Masz apetyt po tym, co zrobiłaś?
Marcello olewa moje wiadomości i telefony.
Nie chce mieć ze mną nic wspólnego.
Proszę cię.
Nie muszą się sprzedawać JVMA.
To ty prowadzisz przeciwko nim krucjatę.
Zależy mi na Marcello, nie na jego firmie, którą trzeba ratować.
Możesz robić jedno i drugie.
Nie raz już łączyłaś przyjemne z pożytecznym.
Jesteś w tym całkiem niezła.
Staram się je oddzielać zgodnie z twoimi wcześniejszymi radami.
Może ty się zmieniłaś?
Miał zabrać mnie do Solitano. Spróbuję go tam poszukać.
Muszę go przekonać, że nie miałam
z twoim przyjazdem nic wspólnego.
W takim razie buona giornata.
Arrivederci.
SYLVIE – CIAO, TU SYLVIE. JESTEM W RZYMIE.
EMILY W PARYŻU
@EMILYWPARYŻU – ZIELONO MI WE WŁOSZECH
MINDY – KOMÓRKA
Buongiorno, bella.
Sorki, nie jestem w humorze.
Rozstałam się z Nico.
Co się stało?
Zależy mu tylko na pozycji dyrektora. Próbował mnie kontrolować.
Było zupełnie jak z moim tatą.
Tak mi przykro.
To nie jest najgorsze.
Przez Nico zdyskwalifikowali nas z Eurowizji.
Jak to?
Dał Mon Soleil do reklamy swojego kremu
i opublikował ją w sieci.
Eurowizja tego zabrania.
Pozwij go.
Powiedz to sędziom. Zdyskwalifikowali nas.
Jeśli Nico ci to zrobił, Marcello nie powinien mu ufać.
Żartujesz? Nikt nie powinien.
Nie mogę już o tym gadać. Jak twój romantyczny weekend?
To długa historia.
Sylvie się wprosiła i przestało być romantycznie.
Skoro ona się wprosiła, to może ja też mogę?
Muszę wyrwać się z Paryża.
To chyba nie jest...
Kupię bilet na popołudnie.
Wyślij mi adres hotelu. Kocham cię!
Buongiorno.
Gdzie mogę znaleźć siedzibę Muratorich?
Muratori co?
Ich biura.
Fabrykę.
Marcello Muratori.
- Marcello Muratori. - Sì, Muratori.
Zapraszam. Kawy, croissanta, cappuccino?
Nie, grazie.
Proszę usiąść.
Emily?
Oui. To znaczy sì.
Marcello nie wrócił jeszcze z Rzymu. Myślałam, że przyjedziecie razem.
Mieliśmy przyjechać, ale plany się zmieniły.
Przepraszam, a pani to?
Jestem jego matką. Antonia Muratori. Witaj.
Miło panią poznać.
Cieszyłam się na to spotkanie.
Marcello tyle nam o tobie opowiadał.
- Serio? Opowiada o mnie? - Od pierwszego spotkania.
Ale czemu jesteś tu sama?
Chciałam zrobić mu niespodziankę.
Więc zjedz z nami lunch. Są urodziny Marii.
Wspaniale. A kim jest Maria?
Naszą krojczynią. Pracuje dla firmy od lat.
Jak miło. Czy to wyjątkowe urodziny?
Nie, ale ona jest wyjątkowa.
Jak wszyscy nasi pracownicy.
To nasza rodzina.
Emily?
Co ty tu robisz?
Niespodzianka!
Zamierzałam pokazać Emily miasteczko.
Dzięki, mamo. Ja się tym zajmę.
No dobra.
Bawisz się w stalkerkę?
Nie.
Przyjechałam, bo nie miałam pojęcia,
że szefowa tak mnie zaskoczy.
Przyjechałam do Rzymu z jednego powodu. Dla ciebie.
Jeśli chcesz, chętnie zobaczę twoje miasteczko.
W porządku.
Chodźmy.
Więc opowiadasz o mnie mamie?
Dobra, przyznam ci się do czegoś.
W Megève plułem sobie w brodę, że nie poprosiłem o twój numer.
Powiedziałem mamie, że poznałem wyjątkową dziewczynę
i pozwoliłem jej odejść.
