Dasz radę.
Dasz.
Jesteś okropna.
Weź się w garść.
Nie bierz do głowy, pamiętaj.
To ma być fun.
Należy ci się.
HOMOSEKSUALIZM JEST SUPER
Czarni transi mają prawo żyć!
Transówy, walczcie!
Mamy prawo protestować!
TAKA SIĘ URODZIŁAM
Tyle miłości, tuż przed oczami,
a ona zawraca i ucieka.
Simone.
Postawcie się na jej miejscu.
Gdybyście byli nią, budzilibyście się co dnia
z wiarą, że dziś wreszcie zaznacie szczęścia,
nie rozumiejąc, że sami jesteście jedyną przeszkodą na drodze do niego.
Jako Simone bylibyście wiecznymi autsajderami.
Zawsze czulibyście się jak ktoś,
kogo zaproszono gdzieś przez pomyłkę.
Wreszcie zebralibyście się na odwagę,
by wykonać krok, który wszystko zmieni,
pozwoli wypełnić pustkę,
rozrastającą się w waszym wnętrzu,
tylko by odkryć po drugiej stronie coś strasznego...
...zupełnie to samo uczucie!
Jako Simone zaczęlibyście dopuszczać myśl, że być może już zawsze...
będziecie żyć...
samotnie.
NADAJEMY Z GDZIE INDZIEJ
"IMPRESJONISTKA"...
Musieli napisać "kobieca impresjonistka”?
O Rodinie nikt nie mówi "rzeźbiarz męski”, nie?
Pewnie chcieli podkreślić...
Oszczędź mi swoich transwyjaśnień!
Wystarczyłby podpis: "Berthe Morisot, impresjonistka".
Niech mnie powieszą koło Renoira. Historia nas osądzi.
Sukinsyn ode mnie zrzynał.
Nieprawda...
Skąd wiesz?
Studiowałam sztukę.
Wielkie mi co!
Wyluzuj.
Ej...
Mogę o coś zapytać?
Wal.
Na swoich obrazach występujesz sama.
Jesteś samotna?
Czy czujesz się dobrze jako kobieta, która przełamuje kolejne bariery
w męskim świecie?
Szukasz towarzyszki w osamotnieniu?
Być może.
Nie jestem samotna.
Wyszłam na Maneta. Masz portret naszej rodziny
w sali obok. Pracujesz tu, więc wiesz.
Jestem postacią z obrazu.
Mogę być tym, kim chcesz.
Ale, przyjaciółko moja,
czy nie sądzisz, że już czas...
- Simone? - Jezu!
Carl!
Nie zakradaj się tak i nie szepcz,
bo mnie straszysz!
Sama szepczesz.
Takie są przepisy,
a ty jesteś moim szefem.
Zresztą mówię cicho od rana.
On stoi o wiele za blisko.
To jakiś staromodny facet
albo wampir miłośnik sztuki.
Przeszkadza ci?
Masz dwojakie obowiązki:
informować o dziełach
i nie pozwalać podchodzić do nich zbyt blisko!
Idź.
Proszę pana?
Muszę prosić, by odsunął się pan od obrazu.
Proszę pana?
Jestem zmuszona...
Chryste!
Wpuścili cię tu?!
PROFESOR STOPA
Boże! To gra!
Znowu gram.
Brakowało mi tego.
Nie wiesz nawet jak!
Masz wskazówkę? Szukamy Clary?
Mam zatańczyć?
Wywalą mnie z roboty, ale zrobię to!
Podpowiedz coś,
proszę cię!
Dokąd idziesz?
Wielka Stopo?
Ejże!
Proszę cię!
"Gdy z sił opadniesz wbrew swojej woli,
Spojrzyj na wschód, gdzie nurt swawoli.
Potrzebny bilet i narzędzia nowe,
By prawdę znaleźć, co się kryje w owem".
Siła...
Nurt...
Oldenburg?
Prawda, co się kryje...
FISH FOOD
"Karma dla ryb".
LONGMORE 451
Cześć.
Spójrz.
- O, cześć! - Hej.
- Co tu robisz? - Mamy wskazówkę.
- Pamiętasz grę? - Jak tu weszłaś?
Nie masz identyfikatora.
