Witajcie ponownie.
Jak wam wiadomo, produkcja nosi tytuł
Nadajemy z Gdzie Indziej,
którego znacznie sam zrozumiałem dopiero niedawno.
O ile to nie pierwsze wasze spotkanie z serialem limitowanym,
a, jak wiemy, nie,
możecie sądzić, że nasza wspólna podróż
dobiegnie wkrótce kresu.
Ale to błąd.
Owszem, nasz wspólny czas się kończy,
ale pozostajemy, jak zawsze,
w samym środku opowieści.
Weźmy Petera.
Teraz to potrafię!
To większa frajda, niż przewidywałem.
Jeszcze raz!
Będąc nim, mielibyście za sobą 351 dni, licząc od
umownego punktu odniesienia,
którym absolutnie i bezdyskusyjnie,
bez dwóch zdań,
był najgorszy wieczór w waszym życiu.
Nie uprzedzam wypadków!
Trzymaj się, chłopie.
Jako Peter przez niemal całe życie
nie moglibyście pozbyć się wrażenia, że czegoś wam brak.
Wreszcie zakosztowalibyście prawdziwego szczęścia...
a ono by nagle prysło.
PRAWO I PORZĄDEK: SEKCJA SPECJALNA
Aż pewnego dnia zaświtałaby wam...
myśl równie straszna, jak oczywista...
że sedno problemu
i, być może, jedyna jego przyczyna
tkwi właśnie w was.
To nie był taki trudny wybór: tort lub ciasto.
Ale nie umiałem się zdecydować, nie mogłem.
Jak myślisz, dlaczego?
Od pewnego momentu podążałem ustalonym szlakiem.
Szkoła podstawowa, szkoła średnia, potem studia, praca...
Ale wciąż nie wiem, kim jestem.
Może nikim.
Przez chwilę, w tej grze, stałem się kimś.
Tak mi się zdawało i tego się trzymałem.
Byłem jak Kojot Wiluś, pędzący w stronę urwiska,
rozumiesz?
Gdy spytała mnie, kim jestem,
okazało się, że wiszę nad przepaścią
i nie mam gruntu pod nogami.
Odczuwasz dyskomfort.
Tak.
Moim zdaniem, to oznaka postępu.
Doprawdy? Dzięki.
A może mówisz to, bym dalej wisiał na psychiatrycznym cycku?
Wybacz. Dziwnie to zabrzmiało.
Jestem zły.
Ale nie na ciebie.
Tylko na siebie.
Stawiasz pierwsze kroki na drodze do autentycznego samopoznania.
Otwierasz loch zamknięty tak długo, że nie wiesz, co w nim jest.
Co będzie, jeśli loch okaże się pusty?
Można by uznać, że lubisz tort i ciasto na równi?
Można tak powiedzieć, chyba.
Okej.
To pełnoprawna opinia.
Po co ten znak zapytania?
Ze strachu.
To najprostsza odpowiedź.
Boję się. Boję!
A gdybyś sporządził listę rzeczy i spraw -
poważnych i pomniejszych, bez różnicy -
i zaczął notować swoje na nie reakcje?
Mogę to zrobić.
- Owszem. - Dobrze.
I nie oceniaj się przy tym.
Dzięki. Dobra rada.
Nie można poznać siebie na pstryknięcie palców.
To cały proces, coś jak podróż.
Podróż...
Ile potrwa, tak w przybliżeniu?
Nie co do dnia, ale mniej więcej?
Być może całe życie.
No tak, logiczne.
Simone powiedziała, że po roku mogę zadzwonić.
Nie traktuj tego dosłownie.
ROK PÓŹNIEJ
Jak mówiłem, będąc Peterem,
bylibyście w samym środku swojej historii,
jednak wciąż nie umielibyście określić jednego:
czy to komedia...
tragedia czy coś pomiędzy?
NADAJEMY Z GDZIE INDZIEJ
To znowu ja. Trzy sprawy.
Historie składają się z historyjek, jak matrioszki.
Matrioszki są urocze, ale niepraktyczne.
