Jejune, ty stąd fruń!
GDZIE INDZIEJ RZĄDZI
UWOLNIĆ CLARĘ!
JEJUNE
OCTAVIO STOP!
Fredwynn?
WOLNOŚĆ DLA CLARY
Fredwynn?
Fredwynn, gdzie jesteś?
Fredwy...
- Jazda! - Pedałuję.
Po co wlazł do auta Octavia?
Z drogi! Tego nie wiem.
Ma istną obsesję na punkcie gry.
Śmiertelnie poważny
mamrocze wciąż o „prawdzie”.
- Napedałowałem się dziś. - Tak.
Janice, możemy pójść pieszo.
Poradzę sobie.
Jestem stara, ale jara!
- Zuch dziewczyna! - Z ciebie też.
- Nie gadaj! Pedałuj! - Tak jest!
Ach, ta Janice!
Ten hart ducha! Ta witalność!
Ta determinacja!
A jednak spoza szkieł okularów
przeziera strach i desperacja.
Niektórzy z was sądzą może, że usiłowałem was zwieść,
bo w poprzednich rozdziałach przekonywałem,
że Peter i Simone to w istocie wy,
i to na ich miejscu próbowaliście się postawić.
Mamy coś dla każdego, drodzy widzowie.
Zapewniam was.
Nadszedł czas, byście postawili się na miejscu Janice.
Dzisiejszy odcinek będzie przygodą,
wyprawą na odsiecz uwięzionemu koledze,
próbą wydarcia wskazówek z rąk wroga
i, być może, początkiem odpowiedzi na pytanie: Kim jestem?
Najpierw jednak, by zarysować ramy i przybliżyć walor emocjonalny,
powiemy co nieco o Janice,
o jej historii i obecnych dylematach.
Jak wiecie, zawsze i niezmiennie
cenię i szanuję wasz czas,
dlatego przekażę wam niezbędną wiedzę
w sposób zwięzły, acz intrygujący.
Lubicie kreskówki, prawda?
Któż nie lubi?
Nie machaj, Lev! Trzymaj kierownicę.
- Bo upadniemy! - Spokojnie.
Uważam. Jakby co, przewrócimy się razem.
Głupota!
- To był twój pomysł. - Był głupi.
Mogliśmy poćwiczyć.
Obyśmy byli lepiej dobrani jako para,
bo jako cykliści jesteśmy zero warci!
Wyobraźcie sobie, przyjaciele, że jesteście na jej miejscu.
Gdyby tak było, już przed laty
znaleźlibyście to, czego szukaliście.
Albo, jak stwierdziłby każdy, kto przeżył swoje lata,
coś cudownie bliskiego doskonałości.
Będąc Janice, pomimo obaw
wyruszylibyście z kimś
we wspólną drogę przez życie,
i stworzylibyście związek na tyle mocny,
by przetrwał gniew i zdradę...
- Nie chcę cię widzieć! - Przepraszam, Janice.
...a dzięki wierności i oddaniu
pokonał wszelkie przeciwności.
Jako Janice otrzymalibyście od losu największy dar,
a wraz z nim nowe,
niezbywalne poczucie przywiązania.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Jako Janice
dożylibyście zmiany tego, co miało być niezmienne.
Owszem, to naturalny bieg spraw,
niemniej cierpielibyście.
Jako ona, pomimo wzlotów, upadków,
i zagmatwania życiowych ścieżek jedno towarzyszyłoby wam stale:
poczucie, że na dobre i na złe, choć z reguły na dobre,
zawsze macie kogoś obok.
Jako Janice po latach budowania życia,
tożsamości, rodziny...
Lev? Ratunku! Pomocy!
...w chorobie i zdrowiu,
w marszu od narodzin do dyplomów,
otrzymalibyście od losu twardą reprymendę.
Lev.
Lev, boję się.
Upadniemy.
Nie chcę być sama.
Nic nie trwa wiecznie.
Teraz już znacie Janice, przyjaciele.
Zmrużcie oczy i poczujcie się nią.
Jako ona
poczulibyście się odarci nagle z tożsamości
budowanej przez całe życie.
Osamotniona partnerka
staje przed najtrudniejszym z pytań:
Cóż mam teraz z sobą począć?
