Cześć.
- Co tak długo? - Byłam na Antarktydzie.
Normalna wymówka.
Lubię spektakularne wejścia.
Jak coś, wyglądam jak przeżuty flak,
bo mam zapalnego raka piersi,
czyli najbardziej agresywną odmianę.
Szczęściara ze mnie.
Kate.
Jak ty sobie z tym radzisz?
Cały czas w centrum uwagi.
To wyczerpujące.
Wszyscy nade mną skaczą, obchodzą się ze mną jak z jajkiem.
Martwią się o mnie,
a ja nie mogę im powiedzieć...
że się boję,
bo wtedy nie byłabym odważna i inspirująca.
Kochają cię.
Tak.
To jest najgorsze.
Nie chcę przegiąć,
ale może spróbujesz
bycia dupkiem?
Ja tak robię.
Jestem do tego stopnia suką, że gdybym nagle umarła,
nikt by nie płakał.
Spytaliby tylko: „Spoko. Kiedy?”.
Drut mi się wbija.
Ładny.
Do twarzy ci w nim.
Chyba robiłam go dla ciebie.
Hej, Coop. Jak minął weekend?
Podoba ci się moja bluzka?
Takie tam pierwsze lepsze z szafy.
No nie wiem, czy tak ekstra.
Hej, Coop.
Cześć.
Kurczę, dzień dobry.
Przepraszam.
Nie przepraszaj. Podoba mi się.
Wiem, posucha.
Przykro mi, że utknęliśmy na seksualnej pustyni.
To przez chemię.
Rozumiem.
Chemię już skończyłam.
Wiem. Lekarz mówił, że to trochę potrwa.
Ale czuję się dużo lepiej.
Serio?
Dobra. No to...
Powinniśmy spróbować...
Jeśli chcesz.
Oczywiście. Pewnie. Jeśli nie masz nic przeciwko.
- Nie chcę, żebyś czuła się... - Kurwa, pocałuj mnie.
- Przestań. - Przepraszam.
- W porządku? Coś cię zabolało? - Nie chcę, żebyś...
Żebyś patrzył.
- Wysypka jest okropna. - Wcale nie.
Jest. Czekam, aż się tego pozbędę.
Nie mogę się doczekać operacji.
No cóż.
Wyglądasz pięknie.
Słowa pocieszenia dla kogoś,
kto jest łysy i ma wysypkę.
Przepraszam.
Możemy kontynuować, tylko cycków nie ruszaj.
Jasne. Jeśli chcesz.
Chcesz?
Twoja decyzja.
Wiesz co, zapomnij o tym.
Jedźmy do lekarza.
Tak.
Wskoczę pod prysznic. Chcesz iść pierwsza?
Nie. To pewnie chwilę zajmie.
No dobrze.
Kocham cię, Mularkey.
Jesteś piękna.
Wiesz co?
Co?
Najlepszy seks jest przed nami.
Pewnie.
Już dobrze, kochanie.
„Trzymaj dziecko w ten sposób, aż chwyci sutek”.
- Próbuję. To na nic. - „Zacznie ssać”.
Nie ssie.
„Matka i dziecko muszą się odprężyć”.
- Jest odprężona? - „Nie zmieniaj kąta”.
To już czwarty kąt.
Nie wiem, co mam jeszcze zrobić.
Pomóż mi.
Pomagam, ale spójrz prawdzie w oczy.
Nie zaczynaj.
- Jest głodna. - Dlatego ją karmię.
- Je z butelki. - I nie umie z piersi.
- Będzie wam lepiej... - Nie poddam się!
Będę karmić dziecko piersią! To piękny i naturalny proces!
- Nie musimy się karać! - My?
- Weź ją, muszę odciągnąć. - Nie musisz.
Muszę, żeby podkręcić laktację.
Już dobrze.
Kiedyś ci urosną, a na razie...
Kurczę, cycu.
To drobne ulepszenie.
Jedni malują usta na czerwono,
drudzy wydłużają rzęsy mascarą.
- Mówił coś o twoich piersiach? - Nie, tylko sprawdzam.