Powiedziała, że jeśli to przeznaczenie, zdołamy się odnaleźć.
I tak się stało.
Boże. Naprawdę tak było?
Mama ma w sobie odrobinę magii. Dużo wie.
A twój tata?
Zmarł, gdy miałem dziesięć lat.
Był niesamowity.
Przykro mi.
Niepotrzebnie.
Osiągnął tak wiele.
Dorastał tu i stworzył tę firmę.
Zaczynał skromnie.
Miasteczko zawsze było znane
z wyjątkowych kóz, z których robiono kaszmir.
Więc jednak jesteś pasterzem.
W pewnym sensie.
Tata kierował się w życiu jednym. Każdym sukcesem
dzielił się z całą wioską.
Dlatego praktycznie wszyscy pracują tu dla Muratorich.
Czujemy się za to odpowiedzialni.
Przez lata zbudowaliśmy tu szkołę,
bibliotekę, nawet teatr.
Chcemy, by nasi pracownicy byli tu szczęśliwi.
Jeśli nie jesteś szczęśliwy w pracy, w życiu też nie będziesz.
W pełni się zgadzam.
Ale nigdy nie słyszałam, by ktoś tak to ujął.
Jedna z najważniejszych dróg do szczęścia prowadzi przez żołądek.
Dlatego dokładnie o 13
wszyscy siadają do pysznego lunchu jak rodzina.
O Boże.
Salute, Maria!
Zdrówko.
Jak mówi się „najlepsze życzenia”?
Buon compleanno.
Buon compleanno, Maria!
Bardzo dziękuję!
Emily, możesz robić zdjęcia, ale nie publikuj ich, proszę.
Zwłaszcza ubrań. To ważna zasada w naszej firmie.
To takie wyjątkowe. Czemu się tym nie podzielić?
Dbamy tu o prywatność. Żadnych reklam i mediów społecznościowych.
Nasi klienci sami nas znajdują.
Wybacz mamie. Ma na tym punkcie małą obsesję.
Po prostu chronię naszą firmę.
Można powiedzieć, że aż za bardzo.
Niech będzie.
Dziękuję, że pokazałeś mi swój dom.
To nie jest mój dom. To następny przystanek.
Więc kontynuujemy naszą wycieczkę.
Po lunchu.
Nie mogę uwierzyć, że tu dorastałeś.
Jak można stąd wyjechać?
Właśnie w tym problem. Nikt nigdy nie wyjeżdża.
To mój ojciec.
A to dziadek.
Jego ojciec. Moje siostry. Dużo kuzynów. Nawet nie znam wszystkich ich imion.
To dom przepełniony historią.
Tak.
O czym myślisz?
Nie wiem, czy chcesz tego słuchać.
Cokolwiek myślisz, chcę to usłyszeć.
Poznałam Solitano i poczułam, jak tu jest.
Sylvie może mieć rację.
Planujecie sprzedać firmę JVMA.
To duży błąd.
No dobra...
A skąd o tym wiesz?
Krążą plotki.
Wcześniej nie myślałam, że to moja sprawa,
ale twoja rodzina stworzyła naprawdę wyjątkowe miejsce.
Wyjątkowe i zamrożone w czasie.
Matka nie lubi zmian.
Ale nie chcę, żebyśmy pozostali niewidzialni.
Musimy się rozwijać i być większą częścią świata.
Więc rozważamy ofertę JVMA.
Musimy zdecydować do końca tygodnia.
Ja już znam odpowiedź.
Zostało tak mało wyjątkowych miejsc.
Twoja firma ma duszę. Czułam to przy tym stole.
No i jakość waszych produktów. Nie możecie tego stracić.
Nie planuję tego stracić.
Chcę, żebyśmy szli ramię w ramię z Pradą czy Gucci.
A do tego potrzeba pieniędzy.
Znam tych ludzi. Nie można im ufać.
Nie wierzę, że to mówię.
Może spotkalibyście się z nami?
Znowu to samo.
Wracamy do interesów.
Tylko dlatego, że mi zależy i moglibyśmy pomóc.
Wysłuchaj nas chociaż.
Odrzuciliśmy oferty włoskich firm.
