Cóż to jest?
Czara w zaciśniętej dłoni mego kochanka?
Truciznę więc zażył!
Skąpiec! Wypił wszystko, ani kropli nie pozostawił dla mnie!
Przytknę usta do twych
kochanych ust, może tam jeszcze znajdzie się jaka odrobina jadu.
- Twe usta ciepłe. - Ciepłe.
Zbawczy puginale, tu twoja...
Kurde, wybacz.
Tu twoja pochwa.
Tkwij
w tym futerale.
Rany. Świetna próba generalna.
Upuściła sztylet.
Przegapiłeś sygnały.
To nieistotne.
Bez znaczenia.
Nie ma występów idealnych.
Możecie się pomylić lub zniechęcić, ale przedstawienie musi trwać.
Sio do domu. Prześpijcie się.
Tully.
Dałaś naprawdę świetny przykład.
- Genialny występ. - No nie wiem.
Serio! Aż pomyślałam, że się w niej kochasz.
Czyli jestem dobrym aktorem.
Chodź tu.
- Cały czas myślałem o tobie. - Naprawdę?
Tak. Jesteś moją Julią.
A ty to mój Romeo.
To dobrze, bo...
chcę o czymś pogadać.
Nie wiem, czy idziesz na bal, ale...
Tu jesteście.
Kogoś jeszcze swędzą od tego pachy?
No, muszę to zrzucić.
O rany, chciał mnie zaprosić na bal.
- Naprawdę? - No. Wreszcie.
Idź z jego kolegą, zrobimy podwójną randkę.
Nie idę na bal. To głupi, wymuszony rytuał.
No weź. Sztuka cię nie nastraja?
Nie. Opowiada o nastoletnich kretynach.
Umierają bez powodu. To antyromantyczne bzdury, Mularkey.
Nie. Umierają, bo miłość boli, ale warto kochać.
Wyjdę kiedyś za Coopa?
Nie do wiary, moja Kate bierze ślub.
Wspaniałe historie miłosne też się wypalają.
Kleopatra i Marek Antoniusz,
Romeo i Julia,
Sean Penn i Madonna.
No i Kate Mularkey i ja.
O Boże.
To moja bratnia dusza.
„Bo moja miłość równie jest głęboką jak morze, równie jak ona bez końca.
Im więcej ci jej udzielam, tym więcej
czuję jej w sercu”.
Tak jest, wciąż pamiętam wszystkie kwestie.
„Mów, mów dalej, uroczy aniele!”
No proszę. Też pamięta kwestie.
Co do słowa.
A teraz Kate poznała swojego Romea.
Nazywa się Johnny Ryan.
Jeśli ktoś ma poślubić moją bratnią duszę,
to super, że to ty.
Nie zapominaj.
Jeśli ją skrzywdzisz, zabiję cię.
Wiem.
Za młodych.
Zdrowie.
Za Kate i Johnny’ego.
Kate, gdy poznałem Theo, byłem pod wrażeniem.
Siostra w rodzinie królewskiej.
Prawda? Dopiero zerwała zaręczyny.
Ile można pisać?
- Dobra. - A teraz poważnie, Kate.
Jesteś najhojniejszą osobą, jaką znam.
Twoja dobroć nie zna granic.
Zrobisz wszystko dla tych, których kochasz.
Johnny, sprawiasz, że Kate jest najszczęśliwsza.
Cieszę się, że się znaleźliście.
Pasujecie do siebie,
więc nie odwołuj tych zaręczyn,
bo trzeciej mowy pisać nie będę.
- Tak jest! - Tak.
- Zdrowie. - Dzięki.
Dziękuję. To było miłe.
Zdrowie.
No dobrze.
Powiedziano mi, że to wesele nie jest gorsze
od tego poprzedniego. Tylko rozmach jest mniejszy.
Odparłem, że to nic,
dopóki cena też jest mniejsza.
- Chcemy dodać coś jeszcze. - Tak.
Kate, to do ciebie.
Jesteśmy dumni z kobiety, którą się stałaś.
Jeśli jesteś pewna, że to małżeństwo to coś,
czego naprawdę pragniesz,
to je wspieramy.
Ale żadnych zaliczek nie będzie. Jak odwołasz... Zdrówko!
Zdrowie.
To mały test.
Przetrwamy to.
Sportowcy zawsze wracają tam, gdzie się urodzili, by robić dzieci.
- I tyle. - Nie zawsze.
O to chodzi w tych badaniach. Czasem się kręcą.
- Za Księżycem? - Tak, za Księżycem.
