...był kiedyś w ogóle?
Zróbcie sobie obaj wolne,
a my zapalimy światła
i się przywitamy.
Zapraszam na Muppet Show.
Z wielkim żalem
muszę coś ogłosić.
Może nam się poszczęści!
Może odwołają występ!
Odwołujemy dzisiejszy występ.
I co?
Umiałbym tak.
Grajcie najlepiej, jak potraficie!
Naprzód!
I wszyscy razem: L... I...
V...E... LIVE!
Niezła jest, co?
Umiałbym tak.
...inaczej nie będzie o czym rozmawiać w szatni.
Clarence!
Pomóż mi, Clarence!
Weź mnie z powrotem!
To mój ulubieniec.
Chcę tak umieć.
...do żony i dzieci.
Pomóż mi, proszę.
Chcę znowu żyć.
Mamo, tato, dziękuję, że przyszliście.
- Nie ma za co. - Mieszkamy tu.
Rzeczywiście. Słusznie, tato.
Przejdę od razu do rzeczy.
Wiem, że macie sporo na głowie.
Podjąłem życiową decyzję.
Napawa mnie to radością i mam nadzieję,
że wasz entuzjazm będzie dorównywał mojemu.
O co chodzi?
Postanowiłem...
zostać... aktorem!
Cóż...
Tak...
To bardzo odważna decyzja.
Wybrałeś niełatwy fach.
To nie zabawa, ale ciężka praca.
Wiem o tym. Trafna uwaga.
Dołożę koniecznych starań, by nauczyć się zawodu.
Jakim aktorem chciałbyś zostać?
Jak to?
Chcesz być aktorem dramatycznym
czy komediowym?
Telewizyjnym, filmowym czy też teatralnym?
Wszystko naraz!
Mike Ditka, Dick Butkus Mike Ditka, Dick Butkus
Powołujemy się na kodeks, honor, lojalność.
Te pojęcia umacniają nas w walce o wartości.
A dla was są tylko puentą!
O mój Boże!
O Boże, Boże, Boże...
Dzięki, Peter. Teraz już wiem.
Développé.
Passé.
Développé... Passé.
Dziękuję ci bardzo.
PRZESŁUCHANIA MŁODYCH KOMIKÓW
ZAPRASZAMY TYLKO KOMIKÓW!
Możesz wszystko!
NADAJEMY Z GDZIE INDZIEJ
Ludzi baw, ludzi baw
Wszyscy wszak uwielbiają się śmiać
Tak ojciec raz powiedział mi:
Synu, ty na komika idź!
Będzie gapiów tłum się pchał
Byś rozrywki łyk im dał
Możesz wkuwać Szekspira I wejść w elit szpic
Lepiej fikaj na bananie Jako gagów mistrz
Ludzi baw, ludzi baw, ludzi baw!
Ludzi baw
Niech mnie diabli, synu!
Czegoś takiego nie widziałem!
Jesteś wyjątkowym chłopcem.
Dziękuję panu.
Wyjątkowe zdolności trzeba otoczyć szczególną opieką,
aby należycie je spożytkować.
Będę twoim mecenasem.
Opiekunem twojego talentu. Co ty na to?
Dziękuję bardzo. Nie zawiodę pana.
W to nie wątpię.
Na pewno nie.
Niech chłopak uczci tę chwilę szklaneczką kakao.
Ożeż ty! Ale dobre!
Tego nam nie braknie.
Szykuj się!
Przed tobą piękna podróż.
Ludzi baw, ludzi baw
Wszyscy wszak uwielbiają się śmiać
Tak ojciec raz powiedział mi:
Synu, ty na komika idź!
Będzie gapiów tłum się pchał
Byś rozrywki łyk im dał
Możesz wkuwać Szekspira I wejść w elit szpic
Lub czarować krytykę I nie mieć do żarcia nic
Lepiej fikaj na bananie Jako gagów mistrz
Ludzi baw, ludzi baw, ludzi baw!
Ludzi baw, niech się drą
Tyłek stłucz...
Nasze sprawy mają się znakomicie.
Jak tak dalej pójdzie, nie będziesz musiał nigdy
o nic się martwić.