I wreszcie - to ważne, nadstawcie uszu -
opowieść manipuluje przestrzenią,
czasem i punktem widzenia,
żeby doprowadzić do przewidzianej puenty, jasne?
Weźmy Simone.
Odgrywa ważną rolę w historii Petera...
Trzymaj się, chłopie!
Lecz Simone ma też swoją własną historię.
Jesteście jak ona, jeśli znane wam jest
poczucie, że tracicie jedyny punkt oparcia w życiu.
Z Peterem nie bardzo wiem,
na czym stoję.
Randka była katastrofą.
Och, nie...
Przestałam się z nim spotykać.
Wydawaliście się tacy dobrani!
W grze świetnie nam szło.
Ale w życiu...
już nie tak dobrze.
Chyba widziałam go takim, jakim chciałabym by był,
a nie jakim jest naprawdę.
Po prostu...
Myślę, że nie jest gotów. No wiesz.
Tak długo uciekał przed życiem, że zapomniał, jakie ono jest.
No tak.
- Co? - Nic.
No co?
Czegoś mi nie mówisz.
Simone, zgoda.
Peter jest, jaki jest. Ale co z tobą?
Rzuciłaś studia i pracę.
- Zwolnili mnie. - Za ciągłą nieobecność!
Trudno nie zauważyć, że twoją jedyną przyjaciółką
i powierniczką jest niziutka starsza pani,
którą znasz od kilku ledwie tygodni.
Chciałam zmian. Zmiany są dobre, prawda?
- Prawda. - Właśnie.
Zmiany nam służą,
Ale, tak szczerze, czy to zmiana?
Czy ucieczka?
Ty ciągle i ciągle uciekasz.
W końcu musisz się zatrzymać
i powiedzieć sobie:
Taka jestem, podoba wam się czy nie!
Bądź odważna, śmiała. Bądź sobą!
NIE LUBIĘ: KRWI Z NOSA
TATARA WOŁOWEGO
...biorę obręcze, unoszę wysoko
i raz, dwa, trzy...
są złączone!
LUBIĘ: MAGIĘ
I raz, i dwa...
i trzy!
KURS MAGII
Nie wiedzieć czemu,
przywykliśmy mówić o „zbiegu” okoliczności.
Ale czy boimy się pajęczyny, czy pająka?
A ty dokąd się wybierasz?
Pomyliłam się. Szukam...
Jesteś gotowa pokręcić tyłkiem?
Kochanie,
zatroszczymy się o ciebie.
No dobra!
Gotowi do pracy, kociaki?
Tak!
O to chodzi!
I hop, i hop, i hop!
Tańczymy shimmy!
Gdy zaczniemy wreszcie działać,
pająk da nam sygnał, że jesteśmy na dobrej drodze,
ale trzeba mieć odwagę go dostrzec.
Simone?
Cześć.
Peter!
Nieźle!
Myślałam, że to ja mam problem z wyborem!
Próbuję rożnych dań.
Szukam nowych doznań.
Lubię to.
- Brawo! - Dzięki.
I spisujesz, co lubisz, a czego nie.
Tak.
Kapelusze...
są po obu stronach.
Zdziwiłem się, jak bardzo je lubię,
a przy tym nie cierpię ich nosić,
bo nie mogę zapomnieć, że mam coś na głowie.
- Rozumiem. - Właśnie.
Lubię też magię.
Różne sztuczki?
Iluzje.
To nie żart. Chodzę na kurs.
- Serio? - Zwykle tu jadam w drodze do domu.
Też tu bywam
na zajęciach z ćwiczeń i tańca.
Fajna zabawa. Czysty fun.
Tak myślę. Świetnie wyglądasz.
Dzięki.
Nie wiem, co porabiasz w najbliższym czasie,
ale będę miał występ na zaliczenie.
Janice ma przyjść.
Fredwynn jeszcze nie potwierdził.
Może będziesz miała czas?
Zobaczę. Może.
Nie ma przymusu.
To twoja karta?
Nie.
