EMILY: PERDICHES OUTRO AMENCER NO SACRÉ-CŒUR. OXALÁ ESTIVESES AQUÍ!
MARCELLO: BUONGIORNO. E OXALÁ ESTIVESES TI AQUÍ.
EMILY: AI, NON. PERDOA POR ESPERTARTE.
MARCELLO: PODÍASME ESPERTAR MÁIS A MIÚDO.
Ola, Genevieve.
Emily, ola!
Que pasa aquí?
Atopei piso.
Aquí?
Si, púxenme a esbardallar co tema na festa de Bavazza
e Gabriel díxome que aquí quedara un piso libre.
A súa ex vivía aquí?
Vivía, si. No piso debaixo do meu.
Pois aí me mudo. Que emoción!
Que ben!
Xa me darás algún consello sobre o barrio, onde comer e cousas así.
Si, claro, sen problema. Axúdoche con isto?
Non, xa veñen axudarme agora.
Moi ben. Deica.
Vémonos, veciña.
Traio novas interesantes.
Non han ser peores cás miñas.
Anunciáronnos no Paris Match.
Fanvos parecer a parella do momento.
Demasiado parella.
"Dicíase que Chen estaba co herdeiro de JVMA, Nicolas de Leon,
mais semella que volveu co seu compañeiro de banda e ex."
Nicolas vaino entender. Son negocios. Simple publicidade.
- A xente adora os dramas de parella. - Pero a propia parella non!
Non contestas?
Será Marcello. Creo que o espertei.
Cando vas rematar co seu sufrimento e mercar un billete?
É que é de tolos, vale? Apenas o coñezo e teño traballo.
Sei que estás a todo dar co italiano en Duolingo.
Iso é que che chista.
Vale, si, é guapo e encantador, e tamén é moi tenro e aberto.
E persistente.
MARCELLO: VEN A ROMA. PAGO EU TODO. DI QUE SI.
Vai a Roma.
- Encántame a comida italiana. - Non vas ir por iso.
Para comer, Francia. Para foder, Italia.
Non vou pillar un avión para iso, vale? Non é o meu.
Mi ma, tía, fai algo espontáneo por unha vez,
algo temerario e anti-Emily.
Colle vacacións. Vive unha aventura.
- Chego tarde ó traballo. - Nunca chegas tarde.
E nunca collo vacacións.
Ou os usas ou os perdes.
Esta é a última.
Moitísimas grazas.
Págoche cun almorzo?
Moi amable, pero teño que ir ó mercado.
Vale, pero van vir uns amigos de Nova York
e mañá celebro unha festiña de inauguración.
Deberías vir.
Traballo ata a medianoite.
Perfecto. Estaremos arrincando.
Será divertido. Di que virás.
- Veña. Por que non? Vémonos. - Moi ben.
Grazas. Ata mañá á noite.
Vémonos.
Bonjour, Camille. Non sabía que viñas hoxe.
Tiña que asinar uns papeis.
Ademais de Champère e Chamère,
Agence Grateau representará o Premier Cru Domaine de Lalisse.
En serio?
Vaia, fascinante.
Miña nai agradéceche todo o que fixeches medrar a empresa.
Dixo que es unha bendición e unha maldición ó mesmo tempo.
Típico dela.
Enviámosche propostas para a semana.
- Grazas. - Au revoir.
Au revoir.
- Pois... - Eu...
Que tal estás?
Estiveches desaparecida.
Vexo que o tes por costume.
Xa o sei. Perdoa.
Precisaba escapar de todo.
Atopei un piso novo
cun estudio de arte e un segundo cuarto para...
o bebé.
- E iso? - Vou adoptar un bebé.
Perdoa, non era a miña intención. É que...
Todo o mundo reacciona dese xeito.
É que despois de todo o que pasou,
deime conta de que é o que quero. Un neno.
Ás veces hai que esquecerse dos demais e facer o que te fai feliz a ti.
Alguén mo dixo tras tirarme a un estanque.
Tireite? Seguro?
Se é o que te fai feliz, alédome por ti. De verdade.
Parabéns.
Grazas.
Teño que marchar.
Vémonos por aquí, si?
Claro.
- Deica. - Cóidate.
Grazas.
E, Emily, perdoa por toda a lea que montei con Gabriel.
Todos... contribuímos a esa lea.
É cousa do pasado.
Cres que non hai volta de folla?
