Nasi bohaterowie...
Zbieranina nieustraszonych śmiałków,
penetrujących lochy przy świetle latarek.
Wyobraźcie sobie na chwilę, że oni są wami.
Uganiają się za jakąś nieuchwytną, głębszą prawdą.
Ten pęd obarczony jest ryzykiem, niesie niebezpieczeństwo.
Czy to jeszcze gra?
Czy przerodziła się w coś innego?
Clara istnieje.
Tego nie wiemy,
ale jej murale istnieją.
Ktoś je namalował.
- Najpewniej ona. - Prawdopodobnie.
A zatem istnieje i zaginęła.
Proszę, przyjmijcie to za pewnik.
Jeśli to wszystko prawda,
jest w niebezpieczeństwie.
I ma jakieś 40 lat.
To zdjęcie sprzed 20 lat.
Jeśli wtedy była nastolatką, dobija do 40-tki.
Artystę trzeba tropić po dziełach.
Nie jestem tak pełna wiary,
jak mój przerośnięty, od wczoraj bezrobotny kolega,
ale jeśli Clara istnieje,
jej murale doprowadzą nas do niej
na zasadzie proweniencji.
Postaramy się odnaleźć jej prace
i ustalić jak najwięcej
faktów o ich autorce.
Jeśli Clara rzeczywiście istnieje, w końcu wypłynie jej nazwisko.
Dzięki temu ruszymy sprawę naprzód.
A może po prostu grajmy jak inni. Byłoby miło.
Błądzicie jak dzieci we mgle!
Tu nie chodzi o jakąś fikcyjną dziewczynę,
którą odziano w czarne szaty i zamknięto w wieży.
Jesteście żałośni!
Tu chodzi o międzynarodowy spisek
w celu zdobycia wpływu na nasze zachowanie.
Korporacje!
Od nich odwraca się naszą uwagę.
Trzeba wrócić do wszystkich
odwiedzonych w grze miejsc i znaleźć między nimi związek,
wyśledzić wspólny mianownik finansowy
i wreszcie obnażyć te konszachty.
Musimy znaleźć Clarę.
No co wy?!
Powiedziała: Jestem wami.
A gdyby zaginął ktoś z was?
Ty albo ty?
Czy, gdybym to ja zaginął, ktoś by mnie szukał?
Wątpię.
Zawsze prześladowała mnie myśl, że jeśli
pośliznę się pod prysznicem albo zadławię sushi,
miną tygodnie, a może i miesiące,
zanim ktoś zauważy, że znikłem.
Jeśli Clara jest mną, jak mówi,
potrzebuje kogoś, kto zatroszczy się o nią i ją znajdzie.
Tak.
Zróbmy to i to.
Ja i Peter znajdziemy wodospad, a wy...
- Nie. - Nie?
Nie rozdzielimy się?
Nie chcę iść z nim.
Mowa o mnie.
Pokłóciliście się, ale...
Był podły. Nie chcę z nim pracować.
- Przesada. - Podlec!
Nie i koniec!
Rozumiem twoje zdenerowanie, ale można jakoś się dogadać...
Dobra. Ja pójdę z Fredwynnem.
- Naprawdę? - Co?
Dziękuję!
Clara jest dla ciebie ważna.
To prawda.
Ale zaryzykuję współpracę z Fredwynnem.
A ja z Janice.
Najwyższa pora.
- Otóż to! - Na pewno będzie super.
- Nie inaczej! - Ekstra!
Przed nami wspaniały dzień.
"Uwaga, bojownicy!
Wdziejcie zbroje i szykujcie się do wymarszu.
Dziś poznacie prawdę o Clarze".
Dzisiaj?
Boże! To ostatni dzień gry.
Oni wiedzą,
że depczemy im po piętach.
Nie mamy wiele czasu.
Jutro będzie już pozamiatane i po sprawie,
a trop zwietrzeje.
Wszystko zniknie, jak po magicznym balu.
Musimy znaleźć ukrytego czarodzieja.
Czyli Clarę.
Jak zwał, tak zwał, ale zaklinam was – trzeba działać.
Śniadanie poczeka. Drużyno – aktywacja!
Boże, Fredwynn!
NADAJEMY Z GDZIE INDZIEJ
- Masz niesamowity dom. - Dziękuję.
