Fredwynn?
Jejune, ty stąd fruń!
Fredwynn?
KŁAMSTWA!
Fredwynn...
JEJUNE TO ŻENADA
Zdeterminowany, żądny władzy.
Zacięty w uporze.
Postawcie się na jego miejscu.
UWOLNIĆ CLARĘ!
Zaangażujcie się w cokolwiek tak mocno,
by aż zakłuło was w piersiach.
Pomyślicie, że jeśli pierwsi dotrzecie do mety,
rozwiążecie zagadkę, otrzymacie awans czy kupicie większy dom,
być może poczujecie się ze sobą...
dobrze.
Jako Fredwynn poświęcicie w drodze do celu wszystko,
co mogłoby stanąć na przeszkodzie.
Bliskich i przyjaciół też.
Znajdziecie się też
w zamkniętym bagażniku mojego samochodu.
Jedziemy!
Proszę, wyjdź.
Wreszcie się spotykamy.
Opuść ręce.
No i już.
Fredwynn, prawda?
Nie udawaj. Znasz moje imię i wiesz wszystko o nas wszystkich.
Nie bardzo rozumiem.
Nie jesteś jednym z nich,
ale dla nich pracujesz.
Mnie nie oszukasz.
- Słucham? - Hardkorowiec.
Że kto?
Ktoś, kto traktuje grę w życie za poważnie.
- Życie to nie gra. - Nie?
Czym jest w takim razie?
Szanujmy się. Porzućmy niuanse znaczeniowe.
Żądam prawdy.
Zrzuć z siebie ten ciężar.
Moi asystenci mają rację.
Z hardkorowcami jest ten kłopot,
że psują zabawę wszystkim innym.
Pamiętasz swoją akcesję i to, ile miałeś z niej radości?
Nie.
A przyjaciele?
Dobrze się z nimi bawiłeś.
Gdzie oni są?
Znajdą się lub nie.
- Nieważne. - Ważne!
Kiedyś popełnisz błąd, a ja go wypatrzę.
I wszystko wyjdzie na jaw!
Co mianowicie?
Pomóż Instytutowi znaleźć Clarę.
To jest teraz ważne.
Clara to Hitchcockowski McGuffin.
A jeśli istnieje i jej szukacie, to znaczy, że zna prawdę.
Mam rację?
Pracujesz ciężko.
Ciężej niż inni.
Czasem do przesady.
Widzę to.
Zasługujesz na coś wyjątkowego.
- Schowek? - Ale wyjątkowy.
- Wyczuwam ironię. - Dostałeś dwie koperty,
błękitną i szafranową.
Miałeś wybrać.
I wybrałeś siebie!
NADAJEMY Z GDZIE INDZIEJ
Wiem, o co wam chodzi.
Myślicie, że zamykając mnie w kanciapie,
zdusicie moje nienasycone pragnienie prawdy.
Srogo się mylicie!
Halo?
Odsiecz nie nadchodzi.
Jesteś zdany na siebie.
Jak zawsze, Fredwynnie.
Jak zawsze.
Lecz Fredwynn to zwycięskie imię!
Uciekłem.
Kto za tym stoi? Powiedz, a zapewnię ci bezpieczeństwo.
Spróbuję, choć nie zagwarantuję.
Ja tu tylko pracuję.
Kto ci płaci?
Związek teatralny, pokój numer osiem. Nic nie wiem.
A gdybyś miał pytanie, komu byś je zadał?
Kto jest najlepiej poinformowany?
Gdzie go szukać?
Inspicjentka, dział produkcji, drugie piętro.
Ona wie albo ma w scenariuszu.
Jasne.
No odbierz.
Janice? Nic nie mów. Słuchaj.
Jestem bezpieczny,
ale sprawa sięga głębiej, niż sądziliśmy.
Octavio wie wszystko. Ma w kieszeni kopertę.
Zdobądź ją.
Patrz uważnie.
Poszlaki są wszędzie...
Ale nie tu. Szukaj dalej.
Miałem nadzieję, że się zgłosisz.
Proszę o brawa!
Powitajmy, proszę...
Stażysta.
...nieustraszoną Janice.
Bądź cicho.
Mamy zadanie z rodzaju niemożliwych.
