Hi.
- Bakit ang tagal mo? - Literal na nasa Antarctica ako.
Karaniwang dahilan 'yan.
Alam mong hilig ko ang enggrandeng entrada.
Kung nagtataka ka bakit ang pangit ko,
may inflammatory breast cancer ako,
na pinakaagresibong uri raw sa lahat.
Kaya... ang suwerte ko.
Kate.
'Di ko alam kung paano mo kinakaya.
'Yong palagi kang sentro ng atensyon.
Nakakapagod.
Gusto akong pagsilbihan ng lahat, masyado silang maingat 'pag nandiyan ako,
nag-aalala sila para sa akin,
tapos 'di ko masabi sa kanila na...
natatakot ako,
dahil 'di na ako matapang at nakaka-inspire 'pag gano'n.
Mahal na mahal ka lang nila.
Oo nga.
'Yon ang mahirap.
Ayokong mangialam...
pero naisip mo na bang...
magpakagago?
'Yan ang diskarte ko.
Medyo nagmamaldita talaga ako para kapag namatay ako,
walang malulungkot.
Sasabihin lang nilang, "Ayos, kailan ba?"
Shit, natutusok ako ng karayom ko.
Ang ganda niyan.
Bagay sa 'yo ang kulay.
Para sa 'yo pala 'tong ginagawa ko.
Okay...
Uy, Coop. Kumusta ang weekend mo?
Gusto mo ang damit ko?
Basta ko lang 'tong isinuot.
Hindi naman "sobrang ganda."
Uy, Coop.
Uy.
Aba, hello. Good morning.
Sorry.
'Wag kang mag-sorry. Gusto ko 'yan.
Alam kong matagal na 'yong huli.
Sorry, natigang na tayo.
Dahil sa chemo 'yan.
Naiintindihan ko.
Pero tapos na akong mag-chemo.
Alam ko. Sabi ng doktor, baka matagalan.
Pero mas mabuti na ang pakiramdam ko.
Talaga?
Okay. Kaya...
ibig bang sabihin, subukan natin at...
Kung gusto mo lang.
Oo, siyempre. Gusto ko. Kung kumportable ka.
- Ayokong mapilitan kang... - Naku, halikan mo na lang ako.
- Teka, sandali. - Naku, sorry.
- Ayos ka lang? Nasaktan ka ba? - Hindi, ayoko lang na...
Ayokong tumingin ka sa akin.
- Nakakadiri 'yong pantal at ako... - Hindi naman.
Oo kaya. 'Di na ako makapaghintay na alisin nila 'to.
Gusto ko nang matapos ang operasyon.
Aba...
Para sa akin, maganda ka.
Ganyan ang sinasabi para pagaanin ang loob
ng taong nakakalbo at may pantal dahil sa cancer.
Sorry. Ibig kong sabihin,
pwede nating ituloy, laktawan mo lang ang boobs ko.
Sige. Kung gusto mo.
Gusto mo ba?
Ikaw ang bahala.
Alam mo, 'wag na lang, tara na lang sa...
Oo, tara na sa doktor.
Sige.
Sige, maliligo na ako. O gusto mo bang mauna?
Hindi, ayos lang. Magpapahinga rin muna ako.
Sige.
Mahal kita, Mularkey.
At maganda ka.
Alam mo ba?
Ano?
Parating pa ang pinakamasarap na sex.
Oo naman.
Okay! Tahan na, anak! Tahan na!
"Ituloy ang football hold hanggang maka-latch si baby..."
- Sinusubukan ko. Ayaw, eh. - "...at sususo na ang baby."
Hindi siya sumususo.
"Tiyaking kalmado at komportable kayo ni baby..."
- Mukha ba siyang kalmado? - "...bago sumubok ng ibang anggulo."
Pang-apat na anggulo na.
Aba, 'di ko na alam ang gagawin ko, Kate.
Tulungan natin siya.
Tumutulong ako, pero kailangan mong tanggapin ang katotohanan.
Tigilan mo 'ko.
- Please. Gutom na siya. - Kaya nga pinapadede ko.
- May formula naman. - Nagkaka-nipple confusion siya.
- Tingin ko, mas magiging masaya kayo... - Hindi ako susuko!
Padededehin ko ang baby ko! Maganda at natural ito!
- 'Di natin kailangang magpakahirap. - Natin?