Usiądź.
Zaczerpnę energii, zanim zaczniemy.
Pracuję nad tym każdego dnia i nocy od chwili akcesu.
Masz tu opis każdego miejsca, odwiedzonego od początku gry.
Bardzo się napracowałeś.
Kiedy byłem w, nazwijmy to, domu Clary,
zacząłem się głowić, ile pieniędzy idzie na tę grę.
Tylko pomyśl!
Sklepy, teatry, muzea...
ile kosztował wykup tych wszystkich miejsc?
Sam jej dom to około pół miliona.
Plus niewidoczne napisy, murale.
Sprawdziłem księgę wieczystą domu.
Należał do firm wydmuszek.
Gdybyśmy znaleźli coś, co łączy te miejsca, jakieś nazwisko,
znaleźlibyśmy tego, kto za tym stoi.
I Clarę.
Jeśli istnieje.
Myślę, że tak.
Wiem.
Zanim przejdziemy dalej, coś ci powiem.
Jeśli postanowisz mi pomóc,
wiedz, że grozi nam niebezpieczeństwo, ciemność.
Mocodawcy tej gry
mogą być niezadowoleni, gdy ich podejdziemy
i zaczniemy zadawać pytania, zwłaszcza te niewygodne.
- Wiesz o tym? - Jestem gotów.
Ryzyko...
Tortury, okaleczenia,
śmierć.
Realne zagrożenie.
Mogą zastosować waterboarding, ale ja to zniosę.
Mogą podłączyć mi akumulator do jąder
i dać mi popalić, ale będę walczył.
Stawię opór.
Wetknę im palce w nozdrza aż po mózg
i wypruję stamtąd prawdę.
Przy tym jednak będę skupiony
na tym, by ochronić siebie.
Za ciebie nie ręczę.
Nie wiem, czy żartujesz czy nie.
Tu dowiedzieliśmy się z Peterem o Towarzystwie Gdzie Indziej
i 14. Komandorze.
Stary szyld Schmidta wciąż wisi!
Byłaś tu kiedyś?
Nie było w pobliżu żadnego muralu z wodospadem.
- Spytamy. - Janice...
Przykro mi z powodu...
twojego męża.
Nie miałam okazji tego powiedzieć.
Nie znamy się zbyt blisko,
ale gdybyś chciała porozmawiać...
Dziękuję ci za te słowa.
Naprawdę.
Ale tak się wciągnęłam w grę,
że nie wiem, co powiedzieć. Lepiej grajmy.
- Okej. - Idź przodem.
Nic nie zostało. Wszystko uprzątnięte.
Kiedyś na zewnątrz był mural z wodospadem.
- Pamięta pan? - Wodospad?
Nic o tym nie wiem.
Przykro mi.
Kurde.
Janice?
Groźna Janice? To ja!
Boris Dabrowski!
- Znasz go? - Tak.
Znam.
Boris!
Jeny! Kopę lat!
- No trochę! - Tak.
- Ty kto, piękna? - Zostaw ją.
Skąd się znacie?
To była wygadana feministka.
Co?
Debatowała o równouprawnieniu,
bywała na protestach przeciw brutalności policji
i na nocnych slamach poetyckich.
Tylko raz.
Jedyny.
Widzicie mnie poprzez obsydian oka mego umysłu,
Które utrwala was poklatkowo
W drapieżczej walce Naszego siostrzeństwa.
Nieźle!
Boris...
Przysiądź tu sobie.
Nie stój tak.
Mieszkasz w Filadelfii od zawsze, właściwie w tej knajpie.
Poznajesz któreś z tych malowideł?
- Pamięć mam już nie tę, co kiedyś. - Jak każdy.
Mały buziak mi ją odświeży.
Proszę pana!
Nie dostałeś go kiedyś
i tak już zostanie!
Jak to – nie dostałem? Ależ tak!
Na pewno nie!
Barman, trzy tequile!
Reszty nie trzeba.
No to cyk!
Teraz jesteś moim dłużnikiem.
Kolejkę czy numerek?
To i to.
Nie znam.
Też nie.
Ten poznaję.
Jest przy Norrisa, na starej czynszówce.
- Znam to miejsce. - Dziękuję!
