Nie! Sprzeciwiam się jednoznacznie powiadamianiu władz.
Przestępstwo to zadanie dla policji.
Wygląda to na przestępstwo, przyznaję,
ale jako człowiek określonego pochodzenia
żywię głęboką nieufność do służb mundurowych,
co powinniście uszanować.
Poza tym mogą mieć mnie na oku.
Mamy się martwić?
Zawsze wiedziałam za mało, a teraz wiem za dużo.
Przyjdą po nas?
- Wiedzą, że jesteśmy na ich tropie. - No to mnie uspokoiłeś!
Chodźmy stąd.
Denerwuję się.
Ej!
Dupku!
Gdzie jest Clara Torres?
Punkt przełomowy.
W tej chwili staje się jasne,
że jedyna droga prowadzi naprzód,
niezależnie od grożących niebezpieczeństw.
Jak to mówią, nie ma odwrotu.
Na tym etapie naszej rozgrywki zapewne także ty, drogi widzu,
doświadczasz przemożnego uczucia,
będącego udziałem hazardzistów i szulerów przy nadmiernym
zaangażowaniu w pulę.
Zapewniam jednak, że to błędne myślenie.
Zawsze masz wybór.
Nawet teraz, w chwili przesilenia tej opowieści, nic nie zabrania ci
powrotu do dotychczasowego życia.
Wystarczy, że wciśniesz guzik pilota
i możesz czytać, pielęgnować ogród
albo uprawiać miłość z kimś,
kogo kochasz, czytając w ogrodzie.
Jeśli jednak zwycięży w tobie ciekawość,
możesz, jak nasi bohaterowie, brawurowo i z uporem
przeć w poszukiwaniu odpowiedzi. Nie będę cię powstrzymywał.
Zanadto wciągnęła cię ta historia.
Ale uprzedzam,
gdy rozbrzmi myśliwski róg i ruszysz w pogoń –
za króliczkiem, smokiem czy inną mrzonką –
nieuchronnie staniesz przed dwoma pytaniami:
Jak daleko się zapuścisz, szukając wyjaśnień,
i wreszcie co z nimi poczniesz?
NADAJEMY Z GDZIE INDZIEJ
Fajnie było, ale chyba już pójdę.
Nie możemy tego tak zostawić. Pierwsze dwie doby są kluczowe.
- Chciałam tylko gadać z delfinami! - A ja tańczyć!
Nie! To kłamstwo!
Taniec bez grawitacji i komunikacja z delfinami
to był tylko pretekst.
Daliśmy się skusić, a to dlatego,
że nie mieliśmy nic do stracenia.
Ktoś tam na dole potrzebuje pomocy.
Chcecie go zostawić?
Może to błąd...
ale wolę był łatwowierny,
niż znów nie wierzyć w nic.
Peter!
Nic ci nie jest?
Peter!!
Masz wstrząs mózgu?
Twoja głowa już ucierpiała.
To był błąd.
Nie zasypiaj!
Pod żadnym pozorem!
Boże!
Peter.
To ty.
Nie, ciebie tu nie ma.
Już to wiem.
Musisz o tym pamiętać...
Cokolwiek się zdarzy...
Obiecaj.
Obiecuję.
Przyrzeknij, że zapamiętasz prawdę.
Peter?
- Simone. - Dzięki Bogu!
Nie mogliśmy cię znaleźć. Usłyszałam twój krzyk...
Nie rób tak więcej!
- Przepraszam. - Boże!
Mlekopij tu jest.
Tędy.
Tutaj.
Okej.
Peter, czekaj!
Może warto w coś się uzbroić?
- Nie wiemy, co tam jest. - Słusznie.
Mam gaz pieprzowy.
- Dobrze. - I ja coś znajdę.
Świetnie.
Chyba nie jesteście zaskoczeni?
Okej.
Pójdę przodem.
Okej.
Łatwo się zgodziliście.
Dobra.
Gdybym miał nie wrócić - dzięki za przyjaźń.
Peter!
Pomocy! Atakują mnie!
- Peter! - Atakują!
Co się dzieje?!
Otwórz drzwi!
Peter!
- Peter! - Mordują go!
Żyjesz?
Walcz!
Nie poddawaj się!
Gryź! Nie daj się!
Wejdźcie.
Myliłem się. Nikt mnie nie napadł.
Nie chcę więcej o tym mówić.
Okej.
- Co to jest? - No?!
Kwatera główna.
- Jądro ciemności. - Jesteśmy blisko.
Czuję to.
Tu są dane.
- Pokaż. - Dane graczy.
- Każdy ma dossier! - Każdy z nas?