Rób tylko to, co dotąd,
a ja zajmę się resztą.
No właśnie.
Nie wiem, czy zdołam robić to, co dotąd.
- Jestem zmęczony. - Zmęczony?
To oczywiste. Pracujesz ciężko jak nikt.
I dlatego zaszedłeś daleko.
Pamiętaj, aktorstwo to nie zabawa.
Tak, ale...
Sam nie wiem.
Fajnie by było spróbować...
czegoś innego.
Innego?!
Ludzie nie płacą za coś innego,
ale za twoje popisowe koziołki.
Nie zapominaj, że za bramą wytwórni
czeka tłum chłopaków,
którzy daliby odjąć sobie nogi,
by móc fikać jak ty.
Jak mieliby to robić bez nóg?
Wiem, co czujesz.
Wszyscy bywamy zmęczeni.
Mam na to sposób.
Garçon.
Proszę podać temu wyjątkowemu chłopcu
kartonik najprzedniejszego kakao.
Oczywiście, szacowny panie Coleman.
Knudsena czy firmowe?
Ma być najlepsze!
Nasz Młody Klaun
nie będzie pił byle czego!
Zatem Knudsen. Podaję.
Posłuchaj, przeszliśmy razem długą drogę.
Masz wszystkie zabawki, o jakich marzą chłopcy.
Rozumiem cię. Może powinieneś odetchnąć,
pożyć trochę, znaleźć nową piosenkę?
Mogłaby być smutna?
Bez szaleństw! Niech będzie wesoła.
Może być nieco mniej wesoła,
byle nadal była zabawna.
Ale to za chwilę.
Na razie proponuję ci ostatni występ,
wielkie przedstawienie.
Pędźmy tym pociągiem do końca.
Wyskoczymy z niego, zanim grzmotnie o mur.
To ryzykowne.
Pomińmy to ostatnie zdanie.
Jest.
Proszę nalać.
KNUDSEN
Napij się, synu.
Nie żałuj sobie.
Zasłużyłeś. Pij!
Bez obaw. Tego nam nie braknie.
Dwie minuty.
Dziękuję.
Masz tremę?
Nie. Nic nie czuję.
Fakt.
Ja też nie.
Wiesz, że to koniec.
Tak.
Oczywiście.
Przykro mi.
To nic.
Ludzi baw, ludzi baw
Wszyscy wszak uwielbiają się śmiać
Tak ojciec raz powiedział mi:
Synu, ty na komika idź!
Będzie gapiów tłum się pchał
Byś rozrywki łyk im dał
Możesz wkuwać Szekspira I wejść w elit szpic
Lub czarować krytykę I nie mieć do żarcia nic
Lepiej fikaj na bananie Jako gagów mistrz
Ludzi baw, ludzi baw, ludzi baw!
Ludzi baw, niech się drą
Tyłek stłucz, szpagat zrób, uderz w ton
Najpierw poudawaj, żeś tancerz fest
Potem nawywijaj, aż pokręci cię
Wreszcie pełen wdzięku tortem w gębę weź
Ludzi baw
Ha, ha, ha, ludzi baw
Ludzi baw
Ha, ha, ha, ludzi baw
Ludzi baw
Ha, ha, ha, ludzi baw
Gdzie Octavio?
Wyszedł. Zostawił to dla ciebie.
Wtedy piłem ostatni raz.
Pod koniec czułem się...
zużyty i wyczerpany.
Nie wiem...
Zupełnie się pogubiłem.
Sądziłem, że mogę wszystko. Poniekąd tak było.
Dziś nie mam pojęcia, co ze sobą począć.
Nie wiem nawet, dokąd stąd pójść.
Do niedawna, przez poprzednie 20 lat,
próbowałbym was rozbawić i zyskać waszą sympatię.
Ale nic mnie już nie śmieszy.
Nie lubię siebie.
I nie oczekuję, że mnie polubicie.
Czuję się nikim.
Jest mi tu źle.
Nie wiem, jak tu trafiłem.
Złości mnie to, że tu jestem.
Chciałbym powiedzieć coś inspirującego
jako nowicjusz...
ale nic z tego.