Wielkie dzięki!
Jesteś wielki!
Zresztą bez przesady.
Sporo ci brakuje.
Sala Akcesu. Tu zaczynaliśmy.
Pusto.
Tu usłyszałem, że jestem wyjątkowy.
Fredwynn?
POMÓŻ JEJ
Sklepik z pięknymi rzeczami też znikł!
- Zacierają ślady. - Kolejna strata.
To było magiczne miejsce.
Tutaj poznałem Simone. Leciał taki kawałek...
Lunar Rhapsody Samuela Hoffmana.
Nastraszyła mnie wtedy.
Wciąż się jej boję, ale tak pozytywnie.
Coś ci poradzę:
Jeśli ona odda ci serce, nie pisz po nim flamastrem UV.
Specyficzna rada.
Skup się! Nie ma czasu.
Okej.
Wielka Stopa nadszedł stąd,
a tutaj tańczyliśmy.
To była cudna noc.
Magiczna. Skup się!
Okej.
Ten fajny telefon znikł.
Zamiast niego jest zwykły.
TELEFON
14. Komandor?
Żartuję.
Nie wygłupiaj się. Mamy zadanie.
- Okej. - Opóźniasz mnie.
Bywasz nieznośny.
Co ty powiesz? Za to ty bezmyślnie trwonisz czas!
- Puść słuchawkę! - Obserwujemy was.
Jesteśmy wszędzie.
Powróćcie do gry zgodnej z instrukcją!
Coś nie gra.
- Jak to? - Jest niekompletny.
Dotychczasowe murale Clary
były bardzo czytelne, jak wodospad czy okno.
Tu widać ledwie połowę.
Może drugą część zasłonięto choćby w czasie remontu.
Trzeba poszukać śladów malowania
i zedrzeć farbę z wierzchu... No co?
Tu nie było nic więcej.
Rozumiem.
Coś nam umyka.
Patrzmy uważnie.
Berthe?
Mon chéri.
Nie kapuję.
Dasz radę.
Gdy maluję siebie, wyglądającą z okna,
co mi się nierzadko zdarza, to co robię?
No...
malujesz to...
zewnętrze...
z wewnątrz.
Dobrze kombinujesz!
Musimy tam wejść.
- Tak? - Dzień dobry.
Jesteśmy z Tow. Historycznego Gdzie Indziej.
Sprytnie, droga pani,
ale takie towarzystwo nie istnieje.
Właśnie powstało.
Janice Foster, jestem założycielką i przewodniczącą.
Chodzi o zabytek.
Niby o mnie?
O pani mieszkanie.
Jeśli nasze zapisy są prawidłowe, może pani liczyć na sporą dotację.
Możemy wejść?
Ma pani jakiś dokument?
Oczywiście.
Bardzo roztropnie.
Nigdy nie wiadomo. Różni ludzie chodzą po domach.
Niebezpieczne czasy.
Nie ma pani przypadkiem na imię Clara?
Raczej nie.
Proszę wejść.
Dziękujemy.
Oddam przy wyjściu.
Dobrze wiedzieć.
Rety!
Przytulny pokój.
Wysmakowany.
Rzadko się takie widuje.
Długo pani tu mieszka?
37 lat.
Do 1993 roku zajmowaliśmy z mężem lokal obok.
Był gospodarzem budynku.
Rozumiem.
Dobrze wiedzieć.
Ta tapeta...
- To pani ją dobrała? - Prześliczna.
Doprawdy.
Dziękuję.
Nie wolno!
To zwiększa ryzyko pożaru.
Zaraz przykleimy. Zabezpieczymy panią przed ogniem.
Dobrze.
Smok.
Piękny!
Kto mieszkał tu przed panią?
- Czy nie pewna dziewczyna? - Nie wiem.
Ale mam stare umowy najmu po mężu.
Nie wątpię.
Byłem tu z Janice
podczas dnia Jejune.
Muzeum to klucz do sprawy.
To utwierdzony przybytek.
Nie opróżnią go jak innych miejsc.
Jasne.
Dziś nieczynne, ale wewnątrz jest wskazówka.
Co robimy? Masz plan?
Fredwynn!
- Idzie? - Czekaj!
Uwaga... Teraz!
Idziemy!
