Moja kolej. Prawda czy wyzwanie?
Prawda.
Dobra, wyzwanie.
- Dobra. Zamknij oczy. - Już.
Zdejmij okulary.
Tak, Wasza Wysokość.
Mogę już otworzyć?
- Tull? - Jestem przecież.
- Cześć. - Cześć.
Wybacz. Nie mogę uwierzyć, że to ty.
Ile minęło, rok?
O czym ty mówisz, wariatko?
Nie pamiętasz? Pokłóciłyśmy się. Nie jesteśmy już przyjaciółkami.
Odpłynęłaś.
Już prawie koniec.
Musiałeś się nudzić. Trzeba było sobie iść.
Żartujesz? Uwielbiam to miejsce. Lepiej niż w poczekalni na lotnisku.
Pomogę.
Dzięki.
Nieźle ci idzie.
Masz już z pięć centymetrów.
Prawie wystarczy na muszkę.
Przestań.
Albo skarpetkę dla chihuahua.
Masz szczęście, że nie mogę podejść.
Za nami 90 minut. Jak się czujesz?
Dobrze. Tym razem było mniej nudności.
Dzięki. Wszyscy się o mnie troszczą.
Uwielbiamy, gdy przychodzisz. Jesteś jak promyk słońca.
No dobrze. Do zobaczenia za dwa tygodnie.
- Jasne. - Dzięki.
Kate. Ja to zrobię.
Co? Żebym mogła odpocząć?
Odpoczywam cały dzień. Muszę się poruszać.
Z czym chcesz?
Z musztardą? Jeśli mamy.
Dziękuję.
Cześć. Mogę pomóc?
- Nie trzeba. Jak w szkole? - Dobrze.
- Podziękowałeś ojcu Rachel za podwózkę? - Tak. Mówi, że może mnie wozić.
Babcia Rachel miała raka.
Mamy już zaproszenia na zimowy bal. Ja, Tyler i Emma idziemy razem.
Twój pierwszy bal, mój Boże!
W weekend poszukamy ci sukienki.
- Super. - Serio?
Pewnie. Dzięki, mamo.
Chcesz iść na zakupy? Ze mną?
No jasne.
Będę robić ci masę fotek w każdej sukience
i ryczeć na środku sklepu,
bo mój króliczek tak szybko dorasta?
Oczywiście.
Będzie dobrze.
No to chodźmy w sobotę.
- Spoko. - Co? Jeśli czujesz się na siłach.
Dam radę.
Wiesz, bez zobowiązań. Słuchaj organizmu.
Tak zrobię.
Jak tam chemia?
Nudno, ale tata dotrzymywał mi towarzystwa.
- Daj. - Poradzę sobie.
- Chcę ci zrobić kanapkę. - Pomogę. Zrobiłaś moje.
To proste. Włączmy czajnik.
- Tak. - Już 16.15. Wiesz, co to znaczy.
Możesz wziąć kolejną tabletkę na mdłości. Chcesz?
- Zaczekam. - Wyglądasz na zmęczoną.
Usiądź.
- Nie chcę. - Na pewno?
Czuję się dobrze, zważywszy...
Mówi Tully. Postaraj się, bo nie oddzwonię.
To ja. Nie do wiary, nie zmieniłaś nagrania.
Cóż.
Dawno się nie odzywałam, ale myślałam o tobie.
Chyba czas pogadać.
Oddzwoń, dobrze?
Inaczej znajdę zdjęcia ze studiów,
na których masz trwałą, i sprzedam je National Enquirer.
Żartuję.
Mówi Kate, jak coś. Mularkey.
Byliśmy w rezydencji jego rodziny. Wyszukana jak nie wiem.
„Wyszukana”.
To właściwie zamek.
Była tam sala balowa z ogromnym kominkiem.
A on był nieco zawadiacki.
Zmieniłaś słownik?
Serio. Zachowywał się jak książę. „Mogę cię prosić do tańca?”
„Ściąłbym komuś dla ciebie głowę”.
Nie umiem udawać jego akcentu,
ale powiedział to w żartach.
„Kocham cię”.
Było jak w bajce.
Musiałaś być w siódmym niebie.
- Byłam. Chyba. To znaczy „szczęśliwa”? - Nie wiem.
