Skoro pozyskałem waszą uwagę, rozpocznę.
Witajcie.
Produkcja nosi tytuł "Nadajemy z Gdzie Indziej".
Nabierze on dodatkowego sensu wraz z rozwojem opowieści.
To niepierwsze wasze spotkanie z serialem limitowanym,
z tego, co nam wiadomo.
Wiecie zatem, że ta konwencja
skłania twórców do przydługiej prezentacji
postaci głównego bohatera, jego zajęć,
szczegółów życiorysu, a zwłaszcza przeszkód,
stojących na drodze do jego szczęścia.
Oto mój pierwszy dar dla was, moi drodzy:
Proponuję ominąć konwencjonalny wstęp
i przejść do sedna, czyli do opowieści.
Oszczędzę wam 20 minut życia,
skracając standardowe wprowadzenie do dwóch minut.
To Peter. Postawcie się na jego miejscu.
Gdybyście byli nim, mieszkalibyście sami
i co rano budziłby was dzwonek komórki o nazwie "Radar".
Szlibyście rano do pracy,
nie radośni, ale i nie smutni.
Nie patrzylibyście nikomu w oczy,
a przechodnie nie szukaliby kontaktu wzrokowego z wami.
Pracowalibyście w szacownej firmie,
która za stałą opłatą oferuje dostęp
do ponad dwóch milionów piosenek.
Algorytm firmowy informuje klientów,
jakie inne utwory mogą im się podobać
na bazie historii ich aktywności,
oszczędzając im trudu
muzycznych poszukiwań.
Jako Peter wracalibyście do domu tą samą drogą,
oczywiście, idąc w przeciwną stronę.
Z reguły zatrzymywalibyście się w narożnym sklepiku,
by zakupić kolację: z reguły sushi
z sosem sojowym i ostrą zieloną paćką.
Jako Peter kończylibyście każdy dzień w punkcie wyjścia, bez żadnych zmian,
nie licząc tych nieistotnych i przypadkowych, jak choćby
zamiana sushi na burrito.
To nijakie przybranie skrywa straszliwy dramat.
Życie bez ryzyka, cierpienia
i prawdziwej radości.
To nie życie, to marna egzystencja.
Taka jest moja filozofia,
A – było nie było – to wszystko, co mam.
Macie zatem ogólny obraz, moi przyjaciele.
Poznaliście Petera.
Zmrużcie oczy i poczujcie się nim.
Teraz możemy już
przejść do dnia, w którym coś się zmieni.
Muszę przyznać, że w tym wprowadzeniu
jeden, jedyny raz was okłamałem.
Zapewniam jednak, że mimo to pozostaję godnym zaufania narratorem.
NADAJEMY Z GDZIE INDZIEJ
Norman?
Normal?
Jesteś normalny?
- Słucham? - Masz na imię Norman?
Nie.
Przepraszam.
- To nic. - Pomóc?
- To przypadek. - Przepraszam.
Ja przepraszam.
TESTOWANIE KOMUNIKACJI Z DELFINAMI
HEJ, CO TAM?
Rozumiem.
BADANIE EKSPERYMENTALNE POLA SIŁOWEGO
STRAŻ SĄSIEDZKA
ZAKAZ NAGABYWANIA
STAŁY NADZÓR KAMER
Pracuj, pracuj.
Praca, praca.
Trzeba pracować.
Okej.
Dobra.
ZAPISYWANIE PAMIĘCI
WIDZIAŁEŚ TEGO CZŁOWIEKA?
Halo?
Peter?
Tak.
Skąd pani wie?
Dzwoniłeś.
Widziałem tego mężczyznę...
z ogłoszenia.
Zresztą sam je powiesił.
Nie dziwię się.
Dziękujemy, że zadzwoniłeś do Instytutu Jejune
z siedzibą w Pensylwanii.
Zapraszamy cię na specjalną sesję orientacyjną.
Co to takiego?
Znajdujemy się przy 7. South Street 12-616,
apartament 1607.
Dużo liczb.
Chcesz sięgnąć po przybory do pisania?
Nie trzeba.
Sobota, godzina 14.00 czasu wschodniego.
Nie zdołam przyjść.
Na czarne konie, które mają dość hartu, by unieść wzrok,
czeka abstrakcyjna rodzina.
Jak minął ci tydzień towarzysko?
Zjadłeś lancz z koleżanką z pracy? Rozmawiałeś o czymś?