Parece que xa o superou.
E...
Talvez...
eu deba superalo tamén.
Moi ben. Cóidate logo.
Deica.
Veña.
Podemos falar un intre?
Adiante.
Sería posible coller un día libre esta semana?
Só un día libre? Non vexo por que non. A onde vas?
A ningún sitio especial. Quero pasar tempo soa e saír da cidade.
E onde vas pasar ese tempo soa?
En Roma?
Por que o dis?
Intuición.
En tal caso, gustaríame ter unha reunión con Marcello Muratori.
Non vou a Roma.
Vou a...
Cracovia.
Cracovia? Quen vai a Cracovia?
Emily, parece ser.
A miña cidade favorita de Europa.
A única que non bombardearon.
É unha xoia.
A que si? Unha xoia.
Xa, comparada con Chicago.
Colle un par de días. Pásao ben.
Grazas. Pois daquela vémonos a semana que vén.
Non podes perder o percorrido polas minas de sal de Wieliczka.
Interesante.
Ademais...
Grazie, signore.
Marcello!
Emily.
Buongiorno, Emily.
Non perdes o tempo.
Só estás uns días e hai moito que ver.
Rexístrome decontado.
- Agarda. Buongiorno. - Buongiorno.
A Srta. Cooper vai con présa. Poden subirlle as maletas?
- Claro, señor. - Moi amable.
Grazie.
Súbenche eles as maletas.
Andiamo?
Andiamo.
- Mira cos ollos, non co móbil. - Veña, tes razón.
Meu pai alucinaría.
A súa peli favorita é Gladiator.
Como pode seguir en pé?
Facemos cousas que duren.
Agárrate.
Que foi iso?
A alarma de Roma.
Disparan un canón a mediodía dende hai case 200 anos.
Era un sinal para tanguer as campás da cidade.
Agora, só é un recordatorio
de que tódolos reloxos da cidade van algo atrasados.
E se arranxan os reloxos?
Tampouco nos preocupa tanto ser puntuais.
Entendo.
Seguimos?
Un minutiño máis.
Esta cidade é fermosísima.
Máis ca certa cidade europea?
Son moi distintas.
París ten orde, estrutura. E aquí é en plan, non sei,
de súpeto atopas unha estatua de mármore de 2000 anos.
Ou unha fonte.
Mi ma, a Fontana di Trevi!
Espectacular.
Dáche vergoña que tire unha moeda?
Por? Es turista. Daríame vergoña que non a tirases.
Moi ben.
Vin tanto esta cidade en filmes que sinto que xa estiven aquí antes.
Refíreste a La dolce vita?
Pensaba máis ben en The Lizzie McGuire movie.
Esa non a coñezo.
Pois teremos que culturizarte.
Tiro unha moeda, pido un desexo e listo?
A cousa non vai así.
Mira, dá a volta.
Tíraa coa man dereita por riba do ombreiro esquerdo.
Se tiras unha moeda, asegúraste de volver a Roma.
Que cuquiño.
Listo.
Se tiras dúas moedas,
significa que volverás e ademais cun novo amor.
Interesante.
E se tiro tres?
Se tiras tres é que volves, namoras e casas.
Depende de ti.
Hai que aforrar para o xantar.
Líchesme a mente.
Recoiro! Limoncello!
Mira quen temos aquí! Limoncello!
Emily, un vello amigo, Gianni.
Buongiorno, Emily, encantado.
Igualmente.
E iso de Limoncello?
Rima co meu nome. Punto.
Ten razón.
Marcello, Limoncello...
pero tamén é a bebida coa que colleu unha boa ós 15 anos.
Vomitou por toda a cociña.
Grazas a Deus que miña nai quéreo coma a un fillo,
porque a outro calquera mataríao.
Parece que vos coñecedes de sempre.
Veño aquí con meus pais dende cativiño.
Si, era dos meus avós.
Os dous traballades coa familia.
- Si! - Encántame.
A nonna de Gianni facía a mellor amatriciana que probaches.
Non sei que é iso, pero adiante.
Pois veña, senta. Hoxe tratarémoste coma unha raíña.
Grazie mille, Gianni.
E, Madonna, que ben falas italiano!
Que? Para nada, só sei catro palabriñas.
E é guapísima. Guapísima.
Elixiches ben. Bravo, Limoncello.
Senta, por favor.
- Grazas. - Agora vos traio de comer.