Wtargnęliśmy tu bezprawnie.
Nie zatrzymuję cię.
Wejdę do pałacu swojej pamięci i sprawdzę, czy czegoś nie przeoczyłem.
Nauczysz mnie tego?
Innym razem.
- Janice pomogłeś. - Bo znała wskazówkę.
- Też mogę znać. - Nie było cię tu!
Pomóż mi. Co dwie głowy...
Nie prowadzę fundacji dobroczynnej.
Przestań!
Jeśli chcesz pomóc, znajdź mi coś na podbicie cukru.
Mam ci dać coś do jedzenia?
Spójrz na mnie. Gramy w jednej drużynie...
Spokojnie.
Spławiasz mnie?
Nie jestem...
OWOCE I WARZYWA
Nie jestem głupi.
Najwyżej spokojny.
I mało towarzyski.
Nie odnajduję się.
Ani tutaj, ani w Towarzystwie.
Ani gdzie indziej.
Chcesz jeść? Proszę. Łap!
Kto jest nietowarzyski?
Clara...
Nie chodzi o ciebie.
Ty nie istniejesz.
Nie nachodź mnie w myślach.
Gdzie?
Gdzie?!
Gdzie?
Nie istniejesz.
Gdzie?
No gdzie?!
- Pokaż mi gdzie! - Fredwynn!
Fredwynn, nie szalej.
Hej!
Ocknij się.
Pokazywała mi, ale nie wiem co!
- Kto? - Clara!
- Widziałeś ją? - Tu coś jest!
- Okej. - Ale gdzie?!
- Spokojnie. - No gdzie?!
- Już dobrze. - Gdzie?!?
Ja to wiem!
Jasne.
Nie mylę się!
Tak.
- Nigdy! - Wiem.
- Przenigdy. - Ona tu jest.
Tak.
Na pewno.
Pomogło.
Sztuczna pomarańcza. Miała wyrazić moją pasywną agresję.
Złość mi przeszła.
Możesz to wziąć na pamiątkę.
A to co?
BE
To było na kluczu do Sali Akcesu...
Fredwynn.
Nie.
...a także na budce telefonicznej.
BENDER ELMORE
To są produkty jednego wytwórcy.
I to łączy wszystkie lokalizacje.
Bender Elmore.
Producent dóbr konsumpcyjnych oraz firma badawcza.
Miała dostęp do tych wszystkich miejsc,
bo należą do niej.
Twórca tej gry pracuje w Bender Elmore.
Tak.
Trafiłeś. Skąd to wiedziałeś?
Też dla nich pracowałem.
Idziemy.
Odwiedzimy twoją byłą firmę.
Wejdę do systemu i znajdę nazwisko.
Wejście jest strzeżone, a przepustkę mi zabrali.
Będziemy jak Ethan Hunt.
Ty jesteś Ethan, a ja Hunt.
- Tworzymy zespół. - No tak.
Jesteśmy drużyną.
Chcesz się zamienić? Chyba nie.
Bez różnicy.
Nawet jeśli tam wejdziemy, w co wątpię,
byłem szeregowym pracownikiem
od zwykłych playlist.
Posadź mnie przed komputerem. Dam radę.
- Na pewno? - Mówię ci.
Okej.
Fredwynn, uwaga!
To Lupito, nasz Lyft.
Nigdy w życiu nie widziałam tylu papierzysk naraz.
Tak...
Wszystkie powstały po 2001 roku.
Ja mam okres '97-'99.
Obiecujące.
Byłaś dziś wspaniała.
Najpierw zbajerowałaś w barze tego śmierdzącego pijusa,
a potem tu
nawinęłaś makaron na uszy matce Scorsesego.
Ludzie jak ludzie. Wystarczy ich zagadać.
Cóż, ja mam obawy.
Że cię źle ocenią i osądzą?
Tak - i tak.
Słuchaj, Simone, bądź sobą, z tymi uroczymi dołeczkami
i nogami po same pachy.
A jak się to komuś nie spodoba, przyślij go do mnie.
Dziękuję.
Mam wrażenie, że byłaś kiedyś ostrą babką.
Nie wiem.
Może tak.
A może taką się staję.
Zuch!
Czekaj!
Lipiec ’99. Taka jest data na zdjęciu?