Możesz okazać trochę wsparcia?
Daję ci go więcej niż chusteczki.
Posłuchaj.
Daj, poprawię, bo jest nierówno.
- Trochę wyjmę. - Byle nie za dużo.
Mają wyglądać realistycznie.
Nie musisz tego robić dla niego.
Wiem.
Robię to dla siebie.
Pocałunek był super.
Poczułam się jak kobieta i chcę wyglądać jak kobieta.
Fajnie, że ci się podobało.
Mało powiedziane.
Było nieziemsko.
Wciąż się nie otrząsnęłam.
Najdziwniejsze jest to, że nie zauważałam Coopa.
To nie była moja liga.
Był obcym przystojniakiem,
który z każdym się wita.
Nie mogę uwierzyć, że największe ciacho w szkole
jest mną zainteresowane.
To on ma szczęście.
Serio, spójrz na siebie.
Nie wiesz, jaka z ciebie laska.
Dzięki, Tull. Od razu czuję się ładniejsza.
Chodź.
Idziemy.
Czuję się jak krowa powoli dojona na śmierć.
Od tej głupiej dojarki mam obolałe wymiona.
Ile odciągnęłaś?
- Prawie 60 ml. - Tylko?
Znaczy się, to super!
Liczy się każda kropla. To płynne złoto. Samo zdrowie.
Tak słyszałem.
Włożyłam mleko do lodówki,
rano będzie cała butelka.
Gdzie zioła od doradczyni laktacyjnej?
Nie wiem.
Mam je brać co dwie godziny. Cholera.
- Tak sobie myślę... - Tully leci.
Dajcie nam znać.
Cały dzień będą umiarkowane temperatury.
Właściciel mówił, że jak nie zdejmiemy anteny,
sam to zrobi i wystawi nam rachunek.
Mówiłeś, że jest potrzebna? Inaczej nie obejrzę Tully.
Burmistrz Koch twierdzi,
że policja zapewnia dodatkową ochronę...
Coś zmieniła, nie?
Może fryzurę.
Ma jakby mniejsze cycki.
Co? Oszalałaś. Raczej większe.
Nie, wydają się większe
przez bluzkę i dziwny kąt od dołu,
ale są mniejsze, przysięgam.
Jak mogą być większe, ale mniejsze?
- Zaufaj mi. Znam jej piersi. - Mów.
Nie tak. Nie widzisz?
Co najmniej dwa rozmiary mniejsze.
Masz obsesję na punkcie cycków.
O niczym innym nie myślisz.
...rozpoczynają rozmowy. Oddaję głos do studia.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Tully, świetny reportaż! Ekstra!
„Na żywo z Nowego Jorku. Tully Hart, wiadomości!”
Jestem z ciebie dumna.
Nie do wiary.
Jesteś taka dzielna, że wyjechałaś. Mimo że tęsknię jak szalona.
A właśnie. Oszalałam czy cycki ci się skurczyły?
Pewnie oszalałam.
Ponoć mam obsesję na punkcie piersi, bo moje nie działają.
Boże. Jedna z matek z mojej grupy
aż się zapowietrzyła, jak mówiłam, że podaję modyfikowane.
Koszmar.
Nie poddam się. Będę karmić dziecko piersią, do cholery.
Marah też za tobą tęskni.
Kończę. Przyszła babka od laktacji.
Zadzwoń.
- Cześć. - Cześć.
- Masz... - Miałyśmy...
- Sorki. - Mów.
- Przepraszam. - To ty zadzwoniłaś.
Chciałam pogadać.
Jutro idziemy do szpitala.
Wiesz, że musimy wyjść o siódmej?
Tak, przyjadę.
Wszystko gra?
Właśnie idziemy na wizytę przedoperacyjną.
Denerwujesz się?
Nie mogę się doczekać, aż będzie po wszystkim.
- Nigdy nie lubiłam swoich cycków. - Co? Masz świetne cycki.
Znaczy...
Nowe też będą super,
jestem pewna.
Przepraszam. Nie umiem pocieszać.
Nie szkodzi.
Ja też nie.