- Pwede mo siyang kunin? Magpa-pump pa ako. - Hindi kailangan 'yon.
Kailangan ko. Para dumami ang gatas ko.
Ayos lang.
Aray!
Balang araw, gagana rin ang dede mo, pero sa ngayon...
Holy boobs, Batman.
Kaunting dagdag lang.
Nagli-lipstick ang mga tao para mamula ang labi,
nagma-mascara para humaba ang pilikmata.
- May sinabi ba si Coop tungkol sa boobs? - Wala, sinusubukan ko lang.
Pwedeng sumuporta ka na lang?
Higit pa sa tissue paper.
Makinig ka.
Akin na, aayusin ko, para hindi bukul-bukol.
- Bawasan natin. - 'Wag mong paliitin masyado.
Kailangang makatotohanan,
at 'di mo 'to kailangang gawin para sa kanya.
Alam ko.
Para sa akin 'to.
Sobrang sarap ng halik na 'yon.
Pakiramdam ko, babae ako, at gusto kong magmukhang babae.
Masaya ako para sa 'yo.
Hindi lang pala 'yon masarap.
Para akong napunta sa kalawakan.
Lumulutang pa rin ako.
At ang pinakanakakaloka ay ni hindi ko gusto si Coop noon.
Masyado kasi siyang mataas, kaya 'di na ako nagtangka.
Para lang siyang malabong pigura ng kagwapuhan na binabati ng lahat.
'Di ako makapaniwalang gusto ako ng pinakapogi
sa Barbara Lee Ellis High.
Masuwerte siyang gusto mo siya.
Seryoso, tingnan mo ang sarili mo.
Hindi mo alam kung gaano ka kaganda.
Salamat, Tull. Mas maganda na ang pakiramdam ko.
Sige na.
Tara na.
Para akong baka na unti-unting ginagatasan hanggang mamatay.
Ang sakit ng utong ko dahil sa makinang iyon.
Ilan ang nakuha mo?
- Halos two ounces. - 'Yon lang?
Este, 'yon! Two ounces. Ayos 'yon.
Mahalaga ang bawat patak, liquid gold 'yon. Breast is best.
Narinig ko nga.
Basta, inilagay ko na sa ref,
at may isang bote na tayo ng breast milk para sa umaga.
Nasaan 'yong herbs galing sa lactation lady?
Hindi ko alam.
Dapat inumin 'yon kada dalawang oras. Shit.
- Alam mo, iniisip ko, baka... - Hayan na si Tully.
'Wag mag-atubiling tumawag para ipaalam sa amin.
Katamtamang temperatura buong araw. Pwedeng...
Tumawag ang landlord, 'pag 'di raw natin inalis ang satellite dish sa bubong,
siya na ang gagawa, tapos sisingilin niya tayo.
Sinabi mo bang kailangan 'yon para mapanood ko si Tully?
Ayon kay Mayor Koch, ang kapulisan
ay nagbibigay ng dagdag na seguridad sa paligid ng lungsod...
Naiba ba ang hitsura niya?
Baka dahil sa buhok.
Ang liit ng boobs niya.
Ano? Baliw ka na. Parang mas malaki nga.
Hindi, mukha lang malaki
dahil sa blouse niya at mababa 'yong anggulo,
pero mas maliit talaga.
Paanong naging mas malaki pero mas maliit?
- Maniwala ka. Kabisado ko ang boobs niya. - Talaga, ha.
Hindi gano'n. 'Di mo nakikita?
Parang inipit, mas maliit nang dalawang cup size.
Obsessed ka lang sa boobs ngayon.
Oo. 'Yon na lang lagi ang nasa isip mo.
...sa wakas ay magkakausap na. Balik sa studio.
Hello. Mag-iwan ng message pagkatapos ng tunog.
Tull! Diyos ko! Ang galing ng report mo! Nakakatuwa!
"Live mula sa New York. Si Tully Hart ng lokal na balita!"
Naku, Tull. Bilib na bilib ako sa 'yo.
'Di ako makapaniwala.
Sumugal ka't lumipat diyan, kahit miss na kita, para akong baliw.
Anyway, speaking of baliw, baliw ba ako o lumiliit ang boobs mo?
Baliw na siguro ako.
Sabi ni Johnny obsessed lang daw ako sa boobs dahil ayaw gumana ng akin.