A ver, entón que cidade prefires agora,
París ou Roma?
As dúas son incribles, non me fagas escoller.
Pero unha observación tras estar aquí só unhas horas
é que sodes moi amables.
Sabes que se di?
Os franceses só son italianos de malas.
Que, como estaba todo?
Como se di "o mellor xantar da miña vida" en italiano?
Gustouche? Tes que volver á cea.
E ti trae tamén as belezas das túas irmás.
Si, levo moito sen velas.
Están ocupadas. Cos seus mozos.
Xa o sei, pero aínda non casaron, así que...
Senti, tráenos dous expresos, anda.
Marchando.
Mamma mia, oh.
Así que irmás. Cantas?
Dúas. Viven en Solitano coa nosa nai.
Que ben soa iso. Unha gran familia feliz que vive xunta.
É o meu sitio favorito.
Queres vir velo comigo?
Mañá se queres?
Encantaríame.
Non está mal, non?
As vistas son perfectas.
Grazas. Facíame moita falla.
O que?
Un descanso do traballo, de París, de todo.
Levo demasiado tempo atrapada nos mesmos patróns e costumes, sabes?
Reunións, correos, actos e volta a empezar.
Xa nin lembro a última vez que pasei un día así.
Nin sequera saquei fotos.
Fanche falla fotos?
Vaiche custar lembrar este día?
- Non che me vai custar nadiña. - Non?
Emily!
- Xa me parecía que eras ti. Ciao! - Bianca. Ola.
Que fas ti en Roma?
- Unha escapadiña. - Marabilloso.
Benvenuta. Con quen andas?
Son Marcello. Estoulle ensinando a cidade.
O meu primeiro guía érache un vello. Antes non eran tan guapos.
E ti a que andas?
Xa xantei e volvo á oficina.
Dilles ciao a todos.
Diréillelo. En Bavazza todos adoramos a Emily.
Toda Roma quedou namorada dela.
Necesito unha foto. Quero probas.
- Sácoa eu. - Non, todos.
Grazas, Emily. Pásao ben por aquí.
Grazas.
E dille ciao a Luc da miña parte.
Direillo.
- Ciao. - Ciao.
Non me dixeches que eras famosa.
Pura casualidade.
Non coñezo a ninguén en Roma, prométocho.
Haberá que cambiar iso.
Uns amigos celebran esta noite unha festa.
Queres coñecelos?
Sería incrible.
Temos que aclarar o da xunta.
A quen dos tres propomos como director?
Romain e eu xa falamos.
Con mamá.
Son o maior. Loxicamente, debería ser eu.
Está decidido.
Como que está decidido?
- Eu non opino? - Non é necesario.
Esqueces que vou traer un cliente enorme.
Muratori sería impresionante... se sae adiante.
E tes outro problema.
Como que se sae adiante?
Sabes que sairá.
E que problema?
Ves isto?
Non é a túa moza?
Si, e que?
Só é publicidade.
No segundo parágrafo falan de ti.
"Dicíase que Chen estaba co herdeiro de JVMA, Nicolas de Leon."
A imaxe é esencial para un director, e a túa está polo chan.
Son rumores. Non é nada. É a prensa rosa do carallo.
E como deixas que te mencionen?
Decidido. Isto quédache grande.
Non lidas coa moza e vas lidar cunha empresa multimillonaria?
Que fas? É o escritorio de Emily.
Só lle quento o asento mentres está en Roma.
En Roma? Non, está en Cracovia.
Recomendeille unha morea de restaurantes.
Fáiseme a boca auga só de pensar no repolo recheo de Trzy Rybki.
Non. Está en Roma.
Non. Está en Cracovia.
Vina no Instagram de Bavazza na escalinata da praza de España.
Como?
Non vedes?
E ese é Marcello Muratori?
Que pasa con Marcello Muratori?
- Emily vai en Roma con el. - Sabíao!
- Sabíalo? - Sabía.
Non en Cracovia?
Perdín moito tempo co dos restaurantes!
Devecía por traballar con Muratori cando estaba en JVMA.
Que dis?
Vin a Marcello e a outros da súa empresa reunirse con Nicolas de Leon.
En JVMA están desesperados por adquirilos.
Sería unha catástrofe.
Tralo de Pierre, ben sabemos o que farán con Muratori.
E Emily mentiume sabendo as ganas que teño de asinalos.
E a min.
Síntoo, non quería meter a Emily en problemas.
