Hoş geldiniz. Lütfen rahatınıza bakın.
Bildiğiniz gibi bu şovun adı
Dispatches from Somewhere.
Bu başlık altında daha büyük bir önem kazanacağınıza...
-Sağ olun. -Tekrar denesem?
Bu kez çok daha istekli okusam mesela?
İşe yarayacağını sanmam.
Mahvettin Tom.
Sizi ararız.
Gizeme ve döpiyese bürünmüş
esrarengiz orkestra şefimiz,
görülüp tanınmadan sahnenin kenarından
orkestrasını yönetiyordu.
Gerçi tamamıyla gizlenmiş değildi.
Hikâyemizde daha önce kısa kısa ama ilginç anlarda
göstermişti kendisini.
Saydığım kadarıyla en az üç kere gözüktü
ama beşi de bulmadı.
Belki de bu gizemli hanımefendinin
yalnızca bir figüran olmadığını tahmin ederek
önemini kavramışsınızdır.
Eğer böyleyse çıkarım becerilerinizi takdir ediyorum.
Değilse de içiniz rahat olsun.
Varlığı şimdiye kadar sürpriz olmasa da
tatmin edici su yüzüne çıkma potansiyelini azaltmadan
hikâye tutarlılığını sürdürmek için
dikkatlice ayarlanmıştır.
Chucklar? Chucklar Dorp?
Bu gerçek olamaz.
Peki bu anlaşılması güç mimar,
bu esrarengiz mühendis kim?
Kısacası kendisi...
Lee!
Kendinizi onun yerine koyun.
Belediye aradı. Rittenhouse Meydanı Parkı tamam.
Ama Özgürlük Çanı şeyi olmadı. Başka yer lazım.
Clara için Mackenzie'ye teklif sunduk
ama annesi üç solo istiyor.
Bana ve Linda'ya göre en iyisi bu.
Matbaa, Jejune eşyalarına onay istiyor.
Tamam. Çandan vazgeçtik.
Son teklifimiz iki solo.
Bir de başka bir renk bulun lütfen. Bu çok politik.
Merak uyandırmaya çalışalım.
İdeolojik çöküş eşiğindeki bu cehennemin altına
odun attıklarını hatırlatmayalım.
Kocaayak'a arabamla çarpmışım gibi duruyor. Daha iyisi bulunur bence.
-Tamam, bu ne? -Bu bir ilan.
Yunuslarla iletişim sistemi için.
Öyle mi?
Çünkü bu bir musur.
İletişim kaskı bile takmamış bir musur,
beni tam olarak hangi iletişimi sağladığı sorusuna itti.
Ayrıca çek kopar olsun demedim mi?
-Çek kopar olsun dedim! -Evet.
Bu arada kast ajansı bunları gönderdi.
Fakat en az yarısı musur, haberin olsun.
Lee, ne kadar uğraşsanız da büyük bir pişmanlığı
üstünden atamayan hâliniz.
Lee sonunda işleri düzeltip
telafi etme şansı yakalamış hâliniz.
Fakat artık...
...boyunuzu aştığınızı düşünüp
becerememekten korkuyorsunuz.
Ve korkarım artık gerekeni yapsanız bile
hiçbir şeyi değiştirmeyeceğinden korkuyorsunuz.
KEFARET
Jejune Enstitüsüne hoş geldiniz.
Philadelphia Atama Merkezi.
Lütfen size tahsis edilen koltuğa oturunuz.
Oryantasyon başlıyor. Beş,
dört, üç,
iki, bir.
Aman Tanrım.
Kabulse başını salla.
Neyi kabul ediyorum cidden bilmiyorum ama...
Takımını sevdim.
Yapmayın.
Buradaki olası cevaplar zaten ya evet
ya hayır, sonra evet, sonra hayır...
Bu bir kült mü?
...önce hayır, sonra evet diye. Sonra hiç sallama.
Heyecan verici bir şeye benziyor.
Heyecan iyi bir şey sayılır.
Önceden kaydedilen beş cevap, basılacak bir tuş.
Çocuk oyuncağı bu.
Yani eğlenceli duruyor
ama garip cinsel şeyler varsa hayallerim yıkılacak.
Hayır dostum, sen değil.
Buraya ait değilsin. Benimle gel.
Senin yerin özel olanların yanı.
