Tekrar merhaba.
Sizin de bildiğiniz gibi bu şovun adı
Dispatches From Elsewhere.
İsmin bağlantısını kendim çok kısa bir süre önce fark ettim.
Bu sizin ilk mini dizi tecrübeniz değilse
-ki hepimiz biliyoruz ki değil-
hızla yolculuğun sonuna yaklaştığımızı düşünmüşsünüzdür.
Fakat belki de yanıldınız.
Birlikteliğimiz sona ererken
biz aslında her zamanki gibi
hikâyemizin ortasındayız.
Peter'a bakalım.
Evet, artık bunu yapabiliyorum.
Ve düşündüğümden daha eğlenceli.
O yüzden tekrar yapacağım.
Peter, kendi gözlemci çerçevenize göre
hayatınızın tartışmasız ve kesin olarak
en kötü gecesinden 351 gün sonraki hâliniz.
Ben acele etmiyorum.
Kendine iyi bak Petri Kabı.
Peter, hayatta kendinizi
o eksiklik duygusundan çoğu kez kurtaramamış hâliniz.
Ve nihayet gerçek mutluluğu tattığınız o günü yaşadınız.
Fakat o mutluluk elinizden kayıp gitti.
LAW & ORDER: ÖZEL KURBANLAR
Sonra bir gün anlıyorsunuz.
Bariz olduğu kadar korkunç da olan o fark ediş anı.
Gerçek problemin,
daha da kötüsü tek problemin
aslında sadece kendiniz olduğu gerçeği.
Bilmem. Çok zor bir karar değildi. Kek ya da turta.
Karar veremedim. O kadar basit bir kararı veremedim.
Peki neden sence?
Galiba bir noktada bir yola girdim ve bunu fark etmedim bile.
İlkokul liseye; lise üniversiteye; o da işime dönüştü.
Ve şimdi kimim bilmiyorum.
Sanki bir hiçim.
Oyunda bir süreliğine biri oldum.
Biriymişim gibi hissedip öyle devam etmeyi denedim.
Uçurumdan düşen Wile E. Coyote gibiydim.
Anladınız mı?
Bana kim olduğum sorduğunda
aşağı baktım ve altımda bir zemin olmadığını gördüm.
Havada asılı kaldım. Ayağım hiçbir yere basmıyordu.
Huzursuzluğunu görebiliyorum.
Evet.
Ama bence bu gerçekten ilerlediğini gösteriyor.
A, öyle mi? Teşekkürler.
Yoksa psikiyatri memesini emmeyi bırakmayayım diye mi dedin?
Pardon, bu çok tuhaf oldu.
Kızgınım.
Size değil. Ben...
Kendime kızgınım.
Kendini keşfetme yolunda ilk adımlarını atıyorsun.
İçinde ne olduğunu bile unuttuğun kasayı açıyorsun.
Ya kasayı açtığımda içi boş çıkarsa?
Peter, kek ve turtayı eşit derecede sevdiğini söylemek doğru olur mu?
Yani evet, bu çok doğru olur.
Peki.
Bu gayet mantıklı.
Öyleyse neden hâlâ sorguluyorsun?
Gerçekten korkuyorum.
Sanırım en basit cevabı bu.
Korkuyorum.
Peki, bir liste yapmaya ne dersin?
Küçük büyük fark etmez.
Ve bu şeylere verdiğin tepkileri dürüstçe not etsen?
Evet, yapabilirim.
-Yapabilirim. -Güzel.
Kendini çok fazla yargılamamaya çalış.
Bu... Peki, bu iyi bir tavsiye.
Tek bir düğmeye basıp kendini tanıyamazsın.
Bu bir süreçtir, bir yolculuktur.
Bir yolculuk.
Bu yolculuk yaklaşık ne kadar sürer?
Tam sayıya gerek yok, tahminen bilmek isterim.
Ömür boyu sürer diyebiliriz.
Doğru. Evet, mantıklı.