Non, Genevieve, alédame sabelo.
Alédame sabelo.
Se me desculpades...
- Quentácheslle o asento dabondo. - Moi ben...
Merda.
Ola, Sylvie, bonjour, ça va?
Ola, Emily. Como vai todo por Cracovia?
Pois bastante ben.
Algo lúgubre, pero moi bonita.
Moi... barroca.
Barroca? Interesante.
Facemos videochamada? Encantaríame vela, aínda a distancia.
Vale, pilláchesme. Estou en Roma, vale?
Mándoche unha postal. Ciao.
Agarda.
- Onde quedas? - No Hotel Eden.
Un dos meus favoritos, que ben que quedes aí.
Precisamos unha reunión con Marcello Muratori decontado.
Non viaxei por traballo.
Xa, pero por iso es tan xenial. Ti sempre traballas.
Non. Hoxe non. Vale?
Hoxe sento nunha piazza e tomo un Aperol Spritz, non traballo.
Ciao.
Ola, meu ben.
Vale.
Xa viches o artigo do Paris Match.
Non é de verdade.
Non podía vir nun peor momento para min.
Vou pechar un acordo enorme
e loito por dirixir a empresa do meu pai,
pero a xente só fala da miña moza e dun pailán no Paris Match.
Ou de que cantas núa no Crazy Horse.
Sabes que só o aceptei para pagar Eurovisión.
E o artigo só é publicidade.
Teñen que vender unha imaxe.
Enténdoo, pero danan a imaxe que quero vender eu.
E cando comece Eurovisión, vai empeorar todo.
Quero que o deixes.
Perdoa?
Ben me oíches.
Se queres unha carreira musical, teño amigos no sector.
Podo presentarche produtores ou a quen sexa.
Non deixan de pasar cousas na empresa e non podo aturar estas parvadas.
Estamos por riba destas lerias.
Soas igualiño a el.
A quen?
A meu pai.
Non te poñas dramática.
Importáballe unha merda o que quixese eu. Só importaba o seu.
Vouche dicir o mesmo que lle dixen a el.
Eu son así
e isto é o que quero facer.
E se te sentes ameazado ou enfadado,
non mereces terme na túa vida.
Que che importa máis? Un absurdo festival da canción ou eu?
E a que se debe a festa?
- Só é unha xuntanza de amigos. - Teño moitas ganas de coñecelos.
Xa o sei.
- Viñeches! - Como podería evitalo?
Véxote despois.
- Benvido. - Benvida ó edificio.
Grazas. Invitei a Emily, pero marchou esta fin de semana.
- Pasa e preséntoche os meus amigos. - Veña.
Dálle!
Só unha xuntanza de amigos?
Correríase a voz.
Boas!
O dono, Aldo. Preséntoche a Emily.
- Gabriel. - Gabriel.
- O chef? - O chef. O mellor chef.
- Andiamo. - Que foi?
Toca bailar, Emily.
Beer pong!
Si, veña!
Está borracho. Xa vas peido.
Así...
Así se fai.
Ben cho sei.
Veña...
Así non vas chegar nunca ó hotel.
Tampouco é que queira ir durmir.
Se me meto na cama, este día perfecto rematará.
Pero mañá será mellor aínda.
Taxi.
Recóllote mañá ben cedo para ir visitar a miña vila.
Buonanotte, Emily.
GOZA DAS TÚAS VACACIÓNS EN ROMA À BIENTÔT, SYLVIE
EMILY: VEN CON CALMA. AGARDO POR TI FÓRA.
Buongiorno, Emily.
Sylvie, que fas aquí?
Emily.
Ola. Coñecémonos en París, non?
Coñecemos, si. Sylvie Grateau de Agence Grateau.
Non sei que che contou Emily,
pero encantaríame falar do que fariamos pola vosa empresa.
Sylvie?
Para iso viñeches a Roma? Querías unha reunión?
Eu non teño nada que ver. Só vin aquí para verte.
Por que non o falamos almorzando?
Sei en que estades metidos e creo que ides cometer un erro atroz.
Se me permites só uns minutos...
Marcello, por favor.
Agarda!
Pero que fas?
Como se che ocorre vir aquí e arruinarmo todo?
Non é por ti, Emily.
Temos que falar. Non sabes da misa a media.
Se che importa Marcello, será mellor que me escoites.
Subtítulos: Abraham Díaz López