Mi madriña, isto é incrible.
Non teño palabras.
Emily Cooper quedou sen palabras?
Sei que che encanta París,
pero a min Venecia paréceme a cidade máis bonita do mundo
e seguramente a máis romántica.
Pois alédame visitala contigo.
Está na miña lista de desexos dende nena.
Que nena ten lista de desexos?
Esta lista tenche listas para todo.
- Flipo! - Mi ma, tía!
Mira...
Paramos aquí.
Non parece o noso hotel.
Imos ó local do desfile. Parécevos ben?
Claro.
Boas!
Douvos a benvida a San Francesco della Vigna.
Vaia, perfecto.
Sabía que che gustaría.
E o canal está aí, os convidados chegarán en barca ó estilo veneciano.
Dior desfilou aquí o ano pasado. Non creo que estivese dispoñible.
Marcello, os modelos están listos para os toques finais.
- Imos alá. - Vou contigo.
Xa fixeches moito e non estiveras antes en Venecia.
Vai gozar da cidade.
Pero vin por traballo.
Lisca. Déixame encargarme, para variar.
Seguro?
Que si, arrea!
Vale, vémonos no St. Regis.
Moito "vin por traballo", pero...
Un, dous.
Ai, Deus, pasade.
Mi madriña.
Creo que nunca te vira tan contenta.
Xa.
Estou moi orgullosa de Marcello.
E ó estar aquí con el e con todos vós, a verdade é que non sorrira tanto na vida.
Encántame verte namorada. Este corazonciño roedor morre de amor.
O teu que?
Mira esa ponte.
Corazonciño roedor?
Ai, si!
"Moulin Rat." Como vai o tema?
Os produtores acaban de enviarme unha animación inicial de Satine.
Perdón, de Ratine.
Ensínama.
Ai, tía, que linda es!
Non me gusta que me treman os bigotes no agudo,
pero puxéronme unhas tetas bárbaras.
E só dúas, menos mal.
A que si?
- Teño que collelo. - Claro.
Ola, Sylvie. Vés de camiño?
Estou en Roma.
En Roma?
E logo?
Acórdaste de Jane?
Como para esquecerse. Que fixo agora?
Morreulle o marido de súpeto.
Vaia, que mal. Síntoo.
Vin ó funeral, pero mañá estarei en Venecia no desfile.
Se queres quedar, aquí está todo controlado.
Non. Vou mañá.
Non é unha aposta exclusiva de Marcello.
Eu tamén xogo moito coa colección. Ten que saír ben.
Polo ben de todos.
Teño que marchar.
Ata mañá.
Grazas por viaxar ata aquí, que boa amiga.
Non podía deixarte soa no día máis triste da túa vida.
O día máis triste será a semana que vén,
cando os avogados lean o testamento e descubra canto debo.
Doaría óvulos, pero xa os hei ter escalfados.
Debín casar cun empresario, coma ti.
Laurent arruinou dous clubs
e hipotecou a propiedade de miña nai.
Quero matalo. Perdoa, non é o momento.
Tranquila.
Algún día ía pasar, era visto. Fun pasando o dó antes.
E ti que vas facer con Laurent?
O que debín facer hai boa.
Divorciarme.
Xa era hora!
Non ía por ti, cariño.
Adeus, meu amor.
"A túa eternidade comeza hoxe."
É un sinal para nós.
Non pode ser.
Víchesme o pasaporte?
Xúroche que no aeroporto tíñao.
Dúchome e axúdoche a buscar.
Grazas.
Temos unha reserva para cear no meu restaurante favorito.
Só nós os dous.
Esta noite non quero compartirte.
Paréceche ben?
Claro, máis que ben.
Ben.
Vou tomar algo agora con Mindy.
Perfecto.
EMILY: TEÑO QUE VERTE XA MESMO!
Que che vai pedir casar?
Perdoa, non podo coa emoción!
Temos que celebralo. Dous Aperol Spritz, per favore.
- Estamos emocionadas? Non o pareces. - Estou, si. Sorprendida.
É moi rápido.
Pero ten sentido.
Somos un equipo, sabes?
Cando penso no ano que vén ou en cinco anos...
Coma sempre.
Imaxínome con el.
E agora que vive en París é como que podemos telo todo.
Amor, traballo, mellor amiga.
Vou chorar.
Grazie.
Grazas.
Por ti e por Marcello. Deséxovos toda a felicidade do mundo.
Merecédela.
- Fasme a pelota para ser dama de honra? - Faime falla?
Obvio que non.
- Imos ó seu restaurante favorito. - Mi ma! Vaicho pedir aí.
Vai pasar, tía, fixísimo. Non pidas ensalada.
Se non, ó axeonllarse vaiche ver toda a leituga nos dentes.
Como o fará?
Con camareiros cantareiros?