- Czy to ważne? - Tak.
Nie czaję. Myślałem, że kłócą się o kredyty.
Tak było, ale przeszli do tarła łososi.
A limit zadłużenia powinni zawiesić.
- Jesteś wrzodem. - Ja? A lustro masz?
- Stanowisz problem. - Jestem wrzodem? Masz pięć lat?
- Nie zgadzaj się z nim. - Przecież ja...
Flirtuj z Dannym dalej, a Celeste przeskoczy stół
i zadźga cię sztućcami.
Dam jej radę. Poza tym mnie uwielbia.
Serio.
Babcia mówiła, że toasty to zadanie druhen.
Skoro nie zrobię tego jutro na weselu,
macie ostatnią szansę.
Dobra.
No i zgodziłam się za szampana.
Dzięki.
- Odrobinę. - No dobrze.
Ciekawe.
No dobrze.
Mamo, tato, ostatnie lata nie były łatwe,
dlatego myślę o własnym mieszkaniu.
- Żartuję. Studia za rok. - Mądra dziewczyna.
Serio, nie ma nikogo na świecie,
kogo wolałabym mieć przy mamie, tato.
I nikt nie radzi sobie z tatą tak jak ty, mamo.
A to, że się uszczęśliwiacie, to wisienka na torcie.
Za mamę i tatę.
- Dzięki, skarbie. To było piękne.
- Zdrowie. - Dziękuję.
Na zawsze.
Zdrowie.
- Zaraz wracam. - Jasne.
Nie no, dobre. Smaczne.
Proszę cię. Nie musisz sprzątać po imprezie.
Tak robią sąsiedzi.
Poza tym chciałam z tobą porozmawiać na osobności.
Wiesz, że Danny i ja lubimy się przekomarzać?
Jest jak wstrętny brat, którego nie miałam. To nic nie znaczy.
Brat, którego bzykałaś w latach 80.?
Stare dzieje. Serio.
Wiem. Nie o to chodzi.
Odkąd się zaręczyliśmy,
czuję się skołowana. Niepewna? Nie wiem.
Niepewna?
A lustro masz
Byłaś modelką, uczyłaś się w Lidze Bluszczowej,
teraz sama prowadzisz firmę PR-ową.
Jesteś kobietą marzeń.
To Danny powinien czuć się niepewnie.
- Rany. - Ja chrzanię.
Przepraszam.
Nie chciałam.
Chciałam, ale nie chciałam. Nie wiem, co mówię i co robię.
Przepraszam.
Nie mów Danny’emu. Ja mu powiem.
- Jasne. - Przepraszam.
Jasne.
Tull, odbierzesz?
Gniazdko miłości Kate.
Tallulah Rose.
Danny?
- Jak się miewasz? - Odkąd wyjechałeś rok temu?
- Dobrze. Czemu dzwonisz? - Zawsze do rzeczy.
Nie odzywałeś się z wielkiego świata.
Będę dobę w mieście. Robię wywiad z Berniem Bickerstaffem.
Banterflafem?
Bickerstaff! Główny trener Sonics.
Potem mam czas. Chcesz się spotkać?
Dan, pieprzony pan prezenter.
Czas leci, a ty nadal zwariowany.
To co, widzimy się?
- Chętnie. - Super!
Ale nie mogę.
- Masz randkę? - Chciałabym. Ślub Kate i Johnny’ego.
Jak nie masz z kim iść, to się polecam.
Boże, nie uwierzysz, co się stało.
Ty nie uwierzysz. Dostarczyli złe serwetki.
- No i? - Te miały być na wesele z Theo.
Mają inicjały „KT” zamiast „KJ”.
O kurde.
To nie koniec. Popatrz.
- Jak... - Wyglądają jak Theo.
Niesamowite.
Koszmar. Zmieniłam to dawno temu.
Trzeba było zmienić dostawcę.
Rodzice nalegali przez zniżkę.
Teraz już jest za późno.
Nie.
Użyjemy tego czarnego markera i zmienimy „T” w „J”.
A potem pomalujemy rudą czuprynę małego Theo.
Zobacz, jak się ze mnie śmieje.
Drwi ze mnie jak wszyscy wczorajszymi toastami.
Nikt nie drwił.
- To zabawna sytuacja. - Bzdura. To klątwa.
Zdradziłam go, stracił jądro. To moja kara.
- To przeklęte małżeństwo. - Spokojnie.
Naprawimy to.
Rekwizyty zawodzą, ale przedstawienie musi trwać.
Goście będą za kilka godzin.