Diyos ko, literal na may napasinghal
sa "mommy and me" group ko pagkasabi kong gumagamit din ako ng formula.
Bwisit.
Anyway, hindi ako susuko. Padededehin ko ang baby ko. Punyeta!
Anyway, miss ka na rin ni Marah.
Shit, sige na. Nandito na ang lactation lady.
Sige, tawagan mo ako.
- Hi. - Hi.
- Uy, nasa 'yo na ba... - Kailangan nating...
- Sorry. - Sorry. Ikaw na.
- Sorry. - Sige na. Ikaw ang tumawag, 'di ba?
Gusto ko lang ipaalala.
Sasama ka sa ospital bukas
at ipapaalala ko lang na 7:00 a.m. ang alis natin.
Sige, darating ako.
Ayos ka lang?
Oo, paalis na kami ni Johnny para sa pre-op appointment ko.
Kinakabahan ka ba?
Hindi, sa totoo lang, gusto ko nang matapos 'to.
- 'Di ko naman talaga gusto ang boobs ko. - Ano? Maganda ang boobs mo.
Ibig sabihin...
Okay rin naman 'yong bago,
sigurado.
Sorry. Hindi ako magaling dito.
Ayos lang.
Lahat naman tayo.
At ano 'tong bagong Tully na panay ang sorry?
Ito na ang bagong Tully, Kate.
Hindi na ako katulad ng dati.
Oo nga, mukhang lahat naman tayo.
Sorry.
Hindi, sorry.
Siguro nga magiging weird pa ang mga bagay-bagay ngayon.
Oo nga.
- Masaya akong bumalik ka sa buhay ko. - Ako rin.
'Di ko alam kung paano ko gagawin 'to kung wala ka.
Kahit matagal kong ginawa 'yon.
Alam ko.
Sorry.
Tama na ang pagso-sorry, okay?
Sige, sorry.
Sige, aalis na ako.
- Good luck mamaya. - Salamat. Kita tayo bukas?
Sige.
- Uy. - Uy, Mama.
Ano?
Wala.
Kung paano ka kumain ng cookies at gatas. Parang noong bata ka pa.
Ang sarap kasi.
Tahan na. Kaya natin 'to.
Tahan na. Tahan na, anak.
Pakikuha nga siya, Daddy?
Sige.
Hayan.
Patingin.
Hindi pa rin tumutulo ang gatas mo.
Ginagamit mo ba ang surrogate nipple para maka-latch siya?
Ginawa ko na ang lahat ng sinabi mo.
Iniinom ko 'yong herbal, tsaa,
at nagpa-pump kada dalawang oras.
'Di ko alam kung bakit 'di pa rin dumarami.
Kailan ba natin pag-uusapan ang pagtigil?
Pagtigil?
Oo, baka mas sumaya sina Kate at Marah
kung gagamit na lang tayo ng formula.
Hindi nakakatulong 'yan.
Kailangan ni Mommy ang suporta mo para magtagumpay.
'Wag kang mag-alala, hindi ako susuko. Kailangan 'to.
Mabuti naman, Mommy.
Tandaan mo, idinisenyo ang katawan mo para dito.
Pero 'di ka makakagawa ng gatas kung stressed ka.
Kailangan n'yong mag-bonding ng baby
at hayaan ang dede mong gawin ang trabaho nila.
- Okay. - 'Di 'yan gagana kung 'di mo hahayaan.
- Magkita tayo sa Miyerkules. - Okay. Salamat.
Miyerkules. 'Di na ako makapaghintay.
Alam mo kung ano'ng nakaka-stress? 'Yong pagbabayad ng 200 dolyar
sa taong bukambibig ang 'wag kang ma-stress.
- Sulit ang bayad kung gumagana. - Kaso hindi nga gumagana.
Gagana 'yan. Kung magsisikap ako, kakayanin ko 'to. Alam ko 'yon.
Narinig mo siya. Natural ang pagpapasuso.
Kung natural nga, bakit kailangan pa natin siya?
Dahil may mali sa akin at kailangan 'yong ayusin.
Walang mali sa 'yo.
Okay? Siya ang mali, pinararamdam niyang nagkukulang ka, kahit hindi.
Isa pa, nakakapangilabot ang pagtawag niya sa akin ng Daddy.