Bu hafta nasıl geçti?
Böyle büyük bir olaydan sonra anksiyetenin artması
gayet normal bir şey.
Bu güzel bir olay bile olsa da.
O işe sıfırdan başlayarak yıllarını verdin.
Biliyorum. Sandım ki...
Bilmiyorum. Farklı hissederim sanmıştım.
Yapmam gereken her şeyi yaptım.
İstediğimi sandığım her şeye sahibim.
Şan, şöhret, başarı,
ne yapacağımı bile bilmediğim miktarda para...
Fakat şimdi ben...
Hikâyenin kahramanı olmadığını düşündün mü hiç?
Konu Clara mı?
Hayır.
Belki. Bilmiyorum.
Sadece...
Merak ediyorum bazen.
Ya hikâyedeki kötü adam aslında bensem?
Jejune, değişsin tutumun!
Ve kestik. Tanrım. Gördün mü?
Kariyerimin en şeytani yürüyüşünü yapmış olabilirim.
Acayip gaza geldim.
Dokuz yönündeki çetin cevizi gören var mı?
Evet, görüldü. Güvenliği gönderelim mi?
Boş ver.
Zaten programın gerisindeyiz. En kötü ne yapabilir ki?
Peki. İnanmazsın ama galiba o adam az önce...
Biliyorum. Bagaja girdi.
Evet.
Jejune, değişsin tutumun!
Sürün! Geliyoruz Fredwynn!
Çekilin yoldan!
Dinleyin.
Bir değişiklik oldu. İzleyici katılımı iptal.
Büyükanneyi alıyoruz.
Ben kimim?
Hatırlayabilir miyim ki artık?
Artık bu sorulara son.
Şimdi bana bu gösteri için bir gönüllü lazım.
-Hay sıçayım. -Ne çok el var.
Hadi ama Janice. Hadi.
Bir bakayım. Ve...
Beni seç!
Evet! İşte bu! Tekrar oyundayız millet!
Oyundayız...
Merhaba!
Selam!
I.D.E.A.'NIN ARDINDA
-Bayan Lee, yeni dostlarıma bakın! -Bu çocuk kimin?
Pardon. Çok özür dilerim. Bakıcı son anda iptal etti.
-Bayan Lee'yi rahatsız etme dedim. -Kapıda bekliyorlar.
Kim kapıda bekliyor?
Güzel kadın ve yaşlı kadın
ve uzun adam ve tuhaf adam.
-Hadi. -Nerede?
-Burada. -Aman Tanrım!
Hey, Soteria Taşı bende!
İyi haber, o takım sonunda Clara'nın evini buldu.
Kötü haber, senin evini de buldular.
Sana onlara dikkat et demiştim.
Ettim. Evini bulduklarını bu sayede biliyorum.
Ama merak etme. Eminim gitmezler oraya.
Affedersin, gerginim diye öyle dedim.
Oraya kesinlikle gideceklerdir.
Ne?
Siktir.
Siktir!
Bırakın da huzurla sihirli bir deneyim yaşatayım. Kahretsin!
Kötü haber millet. Clara onlarda.
Yardımınız gerekiyor.
Kötü haber millet.
Clara onlarda. Yardımınız gerekiyor.
Ne gerekiyorsa yap. Onları finale getir.
Müziği durdurun! Durdurun lütfen!
Bu o değil ama gerçek bir Clara var.
Ama bu o değil.
Ama gerçek bir Clara var ve o...
-Dışarı atalım mı? -Hayır.
Belki de burada kalmayı herkesten çok hak ettiler.
Artık uyandım. Uyandım ve çok sinirliyim.
Yapmam gereken son bir şey var.
Sakin ol. Bu sadece bir oyun evlat.
Gerçek şu ki Clara öldü
ve hepsi benim suçum.
Teşekkürler.
Bakayım şuna.
T. Emerson.
Dün bayağı çılgın bir gece oldu.
Şarkı, yunus falan.
İyi manada değil mi?
Yani ben kızgın değilim.
Hoşuma gitti yani.
Biliyorum.
Benim de gitti.
Hey. Buldunuz mu?
Hayır.
Hiçbir yerde T. Emerson yok.
T. Emerson, neredesin?
Herhangi biri olabilir.
Peter, sen şu çiçekli kıza sor.