Mielibyśmy przyjąć ofertę francuskiej?
Bo...
podobnie do was, jesteśmy wyjątkowi.
Emily...
nie powinnaś była tu przyjeżdżać.
Przykro mi.
To mnie jest przykro.
Powiedziałam za dużo.
Nie potrafię trzymać języka za zębami.
Zorganizuję ci transport do Rzymu.
Reklama Renault Cinq, ujęcie trzecie.
Cięcie!
Dobrze. Jeszcze raz.
Sylvie, co za miła niespodzianka.
Co robisz w Rzymie?
Sama już nie wiem.
Nieważne. Cieszę się, że cię widzę.
Mam jeszcze dwie godziny pracy. Możesz wrócić...
Nie, zaczekam.
Miło jest oglądać kogoś innego w pracy.
Znajdę ci krzesło.
Znajdźmy tej pani krzesło.
Vespy odjechały za późno.
Od początku!
Coś wciąż przyciąga cię do Rzymu.
Czy to nie oczywiste?
Chciałbym myśleć, że to ja. Ale nie.
Miasto ma nad tobą władzę.
Może mówi ci, kim chcesz być.
Czyli?
Artystką.
Skąd.
Reżyserką?
Wybrałam twoje zajęcia, bo podziwiałam ciebie i twoje filmy.
Chciałam się czegoś nauczyć, ale to było marzenie wieku średniego.
Rozumiem.
Niektóre kobiety robią sobie botoks, inne uczą się filmu w Rzymie.
Wiem, w czym jestem dobra.
Prowadzę teraz firmę.
Są rzeczy ważniejsze niż praca.
Wiem.
Powroty do Rzymu zawsze mi o tym przypominają.
Powiedziałam dziś Amerykance, która dla mnie pracuje,
by poświęciła miłość dla ambicji. Nie powinnam była.
I co zrobiła?
Odmówiła. I dobrze.
Odkąd otworzyłam własną agencję, żyję tylko pracą.
Robię nawet interesy z mężem, który otworzył właśnie klub w Paryżu.
- Nadal z mężem? - Oui.
Jesteś jedynym mężczyzną, o którego był zazdrosny.
A gdzie stawia to nas?
Co dzieje się w Rzymie...
Room service we Włoszech to inny poziom.
Tak się cieszę, że jesteś.
No i? Co z twoim włoskim ogierem?
Już odstawiłaś go na zieloną trawkę?
Raczej on mnie.
Chodźmy na miasto.
Ten bałagan z Eurowizją to moja wina.
Czemu tak mówisz? Zdyskwalifikowali was przez Nico.
Za każdym razem, gdy prosiłam go, żeby wybrał mnie, robił to.
Powinnam była zrozumieć, jak ważny jest dla niego image.
Nie powinnaś dopasowywać życia ani kariery,
by uszczęśliwić kogoś innego.
Wiem. Zrobił coś okropnego.
Wiesz, co najbardziej mnie boli?
Co?
Nadal go kocham.
Wiem, to nie ma sensu.
Nie musi mieć.
Ale rozejrzyj się. Czy nie jest tu cudownie?
Faktycznie.
Myślę o tych wszystkich budynkach,
które stoją tu od tysiącleci,
i wyobrażam sobie życie ludzi w przeszłości.
Nagle problemy stają się mniejsze.
To piękne ruiny.
Właśnie.
Miasto jest piękniejsze i bardziej żywe dzięki temu, przez co przeszło.
To część jego czaru.
Em.
Właśnie piszę piosenkę,
żeby poukładać sobie w głowie uczucia.
Nowa piosenka?
Szukałam chwytliwego motywu i właśnie podsunęłaś mi pomysł.
Chodź ze mną.
Nagraj to telefonem, żebym nie zapomniała słów.
Co robisz?
- Buona sera. - Buona sera.
Mogłabym szybko coś zagrać?
Możesz zatrzymać moje napiwki.