NADAJEMY Z GDZIE INDZIEJ
Nie dajmy im uciec!
Gońmy ich!
A jeśli Fredwynn coś wywąchał?
- Chyba wciągnął! - A jeśli ta gra jest niebezpieczna?
Może coś mu grozi!
- Prędzej! - Janice...
- Odstawię to. - Fredwynn!
Fredwynn! Fredwynn!
Fredwynnie, nadchodzę!
Ojej!
- Janice! - Jejuniu!
- Oj! - Janice!
Fredwynn!
- Wszystko w porządku? - Tak, dzięki.
Bardzo się starałaś.
Uspokój się. Nie przesadzajmy.
Może się przegrzać. Nie oglądacie wiadomości?
Chcecie, by się przegrzał?
- Bo ja nie! - Zadzwonimy do niego.
- Już dzwonię. - Słusznie!
Mogliśmy to zrobić od razu!
- Poczta głosowa. - Od razu?
Co teraz?! Niedobrze. Chwilę...
To może...
Zróbmy to, co zrobiłby Fredwynn.
- Lepiej nie. - Lepiej tak!
Będziemy "infiltrować”.
Chodźcie infiltrować.
No już!
Musimy dostać się do garażu.
SZ. P. OCTAVIO COLEMAN PREZENTUJE
ODNALEŹĆ CLARĘ SPOTKANIE UDZIAŁOWCÓW INST. JEJUNE
- Facet jest trudny do oceny. - Jak każdy dobry drań.
- Wzruszył mnie do łez. - Tak?
Ale potem przekonało mnie Towarzystwo. Nieważne.
Zrobimy tak:
Wejdziemy i powiemy komuś,
że chcemy wjechać na parking,
ale zgubiliśmy... prztyczek!
Dobra. Załatwisz to?
Zrobiłam już dość.
Wy idźcie.
Pójdzie wam lepiej niż mnie.
Słusznie. Załatwimy to.
Ten wygląda na naiwniaka.
Cel namierzony.
- To takie proste? - Żebyś wiedział!
Czym mogę służyć?
Dzień dobry.
- Mam na imię Janice. - Witam.
- Jak się masz? - Świetnie.
Na prezentację dla udziałowców?
Owszem...
Niezupełnie.
To znaczy...
muszę wejść do garażu.
Wstęp tylko z identyfikatorem.
Nie mam...
- To widzę. - ...przy sobie.
Nie mam go z sobą.
Jest w torebce.
- Ale nie w tej. - Gdzie jest ta druga?
W garażu.
Sytuacja rodem z "Paragrafu 22".
A co to znaczy?
Że jedna rzecz nie może zdarzyć się bez drugiej,
a druga bez pierwszej.
"Paragraf" to wspaniała książka.
Jeśli na prezentację, zaproponuję pani marynarkę.
Jeżeli nie, proszę wyjść.
Dobrze, wyjdę.
Świetnie.
Na co pani czeka?
Mam auto w garażu.
Torebkę też.
No tak.
Tędy? Dziękuję.
To tędy.
Idziemy.
Znalazłam go!
Fredwynn!
Fredwynn! To ja!
Jestem tu!
Fredwynn?
- Otworzę. - Odezwij się!
- Nic. - Wajcha!
- Jasne. - Nie umarł. Znikł.
Rety, Janice! Nikt tak od razu nie umiera.
Wiem, martwiłam się. Dzięki Bogu żyje!
Tego nie wiemy z całą pewnością,
ale tu go nie ma.
Minęło 20 minut.
Pewnie żyje, nie wiadomo.
- Tak lub nie. - Jak to?
Jedno z dwojga.
- Idą! - Oho!
- Chyba: o-o! - Widzą nas.
Mój telefon!
- To Fredwynn! - Tak.
Halo?
- Żyje. - Halo?
Nic nie mów. Słuchaj.
Jestem bezpieczny.
Sprawa sięga głębiej, niż sądziliśmy.
Octavio wie wszystko.
Ma w kieszeni kopertę. Zdobądź ją.
Że co? Fredwynn?
Fredwynn?
- Peter? Simone? - Halo?