Janice, sen de yürüyenlere.
-Bir dene hadi. -Peki.
Simone şuradaki Gotik çocuklar
bizden birini görmüş mü diye sorsana.
Fredwynn, o bir cenaze.
Millet.
Buldum.
EMERSON
Burada.
"Clara Torres.
15 Mart 1979.
6 Aralık,
1999."
Selam, ben Clara.
Tanrım kimse yok ama sahne korkusuna kapıldım.
Aman Tanrım, bu o.
Gerçek Clara.
Tamam, son zamanlarda aklımdan çıkaramadığım bir şey var.
Hangisi önce geliyor bilmiyorum.
Mutsuzluk hissi mi yoksa yalnızlık hissi mi?
Belki bir önemi bile yoktur.
Çünkü aslında ikisi de aynı hastalığın belirtileri.
Bu hastalık bir illüzyon. Hayatta hepimizin yalnız olduğu;
acılarımızın, umutlarımızın ve korkularımızın
yalnızca bize ait olduğu illüzyonu.
Bu da bana bir fikir verdi.
Sanatla uğraşıyordum
çünkü insanlara etrafımızdaki sihri göstermek istiyordum.
Fakat asıl önemli olan şeyi sanırım gözden kaçırmışım.
Ben sadece güzel şeyler yaratmak istemiyorum.
İnsanları derinden sarsacak, başlarını döndürecek;
öyle ki geri kalan her şeyi anlamsız kılarak
sadece birbirlerini görmelerini sağlayacak
bir şey yaratmak istiyorum.
Çünkü asıl sihir orada.
Aramızdaki bağlarda.
Evet, işte benim büyük fikrim bu.
Çılgınca veya aptalca geliyor olabilir.
İHTİYACIN OLANI AL
Fakat yine de
belki öyle değildir.
Belki insanları bir araya getirmek bana kalmıştır.
Bunu nasıl yapacağım bilmiyorum ama denemem gerek.
Sonuçta bu dönen kayadaki zamanımız
oldukça az, değil mi?
Kalan zamanımda dünyayı değiştirmek istemek
çok mu saçma bir istek?
Burada yazana göre...
...Clara şirketini Lee'ye satmış
ve altı ay sonra da ölmüş.
Yani her şey, bu oyun, tüm o çılgınlıklar, hepsi...
Hepsi onun içinmiş.
Evet.
Clara için.
Pekâlâ. Süt, kahve, limonlu çay
ve toksinden arınman için kızılcıklı elma suyu.
Ki bu bilgiyi vermesen de olurdu ama neyse.
Bakalım anlamış mıyım.
Mimar olan kadın, yani Lee
hikâyedeki Siyahlı Kadın.
Clara'nın fikirlerini satın aldığı için suçlu hissetmiş
ve günahlarının kefaretini ödemek için bu çılgın oyunu yaratmış.
Siz oyunu çok ciddiye aldığınız için neredeyse her şey mahvolacakmış.
Ama o bu duruma da üzülmüş
ve sadece sizin için yepyeni bir son hazırlamış.
Kabaca böyle oldu, evet.
Şunu söyleyeyim,
size kulak misafiri olmak çok heyecan vericiydi.
Galiba sizi özleyeceğim.
Özletmeyiz, tekrar geliriz buraya.
Artık arkadaşız ve burası da bizim yerimiz sayılır, değil mi?
Pardon.
Ben...
-Açmam lazım. -Tamam.
Affedersiniz.
Ne yemeyi düşünüyorsunuz? Ben pankek diyorum.
Benimle çıkar mısın? Yani randevu gibi...
Gibi demek istemedim. Gerçekten çıkalım.
Bu arada Fredwynn, sen de harikasın ama teklifim Simone'aydı.
Çok isterim.
-Öyle mi? -Evet.
Ben de kesinlikle bunu demeni umuyordum. Harika.
Janice! Simone ile randevumuz var.
Evet dedi. Sordum.
Zamanı gelmişti artık.
Sizin adınıza sevindim.
Benim gitmem gerek.
İşler beni bekler.
-Acaba sen... -Tabii. Olur.
Bir dahaki görüşmemizde randevuyu anlatırsınız.
-Tamam. -Hoşça kalın.
Güle güle Janice.
