Gozade das vacacións
e parabéns a todos nós por un ano excepcional.
Agence Grateau non sería nada sen o voso traballo
e sen o voso xenio creativo.
Brindemos por outro ano cheo de éxitos.
- Saúde. - Saúde!
Non sei se botarche flores ou culpas por este ano,
pero non sería o mesmo sen ti.
Grazas?
Quería comentarche algo duns clientes...
Non, non. Perdoa, Emily.
Ó brindar comecei oficialmente as vacacións.
Mándoche un correo.
Nada de correos e moito menos de chamadas.
Joyeux Noël, Emily.
Joyeux Noël, Sylvie.
Luc, que calado o tiñas!
Por? Iso non foi nada.
Cando marchas a Chicago?
Mañá. Non podo cos nervios.
Ti vas a algures?
Non. O meu agasallo de Nadal chega de Barcelona nunhas horiñas.
Chámase Dominique. Mira.
Vaia tiarrón.
Visita a familia en París cada Nadal.
Así que tes un mozo de Nadal.
E vén reencher este pavo.
É o Apalpador, vén sobar nel unha vez ó ano.
Ou máis ben unhas cantas.
É bo e malo á vez.
Coma ti, Emily.
E falando de agasallos, aí vén o teu.
Bo Nadal, rapaces.
- Bo Nadal, Emily. - Bo Nadal.
É case perfecto.
Case? Que che falta?
Non hai Nadal sen neve.
Case nunca neva en París, pero cando neva, dá boa sorte.
Non necesito sorte.
Por fin volvo a Chicago e, ademais, polo Nadal.
Oxalá puideses vir comigo.
Oxalá.
Non podo abandonar o restaurante tanto tempo.
E como eran os teus Nadais?
Non teño moita familia,
así que as últimas vacacións sempre as pasei con Camille.
Na casa de Megève.
Comía ostras e ganso e pasaba o día de Nadal esquiando.
Que francés soa todo.
Impórtache que pase o Nadal con eles?
Non, para nada.
Ides ter un fillo.
Son parte da túa vida.
Das nosas vidas.
Así a todo, encantaríame que viñeses a Chicago.
Quero comezar a ter lembranzas de Nadal xunta ti.
Esta é bastante boa.
Queres sentar na maleta a ver se a pecho?
Non, ho! Sairía catapultada pola ventá.
Saca algo e listo.
Que dis? Todo é imprescindible.
Metiches catro xerseis de Nadal con luciñas,
á parte de pixamas a xogo para todos e dos agasallos.
A ver, ó mellor me pasei,
pero os Nadais cos Cooper son así. Dámolo todo.
E as mallas de correr para o 5000 no Navy Pier.
Corredes o día de Nadal?
Claro.
Encantaríache. É a nosa tradición.
Sóacheme divertidísimo.
En fin, tes o piso para ti.
Non entendo como non vas con Nico e a familia a San Bartolomé.
En serio? Nin de broma.
Xa teño pasado Nadais entre guerras sucesorias. É un pesadelo.
Quedarei aquí en París e celebrarei a miña típica festa de Nadal para orfos.
Esa é a miña tradición.
- Soa ben. E que facedes? - Tomar "pastis" a fartar.
- Que? - Dixen que comer pasteis e cantar.
Benoît e Étienne tocan panxoliñas para todos.
Benoît? Falastes algo dende...
- Dende que? - Dende que case vos bicades no Laurent G.
Chámase actuar, Emily.
Démoslle ó público o que quería, pero deixándoos con ganas de máis.
Quen quedou con ganas de máis?
Toco con Benoît.
Saio con Nico. Punto.
Vale logo.
Pásao ben na festa con ese co que tocas. Iso si, non te achegues ó visgo.
Os meus calcetíns de visgo!
AEROPORTO DE PARÍS CHARLES DE GAULLE
Bonjour.
Pasaporte e tarxeta de embarque.
Feliz Noiteboa.
Sei que me vou pasar do peso permitido, pero metín unha tote baleira por se acaso.
Non lle fará falla. En preferente pode levar peso adicional.
En preferente?
Debe ser un erro. Eu voo en turista premium.
Non hai erro ningún.
Velaquí o seu novo embarque.
Merci beaucoup.
Importaríalle dicirme de onde sae a mellora?
É para asegurarme de que se repita.
Parece que foi un agasallo.
Sylvie Grateau, que fixeches?