A teraz, Janice...
- Co robisz? - Chciałem...
...pomóc przewracać strony.
To scenariusz inspicjencki, tak?
Co?
Żeby pani dobrze widziała – swój scenariusz inspicjencki.
Bo to właśnie on, prawda?
Gdzie moja kombucza?
Fermentuje.
- Nie przeszkadzaj. - Jasne.
Nie będę cię niańczyć.
Kamera jeden – start!
Jak to możliwe...?
Media społecznościowe plus rzeczywistość wirtualna.
- Śmiało, Janice. - Super to wygląda.
Moi przyjaciele...
Pańcia się chyba rozpłacze.
Jak prawdziwi...
Tak!
Rebecco, posłuchaj... Zostaw Martina.
To świnia.
- Cholera! - Już podnoszę.
Mój tata!
Ty kto?
Stażysta.
Zgubiłam stronę!
Ma 40 lat. Ja jestem stażystą.
- Zwolnili cię. - Ale za co?
Za brak kombuczy.
Jak się nazywasz?
Fred... ora.
Fredora?
- Jestem stażystą. - Możecie wyjść?
Nie lękajcie się! Oto Towarzystwo Gdzie Indziej.
Jestem Komandor 14.
Kurde, nie to miało iść.
Zwalniam cię!
Więc przegraliśmy?
Nie.
Nie ma zwycięzców ani przegranych.
Gra ma tylko odwracać uwagę.
Jaki to smak?
Skuteczny.
Długo mieszasz.
Przepraszam za spóźnienie.
Bardzo przepraszam.
Czesć.
Musi wypić.
W samą porę.
No dobrze...
"Witajcie. Cieszę się, że się spotkaliśmy.
Bez zwłoki i o oznaczonej porze”.
Czytasz?
Kiedy ponosi mnie entuzjazm,
wolę posiłkować się notatkami.
Nie wolno?
- Spoko. - Dobra.
"Zatem zaczynamy”.
Czy dalej jest "przerwa na reakcję”?
Tak.
- O Boże. - Czytaj dalej.
"Dotąd sądziliście, że uczestniczymy w grze.
Twierdzę, że takie przekonanie
chce wywołać ten, kto za nią stoi.
W tym wesołym zamieszaniu nie zadaliście sobie pytania:
Jaki to ma sens?”.
- Ja zadałam. - Ja też.
To częste pytanie.
Mam na nie częściową odpowiedź.
Macie w ogóle pojęcie, co to jest?
Wczorajszy scenariusz.
Więcej! To opis manipulacji, która skłania setki ludzi
do poszukiwań zaginionej dziewczyny.
Ale w jakim celu?
- Dla nagrody. - I żeby mieć fun.
Wiesz, co to takiego?
Wielkie nieba!
Spokojnie!
Fredwynnie, wdech i wydech!
O, tak.
Okej.
- Najmocniej przepraszam. - To nic.
- Łatwo mnie ponosi. - Jasne.
Jestem porywczy.
Na pewno też ulegacie uczuciom.
Okej.
"Nie wiecie jeszcze,
bo nie ujawniłem wam żadnych istotnych danych o sobie,
że mając lat 19, uzyskałem podwójny dyplom
z filozofii i ekonomii na uniwersytecie Brown.
Pracowałem w branży big data”.
Tak jak Peter.
"Jestem bardzo bogaty.
Pierwszy milion zdobyłem przed 21. urodzinami
jedynie dzięki znajomości matematyki,
układów złożonych i zachowań ludzi”.
„Byłem posiadaczem 11 aut, w tym bugatti 57 SC z ’36,
wykonanego z porcelany,
bardzo rzadkiego”.
Porcelanowy samochód? To niebezpieczne.
Sprzedałem je, bo tak naprawdę nie lubię prowadzić.
W tym samym czasie dałem się złapać na słodki lep...
Ale o tym później.
Ważne, że mam wgląd w świat,
którego nie rozumiecie.
Zwłaszcza ty, Peter.
- Bez urazy. - Cóż...
Przetwarzanie danych znam od podszewki.
Początki są zawsze niewinne.
Zapisujesz się na powiadomienia, udostępniasz zdjęcia,
ale każdy twój kliknięty link,
każdy zakup jest rejestrowany.