Powiedziałam, że idę do ciebie.
A właśnie, pamiętaj:
dziś są twoje urodziny.
Zmieszałeś się?
Zawstydziłem.
Przepraszam.
- Powinnam... - Mam strasznie nudną pracę.
Wolałbym, żebyś mnie tu nie widziała.
To nudne miejsce.
Czuję wstyd.
- Myślałam... - Wybacz.
- Miło cię widzieć. - Okej.
- Głupio wyszło. - Będzie fajnie.
Pamiętasz to uczucie?
Tak.
Jak myślisz...
co to?
"Karma dla ryb”? Nie wiem.
Ja też nie.
Ktoś to przyniósł dla ciebie.
Wszystkiego najlepszego.
Dziękuję.
Okej.
"Jestem głodna, ale wybredna.
Jadam tylko w domu”.
Pomyśl: Gdzie mieszka ryba?
W sklepie, w akwarium, w rzece, w morzu.
Mamy sprawdzać wszystkie akweny w Filadelfii,
aż znajdziemy rybkę na baterię, co?
Chyba wiem, gdzie ją znaleźć.
- Tak! - Tak!
Brawo, Peter!
O to chodzi!
Idziemy!
Przystanek: Spruce Street.
Ta twoja praca...
No.
Czego tu się wstydzić? Przecież branża muzyczna
jest super.
Pracuję z danymi, nie z muzyką. Kategoryzuję i oznaczam.
Mógłbym to robić z czymkolwiek innym.
Jakiej muzyki słuchasz?
Nie mam ulubionej.
Słucham tego, co akurat gra.
Masz jakieś kompakty,
kasety lub winyle?
Nie.
Skłamałem.
Pojechałem raz na pogrzeb do Maryland.
W wypożyczonym aucie ktoś zostawił płytę.
Przy zwrocie powiedziano mi,
żebym ją zatrzymał. Słucham jej czasem.
Okej.
- To już coś. - Tak.
Co to za muzyka?
Z londyńskiej inscenizacji "Nędzników”.
Okej.
- Super. - Lubię ją.
A ty?
Co - ja?
Gdzie pracujesz?
Udzielam się w muzeum.
Ekstra!
I co tam robisz?
Odpowiadam na pytania o twórczość.
Studiowałam sztukę.
Miałam zrobić magisterkę,
ale musiałam zrezygnować.
Czemu?
Wiesz, życie.
Przestańmy gadać.
Spięłaś się
i bez powodu powiedziałaś coś przykrego.
Zachowaj ostrożność przy wysiadaniu.
Przepraszam.
Mam dziwny nastrój.
Jak zgorzkniała Amelia.
To nic.
Anomalia.
Co?
Mówi się: anomalia.
Nie chcę się mądrzyć.
- Amelia? - Cóż...
Przekręcasz, gubisz sylabę.
Anomalia.
Nie oglądałeś filmu "Amelia”?
Nie.
Jesteś pojechany!
Ten dzień będzie świetny.
Zabawimy się.
Zgoda?
Zgoda.
Peter,
wielkie brawa! Nakarmimy rybkę?
Dobra.
Lubię wkładać najpierw plusy,
potem minusy.
Gotowa?
Trzy, dwa, jeden...
Ryba ma głos!
FISHTOWN WITA
Może baterie są stare...
Tutaj.
To ja, Clara. Jesteście, dzięki Bogu.
Ukrywam się od dawna.
Kryję się tak długo,
że zapomniałam, gdzie jestem. Musicie mnie znaleźć.
To jak? Ruszajmy w miasto!
Chcę wam coś pokazać.
Zaczynamy od początku.
Tu się wychowałam.
Dziś Fishtown jest przyjaźniejsze.
Dawniej strach było wyjść tu nocą.
Za dnia też!
Ale to było magiczne miejsce.
Tu wszędzie
czai się magia, tylko trzeba umieć ją dostrzec.
Nie wierzycie?
Być może jej nie widzicie.
Czasem wystarczą nowe szkła.
Tak mawiał stary dobry pan Salazar.
Stary dobry pan Salazar.
Pozdrówcie go, gdy go spotkacie.
Dobra. Zwiedzanie dzielnicy
pomoże nam w znalezieniu Clary.