Zalety i wady,
osobowość, charakter,
historia chorób.
Ten gość nie lubi swojej matki!
- Pokażcie! - Są ich setki!
Mają nie tylko Clarę, nas też.
Ej!
Idziemy dalej.
Dominae in artibus.
Omnes ave auctor est.
Dominae in artibus.
Fredwynn?
Omnes ave auctor est.
Dominae in artibus.
Omnes ave auctor est.
Dominae in artibus.
Omnes ave auctor est.
Dominae in artibus.
Omnes ave auctor est.
Dominae in artibus.
Omnes ave auctor est.
Dominae in artibus.
Omnes ave auctor est.
Dominae in artibus.
Omnes ave auctor est.
Dominae in artibus.
Omnes ave auctor est.
- Ej... - Janice!
- Co to jest? - Nie wiem.
Ktoś kazał mi to włożyć.
Czy to już finał?
Nie wiem. Bądźmy czujni. Musimy znaleźć Clarę.
Zaczekamy, aż atmosfera się zagęści.
Zaskoczymy ich.
Dominae in artibus.
Omnes ave auctor est.
Przynosimy Kamień Soterii...
okup wart naszej Królowej.
Wyrzeknijcie się Clary, a będzie wam wybaczone.
Składna gadka,
ale Clara jest warta dla nas więcej niż ziemskie skarby.
Nie kupicie naszego milczenia.
Będziemy was ścigać po kres dni, jeśli nam jej nie wydacie.
Co ty gadasz? Przecież to wy macie Clarę,
a my chcemy ją odzyskać.
Gdyby tak było, czy Klatka Iluminacji stałaby pusta?
- Zamkniecie ją tam? - Oddajcie nam Clarę.
Z nią zmienimy świat. Jest nasza!
Należy do wszystkich.
Jest artystką, nie rzeczą.
Ofermy!
- Wal się, pasożycie! - Męty!
Szumowiny!
- Teraz. - Tak?
Tak.
Idziemy!
Willkommen. Witamy.
Nareszcie!
Gratuluję.
Spójrzcie, kim się staliście,
tylko dlatego, że miesiąc temu wybraliście kolor.
Oto kulminacja waszej wyprawy - umysłowej, cielesnej i duchowej.
Że zacytuję: Jakaż to była długa i dziwna podróż!
Ale nie sądźcie, że to już koniec przygody.
Co będzie dalej, zależy od was.
Przyszłość zaczyna się za: 5, 4...
3, 2, 1...
Witajcie ponownie, przyjaciele, bo jesteście przyjaciółmi,
nawet ci, którzy mnie nienawidzicie,
a może – zwłaszcza wy.
Miło cię widzieć, Janice!
Peter, Simone, Fredwynn – dobrze, że tu jesteście.
Tych, którzy czują do mnie niechęć lub coś gorszego,
proszę, by ostatni raz zechcieli wysłuchać mnie.
Stworzyłem przed laty swój Instytut
w jednym tylko celu:
by sprawić, że ludzkość stanie się lepsza
dzięki ustawicznym wysiłkom badawczym i przemysłowym.
Wierzę w postęp rodzaju ludzkiego.
Piękne słowa!
Oszuści pięknie mówią,
ale to pustosłowie pustych serc!
Towarzystwo Gdzie Indziej chce wyzwolić ludzkość
z niewoli konsumeryzmu i chciwości.
On zaś pragnie zagarnąć każdą nową ideę
i pobierać opłaty za udział w karnawale ludzkich przeżyć!
On wiedzie was w otchłań!
Idealizm bez celu jest wrogiem postępu.
Inwencja!
Wolność!
Przedsiębiorczość!
Anarchia!
Inspiracja!
Radość!
Od zarania dziejów,
od epoki kamiennej po erę kosmiczną,
ludzkość nękały konflikty,
towarzysząc jej we wszystkich dążeniach,
skłócając brata z bratem
i siostrę z siostrą.
Zadajmy sobie teraz najistotniejsze pytanie:
Czy może być inaczej?
Co...?
To klon!
Co trzeci płód bliźniaczy kończy wchłonięty przez brata lub siostrę.
Jak to?!
Wierni członkowie Jejune...
...i agenci Gdzie Indziej,
zwróćcie się ku sobie wzajem
i pomyślcie, że jesteście...
tymi drugimi.
Jedni chcą czcić Clarę, inni ją zniewolić.
Porzućmy te zgubne różnice.
Oto wasz ostateczny cel!
Słyszeliście? Rozwalmy ten syf!
Doskonale.