Okej.
Nie przyszła. Trudno.
To nic takiego. Pora na występ.
Damy radę!
To może ta?
Czemu mi to robisz?!
Proszę o brawa dla AbrakaDebry!
Dziękuję.
Następny artysta
zadziwia odwagą
i zdumiewa umiejętnościami.
Powitajmy go brawami. Oto Peter Wielki!
Simone!
Byłeś wspaniały!
Oprócz tego, że o mało nie utonąłeś.
Jestem naprawdę...
pełna zachwytu!
Cieszę się, że przyszłaś. To dla mnie ważne.
Dzięki.
No to...
Zostawię was.
- Nie trzeba. - Spójrzcie!
Widzę stół pełen ulotek i broszur.
Pójdę je wszystkie przejrzeć.
Dobrze, że przyszłaś. Nie byłem pewien,
ale potem cię dostrzegłem...
Słuchaj...
Mogę być pierwszy tym razem?
Tak.
Nie powiem, że powinniśmy spróbować jeszcze raz,
ponieważ już wiem, kim jestem...
bo nie wiem.
Ale wiem, że pierwszy raz czuję,
że dokądś zmierzam,
zamiast stać w miejscu, rozumiesz?
Chyba tak.
Pokazać ci coś?
Pewnie.
Twoja lista lajków i hejtów?
Tak.
Właśnie...
Czytaj, co lubię.
"Rozmawiać z Simone".
"Całować Simone".
"Śmiech Simone".
"Czekać na spotkanie z Simone".
"Słuchać, jak czyta moją listę".
Chciałem usłyszeć twój śmiech.
Byłem popaprańcem, gdy się poznaliśmy,
i pewnie nadal jestem.
Pewna mądra kobieta mówiła mi niedawno,
że szczęścia nie zdobywa się na pstryknięcie,
że trzeba odbyć podróż.
Naprawdę nie wiem, czemu nie mielibyśmy
wyruszyć w tę podróż razem.
Bardzo cię lubię.
Pamiętam, co mówiłaś, i wiele o tym myślałem.
Wiem, że nie będzie łatwo.
Wiem, że niektóre sprawy
będą dla mnie nowe
i pewnie czasem coś sfuszeruję.
Ale mogę ci obiecać,
że się postaram.
Jest tylko jedna osoba...
którą, odkąd pamiętam,
darzę niezmiennym uczuciem. To ty.
Historia składa się z aktów odwagi i chwil prawdy.
Nie chcę nic mówić, ale dawno tego nie robiłem.
Denerwuję się.
Wiesz...
To mój pierwszy raz.
Ja...
czuję niepokój.
Ale radosny.
ROK PÓŹNIEJ
Cześć.
Przepraszam! Budzik mi się nie włączył...
bo nie nastawiłam.
To tylko nasza "grocznica”,
nie prawdziwa rocznica,
ale poznałem cię wtedy, gdy stworzyliśmy drużynę.
To dla mnie najważniejszy dzień.
Mam coś dla ciebie.
Peter...
Boże...
Moje szczury.
Tak.
TAJEMNICA 'IZBY'
Uwielbiam. Super.
Cieszę się.
Okej.
- Moja kolej. - To znaczy?
Masz się za jedynego romantyka?
Chodź!
Dokąd mnie zabierasz?
Nie podoba ci się?
Tak mi przykro! To miał być wspaniały pomysł,
ale taki nie jest.
Pomyślałam, że w czasie gry pierwszy raz
na coś się odważyłeś.
Chciałam to upamiętnić.
Żeby...
pokazać cię takim, jakim cię widzę.
Powiedz coś.
To najdziwniejszy...
najpiękniejszy prezent, jaki dostałem.
- To dobrze! - Cudo!
- Serio? - Coś wspaniałego!
Wyglądam pięknie.
Mój facet!
No.
A gdzie reszta?
To stadia: sensomotoryczne, preoperacyjne,
operacji konkretnych i operacji formalnych.
Dobrze, Janice.
A jakie są wady albo luki teorii Piageta?