Dobrze, że już wróciłaś. Ale będziemy świętować.
Obejdzie się bez przyjęcia.
Żartujesz? Planuję je od twojego wyjazdu.
Nie chcesz pokazać, jak bardzo się kochacie?
Chcę, tylko nie chcę być przy tym boleśnie ostentacyjna.
Masz na myśli Johnny’ego? Nie zaprosimy go i już.
A co u niego? Nie żebym myślała...
- Co u niego? - Bez zmian. Wkurzający Australijczyk.
Spotyka się z kimś?
- O rety. - No co? Już...
- Wakacje nic nie dały? - Dały, i to sporo.
Jestem zakochana w Theo po uszy.
Dzięki za odprowadzenie do pracy. Nie dałam ci wyboru.
A teraz prawdziwy powód.
O Boże. Tully, no nie.
- Dałaś czadu! - Wiem!
Boże, ale super!
Mularkey.
- Cześć. - Reklama się podoba?
Tak.
Jak podróż? Opaliłaś się.
No wiesz, nazwiedzaliśmy się.
Wiem wszystko o bruku.
Brzmi nieźle.
Tak. Było nieźle.
Ożeż, Tully Hart?
To naprawdę pani!
Z wiadomości! No i ten billboard!
Przepraszam. Joyce.
Cześć, Joyce.
Oglądamy panią z córką na okrągło.
Córka studiuje dziennikarstwo. Chce być taka jak pani.
Rety. Wiesz co?
Niech do mnie zadzwoni.
Oprowadzę ją po studiu.
Zbytek łaski, pani Hart!
- Miło było cię poznać, Joyce. - Dziękuję! Oczywiście, znaczy.
Panią też.
Do zobaczenia.
Nienawidzisz być rozpoznawana, prawda?
Nie będę przepraszać, bo lubię poznawać nowych ludzi.
Raczej wielbicieli.
No i co? Dlatego to robię.
Nie chodzi mi o kasę, billboardy
czy dobry stolik w restauracji.
Tego to wręcz nienawidzisz.
Przywileje są fajne, ale nie dlatego to robię.
Chodzi mi o więź z ludźmi, jak z Jill.
- Joyce. - Mniejsza.
Zmieniam życie ludzi takich jak Joyce.
Dlatego to robię.
I wy też.
Ja nie, bo mnie zwolnili.
Pójdę na rozmowę o pracę w ubezpieczalni
i będę udawać pasjonatkę ubezpieczeń.
To będzie mój najlepszy występ.
Połamania nóg.
- Nie. - A jednak.
Złamała obie nogi. Tak słyszałam.
- Boże, biedna pani Hewitt. - No.
Czyli będzie zastępstwo.
Mogą też odwołać zajęcia.
Co nas obchodzi fantazja, skoro dzieją się prawdziwe rzeczy?
Czasem fantazja jest prawdziwsza od prawdy.
- To bez sensu. - Witajcie.
Sam Waverly. Zanim zapytacie, tak, plotki są prawdziwe.
Przybywam z przyszłości, by uczyć angielskiego,
aby ten niesamowity język przetrwał po zniszczeniu Ziemi przez kosmitów.
Parę słów o mnie.
Mój ulubiony znak interpunkcyjny to średnik.
Moja ulubiona osoba to mój pies, Hamlet.
Od 1969 do 1972 roku jeździłem za Grateful Dead.
- Nie. - Mowy nie ma.
Z Deadów nie żartuję.
- A ciebie co kręci? - Mnie? Futbol.
Coop to nasz bilet na stanowe.
- Stanowe. - Niech to się już skończy.
- Lekcja czy dzień? - Liceum.
A ty co nam powiesz, tajemnicza?
To Tully Hart i jej koleżanka.
Kate. Siedzę za tobą od dziewiątej klasy.
Tully Hart, co najciekawszego przeczytałaś w tym roku?
Artykuły z Bravo.
Masz szczęście. W tym semestrze poruszymy tematy
żywcem z Bravo.
Sława, romanse, szalejące hormony, młodzieńcze nastroje...
Bo w tej klasie...
będziemy się uczyć...
o Szekspirze.