Nie.
Byłeś w nowej restauracji?
Obejrzałeś coś ciekawego?
Nie.
Peter, mogę cię o coś spytać?
Oczywiście.
Po co do mnie przychodzisz?
Korzystam bezpłatnie,
w ramach programu ochrony zdrowia.
To pierwsza praca, która mi go zapewnia,
więc pomyślałem:
Co mi tam? Może dowiem się czegoś o psychiatrii.
No i co?
Podoba mi się.
Nasze rozmowy są udane,
choć głównie pani dźwiga ich ciężar.
Powinienem dawać więcej z siebie. Miewam wyrzuty sumienia po wizytach.
Być może panią nudzę.
Wiem, o co pani pyta...
- Mów dalej. - Próbuję.
Przepraszam.
Oswajam się z myślą,
że takie właśnie jest życie.
Nie mam więcej do powiedzenia.
Czujesz, że utknąłeś.
Zwykle nic nie czuję.
Prócz tęsknoty, nie wiadomo za czym.
Może warto się dowiedzieć?
Pan dokąd?
Nazywa się to Instytut Jejune.
Właśnie przyszedł ten pan.
Peter...
Bardzo mi miło.
Dziękuję.
Odpowiedzi czekają na 16. piętrze.
Okej.
Tędy?
"Wyjdź z windy i wejdź w korytarz.
Zwróć się na prawo.
Jeszcze raz na prawo.
I trzeci raz.
Idź korytarzem.
Posuwaj się obunóż naprzód.
Kieruj się przed siebie.
Na końcu korytarza
otwórz kluczem podwójne drzwi
do Ośrodka Akcesji".
Witaj w filadelfijskim Ośrodku Akcesji Instytutu Jejune.
Usiądź w przygotowanym dla ciebie fotelu.
Orientacja rozpocznie się za: pięć,
cztery, trzy, dwa, jeden...
INSTYTUT JEJUNE
Witaj.
Instytut Jejune
to dostawca "Nonszalancji"
i licznych innowacyjnych produktów, które mają wypełnić pustkę.
Aktualnie mamy w ofercie: PoliWodę,
skondensowaną wodę
o niezwykłych właściwościach regeneracyjnych,
nieklonujące systemy replikacji, dzięki którym
można stworzyć swojego doskonale wiernego zewnętrznego ambasadora,
oraz nasz ostatni niezwykły wynalazek
o nazwie "IDEA", marka zastrzeżona.
A teraz kilka słów od założyciela Instytutu,
szacownego Octavia Colmana.
Witaj w domu.
Wierzę, że materiał wprowadzający
dał ci pewne pojęcie o tym,
gdzie się znajdujesz.
Skiń na potwierdzenie.
Proponuję zatem proste wyjaśnienie,
bo, jak uczy doświadczenie,
droga do zrozumienia wiedzie
przez prostotę, a od zrozumienia do prawdy.
Skiń na potwierdzenie.
Nazywam się Octavio Colman.
Od ponad 40 lat poświęcam energię witalną
swego ciała i duszy jednemu dążeniu:
iluminacji jedności, którą masz tuż pod nosem,
choć jest skryta przed twoim wzrokiem,
i wytykaniu iluzji rozdzielności,
która przenika nasze myślenie
i winna jest wszelkim postaciom ludzkiego rozdarcia.
Za nami długa droga, mój drogi.
Krocząc nią, wielokrotnie wątpiłem w skuteczność
przedsięwzięcia jako członek kolektywu i jako jego lider.
W ciemne noce
głosy szeptały mi, że w rzeczywistości ulegam ułudzie,
a moja wizjonerska krucjata
to robota głupiego.
Utwierdziłem się jednak i dowiodłem sobie, że mam rację.
Ty jesteś kluczem do realizacji naszej wizji.
Bo widzisz, tylko osoba niezwykła może zasiąść
w tym oto fotelu.
Nieliczni odrywają numer z ulotki,
z tych niewielu nań dzwoni,
a jeszcze mniej przychodzi do naszej skromnej siedziby.
Zupełnie zaś rzadko trafiają się tacy,
którzy gotowi są na mój przyszły zew.
Nie wiem, czy wiesz...
ale coś w tobie jest.
To coś uśpionego,
jeszcze nienarodzonego,
ale zaręczam, że to jest wyjątkowe,
kluczowe i niezbędne.