Janice?
Idźcie po przekąski, dobrzy ludzie.
Zostanę sam.
Janice.
Jesteście zapewne rozdarci, stojąc u boku złego Octavia.
Nie wiadomo już, w co wierzyć.
Ja na przykład nie popieram demokratyzacji
ani tych, co wykrzykują w eter byle co
pod osłoną anonimowości.
Jak 14. Komandor?
Właśnie.
Komandor czego? – zapytuję. Towarzystwa Gdzie Indziej?
Tej bandy naiwnych idealistów bez doświadczenia życiowego?
Przy okazji:
Co się stało z poprzednimi trzynastoma?
Trafne pytanie.
Żyjemy w nowym świecie.
Reguły zmieniają się z każdą chwilą.
Ludzie w podeszłym wieku,
jak ja, czasami czują się...
przytłoczeni perspektywą nauki życia na nowo.
Zgodzisz się ze mną?
Sama nie wiem.
Okej.
Może pan nam wyjaśni,
o co tu właściwie chodzi.
Cała ta sprawa co rusz zatrąca o dziwactwo,
co mi się zresztą podoba, ale wyczuwam w niej podskórnie
coś odrażającego.
Dziękuję za szczerość.
Proszę.
Chcesz więc wiedzieć...
Co jest prawdą.
Co jest prawdą?
To pytanie prześladuje człowieka od narodzin myślenia abstrakcyjnego.
Oto stoimy naprzeciw siebie, ty i ja.
Twierdzę,
że ta chwila jest bardziej prawdziwa niż cokolwiek innego.
Zgodziłbyś się?
Nie wiem.
Jajko dla pana.
Dziękuję.
Wybaczcie.
Jajko na twardo z cukrem?
- Dwie minuty. - Dziękuję.
Muszę się przygotować.
Porozmawiamy po prezentacji.
Panie Colman,
strasznie tu chłodno!
Czy tylko mi się zdaje?
Za chwilę zamarznę na kość.
Dam ci kurtkę.
Nie, zmarzniesz.
Nie.
Wygląda pan na dżentelmena w starym dobrym stylu.
Wypożyczy mi pan marynarkę?
Mąż okryłby mnie swoją,
ale go tu nie ma. Ależ marznę!
- Zgadza się. Zimno tu. - Tak!
Poprosiłem, by za kulisami było 17 stopni,
bo reflektory mocno grzeją na scenie.
Twoi znajomi tu zostaną.
Tobie powinna odpowiadać atmosfera widowni,
gdzie na uczestników czekają firmowe marynarki.
Już mi cieplej.
Z pewnością wolałabyś fotel plus okrycie.
No przecież!
Nie chcę iść sama.
Rozumiem.
- Pójdziemy z nią. - Tu jest fajnie.
- Simone... - Zostaniecie tu.
- Janice? - Tak?
Wierzę w ciebie.
Moi mili?
Wielkie nieba!
Ojejuniu!
Dziękuję.
Tutaj? Nie...
- Proszę to włożyć. - Już siadam.
Dziękuję bardzo.
Przepraszam, ja do miejsca.
Państwo wybaczą.
Czy można?
Przepraszam, nastąpiłam panu na stopę.
A niech to.
Jeszcze kawałek.
Dzień dobry.
Jak miło!
Już siadam.
Dostaniemy program?
Mam pod fotelem gaśnicę.
Może będą fajerwerki.
Kto jeszcze jest na haju?
Dobry wieczór. Witamy wszystkich udziałowców Jejune,
starych i nowych.
Nasza społeczność
gromadzi się na wielu podobnych imprezach na całym globie,
ale Instytut narodził się właśnie tutaj.
Wszystko zaczęło się w 1962 roku
od niewielkiej grupy akademików,
których łączyło
wspólne zainteresowanie socjoreinżynierią.
W latach 60.
Towarzystwo stanowiło forum wymiany myśli
w zakresie eksperymentalnych badań
nad rozwojem technik rozwoju zaufania
pomiędzy osobnikami ludzkimi.
Pod przewodnictwem światłego metafizyka,
szacownego Octavia Colmana,
Instytut zyskał szerokie uznanie i prestiż,
z których dziś słynie.