Que parte de nada de chamadas non entendiches?
Moitísimas grazas!
Non embarquei, pero a sala VIP xa é todo elegancia.
Ofrécenme champaña seguido. É moi cedo?
Cedo é para preguntar parvadas.
E é enorme! Aínda estou chegando á segunda planta.
Sabías que ata teñen spa?
Sabía, si. Por que non fas un tratamento facial e deixas o teléfono?
Sabes quen leva Air France? Temos que conseguir unha reunión.
Só con esta sala xa che vendo a aeroliña.
"Luxo antes da engalaxe."
A sala VIP, o spa e as vacacións
son precisamente para relaxarse, desconectar e calar.
Pero apunta o slogan ese.
É bo, non si?
Será bo o ano que vén. Allez, bon voyage!
Aviso á pasaxe do voo de Air France 136 con destino a Chicago.
Debido a inclemencias meteorolóxicas no aeroporto de O'Hare, cancélase o voo.
Aprázanse tódolos voos a Chicago ata novo aviso.
Déixame levar algo a min.
Non, que algo xa levas.
Esta fin de semana quero pasar tempo xuntos.
Moi ben.
- Unha cea tranquila? - Claro.
Gabriel, temos que ir polo pedido.
Que bo é vervos xuntos.
Despois da voda non sabía como ían saír as cousas,
pero vexo que todo volve ó rego.
De que falas? Gabriel está con Emily.
Estará, pero ela vai en Chicago e el quedou aquí contigo.
Cadaquén no seu sitio.
Estas vacacións son para reafirmar os lazos familiares.
No Nadal sempre se dan milagres.
Non é tan doado.
É que o amor nunca é doado.
Non vai faltar de nada.
Grazas por axudarme coa cea de Nadal.
Non é nada.
Axudarche? Ti só vas bebendo pola cociña.
Que mentireira!
Non, ela supervisa.
Exactamente, superviso.
Emily, ça va?
Nada bien.
Non vai nada bien.
Cancelaron o voo e agardo pola maleta.
Vaia, canto o sinto.
É Emily. Canceláronlle o voo.
Non vou poder ir á casa polo Nadal.
Se queres, volvo a París.
Non.
Non che vou pedir iso.
Non pasa nada, entenderano.
Que?
Non podes marchar! Acabas de chegar e tesme que axudar coa cea.
Pois que veña Emily.
Pero ti que pensas? Non falas en serio.
Falo moi en serio.
Emily, son Gérard. Sería un pracer que veñas a Megève.
Vaia, moi amable, pero...
Gabriel dirache como chegar en tren e verémoste á cea co resto da familia.
Je suis le Champère e non aceptarei un non por resposta.
Magnifique.
Atendede, dixo que vén.
Ven, amor.
Meu ben, vai ir todo ben.
Se queres, podo ir eu con ela a París.
Non pasa nada.
Segura?
- De verdade? - Si.
Seica teremos que pospoñer esa cea íntima.
Non, eu non marcho a ningures.
Non creo que ese marido teu te teña preparando a cea
para el e a súa filla ilexítima.
Ese home tente controlada, Sylvie.
Mamá, foi idea miña.
E el nin sabía nin que existía ata que cumpriu os 17.
Vive en Nova York, nunca pasaron o Nadal xuntos.
Quere recuperar o tempo perdido.
E por que non cociña el? Non terá máis cativos por aí?
Só ten unha. Sábelo de sobra. Vas vir ou non?
Non, ho. Universitaria de Nova York?
Virá inzada de drogas. Revísalle as maletas.
Por? Queres algo?
Depende de que traia.
E asegúrate de que queda aí o xusto.
Bo Nadal, cariño.
Cheguei, aínda non o creo.
É fermosísimo. Síntome en Sorrisos e lágrimas.
Xa vexo a Julie Andrews correndo outeiro abaixo.
Era en Austria. Isto é Francia.
- Déixame fantasiar. - Claro.
É a miña película favorita.
- Abofé. Claro. - De sempre.
Ó chalé!
Trío de reis! Toma!
Non! Eu non xogo máis.
Ola.
Emily! Bo Nadal.
Boas.
Ça va?
Emily, que pracer tan inesperado.
Moitas grazas por acollerme. Espero non estar abusando.
Claro que non.
Se non podes estar coa túa familia, alédame que esteas coa nosa.
Viches o meu TikTok da voda?
Tivo moi boa acollida.