Te informacje można sprzedać analitykom,
którzy potrafią na nich zarobić, tak jak ja.
Nie miałem żadnych oporów, bo jesteście...
niedouczeni i głupi.
Przyhamuj!
Potem nastąpiła zmiana.
Firmy wykorzystujące wasze dane
zaczęły się konsolidować, aż złączyły się
w jeden byt.
Dane nie służą już zarabianiu,
ale władzy.
Pozwalają wpływać na wyniki wyborów
i uderzać w gospodarkę,
nastawiać ludzi przeciw sobie.
Ta konsolidacja trwa i stale się pogłębia.
Sprawdźcie sobie.
Wszystkim trzęsie grupa wpływowych ludzi.
Nic nie jest dziełem przypadku.
Ani na liście polecanych filmów na Netfliksie,
ani w sugerowanych zakupach na Amazonie,
ani w tej grze.
To ich sprawka.
Ja to wiem. Dlatego musimy ich znaleźć.
Nie bądźmy mimowolnymi uczestnikami.
Zostańmy detektywami.
Jak w Prawie i porządku.
Babcia uwielbia ten serial.
Każdy go lubi.
Świetnie, zatem się zgadzamy.
Ci ludzie,
ci żądni władzy socjopaci,
łakną uznania.
Na pewno zostawiają jakieś ślady, nie ma rady.
Macie mnie za wariata, być może nie całkiem niesłusznie,
ale mam rację.
Stańmy ramię w ramię
i rozwiążmy tę zagadkę.
Waszą powinnością jest się zgodzić.
Z tego, co wiem, nie macie nic do stracenia.
- Dokąd nas zabierasz? - Do kogoś, kto wie.
- To tutaj. - To znaczy?
- Lista z kieszeni Octavia. - Ta, którą skradłaś.
Co zawiera?
Spis uczestników. Janice też na niej jest.
Domyślam się, że pokaz urządzono właśnie dla nich.
Octavio wiedział, kogo wybrać.
To nie był przypadek.
Nagłówek brzmi "Nowa sieć noologiczna”.
To firma wydmuszka, bez infrastruktury.
Wszystkie tropy wiodły donikąd, prócz numeru skrzynki pocztowej.
Zdołałem ustalić, że jej właściciel mieszka tutaj.
Mamy ich!
- Jak to? - Mamy?
Czekaj no!
Chcesz wtargnąć do czyjegoś domu? Tak nie wolno!
Fosę przepłyniemy, mury zdobędziemy!
Nie, nie!
Dzień dobry!
Cześć.
- Zdrówko! - Dzięki.
To z nerwów.
Powinniśmy się wycofać.
- Nie. - To łamie reguły gry.
Owszem, łamie.
I dlatego musimy spróbować.
- Co ty mówisz? - Fredwynn...
Nie rozumiem...
Czym mogę służyć?
Przejdę od razu do rzeczy.
- My wiemy. - Przepraszam?
To my przepraszamy.
- Pomyliliśmy adres. - Na to wygląda.
Wiemy, że znasz Octavia,
kimkolwiek jest.
Widziałem, jak z nim rozmawiasz.
Wyszedłem z wprawy i nie odczytałem słów z waszych ust,
ale dałaś mu to.
Wszystko pójdzie gładko, jeśli powiesz prawdę.
- Grozisz mi? - A skąd!
Nie zaglądaj do domu! To już przesada!
- Kim jesteś? - Tu jest dziecko!
Jak się nazywasz?
Precz, bo wezwę policję!
Nazwisko?!
Patrzcie!
Przeoczyliście jej gest,
wlokąc mnie do wyjścia.
Przyłożyła palec do ust i uśmiechnęła się.
Masz rację, Fredwynn.
Ty zawsze masz rację.
Przecież mogła ściągnąć na nas gliny.
Nie wolno nachodzić ludzi w domach.
Błagam! Nie dajcie się zwieść!
Czuję, że to właściwy trop.
Obserwują nas. Musimy działać szybko.
Zwolnij. To obłęd.
Właśnie.
W porządku?
Czuję ekscytację, ale nieprzyjemną.
Powinniśmy zrobić przerwę i zastanowić się, co robić.
Też tak sądzę.