Zaczniemy ten semestr
od wspaniałej tragedii Romeo i Julia.
Uważam, że te arcydzieła
najlepiej zrozumieć na scenie,
więc przekonałem dyrektora, by pozwolił mi wystawić inscenizację.
Zapraszam na casting.
Nawet tych, którzy nie występowali.
Tul?
Nie.
Słonko, nikt od ciebie nie oczekuje pisemnych podziękowań.
Chcę to zrobić.
Skąd wiesz, kto co upiekł? Wszystko wygląda jak chleb bananowy.
Bo to chleb bananowy.
Chorym zawsze przynoszą chleb bananowy?
Jak miło. Można by się spodziewać...
- Brownie. Ciastek. - Ciasta. Babeczek?
- Lodów. - To wujek!
Czegoś z czekoladą.
Cześć! Nie przeszkadzam?
Byłem w okolicy i pomyślałem o tobie.
Mama kazała ci zajrzeć?
Co?
Nie.
Coś ci przyniosłem.
Sam zrobiłem.
Chleb bananowy? Jak miło. Dziękuję.
Super.
Tak.
Jak leci? Jak tam nudności?
Nieźle. Przychodzą i odchodzą.
Piwo imbirowe pomaga.
Zapamiętam.
Piwo imbirowe.
Tak.
Telefon dzwoni?
Tak, cholera.
Gdzie on jest?
Co robi w lodówce?
Chemia usmażyła mi mózg.
Coś ważnego?
To tylko koleżanka z pisania, Vivian.
Dobrze, że masz kogoś, kto cię wesprze.
Tak.
Południowe wybrzeże Antarktydy.
Najbardziej destruktywne efekty globalnego ocieplenia widać jak na dłoni.
Oto największy lodowiec świata, Lodowiec Szelfowy Rossa.
Unosi się na Oceanie Południowym od setek tysięcy lat.
To cud natury, który powoli znika.
Nie czuję twarzy.
Już pora przywyknąć do zimna.
Jak przyjmowałam tę robotę, myślałam, że przywyknę.
Trzeba być twardym.
Nie chodzi tylko o zimno.
Miażdżąca samotność?
Też idzie przywyknąć.
Oby.
Też mi brakowało ludzi, ale pojęłam, że w większości ich nienawidzę.
Tutaj nic mnie nie rozprasza.
Nie ma nawet zasięgu.
Dobrze, że nikt już do mnie nie dzwoni.
Na pewno ktoś na ciebie czeka. Jesteś Tully Hart.
Zaufaj mi.
Nikt nie czeka.
Dzięki Bogu, że jesteś. Nie daj mi tego zjeść.
Przestań! Myślałam, że to na imprezę.
Tak było, ale rozmowa mi nie poszła.
Wypytywali mnie o plany na przyszłość.
„Ma pani kogoś? Na poważnie?
A małżeństwo i dzieci?”
To rozmowa o pracę czy pytali w imieniu mojej matki?
- Poważnie? - Tak.
Gość tłumaczył, że chcą kogoś na dłużej.
Porąbane.
- Faceta by nie spytali. - W życiu.
Wygarnęłaś mu?
Rzuciłam w niego zszywaczem, nazwałam seksistą i wyszłam.
- Dobrze. - Co ty.
Raz, to nie w moim stylu. Dwa, zależało mi na pracy.
To spotyka kobiety każdego dnia.
Uniemożliwia nam realizowanie się.
Wiem, ale nic z tym nie zrobimy.
Niesiemy wieści.
Zmieniamy świat dla kolejnych pokoleń.
- Tak? - Tak! Tacy jak córka Jill...
Joyce.
Podziwiają nas.
Głównie ciebie.
To mocny temat, Mularkey.
Wiesz co? Przejrzymy ogłoszenia.
Zgłoszę się na rozmowę o pracę,
nagram ją ukrytą kamerą.
Potem wyślę faceta z takim samym życiorysem,
porównam rozmowy. Pokażę podwójne standardy.
- Źle? - Przeciwnie. Genialnie.
Ale jak chcesz działać pod przykrywką? Jesteś rozpoznawalna.
Masz rację.
To musi być nikt.
Obiektyw jest tutaj, więc postaw tak.