- Cuarteto de corda? - Cala, posme nerviosa.
Xa sei, nunha copa de champaña.
Elegante, pégalle.
- Non trasfegues moito. - Eu? Nunca.
Certo, a que trasfega son eu.
Buonasera.
Marcello Muratori.
Grazie.
Emily, estou a darlle voltas a algo.
E se non te coñecese naquela montaña de Megève?
E se non te volvese ver en París xogando ó polo?
- A miña vida sería totalmente distinta. - E a miña.
Alédame que nunca aprendese a esquiar.
Fasme crer en min mesmo.
Non me ves coma o resto.
Vesme coma alguén creativo.
Dá igual como saia o desfile, para min xa é un éxito.
- Non pedín sobremesa. - Pedina eu.
É tiramisú. É a súa especialidade. Fan o savoiardi eles.
Savoiardi?
O biscoito, os "dedos de dama".
Ti primeiro.
Vale.
- Delicioso, a que si? - Si.
Dálle ata o fondo. É o mellor.
- Ten sorpresa. - Vale.
Atopei algo.
Atopáchelo.
Si.
É...
É galleta.
O chocolate veneciano é o mellor.
Delicioso.
Non cho pediu?
A verdade é que é un alivio.
Non che son de aneis de compromiso no fondo do tiramisú.
Xa, non é unha historia para andar contando toda a vida.
Xa chegará.
Seguro que espera a que remate o desfile.
A non ser que o faga agora. Ola!
- Perdoádeme. - Nada.
- Hai un problema na sala. - Que?
Temos que ir velo, pero nada bo.
- Pois vamos logo. - Vamos.
- Chao. - Deica.
Estou aquí se me necesitas.
Que pasou aquí?
Nin sequera choveu.
Vén de abaixo, non de arriba.
É a aqua alta.
A auga alta é un fenómeno natural debido á lúa chea.
Pois mandemos a aqua alta a paseo.
Cun aspirador ou algo?
A auga sobe máis rápido do que podemos sacala.
A cidade afúndese, é así.
Por iso estaba dispoñible, Luc.
Venecia é unha cruel amante.
Estou buscando outro sitio.
O Hotel Danieli está reservado e o Palazzo Ducale tamén,
Max Mara está a usalo de novo.
Avarentos de merda.
E aínda que atopemos outro sitio,
como imos mover todo o desfile e avisar os convidados?
Hai unha igrexa ó lado, pero pasan.
Grazas por miralo, osiño Paddington.
Aquí todos as levan e non estrago os zapatos.
Vou mirar da roupa.
Non quero dicilo eu, pero imos ter que cancelar.
Non podemos. Marcello vai quedar desfeito.
A min dáme medo Sylvie.
Cando chegue de Roma van rodar cabezas. A túa a primeira, Luc.
Por que?
Porque o reservaches ti!
A roupa está enxoita,
pero como celebramos o espectáculo con tanta auga?
Onde desfilan os modelos? Onde sentan os asistentes?
Vanse enchoupar.
O desfile non irá a pique.
Farémolo aquí mesmo.
Só temos que darlle unha volta
e, xa sabedes,
facer coma os de aquí.
Xa!
Non.
Si. Máis.
- Abonda? - Abonda.
- Vale. - Dálle.
Grazas por vir.
Vainas necesitar. Está en primeira fila, aí chapuza.
Aí vén. Estamos mortos.
Que raios pasa aquí?
Quedas ti aquí?
Tivemos que improvisar por mor da aqua alta.
Ceo santo.
Burbullou todo esta noite.
Pasoume algo así na casa barco, pero no váter.
Non o vin vir.
Deixei moi claro que este desfile de moda ten que ser un éxito.
Como o vai ser se está todo anegado?
- Temos un plan de emerxencia. - Botas de goma?
Forman parte do plan, si.
E cal é o plan de emerxencia para a nai de Marcello?
Mi madriña.
Que fai aquí Antonia?
Creo que a auga xa non é o noso maior problema.
- Onde está Marcello? - Agochado?
Calade. Vai saír xenial.
Señoras e señores, o desfile vai comezar.
Espera, que vai facer?
Mamá.
Bravo, meu ben. Bravo.
Gustouche?
Encantoume!
Foi unha preciosidade.
O auténtico espírito de Muratori,
pero dun xeito novo.
Daquela non vas demandarnos?
Claro que non.
Tampouco é que poida pagar o avogado.
Es un auténtico deseñador,
igual ca teu pai.
Perdoa por non darme conta antes.
Marcello.
Chegoume a hora de abandonar
e deixarlle o sitio a alguén con máis talento.
Que dis? Non.
Señoras e señores, Marcello Muratori,
o novo director e o brillante futuro da casa Muratori.
Es o díxome da Semana da Moda de Venecia. Que se sente?
É marabilloso.
Pero sobre todo recuperei a miña familia,
aínda non o creo.
