Si!
Dálle, Nico!
Nico tocoulle o pau a ese tipo.
Chámanlle taco. E iso é unha traba.
Impediu que marcase un tanto.
Mi ma. Así se fai, Nico! Dáselle moi ben. Creo.
Non entendo nin papa, pero encántame.
Arre demo.
Serán os pantalóns axustados, as botas ou a sela,
pero todo o mundo é sexy a cabalo.
E que vas facer co do Crazy Horse mañá á noite?
Pregravei as voces con Benoît. Problema resolto.
Ninguén se vai decatar cando saque pasear a Hansel e Gretel.
Chámaslles así? En serio?
E como lles chamas ti?
Gol!
Aí está é o meu home!
Tía, sodes lindísimos.
Ti apóialo co polo, el apóiate cando vas coas tetas ó aire.
Mañá non vai vir. Díxenlle eu que non.
En serio? E logo?
Quero manter o misterio
e é difícil se hai outras 300 persoas no público.
Xa, ten sentido.
Pois como entre nós non hai misterio ningún, eu si que irei.
E será un pracer ir a un sitio onde non me tope con Gabriel.
Xa, sobre todo se está coa fillastra esa tan guapa de Sylvie.
Non deixo de imaxinalos ós dous de leria no restaurante.
- Que facía alí tan tarde? - Traballades xuntas. Pregúntalle.
Xa non estou con Gabriel
así que tecnicamente pode leriar con quen queira.
E ti tamén.
Ti viches a morea de tíos curriños que hai rumbando por aí?
Toma, elixe un.
Fin do segundo chukker.
Un período intenso que deixa un Francia, 5-Italia, 4.
O patrocinador de hoxe...
Mi ma, el!
Vaia, si que es decidida.
- Non, digo que o coñezo. - Que?
É o que me rescatou na montaña en Megève.
O Semental Italiano? É Marcello. É amigo de Nico.
En serio?
O que é serio é o bo que está. Vaia ollo, tía.
Nin me decatara co asustada que estaba.
Dende logo, non trouxen o calzado axeitado.
Achaiar terróns é parte da experiencia do polo.
Que posibilidades había de volver atopar a Marcello?
Que cho calcule ese corredor de apostas.
- Vaia golazo! - Grazas, ruliña.
Este case me tira do cabalo.
- Chámase defender. - Xa, claro.
Emily?
Ola de novo.
Coñecédesvos?
Abofé.
A estadounidense de Megève.
- Unha memoria impresionante. - Ti si que me deixaches impresionado.
E logo, que pasou en Megève?
Iso, Emily, que pasou en Megève?
Dáseme fatal esquiar. Ía dereitiña cara á morte e el salvoume.
Portouse coma todo un heroe.
Calquera faría o mesmo.
Calquera non.
Que bonito.
Mindy, quero que saúdes a alguén.
Desculpádenos.
Chao.
Cando che axudei no descenso non mencionaches que vivías en París.
Estaba demasiado ocupada berrando.
Son de Chicago, pero mudeime aquí por traballo.
Son publicista en Agence Grateau.
Ti tamén vives aquí?
Vivo en Roma, estou de visita.
Nunca fun a Italia, pero comín no Eataly. Iso conta?
Non conta, para nada.
Cando vaias, cousa que debes facer, tes que visitar Solitano,
unha vila preto de Roma onde vive e traballa a miña familia.
A que vos dedicades?
Pois nós...
Criamos cabras.
- Es cabreiro? - Son.
Por que non te creo?
Será que non coñeciches antes a ningún.
Ó final deches co teu mozo en Megève?
Dei con el, si, e logo volvín perdelo.
Xa non estamos xuntos.
Vaia, que mágoa.
A ver, mágoa non me dá.
Non te merecía.
Por que o dis?
Se te merecese, non te abandonaría dese xeito.
De tódolos xeitos, non quedarei moito en París.
Vémonos antes de que marche?