Simone bir yıl sonra ara demişti de ondan.
Lafın gelişi öyle demiştir.
BİR YIL SONRA
Dediğim gibi Peter,
hikâyenizin tam da ortasındayken
hâlâ bir şeyi anlayamamış hâliniz.
Bu hikâye bir komedi mi,
trajedi mi yoksa ikisinin ortasında bir şey mi?
Yine ben. Üç şey var.
Bir, hikâyede hikâyeler iç içedir. Matruşka gibi.
İki, matruşkalar çok tatlı ama çok saçmalar.
Üç çok önemli, dikkatinizi verin.
Hikâyeler zamanın, uzayın ve bakış açısının
manipülasyonuna uğrar.
Ne görmemizi isterlerse onu gösterirler. Tamam mı?
Mesela Simone.
Peter'ın hikâyesinde büyük rol oynuyor.
Kendine iyi bak Petri Kabı.
Ama Simone'un kendi hikâyesi de var.
Simone, hayatta emin olduğunuz tek şeyin
yüzüstü bırakılmak olduğunu düşünen hâliniz.
Peter ve benim...
...aramız biraz garip.
Randevumuz berbat geçti.
Ah, olamaz.
Bir daha görüşmeyelim dedim.
Simone, çok yakışıyordunuz aslında.
Evet, oyunda harikaydık ama
gerçek hayatta...
...pek de iyi değildik.
Bilemiyorum. Sanırım gerçekte olduğu kişiyi değil de
olabileceğini hayal ettiğim kişi olarak görmüşüm.
Ben sadece...
Bence şeye hazır değil. Anlarsın ya.
Dünyadan o kadar uzun süre kaçmış ki
gerçek hayatı unutmuş.
Evet.
-Ne? -Evet.
Ne?
Çıkar baklayı.
Simone, Peter öyle biri.
Peter bu işte, böyle. Peki ya sen?
Yüksek lisansı ve işini bıraktın.
-Onlar kovdu. -İşe gitmiyordun çünkü!
Ayrıca en yakın arkadaşının ve sırdaşının
birkaç hafta önce tanıştığın kısa ve yaşlı bir kadın olduğunu
fark etmemek de imkânsız.
Belki de değişimi seviyorumdur. Değişim iyidir.
-Değişim iyidir. -Evet.
Değişim çok iyidir.
Ama dürüst ol Simone, bu değişimle mi alakalı
yoksa kaçmakla mı?
Kaç kaç nereye kadar?
Bir süre sonra durup
"Yeter. Ben buyum.
İşine gelirse." demen gerek.
Yürekli ol, cesur ol, kendin ol.
SEVMEDİKLERİM 1. BURUN KANAMALARI
2. BİFTEK TARTAR
Bunu önde tut ve diğer halka üstte.
Bir, iki, üç!
Böyle iç içe geçiyorlar.
SEVDİKLERİM 4. SİHİR
Bu bir, bu iki ve...
Üç!
SİHİR YAPMAYI ÖĞRENİN PRESTO SİHİRBAZLIK OKULU
Tesadüf kelimesinin başına
"sadece bir" getirmek gibi kötü bir huy edindik.
Ağdan mı korkuyoruz yoksa örümcekten mi?
Nereye gittiğini sanıyorsun sen?
Yanlış gelmişim ben.
Şeye gidiyordum...
Süslenip kalçanı sallamaya hazır mısın değil misin?
Hadi ama bebeğim.
Sana iyi bakacağız.
Pekâlâ!
Hazır mıyız kedicikler?
Evet!
İşte bunu seviyorum.
Ve zıplıyoruz!
Evet, salla bakalım!
Hareket etmeye, ilerlemeye başladığımızda
örümcek doğru yolda gittiğimizi işaret eder.
Görecek kadar cesursak tabii.
Simone.
-Selam. -Selam.
Peter, vay be!
Tesadüfe bak.
Ben de ne alacağıma karar veremiyordum.
