Witajcie. Rozsiądźcie się wygodnie.
Jak wiecie, produkcja nosi tytuł Nadajemy z Gdzie Indziej.
Zapewniam, że z czasem nabierze on dodatkowego sensu...
- Dziękuję. - Może raz jeszcze,
z nutą niewypowiedzianej tęsknoty?
Wątpię, by to pomogło.
Dałeś ciała, Tom.
Odezwiemy się.
Tajemnicza dyrygentka w charakterystycznym spodnium,
zza kulis zawiadująca poczynaniami swej orkiestry,
niedostrzegalna i nieznana.
Może zresztą niezupełnie.
Można ją było napotkać już wcześniej w naszej opowieści.
Nie mniej niż trzy, lecz nie więcej niż pięć razy.
Być może domyśliliście się, jak ważna to postać,
i rozpoznaliście w tej tajemniczej damie
nietuzinkowego gracza.
Jeśli tak było, winszuję zmysłu dedukcji.
Jeżeli nie, głowa do góry.
Jej obecność była bowiem podyktowana staraniem o to,
by utrzymać spójność narracji,
a zarazem nie pomniejszać szans na interesujące,
by nie rzec - szokujące, zakończenie.
Chucks? Chucks Dorp?
Nie może być...
Kim jest ta nieodgadniona Architekt,
ta enigmatyczna pani inżynier?
Mówiąc krótko, to...
Lee!
Postawcie się na jej miejscu.
Mamy z magistratu zgodę na Rittenhouse Square Park,
ale na Liberty Bell już nie. Odpada.
Zaproponowaliśmy Mackenzie rolę Clary,
ale jej matka żąda trzech solówek.
A to wybraliśmy razem z Lindą.
Drukarnia czeka na zatwierdzenie broszur Jejune.
Olać Bell.
Dwie solówki i finał to maks.
Zmień kolorystykę na neutralną politycznie.
Chcemy budzić ciekawość, a nie straszyć nachodzącym piekłem
i zapaścią ideologiczną.
Wielka Stopa wyglądałby w tym jak przejechany. Stać nas na więcej.
- A to co? - Ulotka.
O komunikacji z delfinami.
Czyżby?
Ja tu widzę morświna.
W dodatku bez kasku transmisyjnego,
co każe mi spytać, jak w ogóle działa ten system komunikacji.
Czy nie mówiłam, że u dołu mają być zrywki?
- Na pewno tak! - Jasne.
A propos, to przyszło z castingu.
Uprzedzam, połowa z nich to też morświny.
Jako Lee dręczyłyby was dojmujące wyrzuty sumienia,
których nie moglibyście się pozbyć.
Aż wreszcie, gdy zyskalibyście szansę poprawy,
naprawienia błędów,
wówczas, niestety...
przestraszylibyście się, że tkwicie w tym po uszy
i to nie może się udać,
a najbardziej tego,
że żadne wasze starania
nie zmienią już nic.
ODKUPIENIE
NADAJEMY Z GDZIE INDZIEJ
Witaj w filadelfijskim Ośrodku Akcesji Instytutu Jejune.
Usiądź w przygotowanym dla ciebie fotelu.
Orientacja rozpocznie się za: pięć,
cztery, trzy,
dwa, jeden...
Ojej.
Skiń na potwierdzenie.
Nie wiem, na co się godzę...
Ładny garnitur.
Litości.
Skinięcie zawsze oznacza zgodę,
a kręcenie głową oznacza niezgodę...
To jakaś sekta?
...tak jak brak skinięcia.
Zapowiada się ciekawie.
To dobrze... Chyba.
Nagraliście odpowiedź na każdą możliwość.
Dziecinada!
Wszystko fajnie,
ale jeśli tu chodzi o jakieś perwersje, będę zawiedziona.
Nie, przyjacielu.
To nie jest twoje miejsce. Chodź ze mną.
Jesteś wyjątkowy.
Jak minął tydzień?
Poczucie niepokoju jest naturalne
po ważnym doświadczeniu.
Nawet jeśli ma się powody do radości.
Budowałaś ten dział latami od podstaw.
Wiem, ale myślałam...
że rezultat będzie inny.
Zrobiłam wszystko, co do mnie należało.
Osiągnęłam to, co chciałam:
uznanie, sukces
i więcej pieniędzy niż mogę wydać.