- Tak. - O jeny!
Ten ktoś tu mieszkał, kiedy powstał mural.
- Szukaj na końcu. - Wiem.
Tylko gdzie tu jest koniec?
"Clara Torres".
Mamy nazwisko.
Mieszkała tu.
Więc istniała.
Witaj, Peter.
Szkoda, że cię wyrzucili.
Cześć. Jak się masz? Bo ja świetnie, dzięki.
Przyszedłem, bo kolega ma dziś urodziny,
No to jestem.
Serio? Który?
Co?
- Nie dosłyszałem. - Który kolega?
Chodzi o imię?
- John. - Z księgowości?
Teraz tam pracuje.
Zaczynał w korespondencji, ale awansował.
Pamiętam, jak zaczynał. Brawo, Johnny!
- John Honig? - Johnny.
Z księgowości.
Ma urodziny za trzy miesiące.
Dopiero?
Chcesz zabrać rzeczy?
Nie mogę...
Jestem jego coachem. Lesley Hunt.
Jako mentor Petera
uczę go terminowości oraz tego,
by unikał popadania w tony, zdradzające zwątpienie czy też wstyd.
- Odkąd wyleciał... - Odszedłem.
...w jego życiu panoszy się...
niepotrzebny lęk.
Ano.
To ćwiczenie
pomoże mu się odeń uwolnić.
Jest mu to po ludzku potrzebne.
To prawda.
ODDZIAŁ FIRMY BENDER ELMORE
- Pięć minut. - Dziękuję.
Dzięki, Lesley.
Nie sądziłam, że można nie istnieć w internecie.
Jakby wszystko skasowała!
Lokalnych gazet nie zdigitalizowano.
No tak.
Przeglądarki mikrofilmów,
moje stare znajome.
Ile razy pomagałam synowi w pisaniu prac!
Mnie też pomagała mama.
Taka nasza rola.
Kiedy wszyscy szykują się na radosny finał gry,
my zmieniamy się w zespół encyklopedystów.
- Jakie to ma znaczenie? - W sensie egzystencjalnym?
Nie, dla ciebie.
Cóż...
Clara miała trudne życie.
Świat traktował ją wrogo.
A ja "nie mam" pojęcia, jak to jest.
Mam!
Wrzesień 2000 roku.
Rok po powstaniu murali.
"Clara Torres, lat 19,
została uznana za zaginioną. Wyszła z mieszkania
wieczorem 3 września.
Nie wyklucza się uprowadzenia.
Sąsiedzi widzieli ubraną na czarno kobietę".
"Leczona wcześniej szpitalnie,
Clara może być niebezpieczna dla siebie i otoczenia".
Miała kłopoty.
- Każdemu się zdarza. - Znajdziemy ten szpital.
Może któryś lekarz ją pamięta.
- Sprawdzę oddziały psychiatryczne. - Wiem, gdzie była.
Gdzie?
Trzymali ją w Hawkton.
Śmiało. Teraz masz szansę.
Dobra.
Wejdź do systemu.
Dasz radę!
Mam dostęp tylko do playlist.
Ostrzegałem cię!
Twierdziłeś, że sobie poradzisz.
Zabezpieczenia są lepsze, niż przewidywałem.
Potrzebuję czasu.
Lubisz muzykę?
Cześć.
Niezbyt.
PLAYLISTA CLARY
Posłuchaj mojej playlisty.
Zmienisz zdanie.
Co robisz?
Nic. Wybacz.
Wróć do głównej playlisty.
- Co? - Mogę?
Daj.
Pozwolisz?
To może być to.
Te utwory słyszałem w sklepiku.
W tym tygodniu odtworzyło je 10 491 osób.
Przy czym tańczyliśmy z Wielką Stopą?
Play That Beat, Mr. DJ GLOBE'u i Whiz Kida.
- Ty to pamiętasz? - Jak wszystko.
Chyba na coś wpadłem.
Ta gra ma wyjątkową ścieżkę dźwiękową.
Jeśli jej autor używał tego software’u,
a skoro to jego firma, to tak...
Dobra! Wpisz: Isaac Hayes,
Run Fay Run.
To szło w muzeum drugiego dnia.
Super. A co leciało w barze w Fishtown?
Nie było mnie tam.