Yok, yeni şeyler deniyordum da.
Yeni şeyler deneyimliyorum.
Çok eğlenceli.
-Sevindim. -Teşekkürler.
Tabii ki gerçek bir liste de yaptın, değil mi?
Yaptım.
"Şapkalar".
İki tarafta da yazılı.
Şey, şapkaları çok sevdiğimi ama takmaktan
bir o kadar nefret ettiğimi fark ettim.
Sürekli "Kafamda şapka var." diye düşünüyorum.
-Anlıyorum. -Evet.
Ve sihir.
Sihirbazlık numaraları falan mı yani?
İllüzyonlar.
Yok, şaka değil. Az önce dersteydim.
-Öyle mi? -Buraya uğruyorum.
Yolumun üstünde.
İyiymiş. Benim de öyle.
Bir çeşit dans egzersizinden geliyorum ben de.
Eğlenceli ve komik bir şey. Eğlenceli.
İyiymiş. Harika görünüyorsun.
Teşekkürler.
Önümüzdeki haftalarda ne yapıyorsun bilmiyorum ama...
Mezuniyet gösterim olacak.
Janice'i davet ettim. Gelecek.
Fredwynn henüz dönmedi.
Sen müsait misin bilemiyorum ama...
Tabii, müsait miyim bir bakarım.
Israr etmiyorum yani.
Kartın bu muydu?
Hayır.
Tamam.
Gelmemiş. Ne olacak, değil mi?
Sorun değil. Şovumuzu yapacağız değil mi?
Sağ ol. Yapacağız.
Peki ya bu?
Neden böyle yapıyorsun?
AbracaDebra için bir alkış alalım millet!
Teşekkürler.
Ve sıradaki gösterimiz.
Cesaretiyle sizi büyüleyecek.
Maharetine şaşıp kalacaksınız.
Harika Peter için alkış alalım!
Simone!
Peter, çok eğlenceliydi.
Neredeyse boğulman hariç tabii. O kısım korkunçtu.
Bence yani...
Hayretler içindeyim.
Gelmene çok sevindim. Benim için çok anlamlıydı.
Teşekkürler.
Pekâlâ...
Ben ikinizi yalnız...
-Janice, gerek yok. -Ah, şuna bakın.
İlan ve broşürlerle dolu bir masa.
Ben ilan ve broşürlere bakmaya gidiyorum.
İyi ki geldin. Gelir misin bilemedim.
Tankta seni gördüm ve...
Bak Peter ben...
Bu kez ilk ben konuşabilir miyim?
Tamam.
Kendimi artık tanıyorum, tekrar deneyelim
gibi şeyler demeyeceğim sana.
Daha tanıyamadım.
Şunu biliyorum ki hayatımda ilk defa
öylece durmak yerine bir şeyler yapıyormuş gibi hissediyorum.
Anlıyor musun?
Evet. Sanırım anlıyorum.
Bir şey gösterebilir miyim?
Tabii.
Bu sevip sevmediklerinin listesi mi?
Evet.
Evet. Bak.
Sevdiklerimi oku.
"Simone ile konuşmak.
Simone'u öpmek.
Simone'un gülüşü.
Simone ile görüşeceğimi bilmek.
Simone'un sevdiklerimi okuması."
Gülüşünü duymak için yazdım onu.
Tanıştığımızda berbat hâldeydim.
Ve muhtemelen hâlâ öyleyim.
Ama zeki bir kadın kısa süre önce bana
mutluluğun tek bir düğmeye basmak olmadığını,
bir yolculuk olduğunu söyledi.
Ve o yolculuğa neden birlikte çıkmadığımızı
gerçekten anlayamıyorum.
Senden çok hoşlanıyorum.
Dediklerini dinledim ve çok düşündüm.
Bazı şeylerin çok zor olacağını biliyorum.
Ve bazı şeylerin benim için
çok yeni olacağının da farkındayım.
Hatta muhtemelen elime yüzüme bulaştığı da olacak.