On pierwszy docenił transformatywną siłę
metody Jejune.
Dzięki jego przenikliwości i charyzmie
organizacja przekształciła się
w międzynarodową potęgę,
zgłębiającą potencjał ludzki.
O ile Colman szedł w awangardzie rodzącego się w latach 70.
ruchu samorozwoju i samopomocy,
o tyle Instytut Jejune najbardziej znany jest obecnie
z licznych zaawansowanych technicznie wyrobów
i usług, które wprowadził na międzynarodowy rynek,
a które stworzono z myślą o unaocznieniu ukrytych,
niewykorzystanych dotąd zdolności rodzaju ludzkiego.
Wymieńmy chociażby: Ośrodek Zapisywania Pamięci,
w którym obrazy odzyskiwane są
i zapisywane wprost ze wspomnień;
OŚRODEK ZAPISYWANIA PAMIĘCI
Radioniczną Kamerę Czasu,
która dzięki kwarcowym soczewkom
pozwala fotografowi tworzyć
ponadczasowe wyobrażenia niedawnej przeszłości;
KAMERA CZASU
czy Fundację Wodo-Myśli,
nasze centrum badawcze, zgłębiające tajniki
interakcji ludzi z delfinami.
Wszystko to są elementy globalnej wizji,
której realizacji poświęcił życie nasz założyciel.
Nasze najnowsze technologiczne cudo przedstawi teraz państwu
sam szacowny Octavio Colman.
SPOTKANIE UDZIAŁOWCÓW INSTYTUTU JEJUNE
Witajcie, przyjaciele.
Jak się macie?
Świetnie!
Witam na spotkaniu udziałowców.
Zaplanowaliśmy otwarcie z rozmachem,
sztuczne ognie i tańczące wielbłądy,
ale pomyślałem,
że zamiast tego zwrócę wam 20 minut życia.
Otóż to.
Proszę rozjaśnić widownię. Chcę widzieć twarze.
Dziękuję, Jenny.
Jaki jest nasz największy lęk?
Ten skryty najgłębiej w naszym jestestwie?
Wiem, czego ja się boję.
Tego, że zapomnę, kim jestem.
Najbardziej obawiam się tego, że spojrzę w lustro
i nie poznam tego, kto odwzajemni spojrzenie.
że uznam, iż ta osoba już nie jest
tym mną, jakiego znalem.
W świetle nauki przypominamy sobie dane zdarzenie tylko jeden raz.
Dacie wiarę?
Gdy przywołujemy je po raz drugi,
odwołujemy się w istocie tylko do wspomnienia o nim.
Kolejnym zaś razem
przypominamy sobie wspomnienie wspomnienia.
I tak dalej
aż do końca życia.
Jak w perwersyjnej grze w głuchy telefon.
I tak najważniejsze wspomnienia
stają się ledwie cieniami,
rozmytymi i zniekształconymi przez krzywą soczewkę czasu.
I raptem stajemy zupełnie sami,
myśląc...
Dokąd zaszedłem?
Co się ze mną stało?
Kim jestem?
Kim?
Kim jestem?
Czy jeszcze coś pamiętam?
Ale...
dość tego, przyjaciele!
Dość.
Clara ma na to sposób.
Dzięki niezwykłemu umysłowi tej niesamowitej młodej kobiety
już nigdy nie zapomnimy, kim jesteśmy.
Potrzebny mi ochotnik.
Do prezentacji.
Widzę las rąk.
Kogo tu wybrać?
Niech spojrzę.
Niech popatrzę.
Mnie!
Miałem nadzieję, że się zgłosisz.
Proszę o brawa.
Śmiało, Janice!
Proszę państwa,
powitajmy nieustraszoną Janice.
Dzień dobry.
CZEKAM NA SYGNAŁ
Poradzi sobie?
Nie mam pojęcia.
Boże!
Rodzice pewnie ciągle się tak czują.
Myślą: Tylko nie narób mi wstydu!
Spytam od razu:
Co cię skłoniło do tego, by oderwać pasek z ogłoszenia,
od którego wszystko się zaczęło?
Na co liczyłaś?
Czy ja wiem?
Chciałam zaznać czegoś nowego.