Co ty teraz masz z tym przepraszaniem?
Jestem nową Tully.
Zmieniłam się.
Obie się zmieniłyśmy.
Przepraszam.
To ja przepraszam.
Przez jakiś czas pewnie będzie niezręcznie.
Tak.
- Cieszę się, że wróciłaś do mojego życia. - Ja też.
Nie wyobrażam sobie tego bez ciebie.
Choć sobie wyobrażałam.
Wiem.
Przepraszam.
Koniec z przeprosinami.
Dobra, przepraszam.
Muszę kończyć.
- Powodzenia. - Dzięki. Do jutra?
Pewnie.
- Hej. - Hej, mamo.
Co?
Nic.
Jak byłaś mała, wcinałaś tak ciastka i mleko.
Bo to jest pycha.
Wszystko będzie dobrze.
Już dobrze, słonko.
Tatuś ją weźmie.
Jasne.
I już.
Zobaczmy.
Mleko nadal nie schodzi.
Używałaś nakładki?
Zrobiłam wszystko, co kazałaś.
Biorę zioła, piję herbatki,
odciągam co dwie godziny.
Nie wiem, czemu nie leci.
Kiedy powinniśmy odpuścić?
Odpuścić?
Może Kate i Marah będą szczęśliwsze, jak przejdziemy na mleko w proszku.
Tatuś nie pomaga.
Mama potrzebuje tatusia wsparcia, jeśli ma się jej udać.
Bez obaw, nie poddam się. Nie mogę.
Brawo.
Pamiętaj, że twoje ciało zostało do tego stworzone.
Ale ze stresu mleka nie będzie.
Stwórz z dzieckiem więź.
Niech piersi robią swoje.
- Dobrze. - Musisz im pozwolić.
- Do zobaczenia w środę. - Dziękuję.
Nie mogę się doczekać.
Wiesz, co mnie odstresuje? Niepłacenie 200 dolców
za stresowanie cię zakazem stresu.
- Będzie warto, jak się uda. - Nie udaje się.
Uda się, jeśli się postaram. Wiem to.
Słyszałeś. To najbardziej naturalna rzecz.
To po co nam ona?
Bo coś jest ze mną nie tak i potrzebuję pomocy.
Wszystko z tobą dobrze.
To przez nią myślisz, że coś jest z tobą nie tak. To bzdura.
A słowo „tatuś” w jej ustach brzmi okropnie.
Używa słów, jakich ma używać Marah.
- Tłumaczyła. - Wiem. Martwię się o ciebie.
Dam radę.
Jak cycki mi zaczną działać, położę się na werandzie
z córeczką w ślicznej pieluszce.
Będzie spokojnie ssać moją pierś,
a ja poczytam książkę w promieniach słońca.
Nie mamy werandy.
No to ją zbuduj, bo nie tak to sobie wyobraziłam.
- Pomóż. Boli! - Już.
- Mam. - Dobra.
- Dokąd idziesz? - Na spacer.
Z Marah, żeby się odstresować, odprężyć i stworzyć więź z dzieckiem.
No dobrze.
Nie spiesz się.
Boże! Danny, co robisz w moim mieszkaniu?
A ty? Myślałem, że jesteś na Antarktydzie.
To nie wyjaśnia, dlaczego brudzisz mi kanapę.
Celeste zaprosiła koleżanki, musiałem odpocząć.
- I tyle. - W moim domu?
Dałaś mi klucz.
- Kazałaś mi się nim zająć. - Roślinami.
- No i wszystkie żyją. - Dobra.
Możesz otworzyć oczy.
No dobrze.
Niezręcznie, ale karty na stół. Widziałem twoje cycki.
- Nie musimy... - Żadna nowość.
Choć to było 20 lat temu, więc...
Co sugerujesz?
Co? Nic.
Moje piersi się nie zmieniły. Są tak samo piękne.
Zgadzam się. Są zadziwiająco jędrne i kształtne.
Zadziwiająco?
No co? To chyba dobrze?
Bo...
Wyjdź. Koniec imprezy. Wracaj do siebie.
Mogłem trochę nakruszyć.
