaakceptowałaś.
Dobra… Zaakceptuj.
Chodzi o świetny krem nawilżający Kadiance.
Wiem. Wcisnęłam, co trzeba.
- Luc. - Tak?
Porozmawiajmy w moim biurze.
- Tylko ty i ja? - Oui!
Ale czemu?
Byliśmy z Laurentem tak zajęci klubem,
że nie uczciliśmy jego urodzin.
Chcę zabrać go na kolację w jakieś wyjątkowe miejsce.
Dobrze.
Polecić ci coś?
Nie. Potrzebuję stolika w miejscu, gdzie trudno dostać stolik.
Czy Marianne mogłaby…
użyć swoich znajomości?
Oczywiście!
Cieszę się, że mogę pomóc.
Dziękuję.
Poprosiła o przysługę? Świetnie.
Popracuj nad tą relacją, to dostaniesz podwyżkę.
Dopiero co znowu przyjęła Juliena.
To chyba zły moment, by prosić o podwyżkę.
A kiedy będzie dobry?
Zadzwonię do L'Ambroisie.
Jeszcze dziś dostaniesz podwyżkę, na którą zasługujesz.
Tak myślisz?
Marianne?
Kadiance natychmiast niweluje cienie pod oczami.
Których i tak nie miałam.
Sprzedaż online jest duża,
ale ciężko nam przebić się do sklepów stacjonarnych.
To konkurencyjny rynek.
Co?
Nic. Po prostu strasznie się świecisz.
Tak ma być?
Tak.
Matowa skóra jest passé. Teraz w modzie jest mokry look.
Ten koreański trend to glass skin.
Wszyscy influencerzy to teraz robią.
Zawiera kwas hialuronowy, peptydy i antyoksydanty,
więc nie tylko chroni i ujędrnia,
ale też zatrzymuje wilgoć, dając pełną glassyfikację.
Czy to następca La Mer?
Musimy tylko zachęcić konsumentki kosmetyków z wyższej półki,
by go spróbowały.
Znam kogoś w Galeries Lafayette.
O Boże. Poważnie?
Ale eventy z testowaniem produktów są drogie i nie zawsze skuteczne.
Jestem gotowa zaryzykować.
Dobrze, zadzwonię.
O Boże.
Jak bardzo się świecę?
Bardzo.
O tak.
Co sądzisz?
Ciągnie się w nieskończoność.
Gdzie zacząć?
Tutaj.
O Boże.
Za wcześnie na meble dla dziecka.
Nie mamy jeszcze mebli dla siebie.
Jest taki słodki.
Chodź. Musimy myśleć praktycznie.
Spójrz na tę sztalugę.
Dotknij.
Francuski dąb i żelazo.
Nie wyglądałaby przepięknie pod oknem wychodzącym na plac?
Miałyśmy myśleć praktycznie.
Myślę praktycznie.
Używałabym jej.
No co?
To miał być pokój dla dziecka.
I będzie.
Jak już się urodzi.
Gadasz, jakbyś go w ogóle nie chciała.
Nie, Camille.
Rozumiem.
Zostałaś w to wciągnięta. Ale ostatnio masz negatywne nastawienie.
Mówisz, że dziecko może spać w schowku.
To był żart.
Czyżby?
Naprawdę.
Kup tego przeklętego konia, jeśli tyle dla ciebie znaczy.
Tak zrobię.
Świetnie.
Poważnie?
Jak zdobyłaś stolik?
Mam swoje sposoby.
Bonsoir.
- Witamy w L'Ambroisie. - Dziękuję.
Nazwisko?
Grateau. Dla dwojga.
To rezerwacja dla czworga.
Czworga?
Tak.
Państwa goście już są…
Halo!
Tutaj!
Hej.
Mon dieu.
Chodźmy stąd.
Nie.
Nie szkodzi. Skoro już tu jesteśmy.
Zapraszam.
Hej, Laurent.
- Ça va? - Ça va bien. Bonsoir.
Siadajcie.
Jak miło z twojej strony, Luc.
Cóż za niespodzianka.
To nie wina Luca.
Niestety nie mogę zrobić rezerwacji dla kogoś innego.
Oczywiście.
Ale spokojnie.
Zawsze świetnie mnie tu traktują.
Czeka was niezapomniana kolacja.