Zobaczyłam ogłoszenie salonu tańca bezgrawitacyjnego
i postanowiłam spróbować.
Wybacz ten kalambur,
ale może uda mi się sprawić, że poczujesz uniesienie.
Najpierw postaw mi drinka!
Zabawne.
I.D.E.A.
Doświadczyłaś kiedyś rzeczywistości wirtualnej?
Wirtualnej?
Ja i Lev, mój mąż, zażyliśmy kiedyś przypadkiem quaalude
na imprezie firmowej.
Było ciekawie.
Szczęśliwy przypadek!
Za chwilę pokażę ci,
a pośrednio także naszym udziałowcom,
kopię wynalazku, który Clara opracowała
tuż przed swoim zniknięciem.
Nadała mu nazwę IDEA
i wierzyła, że odmieni świat.
Dodam z dumą, że Instytut Jejune
sfinansował powstanie prototypu urządzenia,
które wprowadzimy do sprzedaży w przewidywalnej przyszłości.
Zamiast tyle mówić,
pozwólmy, by przemówiły fakty.
Dobrze.
Chwileczkę.
- Ojej... - Proszę o spokój.
W razie kłopotów proszę unieść rękę.
Janice, zauważyłem,
że umieszczasz w sieci zdjęcia różnych wydarzeń.
Największa ich liczba dotyczy pewnego konkretnego dnia.
Powiedz naszym widzom,
co to za dzień.
Chodzi o profil facebookowy, który stworzył mój syn?
Mówa o moim ślubie?
Syn przeniósł mi zdjęcia z albumu na DVD,
żebym mogła oglądać je w telewizorze.
To był niezapomniany dzień, który zmienił twoje życie.
A gdybym powiedział, że możesz wyrzucić tę płytkę
i, zamiast oglądać, przeżyć go jeszcze raz?
- To jest... - Niezwykłe.
...jak prawdziwe!
Eksploruj, śmiało!
Rebecko, zostaw go! Martin to świnia!
Hej!
Wspaniała suknia.
Czuję się dziwniej niż po quaaludzie.
Tylu przyjaciół.
Mieliśmy ich tak wielu.
Wszyscy przynieśli prezenty.
Nie pamiętam ich już.
Ludzi też ledwo co.
Mój tata!
Cześć, tatko.
Wspomnienia odżyły.
Dla mnie to byłby koszmar!
Dla mnie też,
ale inni mają piękne wspomnienia.
Który dzień byś wybrał?
Potrzebne są zdjęcia. Nie mam żadnych.
Jest!
Mój facet.
Byłeś cholernie przystojny.
Nadal jesteś, przyjacielu.
- Octavio? - Tutaj.
Gdzie ja jestem?
Tutaj.
Nie ja...
Ta ja z dnia ślubu.
Nie rozumiem.
Zrozumiesz.
Dam ci nieco intymności.
Odejdę teraz,
a ty zrób trzy kroki do tyłu
i spójrz na prawo.
Wyłączyłem ekran.
Przeżywasz to teraz sama.
Poznaj siebie na nowo. Zaczekamy, aż skończysz.
Raz, dwa, trzy.
To ja.
Co powiedziałabyś młodszej sobie, gdybyś mogła?
Co ona powiedziałaby tobie?
Śmiało, Janice.
Uwolnij swój umysł.
Cześć.
Ale dziwnie!
Pamiętasz mnie?
Ja...
Nie myślę o tobie,
dawnej sobie.
To piękny dzień.
Przepiękny.
Gdzie pierścionek zaręczynowy?
Zaczepiałam nim o wszystko. Trzymam go w bieliźnie,
w pudełeczku, jest bezpieczny.
Lev to dobry człowiek.
Cudowny.
- Jest moim przyjacielem. - Ucieszę cię:
tak pozostanie.
Dla jasności:
Przyjdą lata, w których będzie twoim największym wrogiem
Raz złamie ci serce.
Ale potem je poskleja.
Będziesz mogła wypominać mu to do woli.
Warto mieć taki atut w rękawie.
Mogę o coś spytać?
Jesteś szczęśliwa?
To znaczy...
Czy kiedy się zestarzeję,
będę szczęśliwa?