W kieszeniach swoich tunik
znajdziecie dyski zapisujące pamięć.
Wyjmijcie je i przytwierdźcie sobie do skroni.
Skoncentrujcie się.
Pomyślcie o najprzyjemniejszym doznaniu z całej tej podróży.
Przypomnijcie sobie
swoją udaną współpracę.
Panie, panowie!
Wita was Radio Nonszalancja. Nadajemy z Gdzie Indziej.
Rozejrzyjcie się.
Spójrzcie na dzielne twarze tych, którzy są wam teraz jak rodzina.
Nie lękajcie się. Towarzystwo jest w was.
Mówi 14. Komandor.
Zostaliście wybrani na agentów Nonszalancji.
Klucz od celi leży u waszych stóp.
Sięgnijcie po niego, otwórzcie drzwi
i stańcie się wolnymi ludźmi!
Przyrzeknij, że zapamiętasz prawdę.
Janice, przestań!
Dzięki współpracy nawadniamy duchowe podglebie
i wzmacniamy korzenie naszych rodzin i wspólnot.
Boże!
To jedna wielka akcja integracyjna.
Rzyg!
Simone, spójrz!
Mikrofilmy, starzy znajomi!
Byliśmy świetną drużyną.
Zaimponowałeś mi.
Mówię to na wypadek, gdybyś miał się po drodze wykrwawić.
Jasne.
Chwila...
Jeśli to też była gra...
...to graliśmy przez cały czas.
Sto, tysiąc, milion rozkwitnie kwiatów!
A jeden wyrośnie ponad wszystkie!
Zwykła dziewczyna
Rzucona sama na świat
Nocny pociąg wiezie ją byle gdzie
Gdzie Peter?
No nie!
Boże!
Wyłączcie muzykę!
Daj mi to!
Proszę wyłączyć muzykę!
To nie jest Clara, ale ona istnieje.
To nie ona, ale ta prawdziwa
potrzebuje naszej pomocy.
Kto jest z nami? Kto?!
Ponosi cię. Pogubiłeś się.
Wcale nie.
Byłem zagubiony,
ale teraz przejrzałem na oczy.
Ocknąłem się i jestem zły!
Zły, bo chcę znać prawdę!
Uspokój się. To tylko gra.
Gdzie ona jest?
Jenny, światła!
Nie...
Nie!
Co tu się dzieje?!
O co tu chodzi?
- Niech ktoś mi powie! - Przestań!
Przykro mi.
Myliliśmy się.
Nie.
Fredwynn, Janice, proszę...
Potrzebuję was!
Nie mogę.
To koniec.
Proszę.
Nie...
Mówiłeś, że jestem wyjątkowy.
Wszystkim to mówiłem.
Świetnie się spisałeś. Wspaniale!
Patrz, to on.
Co ty?
Tamten umarł ze wstydu!
To jego duch!
Przestań!
Słyszałem.
Było świetnie!
Ej...
Nie mówię, że nie.
Pytam, czy nie aż nazbyt.
Dobre pytanie!
Najlepiej było w pokoju gniewu.
- Tak! - Racja!
Numer z leniwcem był super.
Tak!
Delfin też był uroczy i taki gadatliwy!
Proszę cię! To była kukła.
Mogli znaleźć zwierzaka.
Cóż...
- Ty jesteś tą panną młodą? - Tak.
Zgadza się.
Mam na imię Janice. Miło was poznać.
To super, że dograłaś do końca.
Też się cieszę.
Moja babcia zasypia w połowie odcinka Koła fortuny.
Brawo, Janice.
Zgadzam się z treścią większości komentarzy,
a jednocześnie głęboko żałuję...
Przemiło się z wami rozmawiało, naprawdę, ale muszę iść.
Przyjaciele będą mnie szukać.
Życzę miłego wieczoru.
Miło było!
- Do zobaczenia. - Pa!
Mówiąc "przyjaciele", masz na myśli
tych innych młodych ludzi, którzy ledwie cię znoszą?
Przestań! Lubią mnie.
Jasne.
Gdzie teraz są,
skoro tak się przyjaźnicie?
Tak szczerze, mój agent miał opory,
ale powiedziałem: Stu, to rola życia!
Grałeś Octavia czy Komandora?
Przepraszam was,
ale mamy do pogadania.
Wybaczcie.
Dzięki.
Tak po prawdzie, zmienialiśmy się,
ale powiem ci to,
co powiedziałem już sześciu innym osobom:
mój Octavio miał więcej powagi, był tym pierwszorzędnym.
Miło mi. Chucks Dorp.
- Chucks? - Właśnie.