Ama sana tek bir şeyin sözünü veriyorum.
Elimden geleni yapacağım.
Çünkü hatırladığım kadarıyla...
...hayatta hislerimden emin olduğum tek bir şey oldu.
O da sensin.
Hikâyeler cesur eylemlerden ve gerçek anlardan oluşur.
Küstahlık etmek istemem.
Bunu uzun zamandır yapmıyorum
ve biraz gerginim.
Şey...
Ben hiç yapmadım.
Ve...
Ve çok endişeliyim.
Ama iyi anlamda.
BİR YIL SONRA
Selam!
Tanrım, çok özür dilerim. Alarmım çalmadı.
Alarm kurmamışım.
Biliyorum, bugün oyunun yıl dönümü. Bizim yıl dönümümüz değil.
Ama takım olduğumuz gün aynı zamanda tanıştığımız gündü.
Ve bu benim için hayatımın en önemli günü.
Her neyse, bunu sana aldım.
Peter.
Aman Tanrım.
Sıçanlarım.
Evet.
BAYAN FRISBY VE GİZEMLİ KURTARMA EKİBİ
Bayıldım. Harika.
Sevindim.
Pekâlâ.
-Sıra bende. -Nasıl yani sıra sende?
Buradaki tek romantik sen misin sandın?
Gel.
Nereye götürüyorsun?
Tanrım, nefret ettin değil mi?
Özür dilerim. Kendi kendime, bu ya en iyi
ya da en kötü fikir olacak demiştim.
Bilemiyorum, ilk defa bu oyunda senin kendini
gerçekten aştığını hissettim.
Ve bunu kutlamak istedim.
Kendini
benim gözümden gör istedim.
Bir şey de lütfen.
Bu şimdiye dek benim için yapılan
en tuhaf ve en güzel şey.
-Sevindim. -Bayıldım.
-Öyle mi? -Hem de çok.
Çok güzel görünüyorum.
E, tabii. Benim erkeğim öyledir.
Evet.
Hey, millet nerede?
Duyu-motor evresi, operasyon öncesi evre,
somut işlemsel evre ve formel işlemsel evre.
Doğru Janice.
Peki, Piaget'in teorisindeki eksik veya kusurlar neler?
Sadece kendi çocukları üzerinde çalışmış olması
ve kültürü, sosyal etkileşimleri, sosyoekonomik farklılıkları
pek dikkate almamış.
-Fakat sonuç olarak... -Sonuç olarak işi kapmış.
Janice, en güzel günlerinizin
geride kaldığından endişelenen hâliniz.
Onu özlüyorum.
Onunla konuşmayı özlüyorum.
Hâlâ burada benimle, biliyorum
ama sesini duymak gittikçe zorlaşıyor.
Onu özledim!
Takımımı özledim.
Hayatımı özledim.
Belki daha fazla ilan koparmanın zamanı gelmiştir.
Hayır. Oyun bitti.
Hadi ama oyun hiç bitmez ki.
Hep oyunun ortasındayız aslında.
O yüzden bence hâlâ şansımız varken
oyunu oynamaya devam etmeliyiz belki de.
Bilemiyorum.
Hadi ama. Kalıp kafanı ütülememi sen istedin, unuttun mu?
Ütülüyorum işte.
Kaldır kıçını.
Ben de zamanın farkındayım.
Peki.
PHILADELPHIA ÜNİVERSİTESİ
Yap şunu.
Bazen hikâyeleri kendi hikâyeleriniz yaparsınız.
-Burada bırakalım. -Peki.
Perşembe görüşürüz.
Geldim!
-Selam. -Geldim geldim!
Merak etme, Simone da bayağı gecikti.
İyi bari.
-Peter? -Evet.
-Bu sensin. -Değişik değil mi?
-Şey, bayağı büyük. -Evet.
Oyun yıl dönümün kutlu olsun!
Sizin de kutlu olsun. Mavi takım çok yaşa!