Ale teraz...
Nie martwi cię, że nie jesteś bohaterką swojej historii?
Chodzi o Clarę?
Nie.
Może, nie wiem.
Po prostu...
Czasem się zastanawiam...
co będzie, jeśli okażę się antybohaterką.
Jejune, ty stąd fruń!
I cięcie!... Widziałaś to?
Byłem dwuznaczny i złowrogi jak nigdy dotąd w karierze!
Nakręciłem się!
Widzicie tego hardkorowca na mojej dziewiątej?
Tak. Nasłać ochronę?
Daj spokój.
Nie ma czasu. Co on może zrobić?
Czy ja wariuję, czy ten facet właśnie...?
Wlazł do bagażnika!
Tak.
Jejune, ty stąd fruń!
Jedziemy, Fredwynnie!
Z drogi!
Słuchajcie,
zmiana planów. Wtyczka na widowni odpada.
Wchodzi babcia.
Kim jestem?!
Kim?!
Czy jeszcze coś pamiętam?
Koniec z tym, przyjaciele.
Potrzebny mi ochotnik do prezentacji.
- Szlag! - Widzę las rąk.
Śmiało, Janice!
Niech spojrzę...
Wybierz mnie!
O to chodzi! Wracamy do gry!
Wracamy...
Dzień dobry!
Cześć.
CZYM JEST I.D.E.A.
- Pani Lee, mam nowych znajomych. - Czyj to dzieciak?
Bardzo przepraszam. Opiekunka mnie wystawiła.
- Miałaś nie przeszkadzać. - Ale oni czekają w drzwiach.
Kto?
Ta ładna pani, ta stara,
ten wysoki pan i ten dziwny też.
Gdzie to? Tutaj?
- Tak! - O Boże!
Mam Kamień Soterii!
Dobra wiadomość jest taka, że znaleźli dom Clary.
Gorsza, że twój również.
Miałeś ich mieć na oku.
I miałem. Stąd o tym wiem.
Bez obaw, nie pójdą tam.
Skłamałem z nerwów. Myślę, że jadą tam w tej chwili.
Szlag!
Nie mogą zaczekać, aż zapewnię im emocje, do diabła?!
Złe wieści. Mają Clarę.
Pomóżcie nam.
Złe wieści.
Mają Clarę. Pomóżcie nam.
Mają być na zakończeniu, choćby nie wiem co!
Wyłączyć muzykę! Proszę wyłączyć!
To nie jest Clara, ale ona istnieje.
To nie ona,
ale ta prawdziwa potrzebuje pomocy...
- Wyrzucić ich? - Nie.
Zasługują, by zostać, i to bardziej niż inni.
Ocknąłem się i jestem zły!
Zostało mi jedno do zrobienia.
Spokojnie, to tylko gra.
Tak naprawdę Clara nie żyje
i to moja wina.
Dziękuję.
Pokaż.
T. Emerson.
Szalona noc!
Ta piosenka, delfin...
Szalona na plus?
O nic się nie gniewam.
Więc podobało mi się.
Wiem.
Mnie też.
Macie coś?
Nie.
Ani śladu Emersona.
Gdzie jesteś, Emerson?
Może być wszędzie.
Peter, spytaj tej z kwiatami.
Janice, idź za tymi dwiema.
Simone spytaj tych Gotów, może kogoś widzieli.
To żałobnicy.
Ludzie!
Znalazłem.
EMERSON
BENDER ELMORE
Tutaj.
"Clara Torres.
15 marca ’79.
6 grudnia...
1999".
Cześć. Tu Clara.
Mam tremę, chociaż nikt nie patrzy.
Boże, to ona!
Prawdziwa Clara.
No tak... Ostatnio często myślałam o tym,
że nie wiem, co pojawia się pierwsze -
smutek czy samotność?
Może to zresztą nieważne.
Jedno i drugie to objawy tej samej choroby,
iluzji, że jesteśmy zdani tylko na siebie
i że nasze cierpienia, nadzieje i lęki
znosić musimy sami, w pojedynkę.
To podsunęło mi pewien pomysł.
Dotąd tworzyłam,
chcąc wprowadzić w życie ludzi wokół nieco magii.
Dziś sądzę, że nie o to chodzi.
Nie zależy mi na upiększaniu otoczenia.