Wolę magiczny realizm
niż wiarę w iluminatów, którzy wszystko o mnie wiedzą.
Okej.
Zgoda.
Zależy mi na waszym entuzjazmie, więc zróbmy pauzę.
Zaczekamy na kolejną instrukcję i wrócimy do gry.
- Dobra. - To mi pasuje.
Okej.
Macie rację. Mylnie dopatrywałem się w tym czegoś więcej.
Dziękuję.
- I przepraszam. - Nic to.
- Już dobrze. - Ja idę.
To ja też.
Dobrej nocy.
- Dzięki. - Do zobaczenia.
Dobranoc.
Czemu przerywać?
Mamy przełom!
Powinni mi zaufać.
Nie potrafią dotrzeć do mety. Nie chcą!
Słuchaj,
wszystko to zaplanowałeś sam.
Postanowiłeś zapukać do drzwi tej kobiety,
ale nas nie uprzedziłeś!
Bo byście nie poszli.
Chcemy mieć wybór.
Mogłem to zrobić sam.
Posłuchaj mnie!
Czasem warto zwolnić, by inni nie zostali w tyle.
To lepsze, niż dobiec do mety przed innymi,
ale samotnie.
Rozumiesz?
Tak, ale instynkt mówi mi coś innego.
Muszę iść do domu, a ty powinieneś odetchnąć.
Nie potrzebuję.
Przegapiliśmy coś.
- Może w teatrze... - To jest gra!
Zwykła zabawa!
Wracaj do domu i nie myśl już o niej
ani przez chwilę!
- Słyszysz? - Tak.
Wyśpij się.
No to dobranoc.
Niech to diabli...
A JEDNAK SIĘ KRĘCI... GALILEUSZ
ALFABET GRECKI
CENTRUM KENNEDY'EGO W UZNANIU...
Dobry Boże, niebieski ogniu boskości,
który masz władzę nad każdą rzeczą małą i dużą,
wysłuchaj mojej modlitwy.
I znów nie śpię.
Od dwóch dni.
Mój umysł zalewają informacje.
Potrzebuję rady.
Pomóż mi obnażyć tych spryciarzy
i obdarz mnie przespaną nocą.
Będę zobowiązany.
Twój F-Red-Wynn.
Mógłbyś ułatwić mi zrozumienie moich towarzyszy.
Przydałoby się.
Pa!
Do diabła ze snem!
Może i wariat,
ale muszę ich powstrzymać, bo to nigdy się nie skończy!
WIEŻA
Dobra. Co dalej?
Zacznij od początku.
Co przeoczyłeś?
No, co?
Uspokój myśli.
Wróć do wczorajszego dnia.
Wkrocz do pałacu.
Uwolnij umysł.
I wkrocz do pałacu.
Dobrze.
Tak, Fredwynnie.
Co przegapiłeś?
No, co?
To nie tu.
To ty!
No przecież.
Chcesz, by cię znaleźć.
No nie!
Weź się w garść!
Przypomnij sobie!
Nie byłeś dość uważny.
Pochłonął cię scenariusz.
Miałeś to przed oczyma!
Każdy mógł to zobaczyć.
A zwłaszcza...
Janice.
Dziękuję.
Tylko nie zamykaj!
- Co się dzieje? - Wiem, bywam nieznośny.
Ale usiłuję zwolnić, byśmy mogli...
iść jednym tempem.
Już późno. Jestem zmęczona.
- Wracaj do domu. - Dałem ciała, tak.
Ale wysłuchałem twoich słów i bardzo się staram.
Naprawdę.
- Znów przesadzam? - Cóż...
Wybacz, że cię nachodzę.
Jesteś świetną partnerką.
Dzięki, że gramy razem. Już nie przeszkadzam.
Fredwynn...
Wejdź.
Fredwynnie, pozwól...
Lev, kochanie, wybacz, że przeszkadzam.
Przedstawiam ci Fredwynna.
To mój kolega. Opowiadałam ci o nim.
To mój mąż, Lev.
Miło mi.
Czemu robisz z tego tajemnicę?
Nieprawda.
Nie robię.
Co mu się stało?
Miał udar.
W zeszłym roku.
Mam wspaniałą pielęgniarkę, Meredith.