Na pewno.
Wybacz, że czekałaś.
Nie szkodzi.
Miałem skończyć, ale mamy jeszcze gości.
Nie mogą przestać gadać o nowych deserach.
Wieści szybko się rozchodzą.
Jabłko z lukru,
wykończone czekoladowym ogonkiem i listkiem mięty.
Voilà.
Idealne z każdej strony. Jak ja.
Do zobaczenia.
Więc to dzięki tobie mamy komplet.
Robię, co do mnie należy.
A Fabien robi, co należy do mnie.
Przejął moją kuchnię swoimi sufletami i czekoladowymi butelkami.
Ich zrobienie tyle kosztuje. Dosłownie na tym tracę.
Muszę się napić. Wyjdziemy gdzieś?
Zabiorę cię w moje ulubione miejsce.
Tylko nie na dach.
Nie. Chyba że chcesz.
Na koniec degustacji coś słodkiego.
Jeszcze coś?
- Spójrzcie. - Nic już nie zmieszczę.
Ja się nie powstrzymam.
Nie jadłem lepszej kolacji.
Wspaniałe jedzenie i wspaniałe towarzystwo.
Nam też było miło.
My zajmiemy się rachunkiem.
To bardzo miłe.
Chętnie się kiedyś odwdzięczymy.
Jasne.
Chcę dostać podwyżkę.
Luc chciał powiedzieć, że był wobec ciebie lojalny
bardziej niż Emily czy Julien.
Tak.
Chciałby odkryć nowe możliwości,
by rozszerzyć swoją rolę i wynagrodzenie w Agencji Grateau.
Właśnie.
Rozumiem.
Ale kolacja urodzinowa mojego męża to nie miejsce
na taką rozmowę.
Omówimy to kiedy indziej.
Oczywiście.
Rachunek.
Dziękujemy za posiłek na wasz koszt.
Nie chcielibyśmy, by jedna z gwiazdek się gdzieś zapodziała.
Albo wybuchła.
Masz tupet, Marianne.
Przepraszam, czy my się znamy?
Ta kobieta to oszustka.
Co?
To nieprawda.
To inspektorka Michelin.
Kiedyś nią była.
Zwolniono ją w zeszłym roku za przestępstwo gastronomiczne.
Skąd pan to wie?
Bo sam jestem inspektorem Michelin.
Powinieneś być anonimowy. Zgłoszę cię.
Proszę bardzo. Zgłaszaj.
Nie mogę się doczekać.
Miłego wieczoru.
Nie mogliśmy pokryć kosztów tej kolacji.
Dziękujemy.
Luc.
Mon dieu.
Nie stać mnie na to.
Na pewno nie bez podwyżki.
Ja zapłacę.
Merci.
A nasza rozmowa musi poczekać.
Gwiazdka Michelina dla Gabriela także.
Tak sądzę.
Co robisz?
Przyjechałam do Paryża, bo się o ciebie martwiłam.
Nie planowałam przeprowadzki.
Na pewno nie tuż pod nos twojego byłego.
Więc to koniec?
Wyjeżdżasz?
Wracam do domu.
Zaczekaj. Porozmawiajmy.
Możesz jechać ze mną.
Do Aten.
Nie tylko w Paryżu można wychowywać dziecko.
Wiesz, że nie mogę.
Przez niego.
Bo nie możesz żyć dwie ulice od Gabriela,
co dopiero 2000 kilometrów.
To niesprawiedliwe.
Camille. Jesteś wspaniała.
Ale moje życie jest w Atenach.
Zadzwoń, jak będziesz gotowa do mnie dołączyć.
Przepraszam.
Dlaczego skłamałaś?
Chciałeś, bym była inspektorką. Tak ci to imponowało.
Chcę z tobą być bez względu na wszystko.
Skoro nie pracujesz dla Michelin, to co robisz?
Mówiłam ci wiele razy.
Pracuję dla telekomunikacji.
Wariatka z ciebie.
Wiem.
No raczej.
Wiem.
- Bouillon Chartier? - No.
Nie sądziłam, że lubisz takie miejsca.
Tu zawsze jest kolejka.
Nie o tej porze.
Tu relaksujemy się po długiej zmianie.
- Hugo! Ty bestio! - Patrzcie, kto to.