- Wyjdź. - Dobra.
Dobrze, że wróciłaś.
Musimy się spotkać.
No dobrze.
Jesteśmy zadowoleni z wyników chemii.
Po jednostronnej mastektomii i radioterapii
zaczekasz góra rok na rekonstrukcję.
Jakieś pytania?
Nie. Chcę to już mieć za sobą.
Nigdy nie byłam do nich przywiązana.
Jestem gotowa. Najlepsze jeszcze przed piersiami.
Jak się czujesz po chemii?
Było ciężko.
To jak wczesna menopauza. Uderzenia gorąca i huśtawka nastroju.
Ale wrócił mi apetyt i włosy przestały mnie boleć.
Nie mam już siniaków od byle czego
i skończyła się karuzela zatwardzenia i biegunki.
To dobre wieści.
Nadal występują trudności w życiu seksualnym?
Tak, trochę.
To powszechne.
Wszystko się zmieniło, trzeba się odnaleźć na nowo.
- Świetnie. - Intymność powróci.
Na razie skup się na operacji.
Utrata piersi wywołuje emocje.
Proces żałoby to normalna sprawa.
Ale życie trwa.
Pamiętaj, że to minie.
Chciałabym to już mieć za sobą.
Nie były jakieś wyjątkowe.
No.
- Super. - Tak.
- Nie pasuje. - Wiem, co masz na myśli.
- Stanika nie założę. - Wiem, co masz na myśli.
Hej, jak leci?
- No proszę. - Boże.
Spokojnie, leci na ciebie.
- Naprawdę? - Tak. Pewnie.
- Dobra. - Uwaga, aktorzy.
Bóg dał wam jedną twarz. Czas wdziać kolejną.
Parafrazuję.
Hamlet.
Włóżcie kostiumy na próbę. Dalej.
Dobranoc!
Bądź zdrów i zaśnij z tak błogim spokojem, jaki, z twej łaski, czuję w sercu mojem.
Mam odejść niezaspokojony?
Jakiegoż więcej chcesz zaspokojenia?
Zamiany twoich zapewnień za moje.
Boże, przestańcie.
Kwestie się zgadzają,
ale spróbujmy jeszcze raz,
tylko z życiem.
Aktorstwo to nie tylko recytacja.
Trzeba ożywić ducha,
emocje bohaterów.
Nie wypowiadajcie słów Szekspira. Poczujcie je, bądźcie nimi.
Kochasz ją, Coop.
No właśnie nie kocham.
Na scenie kochasz.
Stajesz się Romeem,
a Tully staje się Julią,
dziewczyną, którą kochasz do szaleństwa.
Pokonasz każdą przeszkodę,
zniszczysz własną rodzinę,
tylko po to, by rozkoszować się jej głosem.
Odzywa się.
„O! Mów, mów dalej, uroczy aniele!
Bo ty mi w noc tę tak wspaniale świecisz.
Jak lotny goniec niebios
rozwartemu od podziwienia oku śmiertelników,
które się wlepia w niego, aby patrzeć, jak on po ciężkich chmurach się przesuwa
i po powietrznej żegluje przestrzeni”.
Romeo! Czemuż ty jesteś Romeo?
Wyrzecz się rodu, rzuć tę nazwę!
Lub przysiąż wiernym być mojej miłości, a przestanę być z krwi Kapuletów.
Tak!
- Widzisz, Coop? - Tak.
Tak jest!
Świetna robota, Tully.
No dobrze. Przerwa.
- Czujesz to? - Tak.
Widzisz?
Byłaś świetna.
Dzięki. Naprawdę to poczułam.
- Jesteś urodzoną artystką. - Dzięki.
Dobry jest.
Odniosę rekwizyty.
- Pomóc ci? - Nie.
Wezmę kielich.
Jasne.
Dasz radę. Odpręż się.
Po prostu...
- Pomogę pani. - Dziękuję.
To ty.
Theo, cześć. Jak się masz?
Jak życie?
Samotne.
Nadal jesteś... Znaczy...
Nadal jestem singlem.
Super. Świat stoi przed tobą otworem.