Pragnę wykreować coś, co będzie bić jak obuchem,
od czego ludziom zakręci się w głowach,
tak że zatracą sens - i jedyne, co im pozostanie,
to zdać się na siebie nawzajem.
Na tym polega prawdziwa magia:
na bliskich relacjach.
To właśnie moja idea.
Może szalona albo głupia...
WEŹ, CZEGO CI TRZEBA
A może...
Może wcale nie!
Może jednak zdołam znaleźć sposób, by zbliżać ludzi do siebie.
Nie wiem, jak tego dokonam, ale muszę spróbować.
Przecież nasze dni na tej wirującej skale
są dokładnie policzone.
Czy to szaleństwo, że chcę zmienić świat
w czasie, który mi tu dano?
Wynika z tego...
że Clara sprzedała swoją firmę Lee
i zmarła pół roku później.
Cała ta zwariowana gra, to wszystko...
- To było dla niej. - Tak.
Dla Clary.
Mleko, kawa, herbata z cytryną i sok jabłkowo-żurawinowy,
którego spożycie ogranicza produkcję śmieci,
czego nie musisz mi mówić.
Jeśli dobrze rozumiem,
Architekt vel Lee
ito owa dama w czerni.
Czuła się winna, przekonawszy Clarę do sprzedaży pomysłów,
więc stworzyła tę zwariowaną grę
w ramach swoistej pokuty.
Potraktowaliście ją tak poważnie, że nieomal ją zepsuliście,
ale was też pożałowała
i obmyśliła całkiem nowe zakończenie
specjalnie dla was.
Tak to się kształtuje.
Muszę powiedzieć,
że podsłuchiwanie was to była niezła jazda.
Będzie mi was brak.
Nie, przecież zamierzamy wracać.
Zaprzyjaźniliśmy się tu, to nasze miejsce.
Przepraszam.
Ja...
- Muszę odebrać. - Okej.
Wybaczcie.
Na co macie ochotę? Ja na naleśniki.
Umówisz się ze mną?
Mam na myśli randkę, nie byle spotkanie.
Dla jasności, mówię do Simone, z całym szacunkiem...
Chętnie.
- Tak? - Tak.
To chciałem usłyszeć. Świetnie.
Janice, mam randkę z Simone.
Spytałem. Zgodziła się.
Najwyższa pora.
Cieszę się.
Muszę iść. Obowiązki wzywają.
- Zapłacicie? - Oczywiście.
Następnym razem wszystko mi opowiecie.
- Okej. - Pa!
Pa, Janice.
I ja opuszczę ten przybytek i udam się do domu.
- Tak? - Tak.
Okej.
Nie spałem od półtorej doby,
a tablica śledcza nie sprzątnie się sama.
To cześć.
- Zapłacicie? - Tak.
- Dzięki. - Jasne.
Wiesz...
Jestem wyczerpana.
Zresztą jeśli teraz zostanę,
to oficjalnie będzie już nasza pierwsza randka.
Jasne. Był już taki precedens.
Właśnie.
- Do wieczora? - Do wieczora.
Nie mogę się doczekać.
Dziękuję.
Simone!
Cześć.
Przepraszam cię za spóźnienie.
Nie będę zmyślać, że się zgubiłam. Za długo wybierałam, co włożyć.
Wyglądasz ślicznie. Naprawdę.
Usiądź, proszę.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Pomogę.
Życzy sobie pani?
- Dziękuję. - To ja zamówiłem.
Ponoć miło posączyć na wstępie.
Za wstęp!
Powiedz, przystojniaku,
przyprowadzasz tu wszystkie dziewczęta?
Nigdy tu nie byłem.
Wyguglałem najbardziej romantyczne restauracje
i ta miała najwięcej gwiazdek.
Uznałem, że tu będzie przyjemnie.
Szlag!
Moja wina. Wytrę.
- Nie fatyguj się. - To nic.
Bardzo się denerwuję.
Ja też.
W przeciwieństwie do tego, co możesz sądzić,
rzadko jadam kolacje
z niebywale wysokimi i przystojnymi panami.
"Niebywale przystojny”?
Na pierwszym miejscu było "wysoki”.
Jasne.
Wiedz, że naprawdę się cieszę.
Ja też.
Bardzo.
Szkoda, że to już koniec gry.
Tak.
Cały czas wypatruję jakichś sygnałów.