Cóż, badał tylko swoje dzieci,
nie biorąc pod uwagę interakcji socjokulturowych
ani uwarunkowań socjoekonomicznych.
- A poza tym? - Poza tym trafił w punkt!
Będąc Janice, martwilibyście się
że najlepsze lata już za wami.
Brak mi go.
Brak mi naszych rozmów.
Wiem, że nadal jest przy mnie,
ale coraz trudniej mi usłyszeć jego głos.
Tęsknię za nim,
za swoją drużyną,
za życiem!
Może znajdź inną ulotkę.
Nie, gra się skończyła.
Nigdy się nie kończy!
Uczestniczymy w niej, aż wypadniemy na dobre.
Spróbujmy grać z pełnym zaangażowaniem,
póki jeszcze możemy.
No nie wiem.
Prosiłaś, żebym została i nie dawała ci spokoju. Pamiętasz?
Dlatego się naprzykrzam.
Rusz tyłek!
Ja też wiem, czym jest upływ czasu.
Okej.
KOLEDŻ MIEJSKI W FILADELFII
Śmiało!
Są takie historie, które można wziąć na własność.
Kończymy na dziś.
Do zobaczenia.
Jestem, jestem!
- Cześć. - Już jestem.
Simone też się spóźniła.
To dobrze.
Peter!
- To ty! - Nieźle, co?
Jesteś wielki!
Szczęśliwej "grocznicy”!
Najlepszego! Naprzód, błękitni!
Otóż to!
Tak.
Gdzie Fredwynn?
Nie wiem.
Dziś każdy się spóźnia.
Ale nie on.
Mówił, że opieszałość to ułomność moralna.
Od dłuższej chwili nie odpisuje na esemesy.
Chwilę. Kiedy widzieliśmy go po raz ostatni?
Ojej...
To tutaj.
Fredwynn?
To ja, Janice!
Są też Peter i Simone!
- Wpuścisz nas? - Otwarte.
Dziwne.
Jesteś tam?
Fredwynn?
Jesteś?
Fred...
Och, Fredwynn!
Zastanawiacie się pewnie:
Co z tobą, eF-Red-Wynnie?
Czy zwalczyłeś swój lęk?
Odnalazłeś siebie?
Zapanowałeś nad swoją historią?
Otóż osiągnąłem o wiele więcej!
Jako ja zawsze dopatrywalibyście się we wszystkim drugiego dna,
podejrzewalibyście istnienie tajemnych sił.
I nie spoczęlibyście, póki nie doszlibyście do prawdy.
Torres. T-O-R-R-E-S.
Imię: Clara.
Nic?
Aktu zgonu brak?
Pierwsza możliwość:
błąd ludzki.
Clara zmarła, ale jej papiery zgubiono,
skradziono lub zjadły je mole.
Jak ja się nazywam? Fredwynn.
Tak, Fredwynn.
Nazwisko?
Jakie mam nazwisko?
Możliwość druga: Clara zmarła,
ale nie w naszym mieście braterskiej miłości.
Nic... Imię: Clara.
T-O-R-R-E-S.
Imię: Clara.
Jak się nazywam?
Możliwość pierwsza. Imię: Clara.
Moje nazwisko? Nic?
Imię: Fredwynn. Możliwość. T-O-R-R-E-S.
Imię: Clara. Torres.
Wspomniałem, że nie mogłem spać?
Dotąd świat wydawał mi się
kompletnym zestawem puzzli,
a ich urok polega na tym, że można je dopasować.
Musiałem odnaleźć wzorzec,
fundamentalną zasadę, podstawowe założenie -
rozwiązanie, które nada wszystkiemu sens.
Wspomniałem, że nie mogłem spać?
Ludzki błąd, imię: Clara, możliwość...
Wspomniałem, że nie mogłem spać?
Torres, potrzebna pomoc, moje nazwisko...
Pokaż, gdzie! Zjadły mole...
Nie mogłem spać, T-O-R-R-E-S...
Nie mogłem spać.
I wtedy się stało.