Kasi 'yon ang gusto nating itawag sa atin ni Marah.
- Sinabi niya 'yon noong simula. - Alam ko. Inaalala lang kita.
Ayos lang ako.
Kapag gumagana na ang boobs ko, tatambay ako sa sunroom
kasama ang aking magandang baby na nakasuot ng diaper
at nakakanlong sa aking dibdib, payapang sumuso,
habang nagbabasa ako at nagpapaaraw.
Wala tayong sunroom.
Dapat magkaro'n tayo dahil 'yon ang pangarap ko, hindi ang impyernong 'to.
- Puwede? Aray! - Ayos na.
- Ako na. - Okay.
- Saan ka pupunta? - Mamamasyal.
Kasama si Marah para mag-de-stress at mag-bonding at mag-relax.
Sige. 'Wag kang magmadali.
Diyos ko! Danny! Bakit nandito ka sa bahay ko?
Bakit ka nasa bahay mo? Akala ko nasa Antarctica ka.
Hindi ka pa rin dapat nagkakalat ng sitsirya sa sofa ko.
Dumating ang mga kaibigan ni Celeste, at kailangan ko ng katahimikan.
- Iyon lang. - Sa sala ko?
Binigay mo sa akin ang susi mo.
- Sabi mo alagaan ko 'to. - Para diligan ang halaman.
- Na ginawa ko. Ang lalago nga nila. - Okay.
Pwede ka nang dumilat, gago.
Sige.
Awkward 'to, pero sabihin na natin ang dapat sabihin.
Boobs lang 'yon.
- 'Di natin kailangang... - Nakita ko na 'yan dati.
Oo, 20 taon na 'yon, kaya... Pero, alam mo...
- Ano'ng pinalalabas mo? - Ano? Wala.
Hindi nagbago ang suso ko. Magaganda pa rin sila.
Oo nga. Nakakagulat, pero hindi pa lawlaw.
Nakakagulat?
Ano? Maganda nga 'yon, 'di ba?
Kasi...
Umalis ka na, please. Tapos na ang party. Bumalik ka na sa penthouse mo.
Baka may durog na sitsirya sa pagitan ng mga kutson...
- Umalis ka na lang. - Okay.
Buti nandito ka na.
Magkwentuhan tayo.
Sige.
Masaya kami sa resulta ng chemo.
Pagkatapos ng unilateral mastectomy at radiation,
pwede ka nang lagyan ng suso sa loob ng anim na buwan.
May tanong ka ba?
Wala po, gusto ko na lang matapos 'to.
Hindi naman mahalaga sa akin ang suso ko.
Totoo, gusto ko na lang umabante. The breast is yet to come, 'di ba?
Kumusta ka pagkatapos ng chemo?
Ah, mahirap nga 'yong chemo.
Alam mo na, para akong nag-menopause sa hot flashes at mood swings,
pero magana na akong kumain, 'di na masakit ang anit ko.
Hindi na ako madaling nagkakapasa,
at 'di na tinitibi at nagtatae.
Kaya maayos naman.
Kumusta naman kayo? Nahihirapan ka pa rin ba sa sex?
Medyo.
Karaniwan lang ang lahat ng 'to.
Wala na ang dating normal, pero magkakaroon ka ng bagong normal.
- Ayos. - Babalik din ang gana mo sa kama.
Pero sa ngayon, tumutok ka sa nalalapit mong operasyon.
Nakakalungkot ang mawalan ng suso.
Natural lang na makaramdam ng lungkot,
pero tuloy ang buhay pagkatapos nito. Maniwala kang kakayanin mo.
Sa totoo lang, gusto ko lang matapos 'to.
Hindi rin naman 'to espesyal kahit noon.
Kaya...
- Ayos. - Sige.
- Hindi 'ata kasya 'to. - Kaya nga.
- Parang 'di ako makakapag-bra rito. - Kaya nga.
Uy, kumusta?
- Tingnan mo! - Grabe!
'Wag kang mag-alala, halata kong gusto ka niya.
- Talaga? - Oo. Oo naman.
- Okay. - Makinig kayo, thespians.
Binigyan kayo ng Diyos ng isang mukha. Magsuot na kayo ng iba.
Pina-paraphrase ko.
Hamlet 'yon.
Isuot na ang costumes para sa rehearsal. Bilis.