Ben de bu tesisten çıkıp konutuma dönüyorum.
-Öyle mi? -Evet.
Tamam.
36 saattir uyumuyorum
ve o cinayet tahtasını deftere dökmeliyim.
Tamam. Dostum.
-Öder misin? -Tabii.
-Yok, kalsın. -Pekâlâ.
Evet, ben de
çok yorgunum açıkçası.
Ayrıca kalıp senle yemek yersem
o zaman kanunen ilk randevumuz bu olur. O yüzden...
Doğru. İçtihat hukuku bu konuda kararı vermiş sanırım.
Evet.
-Akşam görüşür müyüz? -Görüşürüz.
Heyecanla bekliyorum.
Teşekkürler.
Simone. Hoş geldin.
Selam.
Kusura bakma geç kaldım.
Kayboldum diye bahane uyduracaktım
ama aslında kıyafet seçemedim.
Çok güzel olmuşsun. Gerçekten.
Gel, otur. Bu senin sandalyen.
-Teşekkürler. -Ne demek.
Şöyle geç.
Hanımefendinin miydi?
-Evet. Teşekkürler. -Ben söyledim.
Güzelmiş diye duydum. Başlangıç için istemiştim.
O zaman... Başlangıç içkisine.
Söyle bakalım çapkın,
kızları hep buraya mı getirirsin?
Hayır, daha önce gelmedim.
Google'a "En romantik restoranlar" yazdım
ve buranın yıldızı çok diye burayı seçtim.
Çünkü güzel geçsin istiyorum.
Hay aksi!
Tüh be. Ben hatam. Sorun yok. Hayır.
-Sen bir şey yapma. -Merak etme.
Galiba şu an çok gerginim.
Ben de öyleyim.
Düşündüğünün aksine,
aşırı uzun ve yakışıklı adamlarla
lüks restoranlara pek gitmem.
Aşırı yakışıklı demek?
Şey, aslında aşırı uzun dedim.
Anladım.
Bu arada bunu yaptığımız için gerçekten çok mutluyum.
Ben de.
Evet. Aynen öyle.
Bittiğine üzülüyorum. Anlatabiliyor muyum?
Evet.
Nereye baksam "Yine mi başladı?" diyorum.
Mesela bugün binada bir adam vardı.
Afacan bir havası vardı.
Ona bakıp kesin eğlenceli bir şey olacak dedim
ve sonra... Evet.
Ve sonra bir şey olmadı.
Birden işin büyüsü falan kaçtı sanki.
Aynen öyle oldu.
Ama bildiğin gibi gerçek hayatlarımız var.
Evet.
Ben seni daha iyi tanımak istiyorum.
Gerçek hayattaki Peter nasıl biri yani.
Çok haklısın.
Ne anlatmamı istersin?
Tek bildiğim, müzik verileriyle ilgili bir işin olduğu
ve muzırca sırıtan bir adamla aynı binada yaşadığın.
Yani herhangi bir yerden
başlayabilirsin.
-Ne olursa. -Peki.
Aklına gelen ilk şeyi söyle.
-Yani, çok fazla seçenek var. -Evet.
-Düşünme. Sadece... -Bazen burnum kanıyor.
Burnum kanıyor.
Tamam. Evet. Bu gerçekten ilginçmiş.
-İyi bari. -Evet.
Artık pek olmuyor ama.
Gençken çok olurdu. Fışkırırdı.
Ben küçükken, annem ne olduğunu anlamak için
beni emar çektirmeye götürmüş
ve beynimde yumru diye bir şey bulunmuş.
Tam arkada.
Artık görünmüyor ama var.
Bir zararı yok. Burnumu kanatıyor sadece.
Beynimin daha iyi işlemesini falan sağlamıyor yani.
Yani...
-Öyle işte. -Sonra ne oldu?
Bir gün kanama kendiliğinden durdu mu?
Keşke dursa. Sadece azaldı.
Kafatasım büyüyünce yumruya yer açıldı herhâlde.
-Muhtemelen. -Basınç hafifledi böylece.
Evet. Bazen çok stresli veya üzgün olduğumda burnum kanar.
Simone, şunu eklemek istiyorum.
Çok ama çok uzun zamandır
kendi hakkımda konuşmuyorum.
Ve...
...ne anlatacağımı pek bilmiyor gibiyim.