Ja nie zwariowałem.
Nie zwariowałem!
Nie!
Nie jestem szalony!
Gdzie?
Szalony...
Fredwynn?
Szacowny Octavio Coleman.
W istocie.
Dostrzegłem cię.
A ja ciebie.
Powiedziałem ci to, pamiętasz?
Tak, i zamknąłeś mnie w schowku.
Takie życie!
Ale dotarłeś aż tu i zasłużyłeś na przebaczenie.
Co to za miejsce?
Obszar transcendencji.
Wszystko tu jest...
doskonałe...
takie jak należy.
Bo ty zawsze postępowałeś jak należy.
To twoje miejsce.
Witaj w domu.
Nareszcie zrozumiałem. Wszystko.
Gra, Clara,
spisek i tajemnica...
Na wszystko była jedna odpowiedź,
jedna gotowa i jasna prawda.
Czy to istnieje?
Tak... i nie.
A ja... istnieję?
Jesteś drużyną błękitnych.
Twoja historia należy do ciebie.
Mogę tu zostać?
Choćby na zawsze.
Chcesz zostać?
Co mu się stało?
Jest jakby nieobecny.
Wezwiemy pomoc?
Cokolwiek się stanie, powiemy mu,
że to nie jest rzeczywistość.
Nie! Nie róbcie tego.
Nie wolno.
Gdziekolwiek teraz jest, to miejsce wydaje mu się prawdziwe.
Fredwynn?
Fredwynn, to ja, Janice.
Słyszysz mnie?
Przyszłam z Peterem i Simone. Tworzyliśmy drużynę.
Pamiętasz?
Potrzebujemy cię. Wróć do nas.
- Proszę. - Nie chcę wracać.
Jestem Clara...
Moja historia należy do mnie.
Nie chcę wracać.
Wiem o tym.
Dobrze mi tu.
Wiem.
Ja istnieję.
Wy - nie.
Nie?
To, czego doświadczam...
jest realne.
Nie!
Wiesz, że to koniec?
Fredwynn, kochamy cię.
Potrzebujemy cię.
Wróć, proszę.
Mnie tu dobrze.
Musi być przyjemnie tam, gdzie jesteś.
Gdzie Indziej - tak to się nazywa?
Posłuchaj...
Wiem, jak to jest przechodzić trudne chwile,
mieć poczucie, że się tonie,
że nie ma wyjścia.
Ale masz wybór!
My nim jesteśmy.
Pamiętasz nasz bar,
tę kelnerkę?
Ciemny dom, latarki i zapisane ściany?
Kochamy cię, Fredwynn,
i prosimy, żebyś do nas wrócił.
To jawa.
Tak,
ale my też żyjemy na jawie.
Bądź tutaj z nami.
Jak się masz?
Bądź ze mną.
Okej...
Fredwynn.
Potrzebuję cię.
Pomoże mu się ogarnąć.
Tak.
Powiedział, że nie istniejemy.
To... ciekawe.
Tak.
Zaczęło się od tej urny.
Myślę, że o wiele wcześniej.
Hej.
Jak się czuje?
Cóż... Chce iść do domu Clary.
- Janice... - Wiem.
Mówi, że musimy coś zrozumieć.
My wszyscy.
Witaj.
- Dzięki, że przyszłaś. - Jasne.
On miał twój numer. Nasze też.
Fredwynn... dobrze się czujesz?
Pora, byś powiedziała im prawdę.
Wiemy, że w urnie
nie było prochów Clary.
Jesteśmy, jak zawsze,
- w samym środku swojej historii. - Właśnie.
Lee, jeśli to tylko opowieść,
warto byłoby ją dokończyć, nie sądzisz?
Tak.
Czasem lepiej byłoby nie wiedzieć, że jest coś lepszego,
żeby nie wiedzieć, co nas omija,
że innym ludziom żyje się lepiej.
Dlaczego to lepsze życie
zawsze toczy się gdzie indziej?
Czemu nie przydarza się tu,
gdzie teraz jesteśmy?