Zbudowaliśmy to miasto cegła po cegle
To nawet zabawne, przyznać musisz
Mieliśmy właściwie wszystko
Zdarliśmy sobie palce do kości
Stawiając własny zamek
Ale potem nasze królestwo upadło
To płacz przypomina nam
Że żyjemy
To pęknięcia światło wpuszczają
Czasami dostrzec umiem
Diamenty pyłem pokryte
Ruiny nas samych piękne są
Kochany, tak to bywa już
Jedne drzwi otwierasz, drugie zamykają się
Tragedią to nie skończy się
Więc czas pożegnać się już
Bo imperium kryję w sobie
Odbuduję znowu je
To płacz przypomina nam
Że żyjemy
To pęknięcia światło wpuszczają
Czasami
Dostrzec umiem diamenty pyłem pokryte
Ruiny nas samych piękne są
Buongiorno.
Buongiorno, Emily.
Spełnię twoje życzenie.
Spotkamy się z wami jutro.
O Boże. Wspaniale.
Czemu zmieniłeś zdanie?
Matka słyszała, co mówiłaś. Jest ciekawa, co macie do zaoferowania.
Ja nie widzę sensu w spotkaniu z firmą,
która nie ma biura w Rzymie.
Ależ mamy.
Mamy biuro w Rzymie.
Bavazza jest naszym klientem.
Kolejna rzecz, o której nie wspomniałaś.
Wyślij mi adres. Do zobaczenia jutro o 13.
Świetnie. Dobrze.
Już wysyłam ci ten adres. Grazie mille.
Powiedz, że masz dziś wolne.
Już odwołałem wszystko na dzisiaj.
Dobrze.
Chcę tylko włóczyć się po mieście,
jeść makaron i się kochać.
Chętnie.
Zaraz się jej pozbędę. Pronto, Emily.
Załatwiłam nam spotkanie. Sama nie wiem, jak mi się to udało.
Fantastycznie!
Gdzie i kiedy?
Jutro o 13 w naszym biurze w Rzymie.
Słucham?
Nie zatrudniliby nas bez lokalnego biura.
Zajmę się tym.
Wybacz, kochany.
Muszę przygotować prezentację w dobę.
i znaleźć biuro w Rzymie.
Co się dzieje?
Faceta może i straciłam, ale załatwiłam spotkanie.
Świetnie.
Przyzwyczaiłam się.
O Boże.
- Ja pierdziu. - Co się stało?
Nagranie z moją piosenką stało się wiralem.
Z mojego konta?
Nie, jakiś turysta opublikował je na TikToku.
- Nie uwierzysz. - Co?
Napisali do mnie z chińskiego Popstar.
Chcą, żebym została sędzią.
Mam zaśpiewać tę piosenkę. Nawet nie ma jeszcze tytułu.
Może Piękne ruiny?
Piękne ruiny.
Idealny. O Boże, to lepsze niż Eurowizja.
Muszę złapać lot do Paryża.
Emily, wracam do gry.
Projektujemy hotel Bulgari,
nie męską szatnię na stadionie Jankesów.
Wymyślcie coś.
Po wejściu do lobby gościom ma zapierać dech w piersiach!
Na widok otaczającego ich piękna.
A tego tu nie widzę!
Wybaczcie.
Ja znałam go, jak kupował w szmateksach.
Sylvie Grateau.
Wyglądasz olśniewająco.
Naprawdę wspaniale.
Ty też.
Oto mój genialny zespół.
Mój dream team.
To jest ostatnia kobieta, z którą spałem.
Nim zacząłem sypiać z facetami.
Nigdy nie wiem, czy to komplement czy zniewaga.
Dobrze cię widzieć.
Ciebie też.
Co robisz w Rzymie?
Przyjechałam w interesach. Potrzebuję przysługi.
Certo. Dla ciebie wszystko.
Szukam pięknego biura na ważne spotkanie na jutro.
Chętnie ci pomogę.
W tym budynku mamy wiele biur.
To byłoby idealne.
Moje biuro?
Na jedno popołudnie.
Jeszcze coś.
Możesz zdjąć tabliczkę Giorgio Barbieri Design z drzwi?
To ma być rzymska siedziba Agencji Grateau.
Nic się nie zmieniłaś.
Ani trochę. Odkąd zmieniłam ciebie.
AGENCJA GRATEAU
Wychodzę na lunch. Trochę mnie nie będzie.