Czuję się jak szpieg.
A to twoje fałszywe CV.
Imponujące.
Zatrudniłabym cię do sprzedaży urządzeń medycznych.
- Medycznych? - Mów jak najmniej.
- Dasz radę. - Dobra.
Problem. Hank się rozchorował.
- Cholera. - Damy radę.
- Ja pójdę. - Naprawdę?
Nie jestem aktorem, ale faceta chyba zagram.
Wypróbuję swój amerykański akcent.
Kate pójdzie pierwsza, potem cię przygotujemy.
- Tully. - Tak jest.
„Tak jest”.
Popracuję nad tym. No proszę.
Wielki powrót starej drużyny.
Tęskniłem za tym!
- Ja też. - Chodźmy. Zaczynamy.
„Ptaki ocknęłyby się i śpiewały, myśląc, że to już nie noc, a dzień biały”.
„Na dłoni smutnie wsparła liczko!”
- Dzięki za towarzystwo. - Luz.
„Gdybym mógł być tylko rękawiczką, co tę dłoń kryje”.
- Dostanę za to dodatkowe punkty? - Nie, coś mniej wartościowego.
Mój szacunek. Dziękuję. Kto następny?
Tully Hart.
Nie, ja tylko przyszłam z koleżanką.
Jeśli masz patrzeć, jak inni obnażają duszę,
jesteś im winna to samo.
Dobrze.
Romeo!
Gdzie jest, kurwa, Romeo?
Dobrze. Ciekawa interpretacja.
Następna.
Zapraszam.
„Romeo! Czemuż ty jesteś Romeo?
Wyrzecz się swego rodu, rzuć tę nazwę!
Jeśli nie możesz,
to przysiąż wiernym być mojej miłości, a ja przestanę być z krwi Kapuletów”.
„Nazwa twa tylko jest mi nieprzyjazną.
Boś ty w istocie nie Montekim dla mnie”.
„Jestże Montekio
choćby tylko ręką, ramieniem, twarzą”...
„Twarzą, zgoła jakąkolwiek”...
Głośniej, nie słychać cię.
„Zgoła jakąkolwiek częścią człowieka!
O, weź inną nazwę!”
„Czymże jest nazwa?
„To, co zowiem różą, pod inną nazwą”...
„Pod inną nazwą równie by pachniało”.
Dziękuję. Jak masz na imię?
Kate McKenzie.
Pani doświadczenie?
Pracuję w sprzedaży od czterech lat. Awansowałam na kierowniczkę.
Zaczynałem w sprzedaży.
Kilka lat później zostałem kierownikiem.
Imponujące. Masz zdolności przywódcze.
Za pomocą systemu nagród potroiłam nasze dochody.
Nie wiem, jak zareagowałby zespół
na taki agresywny styl zarządzania.
Jak obiorę cel, Mitch, to zawzięcie atakuję.
Doceniam twoją pewność siebie.
Ta praca wymaga spędzania czasu z klientami.
Niejednokrotnie nie wrócisz na czas, by ugotować obiad.
W pracy i zabawie się nie oszczędzamy.
To coś dla mnie, Mitch.
Nie chcę wybiegać przed szereg, ale pasowałabyś do zespołu.
No co ty.
Dziękuję, pani McKenzie.
Odezwiemy się.
Super.
Facet chce ze mną iść na golfa!
Mnie widzi w kuchni, bosą i ciężarną.
Dobre. Przejadę po nim jak walec.
Teren prywatny, proszę stąd iść.
O ja cię kręcę.
Tully Hart.
Owszem. A pan?
- Howard. - Howard. Ładne imię.
Zapewne tu pracujesz.
W ochronie.
Dobrze, że cię mają. Wiesz, co robisz.
Nie do wiary. Co wieczór oglądam panią w KPOC.
Robicie teraz reportaż?
Wiedziałem, że to wadliwe stetoskopy.
Howard, widzę, że doceniasz dobre dziennikarstwo.
Muszę porozmawiać z kierownikiem.
Ale musimy go zaskoczyć.
Wpuścisz nas, mimo że się nie umówiliśmy?
No... dobrze.
- Dla pani, pani Hart. - Dla przyjaciół Tully.
Jasne.
Tully.