Burada herkes çekici. Keşke ben de öyle olabilseydim.
Ama çekici hissetmiyorum.
-Gitmek ister misin? -Hem de nasıl.
Lütfen.
Hey!
Hey.
Pekâlâ, tamamdır.
-Hazır mısın? -Evet.
İkimizin de bunu yapmamış olması inanılmaz.
Değil mi ama?
Tamam.
Ne diyorsun?
Kesinlikle tatları aynı.
Çok eğlenceliydi.
Evet.
Ama pek konuşamadık çünkü ağzımız doluydu.
O zaman kolay yerden başlayalım.
En sevdiğin film ne?
Bu kolay değil ki. En sevdiğim mi? Çok var.
Bilmem. Seninki ne?
The Secret of NIMH.
Sıçanlı çizgi film mi?
Öyle deyince biraz utandım şimdi.
Hayır, utanacak bir şey yok.
Harika. Seni geçemem artık.
Geçmene gerek yok Peter.
Kek mi turta mı?
İkisini de severim.
Savaşmak mı sıvışmak mı?
Kıpırdamamak.
Üçüncü seçeneği SVU'dan öğrendim. Kıpırdamamak.
Ya sen?
Önce savaş sonra sıvış.
Bunu beklemiyordum.
Selam.
Ne haber?
Peter...
Önce ben bir şey söylesem?
-Olur mu? -Tabii.
Bu randevuyu iyi götüremediğimi biliyorum.
Ama çabalayacağım.
İyiye gidiyorum.
Gidiyor musun cidden?
Henüz değil ama ben...
Zamanla...
-Dürüst olabilir miyim? -Hayır. Bunu şu an yapma.
Hayır, bak.
Bence sen inanılmaz kibar bir insansın.
Ama ben sadece ikimizin...
Yok. Bir dakika.
Dürüst olacağım.
Bence buna hazır değilsin.
Her şey ne kadar karmaşık olurdu, düşündün mü hiç?
Yani biz...
...çıkıyor olsaydık.
Mutlu olurum diye düşünmüştüm.
Çok hem de.
Çok tatlı konuşuyorsun.
Fakat ben...
Bence sen kendini daha yeni yeni tanımaya başlıyorsun
ve bu harika bir şey.
Ama...
...20 yıl falan geridesin.
Şu an ne olduğunu anlamıyorum.
Oradaki adamları fark etmedin mi?
Hayır.
Tahmin ettim.
Şey...
Bakıyorlardı ve sen de...
Senin güzelliğine bakıyorlardır muhtemelen.
Hayır Peter.
Güzelliğime bakmıyorlardı.
Bize bakıp şöyle düşünüyorlardı,
"O adamın böyle bir...
...trans kadınla ne işi var?"
Ve eğer şu an etrafta
daha az insan olsaydı
belki de bizi dövmekten beter edeceklerdi.
Çünkü benim hayatım böyle.
Demek istediğim,
hayatımı biriyle paylaşma gücünü kendimde yeni buluyorum.
Ve o kişinin sen olabileceğini düşünmüştüm gerçekten.
Fakat sanırım ben yanımda duracak birini istiyorum.
Sense daha kek mi turta mı sorusuna cevap veremiyorsun.
Ki bu çok basit bir soru ve...
Bence aceleci davranıyoruz.
Hayır Peter. Ben acele etmiyorum. Gerçekten.
Ben sadece senin önündeyim.
Kalbimi kırsa da gerçek bu.
Ben dürüstçe bir şey söyleyebilir miyim?
Evet. Tabii, buyur lütfen.
Bence sen bunu daha ben hayatına girmeden önce
uzun zamandır düşünüyordun ve benle hiçbir alakası yok.
Seni anlıyorum
ama bana sorarsan
bu duruma başka bir açıdan bakıp belki de birlikte...
Bir dinle lütfen.
Bu dünyada ne yaşamak istediğimize birlikte karar verebiliriz.
Belki de düşündüğün kadar korkunç olmaz bu.
Kendi hikâyemizi kendimiz yazabiliriz. Yani, tabii
birlikte denersek.
Dünyaya o gözle bakma lüksüne sahipsen bence gerçekten
çok ama çok şanslısın.
-Kavga etmek istemiyorum. -Ediyoruz ama.