Może to takie poszukiwanie skarbów?
It's Amelia!
Może nie oglądałeś, ale jesteśmy wewnątrz filmu.
Tyle że nie w Paryżu – a szkoda!
To fakt.
Wskazówki...
Myślmy!
Myśl, myśl...
"Czasem wystarczą nowe szkła”.
Trzeba znaleźć salon optyczny.
Tak!
Wolałbym nie. To byłoby nudne.
- No tak. - Zastanów się.
Pan Salazar, szkła...
Chyba wiem.
Jestem genialna.
Czym mogę służyć?
Poproszę o najlepsze nowe szkła,
panie Salazar.
Jesteście jej przyjaciółmi? Wiecie, gdzie jest?
Nie, ale przemawia głosem ryby.
To do niej pasuje. Przekażecie jej wiadomość ode mnie?
- Oczywiście. - Już jej nie potrzebujemy.
Stary Sal mówi: Wielkie dzięki!
Złamała obietnicę!
- Zabierać resztę i wynocha! - Ale...
- Precz! - Wychodzę.
PARA NOWYCH SZKIEŁ
Dobry jesteś!
Cześć.
No hej!
Wiem, że mnie poniosło, ale nastraszył mnie.
- Widziałam. - No tak.
Czemu złości się na Clarę?
Z czasem się dowiemy.
Napijemy się?
Jest... wcześnie.
Jak chcesz. A jak się namyślisz...
stary Sal stawia.
Tańcz!
PUB FISHTOWN
- Nie wiem, co to ma być. - Ta.
Jasne.
Pokaż rybę.
Świetnie. Nadal nie rozumiem.
To ryba z waszego szyldu.
Ryba jak ryba. Pijecie coś?
A teraz?
Duet Peaches & Herb wykonał "Reunited”.
A teraz Simone wygłupi się po raz kolejny.
Wszystko w porządku?
Tak, przepraszam.
Byłam taka pewna.
Proszę pana...
Przysyła nas Clara.
Zostawcie to.
Obserwują was.
Kto?
Ci z Instytutu Jejune.
KAKAO
Czy to nie zwykły klient popijający kakao?
Nie pomogę wam. Mam rodzinę.
Za duże ryzyko. Szukajcie pomocy Gdzie Indziej.
Przepraszamy za najście.
Chodźmy. On ma rodzinę.
Dobrego dnia.
Wyjdźcie tylnym wyjściem.
Za toaletami.
Pamiętajcie o żetonie.
WYJŚCIE
Czekaj.
GDZIE INDZIEJ
Spójrz.
Daj żeton.
WRZUĆ ŻETON
PCHAĆ
TOWARZYSTWO GDZIE INDZIEJ
O kurde!
To musi być jakiś klub tego towarzystwa
albo może centrala.
Tu jest super.
I to cholernie!
Pewnie pakują tu przed zadaniami.
Jesteś bardzo przyziemny.
Wiem, dziękuję.
Sprawdź, dokąd prowadzi ten przewód.
Okej.
To się zakłada na głowę.
Straszne!
- Załóż mi to. - Co?
Śmiało!
Dobrze.
- Na pewno? - Tak.
Okej.
Nasunę od tyłu.
I gotowe.
Nasze twarze są blisko.
Tak.
- To nic. - Okej.
Co teraz?
Pedałuj.
Hej,
jeśli to się powiedzie, uznamy,
że mogłem mieć rację i to dzieje się naprawdę.
Zgoda?
Jasne.
Kręć.
Dobra.
TOWARZYSTWO GDZIE INDZIEJ...
- Źle widać. - Co to jest?
Jakaś animacja.
Obraz jest jakby nieostry,
czerwono-niebieski.
Nowe szkła!
Załóż je!
Okej.
Agenci Nonszalancji,
w siedzibie Towarzystwa Gdzie Indziej wita was uniżenie
14. Komandor, obecny rzecznik
tajnego związku niezmiennie optymistycznych autsajderów.
Nie obowiązuje u nas hierarchia.
Możecie mieć mnie za kapitana, wodza, prezesa, lidera lub kapelana.
Każde miano przyjmę z pokorą.
Dziś, moi Nonszalanci, przedstawię wam
krótki acz kształcący instruktaż pod tytułem...