Zacznijmy przeróbki.
No.
- Już prawie czas. Denerwujesz się? - Nie.
Może trochę.
Nie chcę zapomnieć kwestii, wszyscy będą się śmiać.
I będzie temat na cały rok.
- I kolejny. A po szkole... - Spokojnie.
Jak coś, spójrz na mnie.
Rzadko wychodzę, będę stać za kulisami.
A znam każde słowo.
Pomogę ci.
Obiecuję, nie pozwolę ci zawieść.
Dzięki.
A ty się stresujesz?
Trochę. Ale kiedy się stresuję,
myślę o czymś i to mi pomaga.
O czym? O nagim Coopie?
Nie. Wyobrażam sobie...
Będziesz się śmiać.
Nie, powiedz. Nie będę, możesz powiedzieć.
Zgoda.
Wyobrażam sobie, że to koniec przedstawienia.
Oczywiście się udało.
- Na scenę lecą róże. - No tak.
Coop podchodzi do krawędzi sceny, by coś powiedzieć.
Proszę o ciszę. Chcę coś ogłosić.
Kate Mularkey, zbliż się.
I tak zaprasza mnie na bal.
Czemu miałby śpiewać „Mandy”? Jesteś Kate.
Co za różnica? To megaromantyczna piosenka.
Nieważne. Mówiłam, że to głupie.
Wcale nie.
To urocze. Tylko nie chcę, żebyś cierpiała.
Wiem, że go nie lubisz, ale zdziwiłabyś się, jaki to romantyk.
Raz nazwał mnie swoją Julią.
Romeo nie wstydzi się Julii.
On się nie wstydzi. Prawie mnie zaprosił.
Dziewczyny, czas na nas!
Idę. Rany. Jedziesz z nami czy z Chmurą?
- Chmura nie idzie. - Serio?
Mówiłam jej tydzień temu, dziś już nie pamięta.
Nie przypomniałam jej.
Tak mi przykro.
- Pieprzyć to. Mam to gdzieś. - Jedź z nami.
Cześć. Mularkeyowie zaoferowali nam podwózkę.
Idziesz?
Nie przegapię pierwszej sztuki córki.
- Dalej, Katie. Chodźmy. - Będzie super.
Wiem, ale trochę się stresuję.
Ja też, bo zarzuciłam grzybki i mnie poskładało.
Nikomu nie mów.
Byłam zszokowana, ale raczej nie zdziwiona.
- Nie wierzę, że cię pocałowała. - A ja tak. Coś tak czułam.
Mówiłam, że Celeste mnie uwielbia. No i miałam rację.
- Nie mogę w to uwierzyć. - Czemu to powtarzasz?
Za wysokie progi czy co?
Nie, jest zaręczona z kimś, kogo kochasz.
Nie kocham go.
Dobra, może leciuteńko go kocham.
Co mam powiedzieć Danny’emu? Muszę mu powiedzieć, prawda?
Jaka przyjaciółka by to przemilczała?
Prosiła, żeby mu nie mówić.
Niech ona mu powie. To jego narzeczona, a ja nie chcę tego robić.
To nie mów. Zaczekaj.
A jeśli ona bardziej się zakocha? To ma być rozsądne?
Cokolwiek postanowisz, wstrzymaj się do jutra.
Oni dziś nie biorą ślubu. Wiesz, kto bierze?
Fakt. Masz rację.
Będę ich unikać i udawać Greka.
Świetna decyzja.
À propos Greków,
oddam wszystko za kanapkę grecką z baru na dole.
To da się zrobić.
Dzięki, Tull.
Dobra. Wszystko gotowe? Wielkie...
- Wiesz. - Tak. Zdążysz się wycofać.
- Co? Nikt się nie wycofuje. - Nie wycofuję się.
Bo to żenujące dla wszystkich. Zwłaszcza dla ciebie.
- Wszystkim się spodoba. - Mnie nie.
Będzie dobrze.
Wszystko się układa.
O cholera.
- Zapomniałem kompasu. - Kompasu?
- Weź mój. - Nie. Zaraz wracam.
Masz przy sobie kompas?
Zawsze.
Nie szkodzi. Znajdę coś innego.
Dlaczego nie jesteś ubrany?
Łazienka jest zajęta, pokój Kate też, więc...
No to idź do mnie. Żwawo, Ryan.
Chodź tu!
- Co za radość. - To ty podbiegłaś.
Pomyliłam cię z kimś.
O 22.00 zmieniam się w dynię i jadę na lotnisko.
Nie szkodzi. I tak nie planowałam z tobą spać.