Łączy nas jedno tajemne życzenie,
rzadko wypowiadane,
acz bardziej powszechne, niż śmiałem mieć nadzieję:
że pewnego dnia okaże się, że zaszła pomyłka,
że pisane nam coś więcej,
że ktoś kiedyś wynurzy się z wszechobecnej szarości
i powie: "Nie, przyjacielu!
To nie twoje miejsce! Chodź ze mną.
Jesteś wyjątkowy".
Oto wreszcie nadszedł ten dzień.
Nie, przyjacielu.
To nie twoje miejsce.
Chodź ze mną.
Jesteś wyjątkowy.
Co się dzieje?
Sądząc po tej emocjonalnej reakcji,
wystarczy przeżyć na dziś.
W szufladzie znajdziesz kartę akcesu.
Jeśli zapragniesz pogłębić naszą relację,
wystarczy, że podasz wymagane dane,
a z chęcią odnajdziemy cię w stosownym czasie.
Dziękuję, przyjacielu.
KARTA AKCESU
INSTYTUT JEJUNE
NIE WYPEŁNIAJ TEJ KARTY
TO MISTYFIKACJA
PRÓBUJĄ CIĘ OKRAŚĆ
TAK JAK I JĄ
WEŹ KARTĘ I UCIEKAJ
UCIEKAJ, PETER
"Nie wracaj do recepcji.
Wyjdź przez drzwi ewakuacyjne. Alarm wyłączono".
"Zejdź schodami na parter.
Nie biegnij i nie idź zbyt wolno.
Już cię ścigają".
"Wyrzuć kartę i odbierz telefon".
Szlag!
Halo?
Tu 14. Komandor,
przywódca Towarzystwa Gdzie Indziej
i śmiertelny wróg Instytutu Jejune.
Nie masz pojęcia, w co się wpakowałeś,
ale teraz nic nie mów, nic nie myśl i nie martw się!
Udaj się pod adres, przesłany ci
w szyfrowanej wiadomości multimedialnej.
Ale...
Halo?
South Street 277-77.
Boska nonszalancja? Co to takiego?
- Moja wina. - Człowieku!
SKLEP Z PIĘKNYMI RZECZAMI
Tknij mnie, to zabiję!
Taki jesteś twardy, dupolizie?!
Nie wykiwasz mnie, psi ryju!
Nie zamierzam i nie mam psiego ryja.
- Masz! - Nie mam.
- Jesteś psi ryj! - Jestem sobą!
Nie jesteś od nich?
Co? Nie.
Zupełnie nie wiem, o co chodzi.
Obejrzałeś filmik, tak jak ja?
- Tak. - Ostro, nie?
Też nic nie chwytam. Niezła jazda!
Nic nie rozumiem i boję się.
Wybacz.
Wczułam się w rolę.
Dobrze ci poszło. Naprawdę mnie nastraszyłaś.
Podszkoliłam się trochę.
Super.
Nadal nie wiem, o co chodzi.
Ja też nie, ale to pewnie jakaś nowa kampania reklamowa.
Zaraz ktoś wyskoczy i zechce nam coś sprzedać.
"Niespodzianka! Witaj w świecie firmy Bender Elmore".
Bender Elmore?
Coś takiego.
Jakaś duża korporacja.
Widać, że nie ma tu taniochy.
A ludzie wydają tylko wtedy, gdy chcą zarobić.
Ja czasem wydaję pieniądze bez chęci zysku.
Choćby na kablówkę.
Racja.
Niektórzy lubią się zabawić.
Podglądacie mnie, sukinsyny?!
Wsadzę wam ten Instytut w wasze korpodupska!
Sporo przeklinasz.
Przejdziemy ten etap razem?
Jaki etap?
"Moc jest w tobie.
Znajdź ją".
MOC JEST W TOBIE. ZNAJDŹ JĄ.
"Zapłać co łaska".
ZAPŁAĆ WEDŁUG UWAŻANIA
Sklep tylko dla wtajemniczonych!
No...
Tak.
Chcesz coś wziąć, zanim pójdziemy?
Widzę tu wiele nieznanych rzeczy.
Chciałbym ich dotknąć.
Nie mów!
GDZIE INDZIEJ
"Gdzie Indziej".
Na cegle jest napis "Gdzie Indziej".
Ciekawe.
Musieli zrobić specjalną formę.
To wcale nie łatwe.
Nie pracuję w budownictwie, ale...