Non é nada persoal. Só arte.
Mira que nos trouxo Papá Noel!
Gárdoche o abrigo?
- Claro. Grazas. - Axúdoche con isto.
Bo Nadal!
Mon Dieu!
É un xersei de Nadal feo.
Xa, ben o vexo.
Entón sabes que é feo pero aínda así gústache levalo?
É unha parvada que fai a miña familia na casa.
Teño máis na maleta por se alguén quere un.
Vou ver como vai o asado.
- Camille, amósaslle o seu cuarto? - Vou.
E ti podes levarlle a maleta. Grazas.
A min encántame.
É ela.
Espero que estea cómoda. Debín reservarlle un hotel.
Debiches, si.
Pero son só unhas noites, non?
Son, ata que se instale aquí en París.
Entrevístana para un traballo de moda. Díxencho.
Entrevístana... Non mo dixeras, non.
Non che ule a queimado?
Merda, o pavo!
Merda!
Genevieve.
Sylvie, encantada de verte.
Moitas grazas por acollerme polo Nadal e deixarme quedar convosco.
É un pracer.
- Espero que esteas ben no sofá. - É cómodo.
Dígocho por experiencia.
Sinceramente, só con estar en París xa me sinto coma no ceo.
Gárdoche o abrigo.
Non te molestes. Imos cear fóra.
Fóra? Pero non tiñas un pavo no forno?
Téñoche pinta eu de facer pavo ó forno?
Veña, andando.
Emily, poderías apagar iso mentres ceamos?
Si, claro. Así non malgasto as pilas.
- Axúdoche? - Podo eu soa.
Vin que non colgades calcetíns da cheminea.
Non se fai en Francia?
Aquí deixamos os zapatos cerca do lume para Saint-Nicolas.
Que divertido.
É divertido se te portaches ben,
pero se te portaches mal, visítate Le Père Fouettard.
Quen é ese?
O axudante de Papá Noel. Vixíanos para que nos portemos ben.
Coma un Elf on a Shelf á francesa. Que lindo!
Lindo? Non, non, non.
Le Père Fouettard é cruel e violento e acompaña a Saint-Nicolas.
Os nenos bos levan agasallos, os malos levan malleiras.
Malleiras? En serio?
Ou péganlles cun pau, segundo a rexión.
Perdoade. E é un personaxe de Nadal?
Cun hóspede malvado, unha sempre está en garda.
Ata nas vacacións.
Maman, pórtate ben.
Estou a portarme ben.
Non sei que catástrofe volverá causar. Iso é todo.
Un viño?
Teu pai díxome que acabas de graduarte na universidade
e xa tes un traballo no mundo da moda?
Non aínda, pero teño unha entrevista a semana que vén
en París para un posto de axudante.
Vaia, entendera mal.
Si, sabes quen é Carine Roitfeld?
Dirixía Vogue Paris.
Tes unha entrevista con Carine? Si?
A ver, é un postiño de axudante,
pero supoño que lle chamaría a atención o meu CV.
Coñezo a Carine dende hai anos. Falareille ben de ti.
Mi madriña, grazas, Sylvie.
O meu soño sempre foi vivir e traballar en París.
Pois conseguirémosche o teu traballo e piso soñados canto antes.
- Saúde. - Santé.
Santé.
Emily está en videochamada cos pais.
Querías falar comigo?
Non é o momento.
Coñézote. Que pasa?
Non é nada. É que...
Facíame ilusión estarmos a soas este Nadal. Só iso.
Perdoa, sabes onde hai boa cobertura?
No piso de arriba case non hai.
Lamentablemente, nas montañas é mala en todas as partes. Síntoo.
Non pasa nada.
Polo menos puidemos falar uns minutos antes de que se cortara.
Aínda queres ir ver a vila de noite?
Deberiades. A árbore de Nadal é preciosa.
- Si, vou polo abrigo e as botas. - Xenial.
Queres vir?
Dar o mesmo paseo que faciamos xuntos? Non, grazas.
Segura?
Si, pasádeo ben.
FELICES FESTAS
Xa ordenará. Tranquila.
Cando atope traballo e apartamento?
Vou chamar a Carine para asegurarme de que a contrate.
Xenial. Moi boa idea. Cres que che fará caso?
Somos vellas amigas. Estache obsesionada comigo.
Direille que me interesa contratala e fixo que intenta roubarma.
Allô, Carine.