-Hey. -Artık oyun oynamıyoruz.
İki yabancı mı olalım istiyorsun yine?
Sıvışma dediğin kısım bu mu?
Kek ve turta konusunda kararını verdiğinde beni arayabilirsin.
Alay etmene gerek yok.
Alaya gerek yok.
Kim olmak istediğini biliyorum.
Onu görebiliyorum.
O harika biri.
Ama henüz o kişi değilsin Peter.
Yıllarını alacak. Bir ömür alacak.
Ve sen o yolun sonuna gelmeden
bir şansımız olacağını sanmıyorum. Çok üzgünüm.
Kaç yıl sürer?
-Yine çok ciddiye alıyorsun. -Kaç yıl sürer?
-Bilmiyorum. -Bir mi?
Olabilir.
Tamam.
Kendine iyi bak Petri Kabı.
Artık arkadaşız ve burası da bizim yerimiz sayılır, değil mi?
Pardon.
Ben...
Bunu açmam lazım.
Affedersiniz.
Alo?
Yani randevu gibi...
Tamam.
Şimdi nerede?
Geliyorum.
Janice! Simone ile randevumuz var.
Evet dedi. Sordum.
Zamanı gelmişti artık.
Sizin adınıza sevindim.
Benim gitmem gerek.
İşler beni bekler.
-Acaba sen... -Tabii. Olur.
Bir dahaki görüşmemizde randevuyu anlatırsınız.
-Hoşça kalın. -Güle güle Janice.
Sen, dosyalı kadın.
Sen hemşire misin?
Evet, hemşireyim.
Lev Foster bugün buraya giriş yapmış.
Tıbbi geçmişine bakılırsa ikinci bir felçten.
Pardon, hasta neyiniz oluyor?
Eşinin oyun partneriyim.
-Pardon beyefendi! -Affedersin Janice.
Sürekli sınırı aşıyorum ama bir şey olduğu belliydi
ve ne yapsam bilemedim.
Sorun değil. Kendisi benimle.
Son aylardaki yardımınız için size minnettarım Doktor.
Biraz düşünmem lazım sanırım.
-Tabii ki. -Tamam.
-İstediğin kadar düşün. -Sağ olun.
Ne yapabilirim?
Hiçbir şey.
Ben hariç kimse bir şey yapamaz.
Onu bırakmam gerek Fredwynn.
Bırakayım ki huzur bulsun. Bunu yapmalıyım.
POLST'tan bir talimat mı var?
Yaşam Destek Tedavisi İçin Hekim Emri anlamında...
Anlamını biliyorum.
Fredwynn.
Bir telefon açmam lazım.
Birkaç dakikalığına koridora çıkacağım.
Hemen dönerim.
Teşekkürler Fredwynn.
-Gelip beni bulduğun için. -Tabii ki.
-Konuş sen. Acele etme. -Tamam.
Onla... Onla konuşmalı mıyım?
Konuşmanın onlara iyi geldiğini söylüyorlar.
Evet, çok iyi olur. Teşekkürler.
Bir soru daha.
Subliminal reklamlar hakkında ne biliyor?
Neredeyse hiçbir şey.
Tamam.
Edward Bernays ismi tanıdık geliyor mu?
Ben, annen ben.
İkinci kez arıyorum.
Lütfen beni ara. Babanla ilgili. Konuşmamız gerek.
Buraya kadar mı yani?
Öylece vazgeçiyorsun.
Doktoru duydun. O artık gitti.
Lev geri dönmeyecek.
Bu makinelere bağlı yaşamayı kendisi de istemezdi.
Yapmayacaksın. Yapamazsın bunu.
Eş, anne. Sen bu kadarsın işte.
Oğlun büyüdü, sana ihtiyacı yok.
Lev gidince ne olacaksın?
Bir hiç.
Lütfen yapma. Onu kaybedemem.
Sen kaybetmiyorsun.
Benim kaybeden.
Tüm hayatını onla geçireceksin.
Ve en sonunda onu bırakmak sana kalacak.
Bu da evliliğin bir parçası.
Birini sevmenin bir parçası.
-Lütfen, yapamazsın! -Evet, yapabilirim.
Güven bana.
İyi olacağız.
Dinle.
Benim hâlâ bir hayatım var.
Onsuz yaşamayı öğrenmem gerek.