Kto wie?
Gotów?
To dozwolone?
Co?
Przechodzenie etapu razem.
Są jakieś zasady?
Jesteś dorosły.
Zrobisz, jak uważasz.
Nie pomyślałem o tym w ten sposób.
Dobrze.
Jak chcesz.
Masz.
Spróbuj.
To uspokaja.
Boję się narkotyków.
To ci posłuży.
Ta cała akcja – to ma być zabawa.
Coś takiego nie zdarza się co dzień. Nie zmarnuj tego.
Fun jest tylko tu i teraz.
Tylko barany nagrywają koncerty na komórkę.
No dobrze.
Pasuje jak ulał.
Nie sknoć mi tego.
Jasne.
Wow!
Jak miło! Widziałem, że ludzie to noszą.
Poczułem się tak,
jak po obejrzeniu pięknego filmu w kinie.
Wychodzisz na zewnątrz
i kolory wydają się żywsze,
a świat jakby przyjaźniejszy.
ZNAJDŹ JĄ
Tęskniłem za tym uczuciem.
To było tak, jakbym pierwszy raz spojrzał
na świat przez nowe okulary.
Wcześniej życie było ciągiem niespełnionych obietnic.
Pracuj, a będziesz szczęśliwy?
Postępuj właściwie, a doczekasz nagrody?
Naturalnie, oczekiwaliśmy, że zjawi się ktoś,
kto nami pokieruje, ale Instytut nigdy się nie odezwał.
Pierwszy raz od dziecka, poczułem...
To może głupio zabrzmieć.
Na pewno tak zabrzmi, ale co tam!
...poczułem magię...
...prawdziwe czary...
i miałem w nich swój udział.
Bo nagle znaki,
które wyznaczały mi dotąd drogę...
STRAŻ SĄSIEDZKA
...straciły swoją moc.
NIE ŻAŁUJ BOSKA NONSZALANCJA
ODWIEDŹ GDZIE INDZIEJ
Co było dalej?
To uczucie trwało kilka dni...
a potem nadspodziewanie łatwo mnie opuściło.
Czy to doświadczenie trwale cię zmieniło?
Zrozumiałem, że ona patrzy na życie inaczej.
Ja się bałem, ona miała frajdę.
Co teraz czujesz?
Że chciałbym być jak ona.
- Halo? - Peter!
Tu 14. Komandor Towarzystwa Gdzie Indziej.
Wzywamy cię!
To ja, komandorze.
Mówi Peter. Jestem w trakcie kolacji.
To poczeka!
Przetrwasz bez jedzenia wiele tygodni
i wiele godzin bez wody.
Muszę wiedzieć, czy jesteś z nami.
- Ja... - Natychmiast!
Jestem!
Adres prześlemy ci w szyfrowanej wiadomości multimedialnej.
Twoja pomoc jest potrzebna tu i teraz!
Okej... Halo?
- Halo? - Czas jest bliski.
Słuchaj uważnie.
Tańcz.
Tańcz, mówię!
Konieczna jest intensywna aktywność fizyczna.
Tańcz!
Tańcz, ty durny sukinsynu!
Tańcz!
Doskonale. Tak trzymaj.
Odwieś słuchawkę i tańcz.
Niech cię wuj strzeli!
- Tańcz! - Ale...
Halo?
Simone!
Peter?
- To ty? - Cześć.
Nie wiem, czy to był Wielka Stopa czy Yeti,
ale nieźle tańczył!
Wielka Stopa.
Tak myślałam.
Trzeba to...
Miałeś z tego fun?
Jest we mnie niepokój, ale taki przyjemny.
To się nazywa ekscytacja.
Jasne.
Trzy, dwa, jeden...
Wita was Radio Nonszalancja.
Nadajemy z Gdzie Indziej.
Rozpoczynamy audycję na żywo,
podczas gdy wy realizujecie zadania,
jednocześnie przyswajając
przekaz naszej transmisji.
W kopertach znajdziecie kolorowe paletki,
które posłużą jako identyfikatory dla waszej grupy.
Wyjmijcie paletki
i odnajdźcie tych, z którymi ruszycie w dalszą drogę.
Rozejrzyjcie się.
Spójrzcie na dzielne twarze tych, którzy będą wam jak rodzina.
Zostaliście wybrani na agentów Nonszalancji.
A teraz nasza tajna rozgłośnia zdradzi wam jej sekret.