Seks gdzieś wciśniemy.
O ile pamiętam, to chyba tam jest sypialnia.
- To łazienka. - Damy radę.
- Przestań. Muszę pomóc Kate. - Dobra.
- Najpierw shocik. - Tak jest.
- Gdzie się pali? - Panna młoda żąda kanapek greckich.
Polecam crostini z łososiem.
A ty znowu o łososiach?
Skądże. Rozmawiałaś z Celeste?
- Celeste? - Tak.
Nie. Dlaczego? Czemu miałabym? Co za dziwne pytanie.
Wiem. Po prostu coś mi nie gra. Może też zauważyłaś?
- Raczej bym nie... - Może mi się wydaje.
Czujesz czasem, że życie jest jak auto,
które prowadzi ktoś inny?
- Zwykle nie. - Ostatnio często tak mam.
Nie siedzę nawet z przodu.
Leżę w bagażniku.
Nie wiem nawet, dokąd jadę, rozumiesz?
Dasz radę, kolego. Idę po przekąski dla panny młodej.
To ja...
- Rany, gdzie się pali? - Idę po przekąski dla Kate.
Uciekasz przed gołąbeczkami, bo kochasz pana prezentera?
- Jasne. - Nieprawda.
To żadna nowość.
Co nowego?
Nic.
Nic nowego.
O Boże. Spałaś z jego narzeczoną.
Co?
- W życiu! - Coś z nią zaszło.
Nie. I jakim cudem?
Wyczuwam seksualną aurę. Wiesz o tym.
Żałuję, ale wiem.
- Czemu uciekasz? - Poważnie?
Wiesz, że on cię kocha?
Nie wiem.
To dość oczywiste.
Istnieje proste rozwiązanie.
Myśleliście o trójkącie?
- Co? Nie. - No co?
To piękny wyraz miłości. Robiłam to wiele razy.
Spójrzmy prawdzie w oczy, jest przepiękna.
Przemyśl to.
Matki trzeba słuchać.
Chciałabym rozpocząć tę Godzinę dziewczyny
radą dla mojej córki.
Sekret małżeństwa tkwi w tajemnicy.
Bud nigdy nie widział mnie bez pomalowanych brwi.
Nie maluję brwi, więc...
To metafora. Musisz dbać o pewne Iluzje.
Twój związek nie zawsze będzie tak ekscytujący jak teraz, zwłaszcza że...
Że co?
Wciąż żyjesz poprzednim.
Słuszna uwaga.
Co? Johnny to nie jakaś odskocznia.
- W zasadzie... - Jaki Johnny?
To jej narzeczony.
Myślałam, że nazywa się Theo.
Cóż, zmieniła zdanie.
Johnny nie jest odskocznią. To Theo nią był po Johnnym.
Wtedy potrzebowałam odskoczni, to już co innego.
To taka szara strefa.
Albo i nie.
Ja uważam, że Johnny lepiej pasuje do Kate.
Dziękuję.
- Nie ufam rudzielcom. - Lubiłam jego rude włosy.
Po prostu nie był odpowiedni.
To fakt, nie pasował do niej.
Jakbym oglądała katastrofę w zwolnionym tempie.
Wiedząc, jak się skończy.
Myślałam, że lubisz Theo.
Lubiłam. Chyba. Czułam, że powinnam cię wspierać.
Właśnie. Jak my wszyscy. Dlatego tu jesteśmy.
Całkowicie cię wspieramy.
Nawet jeśli to też odwołasz.
Mogę dać wam prezent, który kupiłam na tamten ślub?
My też tak robimy.
Sean mówił, że to przynosi pecha, ale zwrotu nie przyjęli.
Nic nie szkodzi.
- Muszę iść do łazienki. - Pomogę ci.
Płacimy za kablówkę tylko dla ciebie.
ESPN?
Leci na cały świat.
Tak.
Lokalna TV to nie jest.
Grasz w pierwszej lidze, przyjacielu.
Tak, Danny, robi wrażenie.
Szczerze mówiąc, płacą świetnie,
ale czasem tęsknię za domem.
Daj spokój. Chodzi o Tully, nie?
Pasujecie do siebie.
Czasem po ludziach to po prostu widać.
Właśnie.
Jak ja i Kate.
Właśnie. Jeszcze raz gratuluję, Johnny. Wybacz, że tak wpadłem.
- No co ty! - Zabawna historia.
Jeszcze kilka tygodni temu Kate była zaręczona z innym facetem.
Dasz wiarę?