Si, bo Nadal. Son Sylvie.
Perdoa por amolarte nas vacacións,
pero quería falarche dunha rapaciña que vas entrevistar para axudante.
Que?
Que che dixo?
Díxome que se tanto me gusta, debería contratala eu.
Bonjour, Emily!
Asegúrate de estirar antes de esquiar.
A flexibilidade é o mellor escudo para non romper unha perna.
Ou algo peor...
Eu non penso achegarme ás pistas.
Onte chegaches tarde.
Gabriel estivo ensinándome Megève.
Querías tradicións de Nadal francesas? Viviches a máis antiga.
- Saír tarde cunha amante. - Non son a súa amante, son a súa moza.
Emily, por favor.
Sempre tan positiva. Encántame iso de ti.
Pensa unha cousa: está na túa casa para a cea de Nadal?
Coa túa familia?
Este ano non, pero...
Será máis doado co bebé?
É que es adorable. Por iso non podo enfadarme contigo.
Mereces algo mellor,
pero talvez sexa abondo para ti.
Emily, non estás lista?
Vas vir esquiar, non si?
Non creo, non.
Pero ti esquiabas.
Xa, pero hai moitos anos e non quero servos un estorbo.
Para nada, ti tranquila. Levo toda a vida esquiando aquí.
- Nin sequera teño a roupa axeitada. - Non sexas parva, déixoche a miña.
E non me despegarei de ti.
Pois veña logo.
- Si? - Si.
Vouche por algo de roupa.
Pásao ben.
OS ALPES ESTÁN VIVOS!
- Esta é a pista dos coellos? - Non, aquí non hai coellos.
Só cabras ás veces.
Quero dicir se é a dos principiantes.
É. É a baixada máis sinxela.
Pero non te achegues á dereita. É para expertos.
Grazas por avisar, pero nin vexo por onde vou.
Baixaremos xuntos lentamente.
- Coida de Emily. - Vai con ollo. Sodes dous esquiando.
Queres que vaia lenta para que non che gañe.
A esquiadora experta son eu.
A ti éche mellor quedar na cociña.
Así estás lista.
A correa non está ben.
Vémonos abaixo.
Camille, agarda!
Gabriel, agarda!
Camille! Amodo!
Veña.
Non, non!
Merde.
Bonjour. Está ben?
Ciao. Todo ben?
Non sei.
Ah, estadounidense. Eu italiano.
Está ben, señorita...?
- Emily. - Emily.
Estou perfectamente. É que non sei esquiar moi ben.
Entón que fas aquí?
Boa pregunta.
Tranquila, Emily. Axúdoche a baixar.
Non tes por que facelo.
Que home sería eu se deixase unha beleza así á súa sorte?
Pois un home francés, parece ser.
Podo?
- Claro. - Moi devagar.
Pensa en ir de lado a lado, non cara a abaixo. Vale?
- Vamos alá. - Veña.
Ai, mi ma.
Ai, Deus.
Moi ben.
Chegamos.
Outra vez?
Moitas grazas.
Salváchesme a vida e nin sei como te chamas.
Marcello.
Non sei que faría sen ti, Marcello.
Baixarías cunha patrulla morta da vergoña.
Sería máis rápido, pero así foi máis divertido. Creo.
Ciao, Emily fermosa.
Ciao.
Bonjour!
Emily!
Ola, son eu! A persoa que deixastes a morrer no cume da montaña.
- Chameite. - Caeume o teléfono.
Perdoa, estaba preocupado por Camille e o bebé.
Por Camille? Camille é adulta
e, como ela mesma di, unha esquiadora experta.
- Síntoo moito, fun eu... - Non ten nada que ver contigo.
Algo ten que ver, pero é complicado. Vai ter o meu fillo.
Xa. Quedoume ben clariño! Vale?
Sempre a vas elixir a ela.
E deberías.
Eu non podo ser a persoa que te aparta constantemente da túa familia.
Non es tal. Es a miña moza.
Non.
Non, son a túa amante,
coa que escapas despois da cea de Nadal.
E é o único que chegarei a ser.
De que falas?
Nós...
Emperrámonos en que funcione,
pero non vai funcionar. Entendes?
É hora de que abramos os ollos!
Emily, a onde vas?
Volvo a París.
Vir aquí foi un erro.
Ou talvez non.
Emily, de verdade queres marchar así?
Mira, queríache dar unha cousiña.