Na czym on polega?
Czymże jest Nonszalancja? Kim są jej tajemni wyznawcy?
Czy są przyjaźni, czy stanowią zagrożenie?
Co ich istnienie wróży światu z jego politycznym,
gospodarczym i duchowym zamętem?
Słuchajcie uważnie, a się dowiecie.
Mówi wasz prezenter, 14. Komandor,
zaufany sługa i szef szefów Towarzystwa Gdzie Indziej.
Nadajemy jednorazową audycję na specjalnej częstotoliwości.
Jak było ze świętym Piotrem:
klucz od celi leży u waszych stóp.
Sięgnijcie po niego, otwórzcie drzwi
i stańcie się wolnymi ludźmi!
Cześć.
Szukajcie dalej. Poczekam.
Nie idziesz z nami?
Muszę się skupić. Wszelkie poszlaki są ważne.
...ale ostrzegam!
Okej.
Strzeżcie się Fałszywej Nonszalancji.
Fałszywi prorocy już gromadzą siły,
usiłując odnaleźć wyjątkową Clarę,
powierniczkę Boskiej Nonszalancji.
Szczególnie zaś strzeżcie się tego, którego zwą
szacownym Octaviem Colemanem.
To w tej chwili
największy rywal Towarzystwa Gdzie Indziej,
cyniczny i przewrotny szerzyciel
Fałszywej Nonszalancji,
założyciel nikczemnego Instytutu Jejune,
agent i informator CIA,
sabotażysta i prowokator.
Szacowny Octavio Coleman...
Przepraszam.
On stoi za wszystkim.
Czy mogę?
Pasują, prawda?
- Zgadza się. - Tak się cieszę!
Sądziłam, że jestem sama. Nie mogłam nikogo znaleźć.
- Bardzo się cieszę. - Jestem Peter.
Ledwie słyszę.
- Peter! - Peter.
- Simone. - Janice.
- Witaj. - Miło mi.
Już lepiej, wyjęłam.
- Mamy czwartego. - Świetnie.
Ach, tak?
Idziemy.
Przyjaciele, istnieje inny świat,
który był przed wami ukryty...
Do dzisiaj!
Moc jest w was,
zawsze była.
Słuchajcie uważnie, bo oto wychodzę z królestwa mroku
i jasno przedstawiam wasze zadanie.
Musicie znaleźć Clarę.
Ona zwiastuje nadejście wielkich spraw
i przynosi Boską Nonszalancję.
Znajdźcie ją, zanim zrobi to zły Octavio
i jego łajdacki Instytut,
a zostaniecie nagrodzeni.
Znajdźcie Clarę, a odmienimy ten świat!
Cholerne szaleństwo!
Wymyślny fortel.
- Porywający! - Dlaczego fortel?
Myśli pani, że to żart?
A skąd!
Raczej wspaniała szarada
i cudowny wieczór.
Lev, mój mąż,
uśmieje się, gdy mu opowiem,
mówię wam!
To coś nazbyt poważnego, by się z tego śmiać.
- Tak? - To operacja rządowa.
Jak pani się nazywa?
Foster. Znaczy – Janice.
- Janice? - Tak.
Janice.
Pilnie zapisuję wszelkie detale
od chwili akcesu.
Audycja była szyfrowana, a co gorsze
i jeszcze bardziej irytujące,
zbierają nasze dane osobowe:
numery komórek, adresy mailowe itp.
To jest szeroko zakrojony eksperyment społeczny.
Ojej!
Nie chcę być niemiła,
ale spytam wprost:
Czy jesteś szalony?
Podobno wariaci nie wiedzą, że są szaleni,
ale wiem, że bywa inaczej.
Jako 13-latek uzyskałem 1590 punktów z testu kompetencji.
Opuściłem jedno pytanie, co wyrzucam sobie do dziś.
- Nie jestem szalony. - Okej.
Rozpoznaję prawidłowości.
Z taką mamy do czynienia.
To wszystko...
ma swój ukryty cel.
Upichcili nam
historię o jakimś innym świecie.
W głowie mi się to nie mieści.
Zaginiona Clara?
Boska Nonszalancja? Że co?
Niepotrzebnie zaciemniacie obraz.
W radiu mówili, że za znalezienie Clary dostaniemy nagrodę.
Pewnie pokażą nas w TV.
Oby nie.
To nie tak.
A ty jak się nazywasz?