No raczej! Super.
Emily, to jest Hugo.
Nie ufaj ani jednemu jego słowu.
- Bonsoir. - Bonsoir. Enchanté.
Wolno mi tu być?
Nie pogwałcę jakiegoś kodeksu sekretnego klubu szefów kuchni?
Łamie pani wszystkie zasady.
Ale zrobimy wyjątek,
bo Gabriel rzadko tu ostatnio bywa.
Woli wpatrywać się w gwiazdy.
Nie wiem, o czym mówisz.
Gabriel, daj spokój.
Wiesz, że L'Esprit Gigi jest na finalnej liście kandydatów.
Co takiego? Gdzie można ją przeczytać?
To tylko plotki.
To bardzo mały, kumoterski światek.
Nie sypiamy ze sobą, ale w zasadzie trochę tak.
Do dna, kochani.
Musicie nadrobić zaległości, bo gramy w…
Biscuit.
- O rety. - No.
Biscuit?
- Santé. - Zdrówko.
Biscuit!
Wybacz.
Dobra, ludziku Michelin. Twoja kolej.
Przy okazji chciałbym powiedzieć…
Wiem, że krążą różne plotki, ale dla mnie najważniejsza
jest wysokiej jakości restauracja,
do której ludzie będą chcieli wracać.
- Jasne. - Wiadomo.
- Co za szaleństwo. - Akurat.
Gwiazdkę też chętnie przyjmę.
Właśnie!
Mam nadzieję, że ci się uda, bo jak dostajesz ten telefon,
twoje życie całkiem się odmienia.
- No. - Już się odmieniło.
Proszę, zamknij się już.
Sam się zamknij.
Kto by pomyślał, że kucharze są tacy fajni?
Jak tu pięknie.
Pont Neuf znaczy „nowy most”, a jest najstarszy w Paryżu.
Muzyka na żywo i lekcja francuskiej historii? Co za noc.
Chcę zatrzymać ten moment,
jak tu razem stoimy.
Kocham cię.
Mam nadzieję, że wiesz.
Teraz już wiem.
Ja też cię kocham.
Nigdy już nie zagram w tę grę.
No co ty.
Ja byłam z siebie dumna.
No nie wiem.
Dziękuję za dzisiaj. Świetnie się bawiłam.
Ja też.
Kadiance świetnie sprawdza się w drenażu limfatycznym
i niwelowaniu cieni pod oczami.
Których nie mam.
To rzadkie, by nieznana marka tak szybko się przyjęła.
Zobaczymy, jak się sprzeda.
Zwykle nie przyjmuję klientów od przyjaciół,
ale dobrze zrobiłaś, zapraszając Li do współpracy.
Merci. Cieszę się, że ryzyko się opłaciło.
Próbowałyście już Kadiance?
- Nie. - Jeszcze nie.
Jak chcecie reklamować mój krem, jeśli nie wiecie, co to glass skin?
Zapraszam.
Jesteście pewne, że produkt Li jest legitny?
Coś mi się skojarzyło, więc zacząłem szukać.
Musicie to zobaczyć.
Luc. Chodź tu.
Co?
Li była w zeszłym roku w Fox's Lair.
A co to?
Amerykanie mówią na to Shark Tank.
Wszystko musicie zmieniać?
Zawiera kwas hialuronowy, peptydy i antyoksydanty…
To samo mówiła u nas.
To ten sam produkt.
- No to patrzcie. - Fantastyczny!
Chroni, ujędrnia i zatrzymuje wilgoć,
dla zmysłowego pobudzenia i wzajemnej przyjemności.
Niezły krem do twarzy!
Próbowałam w domu z mężem i byliśmy zachwyceni.
Całą noc ślizgaliśmy się w pościeli.
O Boże.
Ale marża zysku jest za niska.
Nie pójdę do Harrodsa, żeby kupić sobie lubrykant.
Kadiance to… lubrykant?
Do twarzy.
Nie wiedziałam, przysięgam!
Penetracja rynku kosmetyków nie jest prosta,
ale ten produkt zapowiada się na sukces.
Spójrzcie na moją skórę. Jak pupcia niemowlaka.
Jakbyś dopiero co się urodziła.
Margaux, musimy ci coś powiedzieć.
Lepiej usiądź.