Tak.
- Będziesz. - To dobrze.
Uda mi się zrealizować swoje zamierzenia?
Zostanę nauczycielką literatury
czy psychologiem dziecięcym?
Skończę w ogóle studia?
Nie.
Nic?
Jak to?
Dotrzymam chociaż obietnicy?
Której?
Tej...
że pomimo miłości nie zapomnę,
jak bardzo lubię być sama;
że będę bez powodu jeździć na długie wycieczki na pustynię;
umawiać się na randki;
mówić Levovi o wszystkim, co ważne,
a jednak zachowywać dla siebie sekrety.
Tak.
I flirtować bez strachu.
Cóż...
Robiłam co nieco z tego sama,
ale potem...
wolałam robić to z nim.
I było cudownie!
Stałam się...
- Nieważne. - No co?
Nic.
Zrobiłaś, co mogłaś.
Co to znaczy?
No...
Chyba tyle...
że uległam.
Stchórzyłam.
Co?
Ależ nie!
Zostałaś żoną, matką.
Zrobiłaś, co należało.
Czyli co? Spełniłam obietnice wobec wszystkich prócz siebie?
To nie tak!
Kiedy ostatnio zrobiłaś cokolwiek,
bo tak chciałaś?
- Teraz robię! - A przedtem?
Kiedy ostatnio wyszłaś z ciepłego kącika?
Małżeństwo to nie ciepły kąt! To ciągła przygoda.
Bzdura.
Nie waż się tak do mnie mówić!
I wzajemnie! Nie jesteś moją matką.
Jestem tobą, która przeszła przez życie,
poraniona, idąc przez lata z mężczyzną u boku.
To o wiele trudniejsze
niż bezsensowne wycieczki na pustynię.
Odjechać jest łatwo, zostać – nie!
Zostać pomimo zmarszczek i braku pieniędzy,
gdy dzieci idą w świat, a przychodzą choroby.
Nie mów mi, że złamałam obietnicę!
Nie zapomniałam.
Zmieniłam się i dojrzałam.
I dziękuję za to Bogu!
Właśnie tak!
Nie umiesz nawet odtworzyć DVD.
Co?
Co ty gadasz?
Skąd wiesz?
Trzeba wybrać źródło.
Wiem, ale nigdy nie mogę znaleźć tego guzika.
To ten z prostokątem ze strzałką.
Nic nie rozumiem...
Wiem i wstydzę się za nas!
Wybacz.
To nie było miłe.
Gdybyś mnie usłuchała, nie skończyłybyśmy tak marnie.
Nie skończyłam marnie!
Poświęciłaś się cała jednej osobie – i co?
Coś wymyślę.
Biegając z paczką hipsterów,
którzy wywracają oczami za twoimi plecami?
Mówią, że dobrze się spisuję.
Są mili.
Mają cię za głupią.
- Nie! - Ja też.
Nie!
TRYB PRYWATNY
- Nie podoba mi się to. - Nic jej nie jest.
To sztuczka, jak z tą kreskówką w klubie.
Pamiętam.
- O, nie! - Przepraszam.
To nieprawda!
Nie słucham cię!
Jesteś nieprawdziwa! Nie będę cię słuchać!
Proszę o brawa dla Janice!
Wielkie brawa!
Dziękuję!
Dziękuję bardzo.
Czy widzicie,
co zdołała osiągnąć Clara?
Jedynie dzięki pomocy Instytutu Jejune
i jego niezmiernym zasobom
uwidoczniły się jej prawdziwe możliwości
i dlatego...
Jejune, ty stąd fruń!
Nie lękajcie się!
Oto Towarzystwo Gdzie Indziej.
Mówi 14. Komandor.
O cholera!
Uwolnimy was od jego czaru.
Zachowajcie spokój!
Nie zamykajcie oczu na zło, które stoi przed wami.
Clara musi być wolna, by szerzyć piękno
bez skazy nikczemnych zamiarów Instytutu Jejune.
Bez obaw, przyjaciele.
Wyposażyłem was w stosowną broń.
Zajrzyjcie pod fotele.
Wiwat, Octavio!
Niech żyje Instytut Jejune!
Powietrza!