KTO JEST PO STRONIE DOBRA?
Składa się on z trzech zrozumiałych segmentów informacyjnych.
Część pierwsza!
Towarzystwo Gdzie Indziej
to rozproszona wspólnota czasowo ludzkich dusz,
oddanych przywróceniu i zachowaniu piękna,
należnego nam z samej natury uczestnictwa w boskiej jedności bytu.
Jasne? Idziemy dalej! Część druga.
JAKI JEST NASZ CEL?
Nasz cel to troska o boski płomyk naszego ruchu,
który ogarnąć ma cały świat - o Clarę!
Najpilniej należy chronić ją przed zakusami
chciwych oportunistów
z amoralnego i zepsutego Instytutu Jejune
i żądnego władzy Octavia Colmana.
Dotarło? Dalej!
JAK MOŻESZ POMÓC?
Nasi rodacy ulegają fałszywemu przekonaniu,
że Gdzie Indziej jest poza zasięgiem człowieka;
że jesteśmy go niegodni, niewarci,
żeśmy niezdolni albo zbyt zapracowani.
Niektórzy uznali, że Gdzie Indziej to mit.
Inni przyjęli błędnie,
że nie wystarczy go dla wszystkich.
Zbyt wielu uznało, że zamiast na safari
lepiej wybrać się do zoo,
by nabyć koszulkę, pluszaka i krakersowe zwierzaki.
Chrup!
Czekaj! Coś nie tak.
- Zmęczyłem się. - Pedałuj, zaraz koniec.
Dobra.
O Boże!
Wielkie nieba!
Chrup!
Ale nie my!
My wzniesiemy się ponad to, na najwyższy dach,
dojrzymy złotą kopułę,
spojrzymy w dół na piękno
nieskażone zmazą komercji
i ujrzymy prawdziwy świat.
Głoście to wszem:
Gdzie Indziej czeka na was!
Przyłączcie się do ruchu oporu!
Podążajcie za gasnącym słońcem!
Znajdźcie Clarę,
a zwycięstwo będzie nasze!
Koniec.
Dzięki Bogu!
Coś wspaniałego!
To było jak...
Myślałam, że masz kondycję.
Pedałowałem z całych sił.
Ty miałaś łatwiej.
Racja. Zamienimy się?
Tak.
No nie! Co się dzieje?
To Jejune!
Wiejmy!
- Weź rybę! - Kurczę!
Szkoda, że nie obejrzałem.
To było nieziemskie!
Dzięki za wysiłki.
Nie ma sprawy.
Mamy iść ku gasnącemu słońcu.
Czyli na zachód!
Wiem.
Co?
Sam nie wiem. Dobrze się bawię.
- Ja też. - Aha.
- Jest miło. - Cieszę się.
A co było najlepsze?
Słyszysz czasem głos, który cię chwali albo gnoi?
Chyba nie.
Masz fart.
Chwilowo ucichł.
Ludzie na nas patrzą.
Pewnie dziwią się tej rybie.
W normalnym życiu patrzyliby na ciebie, bo jesteś ładna.
Peter...
Masz lęk wysokości?
Raczej tak. A co?
Zmachałem się dziś.
Ja też.
Co dalej?
Mieliśmy wejść...
na najwyższy dach...
Okej.
...wypatrzyć złotą kopułę i podziwiać piękno w dole.
No tak...
Złota kopuła?
Tam jest.
Widzisz?
To pewnie ta.
Wyjrzymy?
Dobrze, ale...
- Idź przodem. - Boisz się wysokości?
Nie boję się, tylko...
nie lubię ich.
Wyjrzę w naszym imieniu.
Powinnaś to zobaczyć.
Mógłbyś opisać.
Nie umiem. Lepiej zobacz sama.
Będę dla ciebie ludzką zaporą.
Mimo zadyszki na rowerze jestem naprawdę silny.
Proszę,
zaufaj mi.
FISHTOWN KINO "TOWER"
Wciśnij guzik.
Są tu ciekawe rzeczy, jeśli się wie, gdzie patrzeć.
Przychodziliśmy tu myśleć, marzyć
i wyobrażać sobie przyszłość.
Nie rysowała się zbyt jasno, więc rzuciliśmy jej wyzwanie.