Wisicie mi drinka.
Udany dzień. I wciąż masz wszystkie palce.
Cieszysz się, że wracasz?
Nie wiem. Pozmieniało się, odkąd straciłam przyjaciółkę.
Przykro mi. Dawno zmarła?
Nie zmarła. Tylko...
Nie rozmawiamy ze sobą.
Przynajmniej nie rozpieprzam jej życia.
Jeśli nie spieszysz się do domu,
mogę cię zabrać na kolejną wyprawę.
Galapagos?
Tam jest ciepło.
A widoki są nieziemskie.
Galapastyczne.
Przydałoby mi się słońce.
Tylko budżet jest cienki.
Ludzie mają gdzieś żółwie.
Może ktoś sławny ich przekona.
Okropnie.
Wyglądasz pięknie.
Czy to Kate Mularkey?
- Cześć. - I Marah. Co za sukienka.
- Też robimy zakupy. - Ekscytujące.
Piękna czapka. Świetny look.
- Dzięki. - Taka...
Co u ciebie?
Nie jest źle.
Leczenie idzie dobrze,
mam świetnych lekarzy.
Wszystko krok po kroku.
Jesteś niesamowita.
Inspirujesz mnie.
Jeśli mogę w czymś pomóc...
Możesz zapłacić za tę sukienkę.
No jasne.
- Pewnie. - Boże, nie, żartowałam.
- W porządku? - Mamo?
Wszystko gra, tylko...
Przynieść ci wody?
- Biedactwo, usiądź. - Wszystko w porządku?
Przyjaciółka ma raka.
Przepraszam.
Wszystko gra. Pójdziemy już.
Musimy iść. Miło było cię zobaczyć.
Odłożyć pani sukienkę?
- Tak, wrócimy. - Dobrze.
Nigdy tam nie wrócimy, prawda?
Możesz iść.
Nie mogę.
Przepraszam, skarbie.
Nie szkodzi, mamo.
Wynagrodzę ci to.
Zabiorę cię do centrum handlowego. Tam mają lepszy wybór.
Dobrze.
Możemy wejść?
Idź. Zaraz przyjdę.
Ja pieprzę.
Mówi Tully. Postaraj się, bo nie oddzwonię.
Uznałam, że warto spróbować.
Nie wiem, po co wydzwaniam. Widzę, że mnie ignorujesz.
To z zemsty za milczenie po wypadku?
To doprowadza mnie do szału.
Spieprzyłaś, a się fochasz.
To ja powinnam być zła.
Nawet nie oddzwaniasz.
Mówi Tully. Postaraj się, bo nie oddzwonię.
Nie chciałam.
Oddzwoń do mnie.
Jeśli chcesz. Jeśli nie, to nie musisz, ale...
Mam...
Naprawdę cię potrzebuję.
Dlatego wydzwaniam. Żeby usłyszeć twój głos.
Nawet jeśli tylko na poczcie głosowej.
Po prostu...
Ostatnio jest źle. No i...
Oddzwoń, dobrze?
Albo i nie.
Nie rób mi nadziei.
Tylko ty czytałaś tę sztukę dla zabawy.
Bo jesteś dziwna.
Zasługujesz, by być Julią.
- Jak Waverly tego nie widzi, jest idiotą. - Romeo!
Walczę na miecze, a na koniec wbijam sobie nóż w bebechy.
Lista już jest.
Że co?
JULIA: TULLY HART
- Gratulacje, Tully. - Nie gratuluj mi.
To pomyłka. Nie mogę być Julią.
- Kate... - Przeżyję.
Gram służącą numer jeden.
Wiedziałyśmy, że to nie dla mnie.
Żadna ze mnie Julia.
Ze mnie też.
Co pan odwalił?
Mnie też jest miło.
Wiedział pan, że nie chcę tej roli.
Dobrze zagrałaś.
Nie starałam się.
Może i tak,
ale odstawiłaś przedstawienie. Jak w klasie.
Inne dziewczyny chciały być Julią. Choćby Kate Mularkey.
Kate Mularkey ma same piątki.
Ty też powinnaś.
Co to za średnia, tróje?
Muszę wzniecić w tobie miłość do angielskiej literatury.
Ta sztuka się nada.