- Potrzebuję powietrza! - Wyjdźmy.
Simone!
WEJŚCIE SŁUŻBOWE
Muszę odetchnąć świeżym powietrzem.
Co oni ci tam pokazali?
Nic nie widziałam.
Mogę coś dla ciebie zrobić?
- Nic mi nie jest! - Przepraszam.
Nie potrzebuję niczyjej pomocy.
- Wybacz. - Zatrzasnęły się!
Co z Fredwynnem?
Pozostał w środku, w grze.
Więc my przegraliśmy?
Nie.
Nie ma zwycięzców ani przegranych.
Ta cała gra ma tylko odwracać uwagę.
- Fredwynn! Tak się cieszę! - Co się z tobą działo?
- Gdzie byłeś? - Jesteś cały?
Wszystko mamy jak na dłoni.
Co?
Instytut i Towarzystwo nie walczą ze sobą,
to jedno i to samo.
Próbują nas wciągnąć w gry i zabawy,
dają pozór swobody, ale tak naprawdę wpuszczają nas w kanał.
Nawet teraz w nim tkwimy.
To nie kanał, ale ulica.
Przejrzyjcie na oczy!
Spójrzcie, wyjmuję cegłę
bez trudu,
- a pod nią jest psi gwizdek. - Ma gwizdek!
- Ale! - Super.
- Kogo nim wzywa? - Błękitny autobus.
Jaki?
Jest też szafranowy dla zwolenników Jejune,
ale oba jadą w to samo miejsce koniec końców.
Szaleństwo!
Mało tego. Spójrzcie w górę.
Tylko się nie skaleczcie.
Oto deszcz ulotek, zapowiadających kolejną imprezę Instytutu.
Jak ty to robisz?
Zdobyłem program wieczoru.
To klucz do wszystkiego.
Udajmy się więc niezwłocznie do baru.
Wybacz, ale muszę wracać do domu.
Już późno. Mam za sobą długi dzień.
Zakończmy na dziś.
Spotkajmy się w barze jutro o 19.00.
Posłuchajcie!
To ważne!
Do jutra jeszcze daleko.
Niektórzy z nas mieli trudny wieczór.
Niektórzy?
Choćby ja! Wiecie, przez co przeszedłem?
Nie teraz, Fredwynn.
Okej.
Dobra.
Przemyślę całość
i sformułuję spójny plan ataku.
Janice potrzebuje odpoczynku.
Dziękuję bardzo! Ludzie starsi muszą wytchnąć.
Do jutra!
Przy okazji... Zdaje się, że o to ci chodziło?
Wyjęłam z marynarki Octavia.
Nie ma za co.
Dziękuję!
Jeśli nie macie nic przeciwko,
starsza pani powlecze się do domu.
Janice!
Pa!
Lev?
Wróciłam.
Boże, co to był za dzień!
Najpierw jechaliśmy tym dziwacznym kolistym rowerem,
potem włączyli mnie do jakiejś wirtualnej rzeczywistości.
Nie żartuję.
Też tam byłeś.
Może niezupełnie,
ale cię widziałam.
Jak dobrze być w domu!
Witaj, Meredith.
Dziękuję, że zostałaś dłużej.
- Jak on się miewa? - Czuł się dobrze, pani Foster.
Dobrze, że pani wyszła.
Warto to robić.
Nie sądziłam, że tak dużo czasu mi zejdzie.
Ta gra jest zwariowana.
Podoba się pani.
Na pewno to jakaś odmiana.
Pani mąż by się ucieszył.
Dobranoc. Do jutra.
Moje stopy...
Moje biedne...
Tęskniłam za tobą.
Nie mogłam się doczekać,
aż wrócę i opowiem ci o wszystkim.
Szkoda, że nie było cię ze mną.
Co ja gadam?
Byłbyś zdegustowany.
To zupełnie dziwaczny pomysł.
Moi koledzy z drużyny...
to są...
wyjątkowi ludzie.
Są mili, ale myślą, że jestem do niczego,
tak jakbym nie przeżyła 70 lat na tym świecie.
Nie rozumieją upływu czasu.
Ale zrozumieją.
Napisy: Tomasz Tworkowski