Obaj z bratem mamy na imię Chuck, więc to liczba mnoga.
Jesteś tylko aktorem?
Tylko?
Przeciwnie! Realizuję się na wielu polach.
Pytam o grę.
Uczestniczyłeś w jej przygotowaniu? Mam kilka pytań.
Czy tylko nasz zespół odkrył wątek zabójstwa?
Ile innych ekip osiągnęło ten poziom?
Po co zbierano nasze dane, i dalej:
przeciw komu mój adwokat ma złożyć pozew w tej sprawie?
Chwilę, koleś!
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Pomyliłem się, co mi się rzadko zdarza,
ale skoro już się zdarzyło, nie spocznę, póki nie ustalę,
co dokładnie zrobiłem nie tak - kiedy i dlaczego.
Powinieneś pomówić z Architektem, on to wymyślił.
Kto to jest i gdzie go znajdę?
Nie wiem. Nikt nie wie.
Gdybym wiedział, kim jest, od razu bym cię do niego wysłał.
Teraz ja o coś spytam: mają tu nitro?
I zwiał.
Łycha!
Słuchaj, Stylowa Stopa rozumie, że on był w twojej paczce...
Poważnie! Uważam, że Peter był bardzo odważny.
Koleś przerwał Clarze występ i się rozpłakał.
To szczyt!
Powiem ci, że wprost przeciwnie.
Dno?
Udany kalambur... ale nie!
Peter...
to super gość.
Jest zabawny,
życzliwy, miły.
Umie uważnie słuchać, gdy do niego mówisz.
Początkowo to działa na nerwy,
potem się to docenia.
Dociera do ciebie, że niewielu tak potrafi.
Jest delikatny.
Gdy się o coś opiera, stara się,
żeby się to pod nim nie załamało.
Rety! Idź mu się oświadcz!
Co?
- Nie! To zupełnie nie tak. - Daj spokój!
Lecisz na niego.
Ale nic z tego nie będzie.
A teraz pozwól,
że Stylowa Stopa trochę się pokręci.
Zaczekaj. Przepraszam.
Słuchaj, jeśli nic z tego nie będzie, to nie z winy Petera.
Czy był taki moment,
kiedy między nami mogło się coś wydarzyć?
Być może.
Ale to nieważne, bo powiedziałam, że wystarczy mi przyjaźń,
a Peter traktuje wszystko dosłownie.
Poza tym pewnie tylko...
uległ nastrojowi chwili.
To się każdemu przytrafia.
I nie musi nic znaczyć.
To wszystko złożona sprawa.
Lubisz go.
On lubi ciebie.
Dla Stylowej Stopy to proste.
Fredwynn!
Cześć.
Słyszałaś coś o Architekcie?
- Nie. - Okej.
Stój! Dokąd idziesz?
Muszę pomówić z twórcą gry,
z ukrytym czarodziejem, by coś zrozumieć.
Wiem, że na pewno tu jest. Musi być.
Wiesz, że jedno proste pytanie pozwala przewidzieć
99% ludzkich zachowań?
- Jakie? - "Co zrobiłby seryjny zabójca?"
Zaczaiłby się tutaj,
by podziwiać swoje dzieło.
- Aha. - On tu jest.
Fredwynnie...
Różnie to między nami bywało.
Może znajdziemy tego Architekta razem?
Oddzielnie zrobimy to szybciej.
Spotkamy się tu za godzinę.
Tak.
Świetnie.
No świetnie.
Siema, Pete!
Masz chwilunię?
Peter, chłopie, a pamiętasz, jak powiedziałeś,
że na mój widok usłyszałeś muzykę i się zjeżyłam?
Załamka!
Okej.
Dam radę.
Poradzę sobie.
No co?
Jestem kobietą przełamującą ograniczenia świata!
Na pewno.
Dobra.
Teraz albo nigdy.
Cześć.
- Pete... - Hej.
Chciałbyś może...
zatańczyć?
Dobra.
Śmiało!
Wiem, że umiesz tańczyć!
Umiem, ale tylko tak.
Chardonnay, ale bez nuty dębu.
Jak się tu znalazłaś?
Mama nie jest najlepszym menedżerem i trochę płyniemy z forsą.
Obiecano mi dwa solowe występy.
Pytam, kto cię zaangażował.
Nie wiem. Spytaj Jill.
Kto to?
Moja mama. Nie przyszła.
Odwiedza mojego braciszka na odwyku.
Czy seryjny zabójca może nie zostawiać śladów?
To proste. Skłania ofiary do samobójstw.
Nieadekwatne, ale ciekawe.
- Gdzie twoi przyjaciele? - Nie mam przyjaciół.