Good night!
As sweet repose and rest come to thy heart as that within my breast.
Oh, will thou leave me so unsatisfied.
What satisfaction canst thou have tonight?
The exchange for thy love's faithful vow for mine.
Teka. Diyos ko, sandali lang.
Tama ang mga salitang 'yon,
pero subukan kaya natin ulit,
'yong may buhay naman.
Ang pag-arte ay hindi lang pagbigkas ng diyalogo.
Ito ay pagbibigay-buhay
sa diwa at damdamin ng mga karakter.
'Wag n'yong bastang sabihin ang mga salita ni Shakespeare. Damhin n'yo.
In love ka sa kanya, Coop.
Pero hindi, Mr. Waverly.
Pero kapag nasa stage ka, oo.
Nagiging Romeo ka,
at si Tully si Juliet,
isang babaeng mahal na mahal mo
na sisirain mo ang anumang hadlang,
kahit sarili mong pamilya,
para lang marinig ang boses niya.
Magsasalita siya.
"O, speak again, bright angel."
"For thou art as glorious to this night, being over my head,
as is a winged messenger of heaven
unto the white, upturned, wondering eyes of mortals
that fall back in gaze upon him
as he bestrides the lazy-puffing clouds
and sails upon the bosom of the air."
O Romeo, Romeo! Wherefore art thou Romeo?
Deny thy father and refuse thy name.
Or, if thou wilt not, be but sworn my love,
and I will no longer be a Capulet.
Ayos!
- Nakita mo 'yon, Coop? - Oo.
Gano'n dapat.
Magaling, Tully.
Okay. Pahinga muna tayo.
- Ramdam mo na ba? - Ayos!
Ramdam mo na?
Ang galing mo talaga, Tull.
Salamat. Damang-dama ko kanina.
- Oo. Natural ka talagang umarte. - Salamat.
Magaling siya.
Magliligpit lang ako ng props.
- Kailangan mo ng tulong? - Hindi na.
Kukunin ko lang 'tong kopita.
Sige.
- Okay. - Okay.
Kaya mo 'to, kalmado lang, relax.
Kunin lang ang...
- Naku. Ako na, miss. - Salamat.
Ikaw pala 'yan.
Theo, hi. Kumusta?
Kumusta na?
Heto, single.
Ah, single ka pa... Este...
Oo, single pa rin.
Ayos. Sobra. Ibig kong sabihin, pwede mong gawin ang gusto mo.
Malaya ka. Walang iniisip.
So kumusta na ang, alam mo na...
Kumusta ang lahat?
Ah, ang natitira kong bayag?
Ayos lang, salamat sa pagtatanong.
Ayos. Este, hindi ayos 'yon,
pero mabuti at ayos ang bayag mo,
'yong natitira,
'yong nandiyan pa rin.
Sabi nila 'di raw kailangan ng dalawa. Ekstra lang 'yong isa, alam mo 'yon?
Para lang pantay siya.
Tatandaan ko 'yan sa susunod na magtatapat ako sa ka-date ko.
Sige, Theo, masaya ako na ayos ka na.
Nag-alala kasi ako
na baka nagtanim ka na ng galit sa akin,
kung nasaan ka man.
Pero nakaraan na ang lahat ng 'yon, 'di ba?
- Sobrang tagal na, may makakaalala pa ba? - Ako.
May anak ka na pala.
Oo, ang baby ko, si Marah.
Marah, kaibigan ko, si Theo.
Kumusta, Marah.
Pinakasalan mo raw si Johnny.
Nagkatuluyan pala kayo.
Masaya ako para sa 'yo.
Sige...
- Mukhang pagod ka pa rin. - Talaga?
- Oo. - Katie Katie!
Kate!
Hulaan mo kung sino'ng sorpresang dumating.
Ayos.
Mahilig kami sa sorpresa.
Oo nga, 'yan ang...
- Halika rito. - Uy, kakatulog niya lang.
Ibababa ko na muna siya.
Alam ko ang pakiramdam ng bagong ina.
Sobrang abala at pagod.
Kung 'di biglang dumarating ang nanay ko noon,
'di na ako magkakaoras para sa kanya.
Totoo. Lalo 'pag dalawa na 'yan, Kate.
Magkaiba ang iskedyul ng pagtulog nina Luca at Mia. Nakakabaliw.