Przepraszam. Pójdę sprawdzić, co z chorągiewkami.
Jeszcze jedna wzmianka o Theo, to...
Pewnie nic nie zrobię, ale mam tego dość.
Co z tego? Chrzanić ich.
To twoje wesele. Nie daj im się.
Za późno.
Już słyszę, jak się ze mnie śmieją przez ten odwołany ślub.
Wiesz,
pomyśl tak. Dwóch facetów cię chciało.
I to niezłych. A ty wybrałaś najlepszego.
Kuzynki ci zazdroszczą, babcia też.
Dziadek zmarł, więc...
Fakt, kiepski przykład.
Sęk w tym, że jesteś górą.
Nie jesteś frajerką.
Nikt mnie tak nie nazwał.
Ty będziesz się śmiać aż do ołtarza.
To twój ślub. Nie daj go sobie zepsuć.
Danny cię zaskoczył, co?
Cały on, zjawia się znikąd, cholera jedna.
Dawno nie byłaś taka szczęśliwa.
Cieszę się twoim szczęściem. Bierzesz ślub.
Może ty i Danny powinniście rozważyć...
Dość.
To jednorazowa sprawa.
Nic romantycznego. Stary kumpel i już.
Nigdy nie będziecie tylko kumplami.
Już prawie pora.
Wiem, że dotąd się...
Powiem wprost.
Nie ufam ci.
Już skrzywdziłeś moją córeczkę.
Nie wiesz, jak wtedy cierpiała.
Wiem.
Ja cierpiałem tak samo.
Jestem taki, bo się martwię.
Boję się, że znów się wycofasz.
Nie wycofam się.
Nigdy.
Przenigdy.
Nie zostawię jej.
Ale żebyś mi uwierzył,
musi minąć trochę czasu.
Gdy pobraliśmy się z Margie, jej ojciec dał mi to.
Był z niego kawał gnoja.
Nigdy mnie nie akceptował, więc mnie to zaskoczyło.
Miał go jeszcze z wojska.
Powiedział mi...
„Małżeństwo bywa wyboistą ścieżką.
„Pamiętaj, że to ona wskazuje ci północ”.
Dziękuję.
Powodzenia, synu.
Kate!
Boże, wszystko w porządku?
Podaj mi tabletki.
Już. Proszę.
Wszystko gra?
Czas na przedstawienie.
Twój dowcip jest gorzką konfiturą, diabelnie ostrym sosem.
To akurat kwestia Merkucja.
Wchodzisz na: „Stosownym do gęsi”.
- Nie jestem gotowa. - Dasz radę.
Zazdroszczę, że tak znasz tekst.
Połamania nóg.
Dzięki, Mularkey.
Wczoraj chciałeś o czymś porozmawiać.
Chodzi o bal?
Chciałem ci powiedzieć osobiście.
- Co? - To nie jest randka.
Neil zabiera Jenny, muszę iść z Susie.
Nawet jej nie lubię,
ale to przyjaciółki.
Wszyscy oczekują, że zaproszę cheerleaderkę.
Głupota.
Wolałbym iść gdzieś z tobą.
No... Dzięki.
Czaję, pewnie.
Zajmijcie miejsca.
Nie musisz się godzić na ochłapy.
Nie wierzę.
Wiedziałaś o nawrocie i nie mówiłaś?
Co z brakiem tajemnic?
Miało już ich nie być.
- Chciałam powiedzieć. - Kiedy?
Po jutrzejszym.
Dlaczego?
Dlaczego cierpiałaś sama?
Chciałam, żeby było idealnie.
Już jest idealnie,
bo wychodzę za ciebie.
Pragnęłam jednego dnia.
Jednego dnia bez współczucia.
W którym będę mogła udawać, że wszystko jest w porządku.
Myślałam, że jeśli ci nie powiem, to nie będzie prawdziwe.
Kurwa, nie chcę tam iść.
Chcę się tu z tobą ukryć na zawsze.
Jeśli uznasz, że to zbyt wiele albo nie dasz rady,
złap mnie za rękę.
- Razem damy sobie radę. - Dobrze.
Bez baraszkowania mi tam przed ślubem!
- Co jest? - Nic.
Tak długo czekałem na ten dzień.
Cieszę się.
Jasne. Zostaw to na ceremonię, Romeo. Sio.
Wszyscy czekają na imprezę.
Zjedz.
No i proszę.
Mam coś dla ciebie.
Ale wtopa. Wychodzę za Johnny’ego.
„Coś starego, coś nowego, coś pożyczonego, coś niebieskiego”.