Niestety. Tyle ode mnie.
Dziękujemy, Jason.
Hej.
Jason?
Przepraszam.
Za co?
Nie wiem.
Przestań nawykowo przepraszać,
gdy nie zrobiłeś nic złego.
Może polubisz siebie.
Dziękuję.
Dobrze cię rozumiem.
Moje doznania były nieco inne...
ale wiem, czym jest wyczerpanie.
Aha.
Przykro mi, że ciebie też to spotkało.
Znam również uczucie, gdy nie wiesz, co masz począć.
Jestem dorosła, ale raz spytałam koleżankę,
co mam robić w niedzielę...
Nie miałam pojęcia.
Wiedziałam z filmów, że ludzie chodzą do parków lub do muzeów,
ale nigdy nie byłam trzeźwa w weekendy.
Jak je teraz spędzasz?
Na piknikach i w muzeach...
Dzięki.
Różnie bywa.
Znalazłam sobie różne zajęcia.
Wiodę proste życie...
Wokół jest pełno śmieci, z których można zrobić coś ciekawego.
Cóż...
Chętnie bym to zobaczył.
Teraz?
O co właściwie pytasz?
Czemu nie teraz?
Zawsze jest "teraz".
Teraz.
I...
teraz też!
Masz coś do roboty?
Nie.
Nic.
Okej.
Jak ci na imię?
Simone.
Simone? Hej!
Simone?
Co my robimy?
Uważaj na samochody!
Nie sądziłem, że będziemy biegać.
STODOŁA Z PIĘKNYMI RZECZAMI
Tu pracujesz?
I nie tylko.
- To twoje? - Nie.
Pracuję na tej farmie,
sprzątam końskie łajno i takie tam.
W zamian mogę tu mieszkać
i pracować, więc warto.
Tak.
To moje archiwum wspomnień.
Jesteś na tych zdjęciach?
Nie...
Sama je robię.
Kryję się za obiektywem.
Nie znajdziesz mnie tam!
Byłam kiedyś młoda.
Chciałabym pomówić z sobą sprzed lat.
Byłam popaprana.
Jakie to ładne!
- Możesz dotknąć. - Tak?
- A zakręcić też? - Kręć!
Jak ty to wszystko wymyślasz?
Nie wiem. Czasem coś mi się przyśni.
To jakby echa poprzedniego życia.
Ja słabo sypiam.
- Najdalej do trzeciej rano. - Przejdzie ci.
Tak mówią,
ale nie wiem, od czego zacząć.
Najlepiej od początku.
Od siebie.
Znajdź sobie coś.
Co lubisz?
Chwilowo nie mam pojęcia.
Po pijaku było mi łatwiej.
Usiądź, jeśli chcesz.
Nie myśl, tylko pisz.
Co lubisz?
- No co? - Nic...
To głupie.
Moja lista jest idiotyczna.
- Mogę zobaczyć? - Chcesz?
Uważaj, bo się zdziwisz.
"Strachy".
I "niespodzianki".
Świetnie. Uwielbiam to i to.
Ja też, ale jestem przecież dorosły.
Spytałaś mnie, co lubię, i zdołałem wymyślić tylko to:
strachy i niespodzianki.
I tyle.
Moim zdaniem...
to upokarzające.
Mam pewien pomysł, ale musisz mi zaufać.
Jestem gotów na wszystko.
ODWIEDŹ GDZIE INDZIEJ
Co mam z tym zrobić?
Zaryzykuj.
BOSKA
Oczekiwaliśmy pana, panie Segel.
- Jason. Miło mi. - Wzajemnie.
Skoro zostaje pan na dwa dni,
pozwoliłam sobie ulokować pana w apartamencie Jejune.
Nie trzeba było...
Ależ to drobiazg.
Reszty dowie się pan na 16. piętrze.
Pokażę kartkę.
Nie ma potrzeby.
Udanego pobytu w Boskiej Nonszalancji.
HOTEL "BOSKA LORRAINE"
Dziękuję bardzo.