Buong araw at gabing nagpapasuso si Julia.
Para na raw siyang babaeng dairy farm.
Alam ko ang pakiramdam niya.
Bakit may pump? 'Di ka naman nagtatrabaho.
Pamparami ng gatas.
Hirap ka bang magparami? Kailangan mo ng lactation consultant?
Hindi. May...
Hindi kasi nagkaproblema si Julia noon.
Umaapaw pa nga, pero may kilala kaming magagaling.
- Astig. Ayos na kami. - Kalokohang trabaho 'yon.
Lactation consultant? Pwede namang mag-formula.
Maganda nga 'yon. Kumpleto sa sustansyang kailangan nila.
Ang formula ay parang white bread at hotdog sa bata.
- Pinakain kita ng white bread at hotdog. - 30 years ago 'yon.
Dekada '90 na. Breast is best. Alam na natin 'yan.
Kalokohan. Ayos lang ang formula sa akin.
Tama! Pwede naman kasi 'yon.
At isasalba no'n ang relasyon n'yo.
Isa pa, para lang sa asawa mo ang suso mo.
Ew! Ma!
- Aba... - Para sa baby 'yan.
At bilang asawa, ayos lang sa akin 'yon. Hindi problema sa 'kin.
Uy, gusto mo ng gatas ni Julia?
Marami kaming nakatambak sa freezer.
Uy, sino'ng gusto ng meryenda? May cookies tayo.
At may gatas, 'yong nabibili sa grocery.
Alam mo, baka kulang ka sa sustansya. Kumakain ka ng maraming cookies?
Walang iba kundi cookies, araw-gabi, gustong-gusto naming pareho.
Cookie, cookie, cookie.
Sinubukan kong bigyan si Marah, pero ayaw niya.
Napakadelikadong pakainin ang gano'n kaliit na bata.
Ma, nagbibiro lang siya.
Hindi naman nakakatawa 'yon.
- Sorry. - May dahilan kaya mukhang kayong pagod.
'Yong eye bags ni Kate.
Kung bibigyan mo ng formula si Marah, baka makatulog ka pa.
Alam mo? Kailangan ko nang mag-pump.
Kaya gagawin ko na 'yon.
Aba, marunong siyang kumatok.
Tama. Gusto kong
humingi ng tawad sa nangyari.
Ayos lang 'yon.
Binigyan nga naman kita ng susi, pero maganda ring humihingi ka ng tawad.
- Napaka-thoughtful. - Oo naman.
Naisip ko rin na baka nalaglag ang cellphone ko sa sofa mo.
Okay.
Bakit 'di mo sinabing nakabalik ka na?
Galit ka ba sa akin?
Siyempre hindi.
Na-busy lang talaga ako. May...
May nangyayari kasi kay Kate.
Ah.
Nagkabati na kayo ni Kate.
Kaya pala hindi mo na kailangan ang matandang Dan the Sports Man.
Ano? Hindi. Hindi ganoon 'yon.
Parang gano'n ang dating, eh.
Teka.
Galit ka ba?
Hindi. Mahirap sigurong maglakad nang sampung hakbang papunta sa pinto ko.
Wow, galit ka nga.
Hindi ako galit, Tully.
Hindi kesyo madalas tayong magkasama noong wala si Kate,
at dahil nandyan na siya, 'di mo sinabing nakabalik ka na, ay galit ako.
- Sigurado ka? Mukha kang galit. - Hindi.
Baka nasaktan, pero galit?
Ang sweet naman, Danny.
Pero nakakainis din kasi 'di na tayo 12 anyos.
Sorry na. Okay? Tama ka. Para akong baliw.
Sorry, 'di ko sinabing nakabalik na ako.
Siguro kasi
umiiwas lang ako sa mga tao.
May...
May nangyayari kasi kay Kate.
Matindi.
Ano 'yon, Tully?
- Uy, Tully. Nandito ba ang boyfriend ko? - Uy, nakita ko na.
Sorry kung ginawa niyang taguan ang bahay mo.
Naku, hiyang-hiya siyang nakita niya ang boobs mo.
Sabi ko, "Ano ka ba. Nakakatawa nga."
Oo, nakakatawa nga.
Gusto mong pumunta sa bahay? Inom tayo?
Ikwento mo ang Antarctica.