- Nie łącz mnie z nikim. - Jasne.
Jak kota nie ma, myszy harcują.
Słucham?
To takie powiedzonko.
Zarezerwuj nam dwa bilety do Rzymu. Natychmiast.
Co się dzieje?
Rozmawiałem z Sylvie. Pakuj się. Mamy jutro ważne spotkanie w Rzymie.
W Rzymie? Bosko!
Nie ma co się pakować. Zrobię tam zakupy.
Jest mały haczyk. Mamy razem pokój.
- Nie. - Tak.
Dwa łóżka. Ale nawet nie myśl, że sprowadzisz tam kogoś na noc.
Za kogo ty mnie masz?
Już ja cię znam.
Wciąż nie podoba mi się hasło tej kampanii.
„Włosi robią to lepiej”. Moim zdaniem jest świetne.
Lepsze to niż nic. Jeszcze wczoraj nie mieliśmy hasła.
Zostawmy na razie ten temat. Będziemy prezentować się tutaj.
Spełnienie marzeń. W końcu mamy biuro w Rzymie.
Tylko na popołudnie. Nie przyzwyczajajcie się.
Dziękujemy za spotkanie.
To zaszczyt panią poznać, signora Muratori.
Wielki zaszczyt.
To miłe z waszej strony, ale jeszcze nie dziękujcie.
Mówiłam już Emily. Nigdy nie reklamowaliśmy firmy.
Nie wiem, czy jesteśmy na to gotowi.
Moim zdaniem możecie mieć wszystko.
Firma może zostać mała i niezależna,
ale świat się o was dowie.
Czemu mielibyśmy zatrudnić francuską firmę?
Oferujemy świeże spojrzenie.
Wiemy, że Włosi robią to lepiej.
- No tak. - Jasne.
Przecież to oczywiste.
To nie jest hasło kampanii.
- Nie. - Nie.
O nie.
Muratori nigdy się nie reklamowali,
ale mam pomysł na ukrytą kampanię marketingową.
Nie wspomnimy o marce.
Nie promujcie ubrań, tylko swój sposób na życie.
Rodzina, radość, społeczność.
W prawym dolnym rogu znajdzie się Umberto Muratori.
Czcionką tak małą, że trzeba będzie się przysunąć, by ją dostrzec.
To wszystko bardzo ciekawe, ale...
nie możecie wpadać tu z Paryża
i oczekiwać, że pójdziemy za wami jak te owce.
Nie rozumiem.
Agencja Grateau nie ma biura w Rzymie.
To jest biuro Giorgia Barbieriego.
Jak to?
Jakiego Giorgia? Nie słyszałem o nim.
Chyba przeniósł się do większego biura.
Przestańcie.
W Rzymie wszyscy się znają.
Prawdę mówiąc,
byłam ostatnią kobietą, z którą spał, zanim przerzucił się na mężczyzn.
Słucham?
Pamiętam to jak przez mgłę.
Nie mówiliście, że spotykacie się z Antonią Muratori.
Powiedziałbym wam, że marnujecie czas.
Chwilę, Antonia. Przepraszam, signora Muratori.
Ja też zrobiłabym wszystko, by pracować z tymi, na których mi zależy.
Bo gdy ci zależy, to nie jest praca, tylko miłość.
Więc mnie rozumiesz.
Rozumiesz nas.
A ja rozumiem Marcella.
Chce zawojować świat.
To nie moje aspiracje, ale potrzebujemy pieniędzy.
Chyba nie stać nas już na to, by tak się izolować.
Proszę o sześć miesięcy.
Nie płacę podatków od sześciu lat,
więc czym jest sześć miesięcy?
Za sześć miesięcy oferta JVMA może być nieaktualna.
Jeśli im zależy, to zaczekają.
Macie sześć miesięcy.
Dziękuję pani.
Tak się cieszę na tę współpracę.
Wydam dziś przyjęcie, by uczcić
moje dwie ulubione kobiety razem w Rzymie!
Więc ostatecznie
przyjechałaś tu w interesach, a nie dla mnie.
Mówiłam ci, że to nieprawda.
Gratulacje. Dostałaś to, czego chciałaś.
Marcello.
Przykro mi.