Powinniśmy podnieść cenę.
No.
Właśnie o tym myślałam.
Żeby był pożądany, musi być trudny do zdobycia.
Zgadzam się.
Mamy dość ciasne półki,
ale myślę, że uda nam się go wślizgnąć.
Dziękujemy, że go wciśniecie.
Nie wierzę, że uszło nam to na sucho.
Czuję się tak tanio.
Chcesz powiedzieć Margaux prawdę?
Oczywiście, że nie.
Tylko martwię się, że zamieniam się w ciebie.
Emily, pewnie czujesz, że wszyscy chcą cię oszukać.
Nie. Czemu tak mówisz?
Nie mówiłaś jej?
To twój bałagan.
Porozmawiamy o tym jutro.
O czym?
To niezręczna sytuacja.
Ale może uznasz to za zabawne.
Okazało się, że Marianne nie jest już inspektorką Michelin.
Nie rozumiem. Że co?
To oszustka.
A co z Gabrielem?
Czyli nie dostanie gwiazdki?
- Ale… - Emily.
Zachowaj spokój i daj mi wyjaśnić.
Wszystko zaczęło się od namiętnego romansu.
To… No co?
Ostatnio bardzo się stresowałam.
Prawie wyszłam za mąż.
Przeprowadziłam się.
Zerwałam z partnerką.
Dziś rano zauważyłam plamienie,
więc martwię się o dziecko.
Jest pani w ciąży?
Oui.
Miałam do pani przyjść.
Zrobiła pani test w domu?
Mój świat stanął na głowie.
To zrozumiałe.
Zapraszam na fotel.
Byłam u ginekolożki.
Nie jestem w ciąży.
Oh, là là.
Camille.
Tak mi przykro. Co się stało?
Nic. Po prostu wcale nie byłam w ciąży.
Co powiedziała?
Że wynik testu był fałszywie dodatni.
I to rzadkość.
Możliwe, że to przez moje leki.
Jej zdaniem nie miałam okresu z powodu stresu.
Oh, là là.
Miałaś dużo stresu.
Jak sobie radzisz?
Czułam się inaczej. Byłam pewna, że jestem w ciąży.
Całkowicie.
Jeszcze zajdziesz w ciążę.
Jak przyjął to Gabriel?
Camille.
Nie powiedziałam mu jeszcze, bo…
tak się na to cieszył
i bardzo mnie wspierał.
Dzięki dziecku mogliśmy utrzymać tę relację.
Serio nie wiem.
- Co będzie? - Chwila.
Oddychaj. Najpierw zajmij się sobą.
Jak będziesz gotowa, powiesz Gabrielowi.
Co za miła niespodzianka!
Nie jestem taka pewna.
Wszystko w porządku?
Nie.
Dziewczyna Luca nie jest inspektorką Michelin.
Zwolnili ją rok temu
i od tego czasu udawała.
Po co?
Żeby zaimponować Lucowi?
Wiem tylko, że nie dostaniesz gwiazdki.
Tyle czasu, wysiłków i pieniędzy.
Wiem. Tak mi przykro.
Przepraszam na chwilę.
Co robisz?
Nie!
Otworzyłeś piekarnik!
Moje suflety!
Nie, to moje suflety.
W mojej restauracji.
Pakuj swój kuferek i wynocha z mojej kuchni.
Zwalniam cię.
Allez!
Co za ulga!
Stawiam kolejkę!
Nie widziałam go takiego. Powinien częściej tracić gwiazdkę.
To tylko pozory. Jutro wróci do rzeczywistości.
Sprawdzę, co z nim.
Napiję się szampana.
- Hej! - Bonsoir!
Napij się, świętujemy.
Zaręczyli się?
Co? Nie, no co ty. Jezu.
- Więc co świętuje? - Camille!
Nie dostanę gwiazdki.
I to dobrze?
Tak, nawet bardzo.
To za duża presja.
Zwolniłem Willy'ego Wonkę. Same plusy.
Mam wszystko, czego mi trzeba.
Świetną restaurację,
mądrą i piękną… dziewczynę.
I dziecko w drodze.
Szczęściarz ze mnie.
Szampana?
Nie dla mnie. Dziękuję.
Dziecko.
- Zdrowie! - Zdrowie!
Napisy: Anna Kurzajczyk