Dziś zapukał do mnie sąsiad, szelmowski typ.
Patrzyłem na niego i czekałem, aż coś się zdarzy,
ale cóż...
Nic się nie zdarzyło.
Nagle zabrakło pięknych chwil.
Właśnie tak.
Ale mamy też normalne życie.
Tak.
Chcę cię bliżej poznać;
usłyszeć, jaki jest ten prawdziwy Peter.
To jasne.
O czym mam mówić?
Wiem, że pracowałeś w firmie internetowo-muzycznej
i że mieszkasz w jednym budynku z facetem o szelmowskim uśmiechu.
Zacznij od...
czegokolwiek.
- Od byle czego. - Aha.
Mów, co ci przyjdzie do głowy.
Mam za dużo do wyboru.
- Nie zastanawiaj się. - Miewam krwotoki z nosa.
Leci mi krew.
No tak. Bardzo ciekawe.
To dobrze.
Dziś już rzadziej, ale w młodości były częste i obfite.
Gdy byłem dzieckiem, matka zabrała mnie na rezonans,
by ustalić ich przyczynę.
Okazało się, że mam niewielki guz mózgu
w tyle głowy.
Nie widać go, ale tam jest.
Nijak nie szkodzi, tylko powoduje krwotoki z nosa.
Nie zapewnia mi supermocy umysłowych.
No...
- Właśnie. - Co było dalej?
Te krwawienia po prostu ustały?
Nie, ale osłabły.
Widać guz lepiej umościł się w czaszce...
- Zapewne. - ...i nacisk zelżał.
Wciąż się zdarzają w chwilach zdenerwowania czy smutku.
Chciałbym nadmienić,
że nie miałem okazji mówić o sobie od bardzo, bardzo dawna...
i stąd...
teraz nie wiem, co powiedzieć.
Wszyscy dokoła są tacy uroczy. Zazdroszczę im.
Brak mi uroku.
- Chcesz wyjść? - Bardzo.
Poproszę.
Hej.
Udało mi się.
- Gotów? - Tak.
Nie do wiary, że żadne z nas tego nie jadło.
No nie?
Dobra!
I jak?
Obie smakują tak samo.
Było fajnie.
Tak.
Niewiele rozmawialiśmy, bo mieliśmy pełne usta.
Na początek coś łatwego:
twój ulubiony film?
To niełatwe! Jest ich tak wiele.
Nie wiem. A twój?
Tajemnica IZBY.
Kreskówka o szczurach?
Nie mów tak, bo się wstydzę.
Nie ma czego.
Świetny film. Nie wskażę lepszego.
Nie musisz.
Tort czy ciasto?
Lubię to i to.
Walka czy ucieczka?
Bezruch.
Znam to z Prawa i porządku.
A ty?
Wpierw walcz, potem uciekaj.
Zaskoczyłaś mnie!
Hej.
Co tam?
Peter...
Mogę powiedzieć coś pierwszy?
- Proszę. - Pewnie.
Wiem, że marnie mi idzie,
ale będę się starał.
Jest coraz lepiej.
Naprawdę?
Może nie, ale będzie.
- Mogę być szczera? - Na razie nie.
Słuchaj...
Jesteś ujmująco miły.
ale obawiam się, że my...
Trudno.
Będę szczera.
Myślę, że nie jesteś gotów.
Zastanawiałeś się w ogóle,
jakie to byłoby skomplikowane...
gdybyśmy...
się spotykali?
Myślałem o szczęściu.
Wiele.
To urocze, co mówisz...
ale...
wydaje mi się, że dopiero zaczynasz poznawać sam siebie.
To wspaniale,
ale...
jesteś w tym 20 lat do tyłu.
Nic z tego nie rozumiem.
Nie zauważyłeś tych facetów?
Nie.
Właśnie.
Oni...
przyglądali się nam...
Patrzyli na ciebie, bo jesteś piękna.
Nie.
Wcale nie dlatego.
Patrzyli na nas i myśleli:
Co ten facet robi z tą…
transówą?
Myślę, że gdyby wokół
nie było tylu ludzi,
mogliby nas pobić albo zrobić coś gorszego.
To dla mnie codzienność.
Ja...
dopiero teraz mam dość sił, by o tym rozmawiać.
Naprawdę sądziłam, że możesz być tym jedynym.