Taki romantyczny duecik. Kojarzysz?
- Zanuć. - Nie umiem.
Podpowiedz mi jakoś.
Nie za głośno.
I never thought I'd
The words
Words
I know now that I love you
Because I need your touch
Hey, hey
Reunited, and it feels
Reunited, Peaches & Herb.
Jest. Udało się.
Znajdę adres IP,
spod którego ostatnio edytowano playlistę.
Świetnie.
Mówiłem, że dam radę. Co na to powiesz?
Ochrona.
Fredwynn, na "trzy" wiejemy!
- Tak? - Hejże!
Hej.
Mam kilka pytań.
- Do mnie? - Siadaj. Uspokój się.
Nie.
- Mógłbyś usiąść? - Dzięki.
Bo sięgnę po taser.
Nie!
Nos mam cały?
- Nie. - Nie?
Nic nie słyszę.
Ogłuchłem! Pomocy!
Moja ręka!
Boli mnie!
Mam złamaną!
- Hej! - Spoko.
Panie, stąd nie ma jak uciec.
Proszę o spokój.
Peter, udało się!
Człowieku!
Według adresu IP, chodzi o Hawkton przy Olde Richmond.
Świetnie.
- W porządku? - Nie.
Wstań na "trzy"!
Raz, dwa, trzy!
Cholera!
Okej.
- Dobrze się czujesz? - Przeciwnie.
Dobra.
Muszę przyznać, że mi zaimponowałeś.
Mówię to na wypadek, gdybyś miał się po drodze wykrwawić.
Jasne.
Nic nie słyszę.
Mówię, że to było imponujące!
Aha.
Na wypadek, gdybyś nie przeżył.
HAWKTON HOUSE DO WYNAJĘCIA
Ktoś ją tu przywiózł.
Może mają jej akta.
W tej całodobowej siłowni?
Czy ja wiem?
Tylko na kilka dni,
aż poczujesz się lepiej.
Bez przerwy płaczę.
Może to ze zmęczenia?
Czy to nie jest przemęczenie?
Przyjdziemy jutro.
Idź. Nie oglądaj mnie w tym stanie.
- Polepszy ci się. - No idź.
Janice?
- Co ci jest? - Nic.
- Idziemy stąd? - Nie trzeba.
Na pewno?
Już dobrze.
Simone!
- Cześć. - Boże, co z tobą?
- Krew już zakrzepła. - Słuch też powoli mi wraca.
Co tu robicie?
Clara Torres przebywała kiedyś w tym szpitalu.
Torres?
To jej nazwisko. Ona istnieje.
Tak!
Znaleźliśmy jej dawne mieszkanie
z muralem widocznym wewnątrz i na zewnątrz,
a potem nazwisko na liście i artykuł w gazecie.
Znikała już wcześniej i była w tym szpitalu.
To był zakład psychiatryczny.
Może leżą tu stare akta lub ktoś ją pamięta, ale skoro
mamy tu teraz siłownię w miejscu szpitalnej izby przyjęć,
to raczej marne szanse.
Dziękuję wam.
- To niesamowite. - Chwilę,
a jak wy tu trafiliście?
- Po playliście. - To nie do wiary!
Utwory do gry wybrał ktoś, kto mieszka tutaj.
- Serio? - W cholernym penthousie!
Zhakowałem kod do drzwi i do windy.
Pewnie już nas obserwują.
Znaleźliśmy was!
Już nie uciekniecie!
Jak tam?
Będziesz żył?
Chyba doznałem wstrząsu.
Już mi lepiej.
Walczyłeś dla sprawy.
No.
Fajnie wyglądasz.
Taki potargany...
jakbyś dostał ostre bęcki.
Dziś gra się kończy.
Warto ryzykować.
Tak.
Uważaj!
Chodźmy stąd.
Cicho!
Wezwijmy policję, mówię wam.
O Boże!
Potrzebujemy pomocy.
Złe wieści. Mają Clarę.
Potrzebujemy pomocy.
Złe wieści. Mają Clarę.
Potrzebujemy pomocy.
Złe wieści. Mają Clarę.
Potrzebujemy pomocy.
Złe wieści. Mają Clarę.
Potrzebujemy pomocy.
Napisy: Tomasz Tworkowski