Ama sensiz bunu yapamam.
Lütfen gitme.
Bana musallat olmaktan vazgeçme.
Ben.
Alo.
Biliyorum.
Çok üzgünüm tatlım. Üzgünüm.
Açıkçası Dünya bir çukur demiyorum.
Bu saçma olurdu.
Ama hükümetin bu teorinin en büyük savunucularını kötülemesinin
bir sebebi var mıdır?
Benim cevabım evet. Bence var.
Burayı imzalamanız gerekiyor.
Keşke tanışabilseydik Lev.
Janice özel biri.
Bir insan yani.
Ne yapsam, ne desem bilmiyorum.
Belki de gitmeliyim.
Ya da belki de kalmalıyım.
Belki sadece susmalıyım.
Kalmanı isterim ama eğer...
Kalıyorum.
Yanındayım hayatım. Elini tutuyorum.
Ben'in de kalbi burada, seninle.
Oğlun seni çok sevdiğini bilmeni istedi
ve o da diğer elinden tutuyor.
Umarım ikimizi hissediyorsundur.
Merhaba.
Geldiğiniz için teşekkürler.
Çoğunuzu bayağıdır görmüyorum.
Lev olsa...
Ben...
Bu konuda hiç iyi değilim.
Lev harika bir konuşmacıydı.
Hepiniz biliyorsunuzdur.
Benim yapamadığım şeylerde o çok iyiydi.
Bilmiyorum.
Belki ben de onun yapamadığı şeylerde iyiydim.
Belki de ne yapabildiğimin farkında bile değilim.
Çünkü o her şey de o kadar iyiydi ki.
Muhtemelen.
Ama şunu biliyorum.
Hayatım boyunca onu sevecek ve özleyeceğim.
Bunu yapabilirim işte.
Bunu yapabilirim.
Selam.
Merhaba.
Ah, Janice geliyor.
-Selam. -Merhaba.
Teşekkürler geldiğiniz için. Benim için anlamı büyük.
Simone.
-Güzel bir tören oldu. -Teşekkürler.
-Başın sağ olsun. -Sağ ol.
Evet. Çok dokunaklıydı.
Fredwynn.
Ben de etkinliği sevdim.
Ayrıca herkesin oyun dosyalarını getirdim.
Bunları organik hâliyle göstermek için beklemek istedim
ama birkaç zihinsel simülasyondan sonra
aniden bu anı seçtim.
Neyse, isteyeceğinizi düşündüm.
Hiçbirine bakmadım.
Yani bir göz gezdirdim ama alıp saklamak, yakmak,
çerçeveletmek falan istersiniz dedim.
-Sonuç olarak bunlar sizin. -Çok düşüncelisin.
-Benim gitmem gerekiyor. -Tabii.
-Sonra görüşürüz. -Güle güle Janice.
Tamam. Görüşürüz.
İsim: Janice Foster.
Yaş 28.
5. GÜN VERİ TUTARSIZLIKLARI
Medeni Hâli: Bekâr.
Bayağı bekâr.
Genel Durum: Hissizliği güven duygusuyla karıştırıyor.
Rutin bir düzenle kendini koruma çabası,
onu kendi yarattığı hapiste tutsak etti.
Savunmasızlığından korkuyor.
Güçlü ve zayıf yanlarının bir arada olabileceğinin farkında değil.
En iyi yanından vazgeçtiği endişesinde.
Vazgeçtiklerinin yerine neler büyüyor, farkında değil.
Yetenekleri ve kusurları öyle uyum ve zıtlık içinde ki
bu takımın birbirine
etki etmeyeceğini düşünmek neredeyse imkânsız.
Bu etki iyi anlamda mı olacak kötü anlamda mı göreceğiz.
Ve bu Fredwynn ile ilgili son bir not.
Takıntılarını ve bunun sevdikleri üzerindeki etkisini
görmüyor sanmıştım ilk başta.
Farkındaymış meğer.
Kendi üzerindeki etkisi de dâhil.
Bazen vazgeçmesi gerektiğinin o da farkında.
Fakat yine de...
...kendine hâkim olamıyor.
Çünkü hep daha fazlası olduğundan
ve sadece kendisinin gerçeği gördüğünden emin.
Ve öyle görünüyor ki bu konuda
haklıymış.