Bałam się, gdy pierwszy raz mówiłam w głos
"Widać tu magię”.
Bałam się niezrozumienia
i tego, że mnie wyśmieją. Potem zrozumiałam,
że magia nie cieszy, gdy jest się samemu.
Spróbujcie i wy.
Na pewno jest coś, co wzdragacie się powiedzieć na głos.
Wyrzućcie to z siebie.
To nie takie straszne.
Zwróćcie się do siebie
i mówcie. Zaczekam.
Spójrzcie na siebie
i powiedzcie, co wam leży na sercu.
Zwolnijcie uścisk, niech popłyną słowa.
Nie wiem, czy potrafię.
Ale spróbuję.
Nie czułem właściwie nic
przez długi, długi czas.
Poczułem coś, gdy poznałem ciebie.
Nie umiem tego nazwać,
ale wiem, że widząc cię, usłyszałem muzykę,
po tańcu z Wielką Stopą.
Dosłownie, nie w przenośni.
Wtedy pomyślałem, że mam udar.
Teraz sądzę, że to było bardzo...
przyjemne.
Nie potrafię.
Nie mogę.
- Przepraszam. - To nic.
Muszę iść.
Już wiemy, że Clara była niezwykłą artystką.
To malarstwo iluzjonistyczne, czyli trompe l’oeil.
Towarzystwo Gdzie Indziej
to grupa dzieciaków,
walczących o wolność i piękno
z jakimś facetem czy coś takiego.
Spytamy rybę, co dalej?
Wracam do pracy.
Było miło, ale teraz pobędę sam.
Oddam ci rybę. Spotkamy się jeszcze.
Nie chcesz dokończyć?
Simone?
To ty, kochanie?
Tak, babciu.
Chodź się przywitać.
Nie widziałam cię dziś.
Dotrzymaj mi towarzystwa.
Co się stało?
Czemu pytasz?
Znów masz tę cierpiętniczą minę.
Porozmawiaj ze mną.
Kiedy jestem sama, daje sobie radę.
Czuję, że może uda mi się ułożyć sobie wszystko,
życie i resztę.
Lecz gdy obok pojawia się ktoś inny,
zupełnie nie wiem, co mam robić.
Ilekroć serialowa Olivia Benson znajduje nowego partnera,
następuje okres dostosowawczy.
Ludzie są różni.
W każdym jest coś, czym może nas wnerwiać,
jeśli mu się na to pozwoli.
Ludzie to więcej niż wygadywane przez nich bzdury.
A jeśli nie chodzi o ich bzdury,
ale o moje własne?
Nadal nie mam żadnych przyjaciół.
Może jestem skazana na los mizantropa
i to wiecznie nieszczęśliwego?
To są właśnie bzdury.
Możesz próbować je ukryć,
ale to nie wyjdzie ci na dobre.
- Wiesz czemu? - No?
Bo bzdury śmierdzą.
Gównem!
Cuchną łajnem,
nawet jeśli trzymać je w ładnej torbie.
Nie masz nic do stracenia. Powiedz szczerze:
"Słuchajcie, chcę wam powiedzieć,
że mam torbę pełną bzdur, które śmierdzą".
Czy to rozwiąże twój problem?
Nie.
Ale wszystkim coś rozjaśni.
Dobrze mówię?
Tak.
Dziękuję, babciu.
Przyjaciele?
Być może.
Paczka, której śmierdzi moja torba.
Mówię ci, spróbuj.
"Proszę państwa,
mam na imię Simone i śmierdzi mi dupa".
Gdzie on? Nie chcę stracić nic z gry!
Spóźnia się 10 minut. Wyluzuj.
Może się zdenerwował albo co.
- Skąd mam wiedzieć? - To twój partner.
Przestańcie!
Bo zabronię wam grać.
- Jeszczce kawy? - Nie.
Piję herbatę.
"Czas jest bliski.
Wybierz szlak”.
NOWA IDEA
Spotkanie udziałowców Jejune.
UWOLNIĆ CLARĘ! PRECZ Z OCTAVIEM!
Proste.
- Idziemy na protest. - Co?
- Gdzie Indziej są dobrzy. - Nie!
Jesteśmy udziałowcami. Towarzystwo nam bruździ.