Co?
Lubisz być w centrum uwagi.
Czujesz wtedy władzę.
Nieśmiertelność.
Zastanów się.
Jeśli nie dla mnie, to z szacunku do nieśmiertelnych słów Szekspira.
Pić albo nie pić.
Piwa nam wystarczy. Herbaty, ciastek i kiełbasek też.
- Theo wynajął motocykl w Rzymie. - Nie.
Upadł, próbując go odpalić.
- Rozerwał sobie spodnie. - Nie!
Tak. Przez środek. Tragedia.
- Zabawna. - Tak.
Dla ciebie. Aż się posmarkała ze śmiechu.
Zdarza jej się.
Tak jest.
Ale to właśnie wtedy się zakochałem.
Jej ostatni chłopak też był Brytyjczykiem.
- Nie, tato, Australijczykiem. - Jeden pies.
Widzę, że żaden z ciebie snob.
Swój chłop.
Dziękuję, panie Mularkey.
- To wiele... - Mów mi Bud.
Bud. Jeszcze piwko?
Spróbuj siłą.
Ale siłacz.
Zaraz wracam.
Wspaniały chłopak.
Super, nie?
Słodki, uprzejmy, troskliwy i przystojny.
- Przystojny. - Tak.
Wiem, taki...
Lepszy od Johnny’ego.
Co?
- Są jak dzień i noc. - Bez przesady.
Podniosłaś poprzeczkę.
- I to jak! - Tak.
- Mamo. - Tak.
To nie zawody.
Ulżyło nam,
że pogoniłaś Johnny’ego i znalazłaś porządnego faceta.
Wycieczka do Europy zdziałała cuda.
- Nie wiedziałem, że przyjdziesz! - Cześć. No bo...
- Sean! Wszyscy są! - Chwila.
- Miło cię widzieć. - O wilku mowa.
Johnny. Cześć. Co tu robisz?
Nie wiedziałem, że urządzasz imprezę.
Zaprosiłam krewnych, żeby poznali Theo.
- No to rób swoje. - Czekaj, co chciałeś...
Jedna rzecz.
Stanowi podoba się reportaż.
Powiedziałem mu, jak bardzo pomogłaś.
Chce cię znów zatrudnić.
Mogłem to powiedzieć przez telefon.
Cóż, drzwi otwarte.
Nie wiem, co powiedzieć.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Proszę wszystkich o uwagę.
Chcę wygłosić kilka słów.
Przede wszystkim...
Cóż.
Diana i ja...
Zdejmę. Nic nie słyszę.
Dziękujemy za przybycie na przyjęcie.
Ponoć nie liczy się, dokąd idziemy,
ale z kim idziemy.
Kate okazała się najlepszą towarzyszką podróży,
jaką można mieć.
Jest z tysiąc miejsc,
które muszę z tobą odwiedzić.
Chciałbym cię o coś zapytać.
No nie!
Kathleen Scarlett Mularkey.
Poślubisz mnie?
Tak!
O rety!
Brawo!
- Boże! - Czekaj.
No dobrze.
Po babci.
O Boże!
- Boże! - O Boże!
- Zaręczona! - Boże!
Tak się cieszymy.
- Witaj w rodzinie. - Dzięki.
Chodź no.
Tak jest.
Piękny. Idę po aparat.
- O Boże. - No nie.
Nie bój się. To ja, Howard!
Ochroniarz. Z biurowca.
Jak się...
Znalazłem twój adres jak prawdziwy detektyw.
Chciałem zapukać, ale było otwarte.
Co to za impreza?
Howard, musisz stąd iść.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Sama mówiłaś.
Pomogłem ci z reportażem.
Podpadłem w pracy.
- Przykro mi, ale... - Co?
Jesteś zbyt zajęta? Gwiazdorzysz?
Masz stąd wyjść.
Pieprzenie. Masz u mnie dług.
Na pomoc! Ratunku!
Wezwijcie policję!
- Nie ruszaj się! - Boże, Tully!
- Mam go! - Leż!
Złap za nogi!
- Proszę. - Nie trzeba, mamo.
To nic, jak trzeba.
Chcę ci tylko pomóc.
Pomagasz, ale nie musisz się martwić.