E túa nai ofreceuche toda a empresa.
E a ti. Somos un equipo.
Só nola ofrece se te encargas da publicidade.
Pois encantaríame, claro.
É moito que pensar de súpeto. Por agora, gocemos do día.
Inténtoo,
pero só penso en poñerme mans á obra en Solitano.
En Solitano? Canto tempo?
Emily, non podo dirixir Muratori dende París.
É que pensaba...
Non tes nin idea do fermosa que é a vida alí.
É sinxela, tranquila, pero nunca aburrida.
Polo día sempre estaremos ocupados, pero á noite, estaremos soíños na casa.
E cal sería?
Miña nai quere ir vivir con miña irmá e deixarnos a súa casa.
Esa casa tan bonita?
Alí teremos unha vida xuntos de verdade.
E a mellor firma de moda da historia de Italia.
Ai, é que é todo incrible.
E abafador.
Seino.
Non temos que decidilo agora.
O único que importa
é que estamos xuntos.
Daquela son responsable da súa débeda ata divorciándome?
Non pode ser.
Seguimos falando cando volva a París.
Que escoitastes?
Nós? Non escoitamos nin chío.
Por que?
Pasou algo?
O tribunal vai embargar os bens de Laurent.
E iso inclúe os teus.
Correcto.
Os meus aforros, o apartamento e a axencia.
Espera...
Agence Grateau está en perigo?
Afúndese máis rápido ca Venecia.
E que vai pasar en concreto?
Venderana ou liquidarana. Non sei.
Estivestes dende o principio, pero non vos quero no final.
Cando cheguemos a París...
buscade outro traballo, si?
E Emily?
Agora ten a Muratori.
Marchou no momento xusto.
Veña.
Alfie!
Hai festa na azotea do Hotel Danieli.
Vente.
Oxalá.
Esa azotea soa máis divertida ca esta.
Antonia abandona a demanda?
Si, é un alivio para todos.
Chamabas por Nico ou por Marcello?
Por ningún.
Chámote a ti.
Quero verte cando volvas a París.
Vale, si, haberá...
Seguro que a empresa monta unha boa festa ou algo.
- E... - Sabes a que me refiro.
Gústanos chancear e meternos co outro,
pero non finxas que non hai algo entre nós.
Segues aí?
Agora mesmo non podo falar, pero si, cando volva a París.
Moi ben, fantástico.
Morro de ganas.
Xusto o que necesitaba.
Había sede!
Trasfego rápido.
Malos costumes.
- Xa vexo. - Veña.
Hai que dar a volta de honra.
Grazie.
Aínda non che puiden dar os parabéns.
Merci.
Foi xenial, verdade?
Non polo desfile.
Falo da oferta de Antonia,
de levar Muratori.
Marcello ha estar encantado.
Está, si. A verdade é que si.
O tema é que iriamos vivir a Solitano.
Non me interpretes mal,
é unha vila fermosísima e son todos encantadores,
pero...
Pero que?
Pero que pasa con Agence Grateau?
Que?
Non sexas ridícula.
Aproveita a oportunidade.
En serio? E logo?
Porque...
o sector da publicidade é voluble, aceptar un traballo fixo é intelixente.
Crearás unha marca, dirixirás un imperio.
Pero deixariamos de traballar xuntas.
Sobreviviremos. Tampouco van prohibir Instagram.
Non.
Podes ser a próxima Miuccia Prada.
Teñen sorte de contar contigo.
Eu sei que a tiven.
Moita.
Por Marcello Muratori.
Teño que darvos as grazas a todos.
E especialmente a ti, Emily.
A miña vida cambiou dende que te coñecín.
As de todos.
E si, o negocio paréceme importante,
pero o que me parece máis importante aínda
es ti.
Nico?
Non querías dicir algo?
Si, grazas.
Tamén hai discurso para min?
Paseino moi mal co da miña familia
e ti sempre estiveches aí apoiándome.
A verdade é que non estaría aquí se non fose por ti.
Estas dúas mulleres facédesnos os homes que somos.
Xa, é que somos fantásticas.
Que? Non!
Eu...
Quérote, pero non podo.
Que?
Non podo casar contigo.
Non podo deixalo todo atrás en París e mudarme a Solitano.
Non é a miña vida.
Tampouco é o teu anel.
Que?
Gardáballo a Nico.
É para min?
Mindy,
quérote.
Namorei de ti no momento en que te coñecín no internado.
Quero estar contigo o resto da miña vida.
Así que...
Vaia!
Queres casar comigo?
- Non digas que non. - Non! Ou sexa, si!
Digo, oui ou sì, o que sexa!
Espera.
Ai, Deus, vaia anel...
- Quérote. - Quérote.
- Espera, en serio? - En serio.
Parabéns.
Alédome moito por vós.