Boże, wciąż to masz.
Oczywiście. To jedyna biżuteria, którą dostałam od kogoś, kto mnie kocha.
Pożyczam ci go.
Dziękuję. Cudowny.
Masz coś starego, coś pożyczonego i coś niebieskiego.
Potrzebujesz czegoś nowego.
Co to jest?
To plan podróży.
Zaplanowałam podróż do Paryża, by uczcić twoje wyzdrowienie.
Nigdy nie byłyśmy razem w Paryżu.
To nasz miesiąc miodowy.
Dziękuję... za wszystko.
Za bycie przyjaciółką.
No dobrze.
Idziemy, Julio. Tam znajdziesz kogoś, co cię pojmie za żonę.
Jest-li ujęcie rąk pocałowaniem,
nikt go ze świętych pielgrzymom nie broni.
- Nie mają święci ust, tak jak pielgrzymi? - Mają ku modłom lub kornej podzięce.
Niechże ich usta czynią to, co ręce.
Moje się modlą, przyjm modły ich, przyjmij.
Niech cię nie zwiedzie ta gadka, słonko.
Genialna, co?
- Gwoli modłów niewzbronne ich chęci. - Ziść cel moich, stojąc niewzruszenie.
Nie wciskaj mojej córce jęzora. No nie.
Z ust swych...
Z ust swych moim daj rozgrzeszenie.
Moje...
Moje więc teraz obciąża grzech zdjęty.
Z mych ust? O! Grzechu, zbyt pełen...
- Jeszcze jedno rozgrzeszenie? - Tak, poproszę.
No to się chłopaczyna nakręcił.
Idźcie gdzieś.
Ciszej tam!
Jak z książki całujesz.
- Panienko. - O Boże!
Kim. No nie mogę.
Jejmość pani matka prosi.
Żebyś wiedziała.
Co za sztuka.
Wszystko psuje, ośmiesza nas.
Ciebie nie trzeba ośmieszać. Dwa zdania i się gubisz.
Mama pomoże Chmurze wytrzeźwieć w przerwie.
- Niech ją wywalą! - Ejże!
Premiera to zawsze duże emocje. Ale siedzimy w tym razem.
Pijane matki zawsze się drą na premierach?
Nie jest pijana. Brała grzyby.
Walić to. Nie wyjdę na scenę.
Spokojnie. Przejdź się.
Albo sobie zwal, kutasiarzu jeden.
Boże. Zamknij się. Co za nadęty bufon.
- Pieprzony tchórz. - Wal się.
Powiedz swojej partnerce,
że zakradasz się do Kate na małe macanko,
a potem udajesz, że jej nie znasz,
bo uważasz, że jesteś dla niej za dobry, kiedy jest na odwrót!
No przecież wcale...
Ja i Mularkey?
Nie jesteśmy...
Jesteś walnięta jak mamuśka.
A ty jesteś cholernym kłamcą.
- Nie muszę tego słuchać. - Dzieciaki, później to załatwimy.
Przedstawienie trwa.
Nie.
I tak nie chciałem grać w tym szajsie. Chrzanić to.
- Dokąd idziesz? - Coop.
Chyba już jej lepiej.
Co narobiłaś? Przyznalibyśmy się.
Znajdź faceta, który nie będzie cię ukrywał.
Coop odpada. Czas na plan B.
- Nie mamy dublera. - Pan zagra Romea?
Nie, ty.
Jestem dziewczyną. Nie.
Tylko ty znasz wszystkie kwestie.
Za Szekspira role kobiece grali mężczyźni.
Jedno i to samo.
Wierzę w ciebie, Kate.
To by było złoto.
Gotowa, Katie?
Chodź.
Dziękuję.
Moi drodzy,
zebraliśmy się tu dziś,
by być świadkami zawarcia przez Kathleen i Theodore’a...
Johnny’ego. Albo Johna czy Jonathana.
Kathleen i Johnny’ego, znaczy.
By być świadkami zawarcia przez Kathleen i...
- Johnny’ego. - ...Johnny’ego więzi małżeńskiej.
Ksiądz wybaczy, ja tylko parę słów.
Rozumiem.
Zaproszono was na inny ślub, ale skończyło się takim.
To dziwne.
Przerobiliśmy „T” na „J” na serwetkach.
Serio?
Fakt, dwa tygodnie temu miałam wyjść za Theo.
Dziś wychodzę za Johnny’ego. To trochę nietypowe.
Ci z was, którzy mnie znają i kochają,
wiedzą, że kocham tego człowieka,
odkąd go tylko ujrzałam.