Jesteś wolny. Nic cię nie trzyma.
No to ten...
Jak leci?
Z pozostałym jądrem?
Dobrze, dzięki, że pytasz.
Świetnie. Znaczy,
dobrze, że drugie jądro ma się dobrze,
to pozostałe.
Które ci zostało.
Mówią, że jedno wystarczy. Drugie jest zapasowe.
Chodzi o symetrię.
Przypomnę to sobie, mówiąc kolejnej partnerce.
Cieszę się, że wszystko gra.
Trochę się martwiłam,
że gdzieś tam siedzisz i chowasz urazę.
Gdzieś daleko.
Co było, to było, nie?
- Kto w ogóle pamięta? - Ja pamiętam.
Masz dziecko.
Tak, to moja córeczka, Marah.
Marah, to mój dawny znajomy Theo.
Cześć, Marah.
Wyszłaś za Johnny’ego.
Wszystko ci się ułożyło.
Cieszę się, Kate.
No dobra.
- Wyglądasz na zmęczonego. - Tak?
- Tak. - Katie!
Kate!
Zgadnij, kto nas odwiedził.
Fantastycznie.
Uwielbiamy niespodzianki.
No.
- Chodź. - Dopiero zasnęła.
Położę ją.
Wiem, jak to jest, zostać matką.
Ciągle obowiązki i zmęczenie.
Gdyby moja matka nie wpadała bez zapowiedzi dwa razy w tygodniu,
nie miałabym dla niej czasu.
No. Poczekaj na drugie.
Luca i Mia śpią w różnych godzinach. Totalny chaos.
Cały dzień wiszą na cycku.
Julia mówi, że czuje się jak dojna krowa.
Znam to uczucie.
Laktator? Przecież nie pracujesz.
Wspomaga laktację.
Masz problemy? Potrzebujesz doradczyni?
Nie.
Julia nie miała problemów.
Wręcz przeciwnie. Ale możemy kogoś polecić.
- Nie ma potrzeby. - Po co to komu?
Doradczyni? Jest mleko modyfikowane.
Wystarczy. Ma wszystko, czego potrzeba.
To jak karmienie dziecka chlebem i hot dogami.
- Czyli jadłeś chleb i hot dogi. - 30 lat temu.
Mamy lata 90. Pierś jest najlepsza. Teraz to wiemy.
Bzdura. Proszek się sprawdził.
Właśnie. Normalna rzecz.
Ocali wasze małżeństwo.
W końcu piersi są tylko dla męża.
Mamo!
- Cóż... - Są dla dziecka.
Jako mąż całkowicie to akceptuję.
Może Julia da ci trochę mleka?
Mamy go całą zamrażarkę.
Kto chce coś przekąsić? Mamy ciasteczka.
I mleko. Ze sklepu.
Może źle się odżywiasz. Jesz dużo ciastek?
Same ciastka, dzień i noc. Kochamy ciasteczka.
Ciasteczko.
Marah też dawaliśmy, ale nie chciała.
Niemowlętom nie podaje się stałych pokarmów.
Mamo, on żartuje.
Mnie to nie bawi.
- Przepraszam. - Nie bez powodu jesteście padnięci.
Te podkrążone oczy Kate.
Daj Marah mleko modyfikowane i się prześpij.
Muszę iść odciągnąć pokarm.
Pójdę już.
Czyli jednak umiesz pukać.
No tak. Chciałem przeprosić za wcześniej.
Nic się nie stało.
Sama dałam ci klucz. Ale doceniam przeprosiny.
- To bardzo miłe. - Do usług.
No i chyba zostawiłem komórkę na twojej kanapie.
No dobrze.
Czemu nie mówiłaś, że wróciłaś?
Jesteś na mnie zła?
Skądże.
Mam sporo na głowie. Całą tę sprawę z Kate.
Pogodziłaś się z Kate.
To wyjaśnia, dlaczego nie potrzebujesz starego Dana.
Co? Nie o to chodzi.
Tak to brzmi.
Zaraz.
Jesteś zły?
Wcale nie. Pewnie ciężko ci przejść dziesięć kroków i zapukać.