Claro, encantaríame.
Prosegue o xogo.
Teño que volver.
Boa sorte.
Vésevos moi ben xuntos.
- Quere quedar comigo. - Volves empuñar as rendas.
Bo día. Onde está Camille?
E eu que sei! Ninguén me conta nada!
Van e veñen, convidan amigos, mozos e mozas.
Xa non sei quen está con quen nin o quero saber!
Bonjour...
Todo ben?
Atópame outra inquilina e irá mellor!
E dito isto, bo día.
Camille mudouse? A onde foi?
Non me dixo nada.
Nin sequera puiden despedirme.
Creo que precisaba comezar de novo.
Pode que coma todos.
Agora deuche por ir de camareiro?
Hoxe veñen os de Bavazza e mandáronnos café de proba.
Non hai nada mellor có expreso italiano.
E o torrado francés?
Teremos cafeterías moi bonitas, pero o noso café é unha merda.
Non, é sutil.
O café debe acompañar a comida, non avasalala.
Emily, cal prefires ti?
Eu sonvos de Starbucks, síntoo.
Non!
Por que?
Xulgade canto queirades, pero un non vive ata probar
un macchiato con crocante de mazá e caramelo.
Sabe a outono.
Ti no es de café, es de azucre.
Gústame festexar as estacións.
Ola, tráioche os deseños finais da lata de Chamère.
Grazas.
Como rematou a rodaxe no restaurante de Gabriel?
Pois a verdade é que foi moi ben.
Unha vez tranquilo,
ten un don diante da cámara.
É bo sabelo.
E alongouse a noite?
Non moito. Algúns quedamos e tomamos algo.
Seguro que o pasastes xenial, pero é importante que lembres
que debemos manter certos límites cos clientes.
Emily, non foi así.
Sei que estás doída,
e gustaríame facer o que sexa para axudarvos.
Seguro que dixo o que dixo porque sabía que non o entenderías.
Non te preocupes. Perdoa por involucrarte.
Por favor, só quero axudar. Se queres, serei a túa intérprete persoal.
Perfecto. Grazas.
Bonjour, Emily.
Genevieve.
Debina enfadar ou algo.
Sylvie é sempre así. Xa te irás afacendo.
Non, é que sigo na súa casa e meu pai nin sequera está.
Vai en Saint-Tropez.
Estou a abusar da acollida.
Ti sabes dalgún cuarto libre?
Pois a verdade...
Non.
Atopar piso en París é moi complicado. Síntoo.
Pois se sabes de algo avísame, por favor.
Vale, moi ben. Si. Perfecto. Veña.
Representades a Francia en Eurovisión.
Quero sorrisos vitoriosos.
Aquí falta algo.
"Mon soleil" é unha canción de amor, non?
- É. - É, si.
Pois nin vexo nin sinto ese amor.
É que non estamos xuntos.
Teño mozo.
- E non é el. - Xa non.
Mirade, levo metida nisto máis tempo do que me gustaría.
Se queredes gañar, dádelles ós votantes unha historia.
E pode ser ficticia, meus reis.
Aí levas razón. Que facemos entón?
Ti, alí.
Veña.
Un pasiño máis. Si. Aí.
Algo máis. Sigue. Marabilloso.
- Agora ti. Sofá, senta. - Vale.
E ti, aí.
Súbete. Achégatelle ben. Iso.
Míraa.
Si, claro.
Esa man. Xusto aí. Fantástico. Ben.
Agora mirádevos ós ollos.
Seguide así.
Moi ben. Mellor. E agora...
Movédevos coma se fósedes bicarvos.
Iso é. Marabilloso. Aguantade.
Aguantade así.
Fantástico.
Bavazza é sinónimo de luxo italiano
e entusiásmanos presentalo no mercado francés.
Incrible.
Si, bravo. E tes un italiano perfecto.
Luc agocha moitos talentos.
- Todos falades varios idiomas? - Todos menos ti.