Ja, Clara Torres,
uroczyście zaręczam, że każdy umie sam dostrzec piękno świata.
Ono zawsze nas otacza, także teraz.
Być może wystarczą nowe okulary, by je zobaczyć.
Rzeczywistość wirtualna przenosi nas w inne miejsca,
ale to coś innego.
Sposób na rozszerzenie rzeczywistości, na otwarcie oczu.
Rzecz, która pozwoli spojrzeć na świat inaczej.
Gdy dostrzeżemy nowe możliwości,
zdołamy je wspólnie zrealizować.
To moje wezwanie do boju.
Musimy walczyć o lepszy świat,
nie od niego uciekać.
Kto jest ze mną?
Przebyliśmy długą, krętą drogę.
I.D.E.A.
Minęło 10 lat.
Nikt z nas nigdy nie okazał zwątpienia.
Dziś wreszcie jesteśmy gotowi
do prezentacji urządzenia I.D.E.A. 1.0.
Oto w pełni sprawny,
zintegrowany z siecią osobisty interfejs użytkownika,
zbudowany na najnowszych
obwodach GS-O-HI-3.
Proszę założyć aparaty.
Musimy zmniejszyć budżet o kolejne siedem milionów.
Nic nie słyszę!
Nic, prócz odgłosów przeżuwania.
Moglibyśmy sprzedawać reklamy.
Wiem, co powiesz, ale byłyby dyskretne,
- jak napisik przy tamtym prezencie. - Poważnie?
Reklamy?
Po prostu usiłuję zebrać pieniądze
na urzeczywistnienie twojej IDEi.
Albo znów zetniemy budżet.
Teraz, dzięki lukratywnej współpracy z reklamodawcami,
będziemy mogli kształtować osobiste nawyki zakupowe klientów.
Dwa i pół kilo?
Ludzie mają chodzić po ulicy
z tym klamotem na głowie?
- Użyjemy grafitu. - Nie.
On zaburza przetwarzanie sygnału.
Ejże!
Tak się będzie z tego korzystać.
- W domu? - Tak!
Couch-surfing! Pełen odjazd!
Badania dowiodły, że klienci są skłonni
poświęcać nawet siedem godzin na pojedynczą sesję w domu.
Jedyny ruch będzie się odbywał na ich kontach.
Wspomnienia...
Prawdziwe wspomnienia.
Ludzie nie chcą zmieniać świata.
Wystarczy im przeżywanie dawnych, drogich chwil.
Nie będą nic tworzyć.
Będą otępiali.
Po co telewizja, skoro można napawać się swoimi wspomnieniami?
Przeszłość już nie zblednie z upływem czasu.
Jest nasza na zawsze.
Moi państwo, proszę zdjąć aparaty.
A oto ta, której to zawdzięczamy.
To jej wizja,
jej I.D.E.A.
Drodzy państwo, powitajmy Clarę Torres!
Claro, powiedz kilka słów.
Dziękuję bardzo.
A więc ta cała gra
była zadośćuczynieniem dla niej, dla ciebie?
Chciałam zmieniać świat na lepsze.
Ale się pogubiłam.
Myślałam, że dzięki grze przypomnę sobie, kim byłam.
Udało się?
Co ty? To nie zależy od niej.
Nie rozumiesz.
Fredwynn ma rację.
To nie zależy ode mnie.
Ale od niego.
Cześć.
Muszę z nim iść.
Co ty mówisz? Nie idź.
Pamiętasz, jak mówiłem,
że chcę być dzielny, ale wciąż ściągam na siebie wstyd?
Nie wystarczy, że zaśpiewałeś?
Tak myślałem.
Dziękuję.
Boję się o niego.
Nie musi iść sam.
Kurde, jakie to wszystko dziwne!
Takie życie! Chodźcie.
Zaczekajcie! Więc możemy z nim iść
- i mu pomóc? - Oczywiście.
Teraz wszystko jest możliwe.
Jesteśmy drużyną.
Nasza historia należy do nas.
Napisy: Tomasz Tworkowski