Pomaga mi w tygodniu,
ale lubię zajmować się nim sama.
Każdy dzień jest inny.
Raz nawet się uśmiechnął.
Potrafi ścisnąć moją dłoń – czasami.
Pewnego dnia czytałam, siedząc na krześle,
a on nagle otworzył oczy i spojrzał na mnie.
Nie chcę stracić żadnej takiej chwili.
Matka słabo się nami opiekowała.
Wpierała mnie i bratu jedzenie pełne cukru, soli
i składników zwierzęcych.
Brat cierpi na poważną otyłość.
Ja uratowałem się tylko dzięki wewnętrznej dyscyplinie.
Zajmowanie się innymi nigdy nie jest łatwe.
Wierz mi, że mąż
nigdy by mi nie życzył roli swojej opiekunki.
Nasz syn, Ben, mieszka z rodziną w Albuquerque. Jest prawnikiem
tak jak ojciec.
Wciąż mówi o ośrodkach,
gdzie Lev miałby dobrą opiekę.
Ale nie mogę.
Nie porzucę go.
Będzie lepiej?
Dobrze, że macie siebie.
Tak.
To prawda.
Napijesz się herbaty?
Dziękuję.
I już.
Proszę.
Mój najdłuższy związek heteroseksualny trwał trzy tygodnie.
Ile?
Właściwie – jaki związek?
Kilka esemesów i spotkań.
Tych pierwszych więcej.
Nie mogę o niej zapomnieć.
Chyba poleciała na mój porcelanowy wóz.
Cóż...
Trzy tygodnie czy 50 lat – złamane serce boli.
Gdy byłaś na scenie z Octaviem...
pokazał ci coś.
Nie chcę o tym mówić.
Ani trochę. Pomówmy o tobie.
Jak ci się jechało w bagażniku?
Odsłoniliśmy się wzajemnie
i bardzo to doceniam, ale sprawa jest ważna.
Zaufaj mi, mimo wszystko.
Dobrze.
Spójrz na swoje stare zdjęcia.
Okej.
- Patrzysz? - Tak.
Uważnie?
- Przypatrz im się dobrze. - Patrzę.
Jest ich sporo.
Tak, wiem.
Zgodnie z radą autora książki Jak zostałem geniuszem pamięci,
wkroczysz do swojego pałacu pamięci.
Masz go w głowie, choć o tym nie wiesz.
Nie mam.
Owszem, masz.
Sprawdziłem to w internecie.
Proszę, spróbuj.
Okej.
Zamknij oczy
i wsłuchaj się w mój głos.
Luuuz...
Nie śmiej się!
Nie śmieję.
Uwolnij umysł.
I wkrocz...
do pałacu.
- Nie weszłaś do niego. - Bo go nie ma!
Jest. Postaraj się.
- Posłuchaj moich słów. - Okej.
Słuchaj...
Uwolnij umysł.
Wkrocz do pałacu.
Tu nic nie ma. Co mam robić?
To twój pałac pamięci.
Jest pusty, bo nie uszeregowałaś wspomnień
w żaden sensowny sposób...
lecz one tam są.
Przechowujesz wszystko,
wrażenia i obrazy.
Musisz je tylko wydobyć.
Okej.
Jesteśmy na twoim przyjęciu weselnym.
Octavio właśnie cię tu przeniósł.
Chyba coś widzę.
Co teraz?
Powoli.
Rozejrzyj się.
Co widzisz?
To Lev, mój mężczyzna.
Dobrze.
Znajdź stół z prezentami.
Pamiętasz?
Widzę go.
Pamiętam.
Przyjrzyj się uważnie.
Widać coś dziwnego?
Jeden z bilecików jaśnieje.
Nie zauważyłam przedtem.
Musiałaś, skoro pamiętasz.
Skup się.
Masz to w głowie.
Na bileciku jest odpowiedź.
Wydobądź ją z pamięci.
Nie wiem jak.
W porządku.
Odczytaj napis.
Nie mogę.
Słabo mi idzie.
Uda się, zobaczysz.
Spróbuj.
Może Peter albo Simone ci pomogą?
To musisz zrobić ty.
- To ty. - Tak.
Czego chcesz?
Pomogę ci.
Nie wstydzisz się mnie?