Czy zerwaliśmy? Tak.
Czy na chwilę zaręczyłam się z innym?
Tak. Czy to sprawia, że ten ślub jest zabawny?
Chyba tak.
Przyznaję jednak przed Bogiem, rodzicami
i różnymi dalszymi krewnymi,
że to Johnny Ryan był mi pisany.
Dlatego teraz go poślubię.
Jeśli ktoś ma coś do powiedzenia,
niech powie teraz albo zamilknie na, kuźwa, wieki.
To jak?
Wszystko gra.
Świetnie.
Może ksiądz mówić.
Moja Kate.
W Romea Montekiego wcieli się Kate Mularkey.
Co?
Czy się znów ujrzymy kiedy?
Nie wątpię o tem.
Cierpienia nasze kwiatem tkaną kanwą do słodkich rozmów nam się staną.
Boże! Przeczuwam jakąś ciężką dolę.
Wydajesz mi się teraz tam na dole jak trup, z którego znikły życia ślady.
- Czy mnie wzrok myli? Jakiś ty blady! - I twoja także twarz jak pogrobowa.
Smutek nas trawi.
Bądź zdrowa, bądź zdrowa!
No dobrze.
Dzięki.
Przenieśmy się w czasie na początek lat 80.
Wypełniona dymem redakcja.
Piękna, młoda kobieta z wielkimi marzeniami i jeszcze większą grzywką
spotyka wysokiego Australijczyka, zrzędę z dość niefortunną fryzurą.
Mówię poważnie, wyglądał jak Tarzan. W dobrym sensie.
- Było dobrze. - Było sexy.
Mimo kiepskiego poczucia stylu
narodziła się miłość.
Co jest tylko moją zasługą.
Ja byłam redakcyjną Lois Lane
z falującymi włosami Jaclyn Smith. Przedstawiłam ich sobie.
Ale to nieistotne.
Jak wielu z was wie, to drugi ślub Johnny’ego i Kate.
Na szczęście nie chodzi o durne odnowienie przysięgi.
To poważna sprawa.
Ich związek był ciężki, a droga do tego miejsca była długa.
Wybrukowana miłością i nadzieją.
Ale też bólem i rozczarowaniem.
Mają piękną, wspaniałą córkę.
Za nimi rozwód i niemal śmierć w Iraku.
Pojednanie.
A potem choroba.
I wreszcie, na szczęście, wyzdrowienie.
To pozwala nam radować się jeszcze bardziej,
bowiem oni na tę miłość zasłużyli. Nie przyszła łatwo.
I znów wszystko przeze mnie.
Nie ma za co.
Kate i Johnny przygotowali przysięgę.
Napisałam kilka słów o tym,
za co cię kocham.
Różne powody i tak dalej.
Ale teraz czuję, że to garść kłamstw.
No cóż.
Dobry początek.
Prawda jest taka,
że nie wiem,
czemu tylko twój wzrok sprawia, że mam w brzuchu motyle.
Jesteś jedynym, którego bym poślubiła, zwłaszcza dwa razy.
Dzięki tobie warto przetrwać trudności.
Sama twoja obecność koi mój strach i ból.
Nie wiem, czemu zapach twojego potu po treningu mnie uspokaja.
Wiem to i już.
Nie wiem, jak mnie tak rozśmieszasz.
Wiem tylko, że przy tobie nie mogę przestać się śmiać.
Nie wiem, dlaczego cię kocham.
Wiem to i już.
Teraz, zawsze i na wieki.
Brawo, Mularkey
Przebij to, Johnny.
Ja też niczego nie napisałem,
ale coś przygotowałem.
Marah, Mutt, pomożecie?
Przepraszam. Zmusił mnie.
- Co jest? - Nie wiem.
Kolejny ranek już
Mijają mnie szczęśliwi ludzie
Patrzę im w oczy
Widzę wspomnienie
Nie wiedziałem
Jak uszczęśliwiasz mnie, Mularkey
Dałaś mi siebie, nie biorąc nic
Ale odepchnąłem cię, Mularkey
Pocałowałaś mnie A ja przestałem drżeć
Potrzebuję cię dziś, Mularkey
Stoimy na krawędzi chwil
Odszedłem, mając miłość tę
Utknąłem w świecie pełnym trudności
W myślach mych łzy Za chuj nic się nie rymuje
Mularkey
Dałaś mi siebie, nie biorąc nic
Ale odepchnąłem cię
Mularkey
Pocałowałaś mnie A ja przestałem drżeć
Potrzebuję cię dziś, Mularkey
Pobierzmy się.