Perdoa.
Morro coa vergoña.
Vin o anel e estaba moi confundida e non...
Pensaba que ti...
Perdoa.
Fun moi presuntuosa.
Ti cres?
Eu pensaba que o noso futuro sería así.
Eu tamén.
Pero ó ver que ía pasar de verdade...
Décheste conta do que sentes.
Levo tempo labrándome unha vida en París.
Traballei arreo para conseguilo
e encántame.
E quero terte nela.
A min tamén me encanta París, pero só por ti.
O meu sitio está en Solitano, Emily.
Seino.
Oxalá puidese vivir alí contigo.
Pero non podes.
É un soño fermoso...
pero non é o meu.
Sinto moito o teu con Marcello.
Sei que o queres.
Si,
pero queremos cousas distintas.
Se me mudo a Solitano,
sentiríame coma unha princesa atrapada nun castelo.
Sería un bo conto de fadas.
Si, e no fondo creo que é o que foi todo isto.
Xa.
Pero ti atopaches o teu príncipe azul.
É de tolos, non si?
Nico xa está a darme datas para a voda.
Aínda nin llelo dixen a meus pais.
Non debería pedirlle a man a teu pai?
Non!
Insistiría en controlalo todo.
Xa o chamará despois de casarmos.
Mindy!
Que? Ademais, odio as vodas.
Só me importa a despedida de solteira.
Iso si que o controlarei eu.
Estaba a pensar en Miconos.
Espera, ou Eivisa!
Non ía planealo eu?
Claro, claro.
Ola, rapazas.
- Boas. - Ola.
Cando volvestes?
Onte.
- Que tal o restaurante? - Moi ben.
Veño revisar o presuposto.
Ah, polo novo chef sexy. Como é?
A nova chef, en realidade.
Mellor para ti.
- En fin, temos que marchar. - Si.
E iso?
É...
- Nico pediulle casar. - Iso.
Está prometida.
Cando pensabas dicirmo?
Acabo de dicircho.
Non.
Díxomo Emily.
Creo que o típico nestes casos é dar os parabéns.
O mellor que podo facer é desexarche sorte.
Cometes un erro dos gordos.
Alfie.
Ela sabe do que falo.
Que pasa entre vós os dous?
Nada.
Algo hai.
Aínda sentes algo por el?
Ai, Min.
Mi ma, que estou a facer?
Emily!
Volviches.
Aínda traballo aquí, non?
Iamos mandarche as cousas a Solitano.
Agás a grampadora rosa.
Sempre me gustou.
Non vou ir a Solitano.
Rompín con Marcello.
Síntoo moito.
Grazas, Sylvie. Eu...
Era o amor da miña vida,
pero ó final deime conta de que esa non é a vida que quero.
Alédame que volveses.
E a min.
Pero tes que saber algo.
Agence Grateau ten problemas. Case pechamos.
Que? E non me dixeches nada?
Quería aforrarcho,
pero un cabaleiro veu ó noso rescate.
Conseguín un socio inversor para seguirmos a flote.
Pode que haxa certos cambios.
Quen é?
Quen quere champaña?
Ai, non.
En fin, é La Marca Prosecco. Legalmente, non podo beber outra cousa.
Ela é o cabaleiro? Pensaba que estaba na ruína.
Ruliña, xa non.
A morte do meu marido sorprendeume, pero máis aínda que me deixase o palazzo.
Agora teño unha ofertaza dos hoteis Four Seasons.
Queren que sexa o primeiro Four Seasons Palazzo do mundo.
E agora son codirectora de Agence Grateau.
Que ben o imos pasar, hostia!
Linguado á prancha con salsa cítrica de alcaparra.
É o que pescamos esta mañá?
Eu diría que á lingua déronlle dabondo, pero non pescaron nada.
Xa vexo.
Por Gabriel,
que nos alimentou que deu gusto dende Koh Samui ata Creta.
Por Gabriel.
Grazas. Bo proveito.
Ah, Gab...
Quería dicirche que decidimos pasar o resto do mes
na casa de Londres.
Tes unhas semanas aquí en Grecia ata que volvamos.
Vantaxes do choio.
Vaia...
- Grazas. - Non hai de que.
Gañáchelo.
SYLVIE: CREO QUE QUERERÍAS SABER QUE EMILY VOLVEU A PARÍS.
XA NON ESTÁ CON MARCELLO.
FAI O QUE QUEIRAS COA INFORMACIÓN.
EMILY, COMO CHE PROMETÍN, UNHA POSTAL CON SELO.
ESTOU NO MAR SEN TI. VEN A GRECIA COMIGO. BICOS, GABRIEL.
DENDE GRECIA CON AMOR
- Poderías enviarme isto? - Si, chef.
Grazas.
EN MEMORIA DE DIEGO BORELLA
Subtítulos: Abraham Díaz López