Jesteś zły.
Nie jestem zły.
To, że się widywaliśmy, gdy nie było Kate,
a teraz nie powiedziałaś, że wróciłaś, nic nie znaczy.
- Na pewno? Bo wydajesz się zły. - Co ty.
Może trochę zraniony, ale zły?
To niemalże urocze.
Ale też irytujące, bo nie mamy 12 lat.
Przepraszam. Masz rację. Wiem, że mówię jak wariat.
Przepraszam, że nie dałam znać.
Chyba po prostu unikam ludzi.
Kate...
Kate ma pewien problem.
Spory.
Co się dzieje?
- Cześć. Widziałaś mojego faceta? - Mam.
Przykro mi, że się tu chował.
Ale było mu głupio przez ten biust.
Mówiłam mu, że to zabawne.
Przezabawne.
Wpadniesz do nas na drinka?
Opowiesz o wyprawie.
Jestem umówiona z przyjaciółką. Kiedy indziej.
Jasne.
Daj znać.
- Serio? Nie. - Poważnie.
Niespodzianka!
O Boże! Wystraszyłaś mnie.
Co to jest?
Nasza impreza pożegnalna dla piersi.
DZIĘKI ZA CYC-STKO
Johnny zabierze Marah do kina, a my sobie posiedzimy.
- Serio? - Dobrze ci to zrobi.
Bawcie się dobrze. Nie zepsuj jej.
A teraz danie główne.
Tadam!
A może raczej „cycam!”
Walnięta jesteś. Nie mogę, jutro operacja.
Wszystko gra.
To cydr.
W takim razie do dzieła.
No dobra.
Dzięki za cyc-stko.
Usiądziesz z nami?
Cały dzień na to czekałem.
- Chodź. - No dobra.
To na wszelki wypadek. Gdybym zaczęła kichać.
Nie musisz tego robić. Jesteś doskonała.
- Naprawdę? - Tak.
O rety.
O Boże.
Boże!
- Kurczę. - Już dobrze.
- Wszyscy usłyszą. - Boże.
- Stało się coś szalonego. - No.
Powtórz to.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Wiem, że nie chcesz, by ktoś o nas wiedział.
Tak, bo tu każdy każdego obgaduje.
Okropieństwo.
Dopiero zerwałem z Jesse, a jest zazdrosna i wredna.
Niech to będzie czyste i wyjątkowe.
Dla nas.
Uwielbiam zerkać na ciebie przez salę,
wiedząc, że skrywamy tajemnicę.
Masz rację.
Nigdy się tak nie czułem.
Ja też nie.
Zapamiętam ten pocałunek do śmierci.
Coop.
Cholera, Tull, tęskniłam za tobą. Z nikim innym bym tego nie zrobiła.
Ja też tęskniłam.
- Jak długo mamy tu siedzieć? - Aż wyschnie.
Nie chcesz uwiecznić swoich piersi?
Móc zabierać cycuchy do poduchy?
Gnojki.
Twoje piersi to gnojki?
W liceum były za małe, chciałam mieć większe.
Urosły na studiach, kiedy zaczęłam biegać.
Zrozumiałam, dlaczego cycki to problem.
No i nie mogłam karmić Marah, ile bym się nie starała.
A teraz próbują mnie zamordować.
Nie umrzesz.
Nie wiadomo.
Pięcioletnia przeżywalność wynosi 41%.
Dasz radę.
Będzie dobrze.
Przejdziesz operację, radioterapię
i będzie z głowy.
Zrobisz sobie nowe cycki.
Nie obchodzą mnie cycki.
To dziwne.
Wszyscy mówią o żałobie,
tęsknocie za nimi, ale...
Nie tęsknię.
Może tęskniłabym za takimi jak twoje.
Co? Zawsze chciałam mieć twoje cycki.
Co? Masz idealne.
- Chyba ty. - Masz duże i jędrne.
Kim bym była, gdybym miała mniejsze?
Na przykład A zamiast D. Byłabym inną osobą?
Odniosłabym mniejszy sukces? Większy?