GODZINA 10.03 ULICA 18. PÓŁNOCNA 112
NIKT NIE ZROBI Z CIEBIE GŁUPKA
Halo?
Widzimy się jutro, Norman.
Proszę?
W Boskiej Nonszalancji.
Halo?
ULICA 18. PÓŁNOCNA 112
Halo?
No dalej!
- Dzień dobry. - Rachunek.
Co?
Mój portfel i telefon?
Reszta na stole.
Najlepszego, Norman!
- Mam na imię Jason. - Dziś - nie.
"Muzyka cię wyzwoli".
AMI MUSIC
BOSKA NONSZALANCJA
"Wypatruj znaków dookoła".
"Spójrz w dół".
SPÓJRZ W GÓRĘ
Cześć.
Norman?
Przepraszam.
"Galeria Gdzie Indziej.
4. Ulica 530".
"Masz 45 sekund. Mleczarz zna drogę".
Mleczarz...
Mleczarz?
Mleczarzu!
Segel, pokaż wacka!
Halo?
Masz drobne?
Zabrali mi portfel. Przykro mi.
Musisz coś mieć.
Może być na wymianę.
Weźmiesz to?
Potrzebna ci zmiana.
Czasem trzeba dać sobie popalić.
Jestem bez formy.
Cieniuję.
NADAJEMY Z GDZIE INDZIEJ
"Nadajemy z Gdzie Indziej".
Okej.
ZNAJDŹ JĄ
NADAJEMY Z GDZIE INDZIEJ
POKIERUJ SWOJĄ NONSZALANCJĄ
Co mam zrobić? Co zmienić?
Ty cholerny spryciarzu!
"Trzeba dać sobie popalić".
POZIOM ZALICZONY
NASTĘPNY POZIOM
"Czy miałeś perspektywy?"
TAK / NIE
Czy je zmarnowałeś?
Spoglądasz w pustkę?
Boisz się?
Jedyne, co musimy wiedzieć zawsze, to...?
CO ROBIĆ DALEJ
Jedyne, co musimy wiedzieć zawsze...
Mało zabawne.
Nie podoba mi się to!
W porządku, Jason.
Czyżby? Kim jesteś?
- To sprawka Simone? - Nic mi nie mówiła.
Nie znam jej osobiście.
Kiedyś też to przeszła. Kupiła kartkę i podała dalej.
Tak to działa, pocztą pantoflową, rozumiesz?
Ten automat dużo o mnie wie.
Tak jak o wszystkich.
Właśnie o to chodzi.
Twój ból, jakkolwiek cierpisz, w ogóle cię nie wyróżnia,
choć trudno w to uwierzyć.
Jesteś wyjątkowy -
nie dlatego, że niepowtarzalny,
ale dlatego, że jesteś zupełnie taki sam jak inni.
I doskonale!
Nic z tego nie rozumiem.
Pogubiłem się w życiu.
Zadam ci pytanie.
Odpowiedz bez zastanowienia.
Okej.
Co robisz najlepiej?
Kiedyś coś umiałem.
To dobrze.
Teraz sprawdzę, czy słuchasz ze zrozumieniem.
Okej.
Jedyne, co musimy wiedzieć zawsze, to…?
Co robić dalej.
Złóż to w całość
i przekaż dalej.
Dzięki.
STODOŁA Z PIĘKNYMI RZECZAMI
CZTERY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
- Cześć! - Cześć!
Czemu się uśmiechasz?
Ja? O czym ty mówisz?
Ty.
Rzadko jesteś taki pogodny.
- Mam powody do dumy. - Skończyłeś?
NADAJEMY Z GDZIE INDZIEJ
O kurczę!
To... naprawdę piękne.
Jestem z ciebie dumna. Odnalazłeś siebie.
Tak. Dzięki.
Powiedziałam to, co chcesz usłyszeć.
Tak jak to zapisałeś.
Podoba mi się.
Naprawdę super, pomysłowa rzecz.
Ale, gdy piszesz o sobie...
brakuje ci osobistej odpowiedzialności.
Traktujesz ostro inne postacie, natomiast siebie ukazujesz...
jako ofiarę.
Ja tak bym tego nie nazwał,
ale doceniam twoją opinię.