Ludzie zazdroszczą mi talentu.
Mnie unikają, bo przewyższam ich intelektem.
Według mnie,
jeśli im coś przeszkadza, to ich problem.
Jestem ambitna, to źle?
Jestem ambitny...
Czy to źle?
Mam ambicję...
Zostało 10 minut.
Wykorzystajcie ten czas.
Sprawdźcie zadania.
Gotowe prace...
...połóżcie na biurku.
MUJ FREDWIN
MÓJ FREDWYNN
Tak, Komandorze?... Żartowałem!
Nie wygłupiaj się!
Uznajmy, że mam rację. Idziemy!
Gdzie? No gdzie?!
Wiesz, czym jest fun?
Jeśli im coś przeszkadza, to ich problem!
A jeżeli nie?
Jeśli to także nasz problem?
Przepraszam. Szukam kogoś.
Simone...
Wiem, do czego zmierzasz.
Nie leży mi to.
Okej.
Między wami skończone?
Szlus?
Jeśli nie ty, to Stylowa Stopa reflektuje.
Lituje się nade mną.
Chce mnie pocieszyć.
Jesteśmy tylko...
- ...przyjaciółmi? - Tak.
Chryste! Co jest z wami?!
Psychoseksualnie jesteście na poziomie Dumy i uprzedzenia
albo niżej!
Kolego, ona cię kocha!
Więc chciała...
- A ja... - Mniej więcej.
Co mam robić?
- Co?! - Nie wiem.
Spławiłeś ją na chłodno.
Trudno naprawić taką wpadkę.
Znów sama tu
Donikąd pójść, wokół nikogo
Gdzie własny kąt, choć ludzie w krąg Nikt nie pozdrawia
Lecz gdy nadchodzi noc
W myślach przy mnie jest on
Wychodzę w mrok, za krokiem krok Gdy wszyscy inni śpią
On w myślach mych, a przy nim ja...
Znowu ty?!
Daj mi to.
- Sam spróbuj wziąć... - Wezmę.
Przepraszam.
Cześć.
Całkiem sam
Udaję, że jest przy mnie
Chociaż sam
Na schadzce noc mi minie
Choć bez niej, jestem w jej ramionach
Gdy gubię się
Przymykam oczy
I jest przy mnie – ona
W deszczu
Dziś chodniki lśnią srebrem
Światła zaś
Nad rzeką toną we mgle
W ciemności
Na drzewach wiszą gwiazdy
Wiem, że będziemy zawsze razem
I wiem
Że to tylko w mych snach
Że do siebie mówię sam
Nie do niej zaś
I chociaż
Jakby ślepa jej twarz
Mówię jej
Tak, tak, tak
Że jest szansa dla nas
Bo kocham
Lecz kiedy noc już minie
Jej brak
Rzeka jest rzeką ninie
A bez niej
Dokoła wszystko inne
Już drzewa nagie i obcy ludzie tylko przy mnie
Ja kocham
W końcu się dowiedziałem
Że po dziś dzień
Jedynie udawałem
Bez ciebie Świat szedłby własnym torem
I całe szczęście, co na nim
Nie byłoby mi dane
Ja kocham
Kocham
Kocham cię
Lecz tak
Już ze mną
Jest
Bardzo przepraszam za to, co powiedziałem...
Cicho bądź!
Widzieliście Janice?
Pewnie nie, bo jej tu nie ma. Szukałem.
Wniosek: Janice znikła.
Może wyszła bez pożegnania.
Nie ona.
Poszukamy jej razem?
Tak postąpiliby jej przyjaciele.
Właśnie.
I pospieszyliby się.
Okej.
Jedzie ta taksówka czy nie?
Hej.
Przepraszam.
Widziałeś moją koleżankę, Janice?
Przepraszam. Jestem Peter. To ja śpiewałem.
Widzieliśmy może Janice?
- Widziałeś starszą panią? - Wszyscy tu starsi!
Nie.
Halo!
Ejże!
Witaj, Janice.
Witaj.
To ty, prawda?
Ty jesteś Architektem.
Skąd wiesz?
Nie wiem.
Po prostu wiem.
- Wybacz, że popsuliśmy twoją grę. - Czego chcesz?
Chciałabym znaleźć Clarę,
jej przyjaciół i Gdzie Indziej.
Wiem, wiem.
To była tylko gra...
Ale Clara Torres naprawdę istniała, prawda?
Chciałabym... znać prawdę.
Zasługujesz przynajmniej na tyle.
Tak naprawdę Clara nie żyje i to moja wina.
Napisy: Tomasz Tworkowski