Evet!
Fredwynn nerede?
Hiç bilmiyorum.
Bugün herkes geç kalıyor.
Fredwynn geç kalmaz.
"Geç kalmak ahlaki kusurdur." der.
Fredwynn bayağıdır mesajlarıma cevap vermiyor.
Bir saniye. Fredwynn'i en son ne zaman gördük?
Aman Tanrım.
Şuralarda bir yerde.
Fredwynn?
Benim, Janice!
Peter ve Simone da burada!
-Kapıyı açar... -Açıkmış.
Bu çok tuhaf.
Orada mısın dostum?
Fredwynn?
Orada mısın?
Fred...
Ah, Fredwynn.
Şimdi soruyorsunuzdur:
"Sana ne oldu F-den-red-e-wynn?
Korkularını yendin mi?
Gerçek benliğini buldun mu?
Kendi hikâyeni yarattın mı?"
Bundan çok daha fazlasını yaptım.
Ben olayların göründüğü gibi
olmadığını düşünen hâlinizim.
Bu işte gizemli güçlerin rol aldığını düşünen hâliniz.
Gerçeği öğrenmeden duramayacağınızı bilen hâlinizim.
Torres: T-O-R-R-E-S.
İsmi Clara.
Hiçbir şey mi yok?
Ölüm kaydı da yok yani.
Pekâlâ. Seçenekler:
Bir: İnsan hatası.
Clara Torres öldü ama dosyası kayboldu,
belge çalındı veya böcekler yedi.
İsmim mi ne? Fredwynn.
Fredwynn.
Soyadım mı?
Soyadım ne benim?
İkinci seçenek: Clara öldü
ama Kardeşlik Şehri'nde ölmedi.
Peki. Yok. İsmi Clara.
T-O-R-R-E-S.
İsmi Clara.
Benim adım mı?
Seçenekler. İsmi Clara.
Soyadım mı? Yok mu?
İsim Fredwynn. Seçenekler. T-O-R-R-E-S.
İsmi Clara. Torres.
Artık uyumadığımı söylemiş miydim?
Bu noktada dünya iç içe geçmiş
bir bulmaca gibiydi.
Ve bulmacaların güzel yanı er ya da geç çözülebilmesidir.
Örüntüyü bulmam yeterliydi.
Temel prensibi, ana fikri...
Her şeyi açıklayacak çözümü bulmalıydım.
Artık uyumadığımı söylemiş miydim?
İnsan hatası. İsmi Clara. Seçenekler.
Artık uyumadığımı söylemiş miydim?
Torres. Yardım alalım. Adım mı ne?
Göster! Nerede? Böcekler yemiş...
Artık uyumuyordum. T-O-R-R-E-S.
Uyumadığımı söylemiş miydim?
Ve işte o zaman oldu.
Ben deli değilim.
Nerede?
Deli.
Fredwynn.
Octavio Coleman Beyefendi.
Ta kendisi.
Seni görüyorum Fredwynn.
Ben de seni.
Bunu önceden demiştim. Hatırladın mı?
Evet. Sonra beni bir dolaba kilitledin.
Olur böyle şeyler.
Fakat her şeyin affedildiği yere ulaştın işte sonunda.
Burası neresi?
Burası aşkınlık mekânı.
Burası her şeyin
mükemmel olduğu,
doğru olduğu yer.
Çünkü haklısın Fredwynn. Hep haklıydın.
Buraya aitsin.
Evine hoş geldin.
Sonunda anladım. Her şeyi.
Oyunu, Clara'yı,
komployu, gizemi.
Tek bir cevap vardı.
Mükemmel ve parlak tek bir gerçek.
Bu gerçek mi?
Hem gerçek hem değil.
Ben... Ben gerçek miyim?
Sen mavi takımsın.
Hikâye senin hikâyen.
Burada kalsam olur mu?
Sonsuza dek kalabilirsin.
Kalmak istiyor musun Fredwynn?