Czegoś tu brak. Może dodatkowej sceny
lub wiersza?
To nie musi być duży dodatek.
Wystarczy krótki i zwięzły.
Jeśli masz odnaleźć siebie,
musisz ogarnąć swój szajs.
Tak, racja.
- Złościsz się? - Ja?
Przeciwnie.
Niby czemu?
Dzięki za podpowiedzi.
- Jesteś zły. - Nie.
No co ty?
Tak...
Osobista odpowiedzialność.
Krótko i zwięźle. Ble, ble...
Uwolnij mnie.
Halo?
Uwolnij mnie.
Uwolnij...
Dobra, przecież słyszę. Nie powtarzaj się!
Chciałem tylko zwrócić twoją uwagę.
- Słucham. Czego chcesz? - Żebyś, kurna, dorósł!
- Uważaj na słowa, chłopcze! - Chrzanisz!
Nie jestem chłopcem, tylko tobą!
I w tym sęk! Bo ty już chłopcem nie jesteś.
Masz 40 lat. Skończ odgrywać skrzywdzonego dzieciaka!
- Mógłbyś...? - Nie!
Uwolnij mnie, na miłość boską!
Nikt nie kazał ci pić kakao.
Nikt nie przymuszał cię do niczego.
Zostałeś bogatym pijusem i przestałeś być sobą
Jesteś dziwny. Wystawiłeś Draculę jako musical kukiełkowy,
ale zamiast pójść w oryginalność,
zacząłeś żreć i zalewać pałę, byle tylko pozostać u szczytu.
Pogódź się z tym!
Odejdź.
Idź w cholerę! Śpię!
Fatalna rola.
Ile?
Biorę.
Dobra...
Był ze mnie samolubny, egocentryczny, zarozumiały,
rozpieszczony i zagubiony facet.
Ani ofiara, ani złoczyńca. Sam byłem sobie winien.
- Zgadza się? - I już. Wyleczyłeś się.
Tak?
Nie, jesteś w rozsypce,
ale to już coś.
Muszę iść.
A ty - dorośnij.
Jeśli znów zechcesz robić film z Muppetami, wrócę.
Ciężkostrawne to.
Pewnie chciałbyś, żebym wyjaśnił, o co właściwie chodzi.
Nie, wszystko rozumiem.
To jest ciekawe.
I dziwne.
Daje nadzieję
i napawa smutkiem, tak jak lubię.
Taki wykręcony Fight Club spod pióra kogoś, kto lubi życie.
Chcę wiedzieć, dlaczego chcesz to zrobić.
Czemu to dla ciebie ważne?
Kiedyś sądziłem, że mogę wszystko.
Potem zatraciłem to poczucie.
Ruszyłem na poszukiwania.
ale nie zawsze wiedziałem, czego szukam
ani też po co.
Nie wiem, czy odnalazłem siebie dawnego czy też nowego,
ale chcę o tym pisać.
To po prostu fajne.
Dziwaczne, mroczne i zabawne.
I to mi odpowiada.
Bo właśnie taki jestem.
To doświadczenie mi o tym przypomniało.
Być może zdołam pomóc komuś,
kto jest tak zagubiony, jak ja byłem – i jestem.
Myślę, że gdyby odrzucić wszelkie pozory,
okazałoby się, że wcale się tak bardzo nie różnimy.
Być może jestem Jasonem i jednocześnie tobą.
Koniec.
Sądzisz, że temu podołasz?
Nie.
Nie, nie.
Sam - nie.
Ale gdyby ktoś mi pomógł.
I ja z czasem do tego doszedłem.
Pomożemy ci.
Piękne to było!
Wspaniałe. Po prostu cudne.
Rewelacja.
Świetnie zrealizowane,
choć nierówne.
Ktoś tu zbytnio sobie folgował,
a to nie do końca mój gust.
Ostatni odcinek nazbyt się skupiał na jednej tylko postaci.
Zabrakło poczucia wspólnoty.
- Racja. - Janice zawsze ma rację.
No prawie.
Simone, pamiętasz, jak kazałaś mi spisać to, co lubię?
A jakże!