- Que linguas falas ti? - Domino tódalas linguas onde importa.
Por suposto, todos somos conscientes da eterna rivalidade
entre franceses e italianos.
- Quen ten os mellores viños? - Nós.
- Os mellores equipos de fútbol? - Nós.
Porén, hai un feito innegable.
En Italia tedes o mellor café.
Forte, profundo e cunha beleza complexa.
- Igual cás súas mulleres. - Vaia galán.
- Así non hai quen traballe. - Ímonos amañando.
En prol da diplomacia,
gustaríanos que en Bavazza unades as nosas marabillosas culturas
e invitedes ós parisienses a apreciar o expreso italiano igual ca vós.
Chamarémoslle "Como Bavazzas ti?".
COMO BAVAZZAS TI?
Xa sexa un latte no Louvre,
un capuchino nas Catacumbas ou un café dobre no Sacré-Cœur.
Non está mal.
Sacaremos imaxes de aí para a festa de lanzamento?
Magnífica idea.
Guapa e intelixente.
E que máis serviremos?
Os italianos non bebemos capuchino despois das 11:00, sabedes?
Iso mesmo.
Que tal uns espresso martinis? Van ben a calquera hora.
Iso é certo. As miñas amigas e eu estamos obsesionadas.
Claro. Podemos chamarlles Bavazzatinis.
Encántame.
A nós tamén.
E outra cousiña, non quero pasarme,
pero representamos un chef novo e incrible, Gabriel.
Emily, se che parece ben,
podería ser divertido invitalo á festa e incluílo na campaña?
Claro...
Por que non?
Sabemos que traballades con el, pero que ten de especial este chef?
Está... bo.
Velaquí o seu Instagram, xa veredes.
Xa vexo.
Gen, gustaríame que me comentes esas cousas antes de dicilas.
Xa o sei. Saíume sen pensalo. Dígolles que o esquezan?
Non, non foi unha mala idea,
pero non podes andar vendéndolle marcas ó meu cliente.
Perdoa.
É que pensei que non vos falabades.
Que ben te coaches aí, Genevieve.
Vas aprendendo da mellor.
Grazas.
CANDO ESTÁS LIBRE? BICOS, MARCELLO
Umberto Muratori.
De onde o sacaches?
Só é un agasallo dun amigo.
Marcello Muratori?
Coñécelo?
Sei quen é.
A iso se dedica a familia. Dixo que crían cabras.
Crían. E delas sacan a mellor caxemira de Italia.
De Europa, máis ben.
É incrible o suave que é.
A súa calidade é inigualable,
pero funcionan a pequena escala.
Crean edicións limitadas que se venden de contado.
É imposible atopalas. Nin aquí en París.
Nunca oíra falar deles.
Non me sorprende.
Non é a caxemira esa que atopas no H&M.
Aquí falamos de luxo.
Levar algo así é sinal dun gusto exquisito.
Daquela, por que cho enviou a ti Marcello?
Porque teño un gusto exquisito, obviamente.
Agora si, polo menos.
Nicolas, non sabía que viñas.
Non ía vir,
pero se é importante para Mindy, quero apoiala.
Sei que o apreciará moito.
MINDY: ONDE ESTÁS? PODES VIR ÓS CAMERINOS?
Perdoa, descúlpame un momento.
- Van abrir o pano. Sé rápida. - Sereino. Merci. Ola.
Emily, estou fodida.
Pregravamos as voces para cantar por riba mentres...
- Sacas pasear a Hansel e Gretel. - Pero o arquivo de audio non vai.
Vanme saír máis galos ca no Popstar Chinés.
Que non!
Ti imaxina o público espido.
Xa estás. Que nunca funciona!
Sobre todo se eu tamén estou espida.
Señoras, primeira posición. Ti, fóra.
Moita merda.
Em, que vou facer?
Non o deas todo de golpe.
Que intúan, déixaos con ganas de máis.