Nie miałabym trwałych śladów
od ramiączek?
Myślisz, że będę inną osobą?
Po operacji.
Nie.
Masz więcej zalet niż cycki.
Ściągamy?
Tak.
Nie możemy rozmawiać. Oddzwonimy, gdy Marah skończy dwa lata.
Dostałam wiadomość. Wybacz, że tak późno dzwonię.
Nie możemy się złapać.
Nie wierzę, że zauważyłaś te piersi.
Są mniejsze.
Jakaś szycha z góry uznała, że moje cycki odwracają uwagę.
Kazali mi nosić stanik zmniejszający.
Im mniejsze cycki, tym wyższe IQ?
To głupie i bolesne.
Jak w gorsecie.
Ale jestem nowa, więc nie podskoczę. Jeszcze nie.
Ale uwierz mi, muszę je uwolnić.
Czy przeprowadzka była błędem?
Ciągle mam jet lag. Minął prawie miesiąc.
A jeśli chodzi o karmienie...
Wiem, że się stresujesz.
Pamiętaj, rezygnacja z marzenia to nic złego.
Wiem, że marzyłaś
o karmieniu piersią z książką na werandzie
i tak dalej.
Nie zmuszaj się.
Rodzicielstwo jest trudne i bez dodatkowego poczucia winy.
Tak mówią.
Więc się wtrącę.
Rzeźby powinny być gotowe.
Czas złożyć hołd twym piersiom.
Gotowa? Otwórz oczy.
W porządku?
Są piękne.
Nie wiedziałam.
Gdzie byłaś?
- Nigdzie. - Nigdzie?
O ty jędzo.
Wybacz. Jak było?
Dobrze.
- Tak? - On...
Całowaliśmy się, zaczął mnie dotykać.
Siedziałam mu na kolanach, poruszałam się.
Jasne.
I miałam takie jakby drgawki, ale miłe.
To mógł być orgazm.
Coop, byłeś tam z Mularkey?
Co ty, w życiu. No nie?
Poważnie?
No dobra.
- Cześć. - Witaj ponownie.
Znów idealne wyczucie czasu. Przepraszam.
To był mój drugi prysznic tego dnia.
Nie do przewidzenia.
Potrzebujesz czegoś?
Tak.
Gdy tu byłem,
miałem wrażenie, że chcesz mi coś powiedzieć.
Chciałem tylko...
Kate ma raka.
Co?
O Boże.
Boże. Cholera.
Przykro mi.
Które stadium?
Trzecie.
To rak zapalny piersi.
Rzadki i agresywny.
Często błędnie diagnozowany, bo nie wygląda jak klasyczny rak piersi.
Boję się, że umrze.
Nie mogę tego pokazać,
bo to ja mam wierzyć w niemożliwe.
Już dobrze.
Cóż.
Takie wieści.
Przepraszam, że nie dałam znać.
Posłuchaj. Nie wiem, co planujesz na wieczór.
Celeste wyjechała na weekend na jogę.
Od miesięcy przyglądam się twojej winiarni.
Może otworzymy butelkę i włączymy jakiś denny horror?
Wypożyczyłem Syna diabła 2. Wreszcie, po 20 latach.
Idealnie.
- Tak? - Tak. Założę dresy.
Otwórz butelkę czerwonego wina, ale nie Petrusa.
Czeka na specjalną okazję.
Dobrze.
Dzięki.
Potowarzyszyć ci?
Tak.
Dzięki.
Co ty wyprawiasz?
- Pierwsza rzuciłaś. - Nie w ciebie.
Kocham cię, mamo.
Ja też cię kocham, skarbie.
Dasz radę.
Będę tu, gdy się obudzisz.
Zaczynamy.
Dzięki za cyc-stko.
Wszystko będzie dobrze.
DZIESIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
To bardzo miłe z twojej strony. Porozmawiamy później.
Już prawie czas. Jak się czujesz?
Wolałbym, żeby panna młoda tu była.
Zaraz zaczynamy.
Spokojnie.
Już prawie.
I tak beze mnie nie zaczniecie.
Napisy: Konrad Szabowicz