Owszem...
ale przyszłam.
Zacznij mnie wreszcie słuchać!
Dobra, słucham.
Świetnie.
- Mogę? - Proszę.
Widzę napis, ale nic nie znaczy.
Ona mówi, że nic nie znaczy.
Kto?
Widzę go, ale nic nie znaczy.
Co widzisz?
Obrazki.
Obrazki zamiast słów.
To rebus.
Opisz mi go.
Więc...
W rogach bilecika są kwiaty.
W rogach są kwiaty.
- W każdym rogu po jednym? - Nie, różnie.
Liczba się różni.
W jednym trzy,
potem jeden,
potem dwa
i pięć.
Co dalej?
Zamiast imienia
są symbole pogodowe.
Znaczki jak z prognozy.
Wyjaśnij.
- Jest słońce... - Słońce.
- Śnieżynka... - Śnieżynka.
Kropla deszczu?
Nie.
- No i liść. - Liść.
JESIEŃ / LATO / ZIMA
WIOSNA
Otwórz oczy, Janice.
Udało się.
Ale co?
- Przecież to bez sensu. - To adres.
Jak to?
Ulica Wiosenna 3125.
Oto potęga pałacu!
Cześć.
Dostałam wiadomość z adresem od Komandora 14.
Wracamy do gry.
Kazał mi zebrać ekipę.
Najpierw poszłam do Fredwynna, jego znam najlepiej.
Okazało się, że zna twój adres,
więc – zabieramy cię.
Wskazał nam adres w Fishtown.
Też się zdziwiłem, gdy Janice mnie zbudziła
i podała nową wskazówkę,
ale ja jej wierzę, przecież gramy razem.
Liczy się wzajemne zaufanie.
- Wziął cię na zakładniczkę? - Nie...
Możesz mi powiedzieć.
Słuchaj,
wiem, że to wygląda dziwacznie,
ale myślę, że wpadł na dobry trop.
Znalazłam coś w swoim pałacu pamięci.
Pomyślisz, że gadam bzdury,
ale to efekt tej prezentacji.
Ktoś dał nam podpowiedź.
Zamierzacie urządzić kolejne wrogie najście?
Tylko jeśli ktoś zagrozi nam bronią lub poszczuje psem.
On chciał powiedzieć...
Mam instynkt obronny i jestem szybki.
Jak gepardzica.
- Dobranoc. - Simone!
Posłuchaj...
Myślę, że coś nas łączy.
Dzięki tej grze pierwszy raz od dawna dobrze się bawię.
Zgoda, Fredwynn bywa jak Filip z konopi.
Taka prawda, ale – co z tego?
Idziemy pod ten adres.
Nie każę ci iść z nami,
ale cię zapraszam.
A więc...
co ty na to?
- Hej! - Ojej.
Cześć.
Wybacz, że o tej porze.
To jeszcze nie noc, ale pewnie już spałeś.
Jest dość późno.
Otworzysz szerzej?
Trudno się rozmawia, gdy nie widać twarzy.
Oczywiście. Już... Słucham.
Świetnie.
Janice zdobyła wskazówkę.
Mamy udać się pod pewien adres w Fishtown.
To nie żaden odpał Fredwynna.
Wszystko zgodnie z regułami gry.
Nie wyrzucili nas?
Widocznie nie.
Bo ostatnim razem, to wiecie...
Peter, chłopie,
my tu czekamy.
Mógłbyś coś włożyć?
Mam się przebrać?
Nie, ubrać.
Dobra.
Wybaczcie, że was nie zaprosiłem.
Mieszkanie nie nadaje się dla gości.
- A dla kogo? - Dla lokatorów.
- To tu. - Wiosenna 3125.
Tak.
- Okna ciemne. - Może wszyscy śpią.
Przekonamy się.
Powoli, tygrysie!
Gepardzie.
Kiedy się ostatnio wyspałeś?
Zasypiam na krótko,
na 15 – 30 minut.
Uważaj.
- Uważaj. - Sam wiem!
- Fredwynn. - No co?
Ludzie...
Ona tu jest.
Chciałaś, żebym spadł?
- Tak. - Przestańcie!
Słuchajcie...
Clara?
Napisy: Tomasz Tworkowski