A miña máxima no insti.
Eras unha quentabraguetas, como non.
Non. Era unha romántica.
Acabas de darme unha idea, pero vasme ter que axudar.
Ai, si, si, si, si, si.
Oh! Ai, si, si, si.
Creo que o volvín facer,
deixeime levar, co teu corazón xoguei.
Oh, meu ben, meu ben. Ups, cres que namorei,
que caín do ceo, que son un presente.
Non son tan inocente.
Mira, velaquí o meu problema:
boto o día a soñar esperta desexando que os heroes existan de veras.
Choro vendo pasar os días.
Sonche máis parva do que pensarías.
Porque perder a cabeza así
é tan típico de min.
Oh, meu ben, meu ben, volvino facer.
Deixeime levar, co teu corazón xoguei.
Oh, meu ben, meu ben. Ups, cres que namorei,
que caín do ceo, que son un presente.
Non son tan inocente.
Ups, volvino facer.
Deixeime levar, co teu corazón xoguei. Oh, meu ben.
Ups, cres que caín do ceo, que son un presente.
Non son tan inocente.
- Bravo! - Bravo!
- Estiveches impresionante! - Non estiven soa.
Vaia equipazo facedes.
Nico. Viñeches.
Claro que si.
Estou moi orgulloso de ti.
Estabas moi sexy aí arriba.
Grazas.
E ti tamén viñeches.
Vin, pero xa marchaba.
Eu tamén.
- Quérote. - Eu tamén te quero.
Só veu axudarme coa voz pregravada por se facía falla.
Non pasa nada.
É que é algo raro que pase tanto tempo contigo.
Estás ben?
Pois non.
Estaba cunha persoa xenial e deixeina escapar.
EMILY: PODEMOS VERNOS? ESTA NOITE?
E aí tes o celebérrimo lugar en que me caeu unha crêpe e chorei.
Levaba unha boa chea.
Faríaste de ouro como guía.
Estou a aprender moito de ti.
Eu hoxe tamén aprendín moito de ti, pastor solitario.
A miña xefa faloume da empresa de caxemira da túa familia.
Diso coñeces a Nicolas? Da industria da moda?
Algo así. Estudamos xuntos na London School of Economics.
- Como é Londres comparado con Roma? - Estiveches?
Aínda non.
Haberá que sacarte algo de París, Emily.
Londres é incrible.
Tiña un piso xenial, amigos xeniais,
fun a moitas festas e tamén me caeron varias crêpes.
Ata cheguei a pensar que viviría alí para sempre.
E que cambiou?
Deume morriña.
Londres era mellor para a miña carreira, pero botaba de menos Solitano.
Alí son todos coma da familia
e supoño que tiven que marchar para darme conta de que é o meu sitio.
E ti?
Botas de menos Chicago?
Boto, si. Pero agora mesmo, París é a miña cidade favorita do mundo.
Iso é porque non fuches a Roma.
Aínda.
A ver, guía turística, cal é a vindeira parada?
Gústame correr pola Pont Alexandre ben cedo de mañá,
cando é toda para min.
Eu fago o mesmo na Ponte Garibaldi.
Hai un sitio dende onde se ven a Ponte Sisto e a Capela Sixtina.
Seguro que é lindísimo.
Máis fermoso do que imaxinas.
Mi ma! Xa case vai clarear!
Quédache un sitio por ver. Ven.
Sei que é un clixé de París, pero non puiden resistirme.
Os clixés existen por algo.
Que fermosura.
Teño que volver á casa.
Vou precisar unha chea de café para aguantar o día.
Falando diso, a miña axencia celebra unha festa para Bavazza esta noite.
Podes vir, sentiraste coma na casa.
Encantaríame, pero xa estarei na miña casa de verdade.
Hoxe collo un voo a Roma.
- Oxalá tivésemos máis tempo. - Oxalá.
En fin, sempre nos quedará París.