Potrzebuję kogoś,
kto może zapewnić mi oparcie,
a ty nie wiesz nawet, czy wolisz tort czy ciasto.
To proste pytanie.
Nie uprzedzaj wydarzeń.
Niczego nie uprzedzam. Nic podobnego.
Ja tylko zaszłam dalej niż ty.
Serce mi się kraje, ale taka jest prawda.
Czy teraz ja mogę być z tobą szczery?
Tak, proszę.
Myślę, że już dawno to wszystko sobie poukładałaś
i to nie ma nic wspólnego ze mną.
Rozumiem cię...
ale wiem, że można też spojrzeć inaczej
na całą tę sytuację i może moglibyśmy...
Wysłuchaj mnie!
...moglibyśmy pomówić o tym, jakiego świata chcemy wokół nas,
i może nie będzie tak strasznie, jak to sobie wyobrażasz.
Możemy sami pisać swoją historię,
jeśli pochylimy się nad tym razem.
To wielkie szczęście, a nawet luksus, gdy można tak patrzeć na ten świat.
- Nie kłóćmy się. - Ale właśnie się kłócimy.
To już nie gra.
Mamy znów być obcymi ludźmi?
To ta ucieczka, o której mówiłaś?
Zadzwoń, gdy już się namyślisz i wybierzesz - tort czy ciasto.
Nie musisz ze mnie kpić!
Naprawdę.
Wiem, jaki chcesz być.
Widzę cię takiego,
wspaniałego.
Ale przed tobą długa droga.
Musi minąć wiele lat, całe życie.
Dopóki nie pójdziesz naprzód,
nie widzę dla nas szans. Wybacz.
Ile lat?
- Jesteś zbyt dosłowny. - Ile?
- Nie wiem. - Rok?
Na pewno.
Okej.
Uważaj na siebie, chłopie.
Zaprzyjaźniliśmy się tu, to nasze miejsce.
Przepraszam.
Ja...
muszę odebrać.
Wybaczcie.
Halo?
Mam na myśli randkę.
Rozumiem.
Gdzie teraz jest?
Już jadę.
Mam randkę z Simone.
Zgodziła się.
Najwyższa pora.
Cieszę się.
Muszę iść. Obowiązki wzywają.
- Zapłacicie? - Oczywiście.
Następnym razem wszystko mi opowiecie.
- Do zobaczenia. - Pa!
Ty, z podkładką - jesteś pielęgniarką?
Tak.
Na oddział trafił dziś Lev Foster.
Znając jego stan, to był kolejny udar.
- Jest pan spokrewniony? - Jestem partnerem do gry jego żony.
- Proszę pana... - Przepraszam cię.
Słabo wyczuwam granice prywatności, ale domyśliłem się,
że stało się coś złego.
W porządku. On jest ze mną.
Jestem pani wdzięczna za wszelką okazaną pomoc.
Muszę to przemyśleć.
Oczywiście.
- Proszę się nie spieszyć. - Dzięki.
Co mogę zrobić?
Nic.
Nikt nic nie może, oprócz mnie.
Muszę się z nim pożegnać i pozwolić mu odejść w spokoju.
Zapisał swoją wolę względem terminacji?
Pytam o podtrzymywanie przy życiu...
Wiem.
Fredwynnie..
Muszę zadzwonić.
Wyjdę na chwilę na korytarz.
Zaraz wrócę.
Dziękuję.
- Za to, że mnie znalazłeś. - Proszę.
Dzwoń. Bez pośpiechu.
Powinienem coś do niego mówić?
To ponoć służy: głos.
Byłoby miło z twojej strony.
Jeszcze jedno:
Co mu wiadomo o reklamie podprogowej?
Tyle, co nic.
Okej.
Wiesz, kim był Edward Bernays?
Ben, tu mama.
Dzwonię drugi raz.
Oddzwoń. Musimy pomówić o tacie.
Tak po prostu?
Poddajesz się?
Doktor powiedziała, że to koniec.
Lev już nie wróci.
Nie chciałby, żeby te machiny utrzymywały go przy życiu.
Nie zrobisz tego. Nie możesz!
Jesteś żoną i matką.
Twój dorosły syn już cię nie potrzebuje.
Kim będziesz bez męża?
Nikim.
Proszę, nie odbieraj mi go!