Ne olmuş ona?
Başka bir yere gitmiş.
Birini arasak mı?
Peki, ona şu an her neredeyse
oranın gerçek olmadığını söyleyelim.
Hayır. Sakın.
Yapmayın bunu.
Her neredeyse, ne hissediyorsa ona gerçek geliyor.
Fredwynn?
Fredwynn benim, Janice.
Beni duyuyor musun?
Peter ve Simone burada, takım arkadaşların.
Hatırlıyor musun?
Sana ihtiyacımız var Fredwynn. Geri gelmen gerek.
-Lütfen. -Geri gelmek istemiyorum.
Ben Clara.
Bu hikâye benim hikâyem.
Geri gelmek istemiyorum.
Biliyorum.
Burası güzel.
Biliyorum.
Gerçek bu.
Biz gerçek değiliz.
Değil miyiz?
Ama bana olan şey
gerçek.
Hayır!
Artık sona geldin, değil mi?
Fredwynn, seni seviyoruz.
Geri dönmen gerek.
Lütfen geri dön.
Ama burayı seviyorum.
Olduğun yer güzel, değil mi?
Başka bir yer. Öyle mi diyordun?
Fredwynn, beni dinle.
Zor bir dönemden geçmek nasıldır bilirim.
Nefessiz kalıp boğulduğunu sanırsın.
Bir yolu yokmuş gibi gelir.
Ama bir yol var.
Burada, bizimle.
Oturduğumuz restoranı hatırla,
garsonu hatırla.
Evi, el fenerlerini, duvarlardaki yazıları...
Fredwynn, seni seviyoruz.
Geri dönmen gerek, lütfen.
Bu gerçek.
Biliyorum, öyle.
Fakat biz de gerçeğiz.
Burada kal. Bizimle kal.
Merhaba. Nasılsın?
Burada benimle kal.
Tamam.
Fredwynn.
Sana ihtiyacım var.
Onu iyice temizleyecekmiş.
Evet.
Hiçbirimizin gerçek olmadığını söyledi.
Bu ilginç.
Evet.
Her şey o kül vazosuyla başladı.
Bence ondan çok uzun zaman önce başladı.
-Selam. -Selam.
Nasıl şimdi?
Şey... Clara'nın evine gitmek istediğini söylüyor.
-Janice. -Biliyorum.
Biliyorum. Ama anlamamız gereken bir şey olduğunu söylüyor.
Hepimizin, hep birlikte.
-Selam. -Merhaba.
-Sağ ol geldiğin için. -Tabii.
Numaran onda vardı. Hepimizinki var.
Fredwynn.
İyi misin?
Onlara gerçeği anlatma zamanı geldi.
Vazoyu biliyoruz.
İçinde Clara'nın külleri yoktu.
Biz her zamanki gibi
hikâyemizin tam ortasındayız.
Ortasında.
Bak Lee, her şey sadece bir hikâyeyse
bitirmemiz gerek değil mi?
Evet.
Bazen daha iyisinin olduğunu bilmemeyi dilersiniz.
Çünkü o zaman neler kaçırdığınızı da bilmezsiniz.
Diğer insanların daha iyi bir hayatı olduğunu bilmezsiniz.
Peki bu iyi dediğimiz hayatlar
neden başka yerde olsun?
Neden hemen burnumuzun ucunda,
bugün burada olmasın?
Çünkü ben, Clara Torres,
tüm ciddiyetimle yemin ederim ki güzellik bakanın gözlerindedir.
Her an etrafımızda. Şu an bile.
Belki de görmek için yeni bir gözlüğe ihtiyacımız vardır.
Sanal gerçeklik başka bir yere gitmeyle alakalıdır.
Bu farklı.
Bu gerçekliğimizi arttırmak, kalkıp dışarı çıkmak,
dünyayı yepyeni bir şekilde görmekle ilgili.
Belki bu sayede mümkün olduğunu görüp
hep beraber gerçekleştiririz.