Entón xa estiveches cun francés,
cun británico, outra vez cun francés e agora cun italiano?
Non che cabe tanto selo no pasaporte.
Non houbo selo ningún, vale?
Falamos, camiñamos e, xa sabes, corremos costa arriba.
Soa á cita dos teus soños.
A próxima deberiades suar a rego e correr unha media maratón.
Cala, tía.
E que tal a túa noite?
Vin a Nicolas algo tenso despois da actuación.
Estaba, si.
Non lle gusta que quede co meu ex,
pero díxenlle que Benoît vai estar aí, sobre todo co de Eurovisión.
Non vai desaparecer sen máis.
E como o tomou?
Non moi ben, pero terá que afacerse.
Quérolle ben a Benoît.
Non estamos xuntos, pero quéroo na miña vida.
Xa, eu sinto iso mesmo por Gabriel,
pero segue a doerme cada vez que o vexo.
Leva tempo, Em.
Emily! Ola!
Vaia festón, non?
Estouno pasando de carallo.
Probastes os Babazzatini? Deliciosos, meus!
Cantos tomaches?
Demasiados. Vai pasar a noite a cen.
Estou a vivir la dolce vita.
Grazas por esta festa espléndida.
Se ti estás feliz, nós estamos felices.
Que mágoa que non teñades oficina en Roma.
Xa.
Gustaríame continuar coa relación.
Que?
Que che dixo?
Nada, cousas de negocios,
pero non llo contes a Marianne.
Bianca!
Ola.
Grazas por vir.
A ti pola cafeteira Bavazza para o restaurante.
Non foi cousa miña. Foi idea de Genevieve.
Mira, sei que está a ser incómodo,
pero non quero que sexa así.
Emily, sei que che gusta telo todo ordenado,
pero pensas que vai ser tan doado?
O mellor é que cada un teñamos o noso espazo.
Pasar un tempo sós. Descubrir que queremos.
Buona sera.
- Marcello, non volvías hoxe a Roma? - Prefiro perder un voo ca unha festa.
Puxeches a bufanda.
Puxen.
Estás guapísima.
Grazie.
Marcello, preséntoche a Gabriel. Gabriel, Marcello.
- Encantado. - Un pracer.
- Traballas en Bavazza? - Non.
Coñezo a Emily de Megève. Unha historia moi divertida.
Para min non foi tan divertida.
O seu mozo abandonouna na montaña e ela non sabe esquiar.
Tivo sorte de non mancarse.
Pódelo crer? Vaia paspán.
Xa...
Estou totalmente de acordo.
Pasade unha boa noite.
Dásme un segundiño?
Marcello Muratori. Sylvie Grateau, de Agence Grateau.
Traballas con Emily.
Ela traballa para min, pero si.
Admiro a vosa marca familiar dende hai moito tempo.
E obviamente, viviches en Italia.
En Roma, hai anos. Foi amor a primeira vista.
Hai moito que amar de Roma.
Referíame a un xersei de Umberto Muratori con escote de ombreiro que merquei alí.
Aínda o sigo poñendo.
Moi amable.
E que te trae a París?
Xogar ó polo e explorar oportunidades de negocio.
E se me permites, vou buscar a Emily.
Claro.
Encantado, Sylvie.
Arrivederci.
Aí estás.
Perdoa, agora ía buscarte.
En realidade xa marcho.
Oxalá poder quedar máis, pero perdo o voo se non saio agora.
Cando volves a París?
Non estou seguro. Cando vés ti a Roma?
Moito che gusta fantasear.
Falo en serio.
Ven esta fin de semana. Mándoche un billete.
Que vas mandar! Estás tolo.
Tócame a min facer de guía.
Iremos ós mellores sitios e esqueceremos as crêpes.
Comeremos pizza.
Soa tentador.
Dime que o pensarás.
Pensareino.
Vémonos axiña.
En Roma.
Subtítulos: Abraham Díaz López