Naku, magkikita pa kami ni Kate. Sa susunod na lang?
Sige. Sabihan mo kami.
- Talaga? 'Di nga. - Oo. Seryoso. Totoo 'yon.
Surprise!
Diyos ko! Tinakot mo ako.
Ano 'to?
"Boob voyage" party para sa ating dalawa.
Manonood sina Johnny at Marah ng sine para makapag-bonding tayo.
- Talaga? - Kailangan mo 'to.
Enjoy. 'Wag mo siyang tuturuan ng masama.
At ngayon ang pangunahing putahe.
Ta-da!
O dapat ba ta-ta!
Baliw ka talaga! Ay, hindi ako pwede. Ooperahan ako bukas.
Ako ang bahala sa 'yo.
Sparkling cider 'to.
Ah, 'yon naman pala, sige.
Sige.
Salamat sa mammaries.
Gusto mong maupo rito?
Kanina ko pa gustong gawin 'to.
- Halika rito. - Okay.
Inilagay ko lang 'yan para sa emergency.
Baka mabahing ako.
'Di mo kailangang gawin 'to. Perpekto ka na.
- Talaga? - Oo.
Naku...
Diyos ko po.
Ah! Diyos ko po. Diyos ko!
- Naku. - Ayos lang.
- Maririnig nila. - Diyos ko po.
- May nangyari kasing nakakaloka. - Oo nga.
Sinabi mo pa.
- Sorry. - Ayos lang.
Alam kong ayaw mong may makaalam tungkol sa atin.
Oo, dahil pinag-uusapan ng lahat ang lahat ng tao sa school na 'to,
nakakainis.
Isa pa, kakahiwalay lang namin ni Jesse, sobrang selosa at maldita no'n.
Ayokong mabulabog 'to. Napakaespesyal nito.
Para sa atin.
At ang sexy mong tingnan mula sa malayo
habang may sikreto tayong relasyon.
Oo nga, tama ka.
Ngayon lang ako nagkagusto nang ganito.
Ako rin.
Maaalala ko ang halik na 'yon habambuhay.
Coop.
Grabe, Tull, na-miss kita. Hindi ko 'to magagawa kasama ng iba.
Na-miss din kita.
- Gaano katagal tayong uupo? - Hanggang matuyo.
Ano ka ba. Ayaw mo ba ng alaala ng dede mo habambuhay?
Para lagi kang mamamasyal sa mammary lane.
Mga gago sila.
Gago ang dede mo?
Napakaliit nila noong high school, eh gusto ko ng malaki.
Tapos lumaki noong kolehiyo kung kailan tumatakbo na ako.
Saka ko nalaman na problema pala ang dede.
Tapos ayaw nilang padedehin si Marah, kahit anong pilit ko.
At ngayon, tinatangka na nila akong patayin.
Hindi ka mamamatay.
Hindi natin alam.
Ang five-year survival rate para sa inflammatory breast cancer ay 41%.
Malalampasan mo 'yon.
Gagaling ka.
Ooperahan ka, magpapa-radiation,
tapos gagaling ka na. At magkakaroon ka ng bagong boobs.
Wala akong pakialam sa boobs.
Alam mo, kakaiba nga.
Sinasabi ng lahat na malulungkot ako
'pag nawala ang dede ko, pero...
hindi.
Siguro kung katulad ng sa 'yo ang dede ko.
Ano? Pangarap ko ang dede mo noon pa.
Ano? Perfect nga 'yang sa 'yo.
- Sa 'yo kaya. - Malaki at nakatayo ang sa 'yo.
Ini-imagine ko lagi na mas maliit ang boobs ko.
Kung size A ako sa halip na D, magiging ibang tao kaya ako?
Hindi ba ako magiging matagumpay? O mas matagumpay ba ako?
Hindi ba magkakauka ang balikat ko
dahil sa strap ng bra?
Tingin mo magiging ibang tao ako?
Pagkatapos.
Hindi.
Higit ka pa sa magandang suso, Mularkey.
Alisin na natin?
Sige.
'Di kami makakasagot. Tatawag kami 'pag dalawang taon na si Marah.
Natanggap ko ang message mo. Sorry, natagalan akong sumagot.
Nakakainis, 'di na tayo nagpanagpo.
Grabe, napansin mo ang boobs ko.