- Nic nie wiesz? - Owszem.
Widziałam kreskówkę i mural. Wystarczy.
O czym ty mówisz?
Ależ nie!
Byliśmy z Fredwynnem w bibliotece, w koledżu
i muzeum dla dzieci.
Wszystko to instytucje
ufundowane przez Instytut.
Robią wiele dobrego.
Spędziliśmy razem wspaniały dzień,
prawda?
- Zgadza się. - Było wspaniale.
Ci z Gdzie Indziej walczą o wolność, piękno
i przeciw kapitalistom.
W co tu wątpić?
Są jak ci od protestów okupacyjnych.
Nie mają żadnego programu.
"Dobra, okupujecie miasto,
ale czego chcecie?"
Nie daj się nabrać na fantazje i propagandę.
Jejune to prawdziwy świat.
Wolałabym go w wydaniu Towarzystwa.
Chcą nas podzielić,
zmusić do wyboru.
Zdążymy tu i tu.
Ale tu piszą...
Nie przyjmuję do wiadomości dyktatu zakłamania.
Protest jest o 7.00.
Spotkanie udziałowców o 7.30.
Dotrzemy tam w 20 minut żwawym marszem.
Zdążymy.
Zasięgniemy informacji z obu źródeł,
a nie jak te ślepe lemingi!
Przyznacie mi rację?
- Cóż... - Tak? Więc chodźmy!
Okej.
- Petera nie ma. - Szkoda.
Wyślę mu wiadomość.
- Masz jego numer? - Wyszukałem.
Wasze też. Idziemy!
Clarę, Clarę, ocalimy!
A Octavia przepędzimy!
ZAKAZ WJAZDU
Zinfiltruję tłum i czegoś się dowiem.
- Ja z tobą. - Zakombinuję.
Jesteśmy drużyną.
Udzieję nam czapki z imionami.
- Dasz sobie radę? - Tak.
Fredwynn!
Nie zostawiaj mnie!
GDZIE INDZIEJ RZĄDZI OCTAVIO BŁĄDZI
OCTAVIO NIE! COLEMAN TEŻ PRECZ!
JEJUNE TO ZBIRY
Peter!
INSTYTUT JEJUNE KŁAMIE
Peter!
Hej.
To ja, Simone.
Wystawiłam cię dziś do wiatru.
Przepraszam.
Twoje słowa były odważne, a ja się obruszyłam.
Ale to było bardzo miłe.
Ja...
Tak naprawdę...
nie jestem...
gotowa.
Zmieszałam się.
Wciąż się krępuję.
Muszę się jakoś oswoić
i powiedzieć prawdę.
Chcę ci wyznać...
że jestem pokręcona.
Nie czuję się gotowa - na cokolwiek.
W tej grze odnalazłam wreszcie
zadowolenie i szczęście,
może pierwszy raz.
Nie mogę tego zepsuć,
rozmienić na jakiś flirt, bo wszystko schrzanię jak zawsze
i będę musiała odejść z gry,
bo mi zbrzydniesz.
Nie chcę tego, bo gra mi się podoba...
I ty też.
Pozostańmy przyjaciółmi i bawmy się tak,
żebym nie świrowała.
Jejune, ty stąd fruń!
Dziękuję ci. Bardzo.
A ja tobie.
Dziwnie się zachowałem.
To z nerwów.
Spróbuję wyluzować.
Super.
Gdzie Janice i Fredwynn?
OCTAVIO ŚWIR!
Fredwynn!
UWOLNIĆ CLARĘ
Fredwynn!
Gdzie jesteś?
- Janice? - Fredwynn!
Nie wiem, dokąd poszedł. Fredwynn!
Fredwynn, nie!
Wyjdź z bagażnika!
Mają go! O Boże...
JEJUNE
Przepraszam! Nagły przypadek medyczny!
Nie wiem, co to, ale pedałujcie!
Jedziemy, Fredwynnie!
To mój partner. Nie zostawię go.
- Co jest? - Szybko!
- Kręcę! - Pedałuj!
Prędzej!
Pedałujcie!
Teraz, przyjaciele,
wyobraźcie sobie, że Janice...
to wy.
Napisy: Tomasz Tworkowski