Jesteś wykończona.
Czasem chemia tak działa.
To normalne.
Czytałam, że zdrowie psychiczne jest w leczeniu równie ważne.
Myśli kreują rzeczywistość.
Czytałam taką książkę, Sekret.
Wiem, że Johnny o ciebie dba,
ale widzę, ile go to kosztuje.
Nic mu nie jest. Wszyscy sobie radzimy.
Może się odezwiesz do Tully?
Teraz jak nigdy potrzebujesz przyjaciółki.
Tak.
Zastanowię się.
No dobrze.
„Lecz”...
„Lecz cicho! Co za blask strzelił tam z okna”...
- Przepraszam. - Nie wiedziałem, że ktoś tu jest.
W sumie to mnie nie ma.
Nie wiem, czy wolno nam tu być.
Kate Mularkey łamie zasady?
- Znasz moje imię? - Co?
Chodzimy razem do szkoły, głuptasie.
Nigdy nie rozmawialiśmy.
Bo zawsze się bujasz z Tully Hart.
Mogę was poznać, jeśli chcesz.
Wydaje się fajna i tajemnicza, ale jest urocza i normalna.
Dzięki. I tak ją poznam. Gra Julię.
- Fakt. - No.
- Wypadniecie świetnie. - Wątpię.
Połowy tego syfu nie czaję.
Choćby tu.
„Wznijdź, cudne słońce, zgładź zazdrosną lunę”.
Co to znaczy?
To jakiś bełkot.
Ludzie tylko udają, że to rozumieją.
Cóż.
Mówi, że jest tak piękna, że nawet Księżyc jest o nią zazdrosny.
To dość wymowne,
bo w mitologii Księżyc jest strażnikiem dziewic.
A to...
Czytałam rok temu.
Dla zabawy, z opracowaniem.
Nie do ściągania czy coś, tylko...
Kate?
Halo?
Tu jesteś. Nie mogłam cię znaleźć. Co tu robisz?
Nic. Ćwiczę swój tekst.
Bzdura.
Siedziałam i ryczałam przez tę głupią sztukę.
Nie chciałam cię martwić.
Serio? Nie jesteś smutna.
Raczej szczęśliwa. Co jest?
No dobra.
Stało się coś wspaniałego, niespodziewanego i dziwnego.
- Nie wiem, czy to było naprawdę. - O czym ty mówisz?
„Oby nam ten wonny miłości pączek
przyniósł kwiat niepłonny!”
Ledwo żyję po tym locie.
Daleko do hotelu?
Kilka kilometrów.
Pierwsza zasada.
Odeśpij jet lag przez parę dni,
zanim znów gdzieś polecisz.
Chciałabym trochę pozwiedzać.
Chile jest piękne.
Kiedy jest jasno.
Wspaniale jest skakać
z kraju do kraju,
nie wiedząc, dokąd zaprowadzi cię kolejna przygoda.
Stajesz się jedną z nas.
Jak dobrze znów mieć zasięg. Halo?
Sprawdzę telefon. Zapomniałam, co to cywilizacja.
18 NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ - KATE
Tul?
Nikogo nie ma. Poza Theo.
Chce zostać na noc i stać na straży.
Materiał na męża.
Byłam dumna z rozpoznawalności.
Ludzie chcieli mnie znać.
Ale jak wszyscy wiedzą, kim jestem, to zboczeńcy też.
Kochana.
Chciałabym się schować i rozwalić ten głupi billboard.
Nie. Ciężko pracowałaś, by być tam, gdzie jesteś.
Musimy bardziej uważać.
Nie zostawiać otwartych drzwi, załatwić zastrzeżony numer.
Będziesz bezpieczna.
Żaden zbok się już do ciebie nie zbliży.
To nie wszystko.
Wychodzisz za mąż.
- Za tego dzielnego Brytyjczyka. - Boże, jak w bajce.
Mnie to mówisz? Kawał pierścionka.
Tak.
- Jak mam przetrwać bez ciebie? - Przestań.
Zawsze będę przy tobie.
Nigdy się mnie nie pozbędziesz.
Co tu robisz?
Dzwoniła.
Co się dzieje?
Jest na górze.
Napisy: Konrad Szabowicz