Jak był Manilow, to już jest oficjalnie.
Jesteście mężem i żoną.
Pocałujcie się.
Dalej!
Pójdź, ty niesmaczny,
cierpki przewodniku.
Blady sterniku, pójdź rzucić o skały
falami życia skołataną łódkę!
Do ciebie, Julio!
Walny aptekarzu!
Płyn twój skutkuje.
Całując...
umieram.
Gdzie mój Romeo?
Czara w zaciśniętej dłoni mego kochanka?
Truciznę więc zażył!
Wypił wszystko, ani kropli nie pozostawił dla mnie?
Przytknę usta do twych.
Może tam znajdzie się odrobina jadu, co mnie zabije w upojeniu błogiem.
Twoje usta są ciepłe.
Zbawczy puginale...
tu twoja pochwa.
Tkwij
w tym futerale.
Cudowne.
Dalej, proszę!
Katie!
Olé!
Cześć, Tully.
Celeste. Właśnie biegłam do łazienki. Za dużo szampana.
Porozmawiajmy.
- Tylko szybciutko... - Czekaj.
Przepraszam, że zepsułam ci ten ślub.
- Nie trzeba. - Niepotrzebnie cię pocałowałam.
Mam wątpliwości co do mojej relacji z Dannym.
Wciągnęłam cię w to, a to...
Danny.
- Przepraszam cię... - Pocałowałaś ją?
Muszę iść do łazienki.
Nie chodzi o nią.
Ciężko mi z tym całym ślubem.
Dałaś mi ultimatum.
Mój terapeuta mówi, że chciałam, żebyś ze mną zerwał.
- Że będzie łatwiej... - To ja...
Czy coś.
Najlepsze wesele świata.
To był wspaniały dzień.
- Trochę żałuję, że muszę iść. - Trochę?
No dobrze. Szczerze?
Gdybym mógł, odesłałbym taksówkę
i przez trzy dni nie wypuściłbym cię z łóżka.
Śmiało, panie prezenterze.
Nie kuś.
Jak myślisz, czy się znów ujrzymy kiedy?
Grałam Julię w liceum.
Kate była Romeem. Mniejsza.
Jesteś niezwykle fascynująca.
Co teraz?
Wrócimy do życia.
Znów spróbujemy o sobie zapomnieć.
Kiepsko.
Uda nam się kiedyś zgrać?
Może. Pewnego dnia.
Ale teraz
pocałujesz mnie,
wsiądziesz do taksówki i wrócisz do Nowego Jorku.
Będzie do bani, ale tak już jest.
Hej. Co jest?
Nic.
O Boże.
Ma nawrót?
Spytałem wprost, czy coś jest na rzeczy z Celeste.
Milczałaś. Miałem nas za przyjaciół.
Teraz nie mogę.
Nigdy nie możesz, Tully. W tym problem.
Nie mogę.
- W porządku? Co się stało? - Nie.
- Nie mogę oddychać. - Co?
- Kate. Nie mogę. - Już. Jestem.
- Już dobrze. - Przestań. Nie. Nie mogę...
Oddychaj ze mną. Już dobrze. Spokojnie. Jestem.
Jestem tutaj. Oddychaj ze mną.
Jestem przy tobie.
Kochałżem dotąd? Zaprzecz, mój wzroku! Boś jeszcze nie znał równego uroku.
Mularkey.
Zaczekaj.
Przepraszam.
Tully miała rację. Jestem gnojem.
Bałam się i wstydziłem. Ale nie chcę cię stracić.
Kocham cię.
Kate Mularkey to moja dziewczyna.
Słyszycie? Kate Mularkey to moja dziewczyna!
Wcale nie, Coop.
Nie byłam nią.
Chcę, żebyś była.
Proszę, Kate.
Pójdziesz ze mną na bal?
Takem w życzeniach niepohamowana,
żebym dobranoc wołała...
I chrzań się, Coop.
- Żegnaj. - No!
Więcej nie zobaczymy Danny’ego.
- Zobaczysz go. - Założę się.
No dobrze.
Idę po torby.
Widzimy się na dole, żono.
Pa, Tully.
Dzięki za wszystko.
A jeśli Danny jest tym jedynym?
Ty jesteś moją jedyną.
Już nie.
Zawsze będziesz.
Oby.
Zadzwoń z hotelu, jak już to zrobicie.
Kocham cię!
Ja cię bardziej.
Wszystko gra?
Kate?
Napisy: Konrad Szabowicz