Mas maliit nga.
Sabi ng kung sinong bossing, nakakabahala
at masyadong 'di seryoso ang boobs ko.
Kaya pinagsuot nila ako ng minimizer bra.
Para namang mas mataas ang IQ 'pag mas maliit ang boobs.
Kalokohan 'yon, at masakit.
'Di ako makahinga,
pero bago lang ako rito kaya 'di pa ako pwedeng magreklamo.
Pero maniwala ka, gagawin ko 'yon. Palalayain ko ang suso ko.
Mali bang lumipat ako sa New York?
Bakit may jet-lag pa rin ako? Halos isang buwan na.
At, alam mo, beh, 'yong sa pagpapasuso...
Pansin kong sobrang stressed ka na,
at, beh, sinasabi ko sa 'yo,
okay lang na bitawan ang pangarap.
Alam kong pangarap mong
maupo sa sunroom, habang nagbabasa at pinapadede ang anak mo,
blah, blah, blah. 'Wag mong pahirapan ang sarili mo.
Mahirap na ngang maging magulang, kokonsensyahin mo pa ang sarili mo.
'Yon ang sabi nila.
Kaunting payo lang.
Okay, tapos na ang sculptures.
Oras na para magbigay-pugay sa dede mo.
Handa ka na? Dumilat ka na.
Ayos ka lang?
Ang ganda pala.
Ngayon ko lang naisip.
Saan ka galing?
- Wala. - Wala?
Malandi ka.
Sorry. Kumusta?
Masarap.
- Talaga? - Oo, kasi...
Naghahalikan kami, tapos hinipuan niya ako,
nakakandong ako sa kanya at gumagalaw ako.
Okay.
Tapos para akong nag-seizure, pero magandang klase ng seizure.
Baka orgasm 'yon, Katie bear.
- Ay. - Oo.
Wow.
Uy, Coop, kasama mo si Mularkey kanina sa loob?
Naku, asa naman. 'Di ba?
Seryoso?
Sige.
- Kumusta. - Hello ulit.
Ayos talaga ang tiyempo ko. Sorry.
Para lang malinaw, pangalawang ligo ko na 'to.
Malay mo ba.
May kailangan ka ba?
Oo.
Kanina kasi,
parang may gusto kang sabihin.
Gusto ko lang...
- May cancer si Kate. - Ano?
Diyos ko.
Naku. Shit.
Sorry.
Anong stage na siya?
Stage 3 na.
Inflammatory breast cancer daw.
Sobrang bihira at agresibo raw no'n.
Madalas ma-misdiagnose dahil hindi siya karaniwang breast cancer.
Natatakot ako, baka mamatay siya.
At 'di ko pwedeng ipakita 'yon sa kanya
dahil ako dapat ang naniniwala sa imposible.
Sige.
Kaya...
'yon ang balita.
Sorry kung 'di kita natawagan pagdating ko.
Hindi. Uy... 'Di ko alam kung ano'ng plano mo ngayon,
pero nasa yoga retreat si Celeste.
At ilang buwan ko nang pinag-iinitan ang wine closet mo.
Ano kaya kung magbukas tayo ng bote,
manood ng pangit na horror film, okay?
Nahiram ko na ang Son of Devil Boy 2,
makalipas ang 20 taon.
Diyos ko, oo. Sige.
- Okay? - Sige. Magbibihis lang ako.
Magbukas ka ng red wine, pero 'wag 'yong Petrus.
Para sa espesyal na okasyon 'yon.
Okay.
Salamat.
- Uy. - Uy.
Gusto mo ng kasama?
Oo.
Salamat.
Uy! Ano'ng ginagawa mo?
- Ikaw ang nauna. - 'Di kita binato.
I love you, Ma.
I love you too, anak.
Kaya mo 'to, beh. Dito lang kami hanggang magising ka.
Heto na.
Salamat sa mammaries.
Ayos lang siya, 'nak.
MAKALIPAS ANG SAMPUNG TAON
Napakabait mo. Sige, mag-usap tayo mamaya.
Malapit na. Kumusta ang pakiramdam mo?
Mas maayos kung sisipot ang bride.
Magsisimula na tayo maya-maya.
Sandali.
Kaunti na lang.
'Di naman kayo makakapagsimula nang wala ako.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Ivee Jade Tanedo