Agencja Grateau.
O Boże!
Wspaniale!
Nie, powiem mu.
Dziękuję.
Do widzenia!
Gabriel!
Mam ważną wiadomość.
Dzwonili z Michelin. Ogłoszą dziś nowe gwiazdki.
Dostaniesz swoją.
Niemożliwe.
Marianne to oszustka. Ktoś ci ściemnia.
Nie. To prawda, przysięgam.
Osobiście rozmawiałam z Régisem Lombardem.
Pracuje dla Michelin. To prawda.
Gdzie Emily? To ona powinna mi to mówić.
Poleciała do tego gościa z Rzymu.
Wiem, że od dawna na to czekałeś.
Zasłużyłeś na to. Musimy to uczcić. Dziś wieczorem.
Wiesz co? Masz rację.
Uczcimy to.
Jestem z ciebie taka dumna.
Do zobaczenia wieczorem.
Już mnie bombardują wiadomościami.
Do zobaczenia.
Jasne, à tout à l'heure.
Można?
Proszę o uwagę.
Chcę wznieść toast za dwie kobiety petardy.
Raczej trzy kobiety petardy.
To dzięki Emily stoimy tu razem.
Trzy kobiety petardy!
Znam tę minę. O co chodzi?
Może nie zauważyłaś, ale kogoś tu brakuje.
Marcello.
Trudno. Mam szczęście w pracy, na miłość go już zabrakło.
Przepraszam cię. Nie chciałam...
Chciałaś. I miałaś to gdzieś.
To ja podjęłam tę decyzję.
Choć nie wiem, czy była właściwa.
Może jednak była.
LAURENT – JESTEM W PARYŻU, GDZIE JESTEŚ?
SYLVIE – W RZYMIE
LAURENT – WRACAJ SZYBKO. TĘSKNIĘ.
DOPINAM TU INTERESY. NIEDŁUGO WRÓCĘ, KOCHANIE.
- Ciao. - Ciao.
Bałam się, że nie przyjdziesz, bo jesteś na mnie zły.
Mama powiedziała mi, że nie chcesz prowadzić naszej kampanii.
Dlaczego?
Nie chcę z tobą pracować.
Chcę z tobą być.
Jutro wracam do Paryża.
W takim razie cieszmy się ostatnim wspólnym wieczorem w Rzymie.
Excusez-moi.
Szefie Gabrielu,
jadłem tu już trzy razy.
Każdy posiłek był lepszy niż poprzedni.
Przepraszam. Kim pan jest?
Amatorem dobrego jedzenia.
Nie chcę specjalnych względów.
Gratulacje, stary.
Wiedziałem, że masz talent. Nos mnie nie zawodzi.
To też wasza zasługa. Jesteśmy partnerami.
Bez waszej wiary by mi się nie udało.
- I bez forsy Antoine'a. - Fakt.
Nie wyszliśmy na swoje,
ale nigdy się tak dobrze nie bawiłem.
Teraz wszystko może się zmienić.
Poleci kaska.
Nie mogę uwierzyć, że dostanę gwiazdkę.
Emily powinna tu być.
Bez niej jakoś tu pusto.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Tak się cieszę. Jesteś geniuszem.
Dzięki.
Dziękuję.
- Już chyba nie tak pusto. - No.
Możemy porozmawiać?
Jasne.
Genevieve, nie chcę, byś źle mnie zrozumiała.
Ostatnio dobrze się bawiliśmy,
ale to był tylko moment szaleństwa.
Jesteś moją sąsiadką i koleżanką,
a teraz jeszcze razem pracujemy.
Pozostańmy przy tym.
Oczywiście.
Cieszę się, że się rozumiemy.
Wybacz.
Bonjour, tu Emily Cooper.
Wiesz, co robić po sygnale.
Emily, to ja.
W końcu się udało. Dostałem gwiazdkę.
Jestem ci wdzięczny.
Za wszystko.
Więc kiedy znów się zobaczymy?
To zależy. Kiedy wracasz do Paryża?
Wkrótce. Ale teraz masz dużo dobrych wymówek, by latać do Rzymu.
Jeśli tylko pozostaniemy przy mnie, przy tobie i makaronie.
Trójkącik.