Fredwynn.
- Słucham? - Fredwynn.
Fredwynn?
Wymawiasz poprawnie,
ale czuję, że zapisałabyś źle.
Fredwynn pisze się łącznie.
Fredwynn.
- Fredwynn. - Fredwynn?
- Fredwynn. - Tak.
To nie takie trudne.
- Fredwynn. - Otóż to.
Fredwynn.
- Właśnie. - Okej.
Cóż, Fredwynnie, dobrze by było,
gdybyśmy omówili swoje teorie po kolei,
a nie ciągle wałkowali twoją.
- Rozumiesz to? - Rozumiem.
Świetnie.
A ty, Peter? Niewiele mówisz.
Cokolwiek powiem, nie będzie dla mnie nowe.
Dlatego wolę słuchać
i przetwarzać zgromadzone informacje.
To z pozoru mądre, ale to egoizm.
Jesteś jak samolubny Budda.
Będę cię nazywał S.B. Samolubny Budda.
Wolałbym nie.
Więc powiedz, co myślisz.
Okej.
Może to nie zabawa?
Nie chcę wyjść na naiwniaka.
On mówi, że to spisek.
Dla ciebie to żart.
A dla ciebie gra.
A jeśli to coś poważnego?
Ejże!
Nie śmiej się!
- To nie było śmieszne, ale piękne! - To tylko pytanie, nie hipoteza.
Nie chciałem się wygłupić. Mówiłem już.
- To nie było głupie. - Wiem.
Uparł się, żebym coś powiedział.
Mów! Mów! – naciskał.
Mnie się spodobało twoje pytanie...
Było w porządku.
Zamówmy ciasto. Lubię ciasta.
W takich barach bywają smaczne.
- Dobra. - Przepraszam?
- Można ciasta? - Ciasto?
Truskawkowego czy kokosowego?
- Które wziąć? - Zlituj się! Prosimy oba.
Poprosimy.
- To świetny pomysł. - Dziękuję.
Przepadam za ciastem.
No tak.
Dwa takie i dwa takie. Na koszt firmy.
Jak miło!
Drobiazg.
Z wielką chęcią popatrzę, kto dostanie które.
Proszę. Weź moje.
- Nie trzeba. - Serio...
Muszę już iść. Jest już późno.
Odprowadzę cię.
Zostań.
Zjedz. Opowiesz, które lepsze.
Pa! Miło było cię poznać.
- Panią też. - Janice.
- A ty to?
- Simone. - Simone.
Fredwynn.
- Łącznie. - Cześć, Simone.
Peter...
Nie wiem kiedy,
ale czuję, że się spotkamy.
Oby!
Tak.
Szukajcie Boskiej Nonszalancji,
cokolwiek to znaczy.
Czym zatem jest Boska Nonszalancja?
Czy to swoboda w przechadzaniu się ulicą?
Swoisty luz?
Czy coś więcej?
Nie można jej kupić ani sprzedać,
zapakować ani dostarczyć.
To siła, która drzemie w nas.
Wciąż nie pojmujecie?
Wyjaśnię to inaczej.
Obejrzyjmy to raz jeszcze.
Lubicie kreskówki?
A jakże!
Każdy je lubi.
Wyobraźcie sobie rysunkową postać,
jakąkolwiek.
Patrzcie, jak przechadza się ulicą,
nie zdając sobie sprawy z zagrożenia,
czyhającego tuż za rogiem.
Można uznać jej spokój za nieświadomość,
zdumiewać się jej naiwnością,
ale Boska Nonszalancja
to jeszcze coś innego, przyjaciele.
To niezmienny spokój duszy
mimo panującego dokoła zamętu;
milczące przekonanie,
że od trudów i zgryzot,
od lęków i wrogów,
uchroni nas odwieczna niewinność,
niegasnąca radość,
uniwersalna miłość, której nie trzeba nazywać po imieniu.
Ale życie to nie kreskówka, prawda?
Cóż więc?
Nie zadzierajcie ze mną! Nie żartuję!
Zaraz wypalę wam te cholerne gały!
Wszystko musicie zepsuć?!
Simone? To ty?
Tak, babciu.
Wracaj do łóżka.
Udał się wieczór?
Ogólnie – tak.
Dobranoc.
Pa, kochanie.
Jest dobrze.
Dobrze.
To Simone.
Postawcie się na jej miejscu.
Napisy: Tomasz Tworkowski