Bu benim size çağrım.
Dünyayla iç içe olmalıyız.
Ondan kaçmamalıyız.
Kim benimle?
Uzun ve engebeli bir yoldan geçtik.
Tam on yıl.
Ve hiçbirimiz tek bir an bile şüphe etmedik, değil mi?
Yine de bugün sonunda
I.D.E.A. 1.0'ı çıkarmaya hazırız.
Evet bu, en güncel GS-Ojai-3 devresiyle çalışan
tamamen işlevsel, ağ entegreli sanal gerçekliği olan
kişisel kullanıma uygun bir ara yüzdür.
Lütfen cihazlarınızı takınız.
Ah, bütçeden bir yedi milyon daha kısmamız gerek canım.
Seni duymuyorum.
Kulaklarım çiğneme sesleriyle dolu.
Reklamları satabileceğimizi biliyorsun.
Biliyorum. Ama fark ettirmeden yapabiliriz.
-Işıltılı bir hediye kartı gibi. -Cidden mi?
Reklam mı?
I.D.E.A.'nı gerçekleştir diye para bulmaya çalışıyorum.
Yoksa bir yedi milyon daha kesilir.
Şimdi üçüncü parti reklamcılarla kazançlı ortaklığımız,
kişiselleştirilmiş satın alma alışkanlıklarını hedefliyor.
İki buçuk kilo mu?
Millet sokakta kafasında iki buçuk kiloyla mı dolaşacak?
-Grafit olsun o zaman. -Hayır.
Sinyal işlemeyi bozuyor o.
Hey.
İnsanlar bu şeyi böyle kullanacak.
-Evde mi? -Evet.
Oturduğun yerden bebeğim! Tadını çıkar.
Araştırmalarımıza göre insanlar cihazları evde tek oturuşta
yedi saate kadar takmaya istekli oluyorlar.
Kayıtlı kredi kartlarıyla koltukta oturan tembeller.
Anılar.
Gerçek anılar.
İnsanla dünyayı değiştirmek istemiyor.
Tek istedikleri güzel anıları tekrar yaşamak.
Fakat o zaman yeni bir şeyler yapmazlar ki.
Onları uyuşturmuş oluyorsunuz.
Eski anılarını izlemek varken kim televizyon izler ki?
Geçmişiniz zamanla birlikte akıp gitmeyecek artık.
Sonsuza dek sizinle olacak.
Bayanlar ve baylar, cihazlarınızı çıkarın.
Evet, tüm bunların arkasında bir kadın var.
Bu, onun hayali.
Onun I.D.E.A.'sı.
Hanımlar ve beyler, karşınızda Clara Torres.
Clara, lütfen bir şeyler söyle.
Çok teşekkür ederim.
Öyleyse tüm bu oyun aslında
kendini ona affettirmek içindi. Yani kendin içindi.
İşleri yoluna koyabileceğimi düşünmüştüm.
Ama yolumu kaybettim.
Belki bu oyun bana kim olduğumu hatırlatır diye dedim.
İşe yaradı mı peki?
Bu onun elinde değil ki. Neden ona soruyorsun?
Olayı anlamıyorsun.
Fredwynn haklı.
Benim elimde değil.
Onun elinde.
Selam.
Onunla gitmem lazım.
Ne saçmalıyorsun? Gidemezsin.
Hatırlıyor musun?
Cesurca şeyler yapıp kendimi utandırırım demiştim.
Şarkı söylemek için dediğini sandım.
Ben de öyle sanmıştım.
Teşekkürler.
Onun için korkuyorum.
Yalnız olmak zorunda değil.
Ha siktir, bu çok tuhaf oldu.
Hayat tuhaftır. Hadi gidelim.
Bir saniye! Onla gidebilir miyiz yani?
-Ona yardım edebilir miyiz? -Tabii ki.
Anlamıyor musunuz? Her şey mümkün.
Biz mavi takımız.
Ve bu bizim hikâyemiz.