Nie wiedziałem, że lubisz takie rzeczy.
Ciao, bella.
Emily, to ja.
W końcu się udało. Dostałem gwiazdkę.
Jestem ci wdzięczny. Za wszystko.
Tak!
Przepraszam za spóźnienie. Mam wieści.
Gabriel dostał gwiazdkę Michelin. Tym razem naprawdę.
Bardzo się cieszymy.
Ale przejdźmy do interesów.
Agencja Grateau otwiera biuro w Rzymie.
Ktoś musi je poprowadzić.
Zgłaszam się.
To powinienem być ja.
Perfekcyjnie mówię po włosku i jestem tu najstarszy.
Dlatego potrzebuję cię w Paryżu.
Więc ja. Marzyłem o Rzymie,
odkąd spędziłem lato po studiach
jako stażysta jednego z mopsów Valentino, Margot.
Poważnie?
Trzy miesiące przepychu i życia w piwnicy.
Kwintesencja świata mody.
Chyba zapominacie o kimś bardzo ważnym.
O mnie.
Ja też mówię po włosku i miałam tu całkiem niezłe życie.
Ale zrobimy to, co najlepsze dla klientów.
I z tego powodu chciałabym,
by biuro w Rzymie prowadziła Emily.
- Co? - Ja? Czemu?
Spodobałaś się Antonii na spotkaniu.
Podpisała umowę pod warunkiem, że tu zostaniesz i pokierujesz kampanią.
Ona czy jej syn?
Emily nawet nie mówi po włosku.
Mamma mia! To popieprzone!
Po francusku też nie mówi, ale to ją nie powstrzymało.
Co to właściwie znaczy?
Że zostajesz w Rzymie.
Mamy już dla ciebie mieszkanie.
Ubrania sobie wyślesz. Nie ma czasu do stracenia.
Gratuluję, Emily. Ukradłaś moje marzenie.
I moje.
Że co?
Nie na zawsze.
Znajdą mi tu tymczasowe mieszkanie.
No to szykuj mi miejsce, stara,
bo jak wrócę z Szanghaju, to lecę do ciebie do Rzymu.
Obiecujesz?
Tak.
Niech mnie też przystemplują paszport.
Ciao.
Co tu robicie tak wcześnie?
Raczej tak późno. Świętowaliśmy całą noc.
Nie słyszałaś?
Gabr dostał gwiazdkę Michelin.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Już planujemy ekspansję.
Co powiecie na Gigi 2 w Londynie?
W Nowym Jorku.
A może w Rzymie? Przynajmniej widywałbyś Emily.
Jak to?
Właśnie z nią rozmawiałam. Przenosi się do Rzymu.
Dla tego Marcella?
Chodzi raczej o pracę.
Pokieruje nowym biurem Grateau.
Paryż bez niej już nie będzie taki sam.
Au revoir.
W porządku, stary?
Tak, po prostu mnie zaskoczyła.
Wiesz, co myślę?
Pozwalasz dumie i nieporozumieniom
stanąć na drodze do świetnej dziewczyny.
Obaj pozwoliliśmy.
Może.
Ale nie myślałem...
Przestań myśleć. Kieruj się uczuciami.
Masz szansę, by ją odzyskać.
Jak? Jest z tym gościem.
Dlatego że nie jest z tobą.
Przepraszam na chwilę.
EMILY – POCZTA GŁOSOWA
Wybacz mój francuski.
Chciałam ci tylko pogratulować.
Jestem z ciebie dumna.
Zasłużyłeś na to i na więcej.
To bardzo spokojna okolica.
Panie przodem.
Proszę. To tutaj.
Zbudowano je w XVII wieku. Było częścią rodzinnego palazzo.
Jest piękne.
Jest dość małe, co typowe dla Rzymu, ale widok to wynagradza.
Wspaniały.
Zostawię klucze i wizytówkę przy drzwiach.
Grazie.
@EMILYWPARYŻU
@EMILYW
Gdzie w Rzymie się zatrzymała?
Gotowa?
Minutkę.
Chyba będziesz tu szczęśliwa.
Już jestem szczęśliwa.
Chodźmy.
Napisy: Anna Kurzajczyk