- Un agasallo de nada. - Falas francés!
E nada mal.
Levo moito practicando, pero dábame medo falar diante de ti.
En fin, aquí tes.
Estás chea de sorpresas.
Meu pai díxome que eras fotógrafa,
así que pensei que che gustaría.
Que atenta! Grazas.
Alédame que che guste. Estás a portarte moi ben comigo.
Acollíchesme polo Nadal e chamaches a Carine Roitfeld.
Estouche moi agradecida.
Certo, chamei a Carine.
E, en fin, parece ser...
Eras unha entre moitas candidatas e creo que xa atopou outra persoa.
Entendo.
Que estúpida me sinto por ilusionarme así.
Grazas por intentalo.
E que che parecería traballar para min? En Agence Grateau?
En serio? Estasme a ofrecer traballo?
Interésache?
Interesa, claro!
Mi madriña, é incrible.
- Si? - Mi ma! Grazas!
Que pasa aquí?
Sylvie ofreceume traballo. Aínda non o creo.
Vou chamar a miña nai.
Grazas! Ai, mi madriña!
Ofrecícheslle traballo?
Si, eu...
Contaxieime do espírito do Nadal.
Agora teño que pagarlle dabondo para que marche do meu sofá.
Mindy!
Bonsoir!
É o teu mozo de Nadal? Emily faloume del.
Dominique, enchanté.
- Enchantée. - "Mozo de Nadal"?
Andas contando iso por aí?
Que lindo.
- Vas por unhas copas? - Vou, claro.
Chao.
Non digas que somos mozos.
Di que se vai mudar aquí e quere que o intentemos en serio.
E paréceche mal? É guapísimo.
Só leva aquí un día e xa quere xogar ás casiñas.
Ata me pediu que fose á misa con el.
Tranquilo, hai moitos rapaces que cho sacarían de enriba encantados.
Por que non tomas algo
e falas con el antes de que sexa o mozo doutro?
Está ben.
Veña.
Ola.
- Boas! Perdón, chego tarde. - Ola!
- Tranquilo. - Joyeux Noël.
- Bo Nadal. Un pracer volver a verte. - Xa, estiven ocupado.
Hoxe estás guapísima.
Grazas. Fíxeno eu. Non, era broma.
Moi ben.
O teu amigo Julien rouboume o home dos meus soños.
Non teño a enerxía para finxir que non vos comedes cos ollos.
- Que? Para nada. - Non.
- Que dis? - Estás bébedo.
Mira, deberiamos tocar unha canción.
Si, claro.
Goza ben deste Nadal.
Víveo co corazón contento,
pois o ano que vén tódolos nosos pesares
marcharán voando co vento...
Mira.
Que che dixen?
Un milagre de Nadal.
Agora está libre.
Non está con Emily, pero tampouco quere estar comigo.
Abofé que si!
Camille, non lle deas tantas voltas e vai falar con el.
Precisaría un auténtico milagre.
Ata entón teremos que apañarnos...
Téñoche que contar algo.
Do bebé.
Así que goza ben
do Nadal
esta noite.
Cooper?
Alfie.
Ola. Que fas ti aquí?
Non, que fas ti aquí?
Pensei que ías en Chicago.
Canceláronme o voo.
E logo acabei pasando a Noiteboa
coa familia de Camille e é unha longa historia.
Moi ben.
O caso é que remata con Gabriel e eu rompendo.
Síntoo.
Estás ben? Que pasou?
Pasou a realidade.
Hai un motivo polo que nunca funcionou e por fin o admitín.
Perdoa. Eu...
Alédome moito de verte.
Pasou bastante tempo.
Que tal estás?
Estou ben.
Despois de todo, pensei que non o estaría.
Decidín pasar un tempo a soas. Empecei de cero.
E creo que por fin estou a namorar de París.
Que dis? En serio?
Si. Agora séntame ben.
É de tolos coincidir aquí contigo.
Mindy celebra unha festa esta noite.
A non ser que vaias á igrexa.
Pois si que vou, a verdade.
Espéranme a miña moza e a súa familia.
Imos pasar o Nadal coa súa familia
e ela vai vir a Londres polo Boxing Day.
Xa coñeces os seus pais.
Daquela, vai en serio?
Iso parece.
Entón serache mellor entrar.
Bo Nadal.
Alédome moitísimo por ti.
Bo Nadal, Cooper.
Subtítulos: Abraham Díaz López