Nie ty go tracisz,
ale ja.
Przeżyjesz z nim całe życie,
a potem sama będziesz musiała się z nim pożegnać.
Tak to już jest,
kiedy się kogoś kocha.
- Nie możesz! - Owszem, mogę.
Wierz mi,
będzie dobrze.
Słuchaj...
Zostało mi jeszcze trochę życia
i jakoś zdołam przeżyć je bez niego,
ale nie bez ciebie.
Nie zostawiaj mnie.
Naprzykrzaj mi się dalej.
Ben?
Witaj.
Wiem.
Bardzo mi przykro, kochanie.
Nie twierdzę, że Ziemia jest płaska, to byłby absurd.
Ale czy uważam,
że władze usilnie próbują zdyskredytować
orędowników tej teorii?
Odpowiedź brzmi: tak.
Proszę podpisać...
Szkoda, że nigdy się nie poznaliśmy, Lev.
Janice to wyjątkowa...
wyjątkowa osoba.
Nie wiem, co mam robić czy mówić.
Może lepiej wyjdę.
Albo może nie.
Lepiej przestanę gadać.
Wolałabym, żebyś został.
Zostanę.
Jestem z tobą. Trzymam cię za rękę.
Ben też tu z tobą jest myślami.
Mam ci powiedzieć, że twój syn cię kocha
i trzyma twoją drugą rękę.
Mam nadzieję, że czujesz nasze dłonie.
Dzień dobry.
Dziękuję wam za przybycie.
Wielu z was nie widziałam od dawna.
Lev chciałby...
Chciałabym...
Gubię się.
Mąż był znakomitym mówcą,
jak zresztą wiecie.
Był dobry w tym wszystkim, czego ja nie umiem.
Czy ja wiem?
Może to ja byłam dobra w tym, czego on nie potrafił.
A dziś nie wiem, co umiem,
bo we wszystkim był cholernie dobry!
Być może.
Ale wiem jedno:
będę go kochać i tęsknić za nim do końca życia.
To umiem.
Na pewno.
Hej.
Cześć.
Idzie Janice.
Witajcie.
Dziękuję, że przyszliście. Bardzo to doceniam.
Simone...
- Piękny pogrzeb. - Dzięki.
- Moje kondolencje. - Dziękuję.
Jestem poruszony.
Fredwynn...
Udana uroczystość.
Przyniosłem wam wasze teczki.
Rozważałem, czy nie odczekać, aż nadarzy się zwyklejsza okazja,
ale po kilku symulacjach myślowych postanowiłem
zrobić to z miejsca i od razu.
Uznałem, że zechcecie je mieć.
Nie przeglądałem ich.
Dobra, przeleciałem wzrokiem. Możecie je zachować,
zalaminować, spalić albo co tam jeszcze.
- Należą do was. - Miło z twojej strony.
- Muszę iść. - Oczywiście.
- Porozmawiamy później. - Pa, Janice.
Pa.
EMERSON
Osoba: Janice Foster.
Lat 28.
DZIEŃ 5. ROZBIEŻNOŚCI W DANYCH
Stan cywilny: kawaler.
Bardzo samotny.
Uwagi ogólne: myli brak odczuć z bezpieczeństwem.
Szukając ucieczki w rutynie, wpadł we własne sidła.
Przerażona swoją bezbronnością.
PETER
Nie rozumie, że siła i słabość nie wykluczają się wzajemnie.
Obawia się, że oddała, co było w niej najlepsze,
i nie dostrzega, co pojawiło się na to miejsce.
Ich zdolności i ułomności uzupełniały się i ścierały tak mocno,
że trudno sobie wyobrazić,
by nie wywarli na siebie wzajemnie istotnego wpływu.
Czy zaś z korzyścią, czy też nie, to się dopiero okaże.
I ostatnia uwaga o Fredwynnie:
Początkowo uznałam, że zaślepiają go obsesje,
których wpływu na bliskich jest nieświadom.
Ale on wie, jak na nich działają i jak one oddziałują na niego.
Wie, że powinien dać już sobie spokój,
a jednak...
no właśnie...
po prostu...
umie się pohamować,
bo jest pewien, że czeka nań coś więcej
i że tylko on jeden domyśla się prawdy.
Oczywiście w tym wypadku...
ma rację.
Napisy: Tomasz Tworkowski