Te dwie rzeczy naprawdę uwielbiam:
strachy i niespodzianki.
To mi się podoba!
Mnie też.
Myśl o śmierci Clary napędziła nam strachu.
- Niezły chwyt! - Dzięki.
Ale szybko wpadłem na to, że ona to Lee.
Co nam zostało?
Niespodzianki?
Mam nadzieję,
że podobał wam się nasz serial, ale to jeszcze nie koniec.
Gdybyśmy skończyli na odcinku o mnie,
to byłoby bez sensu, nie?
Oczywista!
Tu nie chodziło o mnie, o ciebie ani o serial,
ale o nas wszystkich
i o to, że robimy coś wspólnie.
Coś wam pokażę.
Chodźcie tu!
To cała ekipa naszego serialu.
Stworzyliśmy go razem.
Przywitajcie się!
- Cześć! - Ale nie tylko my.
Wy, w domach, też pomogliście nam dojść do końca.
Jak to?! Niemożliwe!
Widzisz, Simone,
nasi widzowie stale nam towarzyszyli.
Niektórzy z was bawili się z nami od początku.
By wam podziękować, włączyłem was do emocjonującej,
finałowej przemowy Octavia.
Nie wierzycie? Proszę!
Witajcie, przyjaciele.
Dotarliśmy do zakończenia naszego programu.
Zaraz objawię swoje intencje,
a zasłona metafor zostanie zrzucona.
Być może sobie przypominacie, że na początku
nazwałem sam siebie wiarygodnym narratorem,
przyznając, że was wówczas oszukałem
jeden jedyny raz.
To też było kłamstwo.
Bo oszukiwałem was tysiące razy podczas naszej wspólnej podróży,
a najważniejszym z tych kłamstw było to,
że podałem, iż Peter jest każdym z was;
następnie, że dotyczy to Simone;
dalej zasugerowałem, że być może
to Janice jest waszym odbiciem.
aż wreszcie stwierdziłem, że jednak jesteście Fredwynnem.
To wszystko, przyznaję ze smutkiem, są kłamstwa.
Niech ta przynajmniej płynie stąd nauka:
Jesteście sobą i tylko i wyłącznie sobą.
Nie wierzycie?
Spójrzcie!
Jestem Stevie i jestem tobą.
Jestem Scott i jestem tobą.
Jestem Melissa i jestem tobą.
Jestem Luciano i jestem tobą.
Jestem Courtney i jestem tobą.
Jestem Tarik i jestem tobą.
Jestem Magnolia i jestem tobą.
Jestem Joe i jestem tobą.
Jestem Sterling i jestem tobą.
Jestem Matthew i jestem tobą.
Jestem Luce i jestem tobą.
Jestem Michael i jestem tobą.
Jestem Kimberly i jestem tobą.
Jestem Ouja i jestem tobą.
Jestem Yadira i jestem tobą.
Jestem Daisy i jestem tobą.
Jestem Tom i jestem tobą.
Jestem Nicole i jestem tobą.
Czego jeszcze się nauczyliśmy, przyjaciele?
Historycy wyrażą kiedyś pewnie inne zdanie,
ale ja powiem prosto:
Wniosek z naszej opowieści jest taki,
że kluczem do zmian nie jest żadna gra,
zaginiona dziewczyna czy młody klaun.
Zmiana zachodzi, gdy odnajdujemy się nawzajem.
Bo gdy już się spotkamy,
nasza wspólna energia duchowa znajduje ujście
i świat dokoła zaczyna się zmieniać.
Mamy się za niezależne byty,
ale to, co w nas, wypływa ze wspólnego źródła.
Woda tutaj jest taka sama jak poniżej.
Ale najważniejsze podsumowanie jest takie,
że oba naczynia wykonane są z jednego materiału.
Owszem, gdy zdamy się
jedynie na nasze wątłe umysły,
każdy z nas jest tylko sobą.
Gdybyśmy jednak sięgnęli po subtelniejsze narzędzia,
być może, choć na chwilę, ukaże nam się prawda:
Nie ma "ciebie"
ani "mnie".
Jesteśmy tylko...
my!