- Kate! - Kate!
- Kate, słyszysz mnie? - Kate.
- Woda. - Wzywamy karetkę.
- Co się stało? - Musi odetchnąć.
Umiem się zająć córką.
- Kurwa, ściszcie muzykę. - Karetka już jedzie.
Nic mi nie jest.
Zrobiło mi się gorąco, do tego ten szampan.
Nic mi nie jest, naprawdę.
- Bzdura. - Nic...
- Już dobrze. - Odwołajcie karetkę.
Pójdę się położyć.
W poniedziałek mam wizytę u lekarza.
Wspomnę o tym.
Tańczcie, impreza jest!
- Mamo. - Przepraszam, że cię wystraszyłam.
Nic mi nie jest. Pójdę się położyć.
- Chodź. - Już dobrze.
Przesadzacie. Mogę chodzić.
W porządku.
Co z mamą? Nikt mi nic nie mówi.
Nie mam pojęcia. Sama nic nie wiem.
Czemu nie mówiłaś o nawrocie?
- Miałam. - Kiedy?
Chciałam to ogłosić dziś,
ale przerzuty na kości i wątrobę nie pasowały do przysięgi.
Mało zabawne.
Chciałam, żebyście się choć raz zabawili.
Zanim wróci ten cyrk z chemią.
Nie ty tu jesteś od troski.
Ciągle to powtarzam.
Widzisz, jak wszyscy świrują? Tego chciałam uniknąć.
Chciałam mieć normalne wesele.
Od teraz jestem przy tobie.
Nie opuszczę cię na krok.
Opuścisz,
bo dziś mam noc poślubną i zamierzam przelecieć męża.
A ty poszukaj Danny’ego,
bo mały ptaszek ćwierkał, że Celeste oddała mu pierścionek.
Naprawdę to robisz?
Zrób to dla mnie! Mam raka. Nie możesz odmówić.
Ale z ciebie wrzód na dupie.
Za to mnie kochasz.
Wszystko gra?
Chcesz pogadać?
Przerzuty na kości i wątrobę.
Brzmi...
Brzmi źle, prawda?
No cóż.
Dobrze, że jestem sławna.
Załatwię jej jedną z tych przełomowych, eksperymentalnych terapii.
Prowadzą je w całym kraju.
Znajdę najlepszą, podzwonię, pociągnę za sznurki.
Przyjmą ją.
Jeśli ktoś może to zrobić, to tylko ty.
Przepraszam, że nie wspomniałam o Celeste.
Nie szkodzi.
Miałem tylko nadzieję, że gdyby ktoś miał się z tobą całować,
to będę to ja.
- Żadnych zajętych facetów. - Tylko kobiety.
Mówiłam, to ona mnie pocałowała.
Dobrze, a co z tą drugą sprawą?
- Z nami? - Naprawdę, teraz?
Wiem, że za mną tęsknisz.
- Co? - Odkąd wróciłem do Seattle.
- Jesteś taki zadufany w sobie. - Ja za tobą też!
Dziwnie to okazujesz.
Myślisz, że mnie nie dobiło,
że jesteś singielką i mieszkasz tuż obok?
- Nie musimy tego robić. - Miałem kogoś, na poważnie.
- Dwa lata związku, wspólne mieszkanie. - No dobra.
- Nie wiem, po co... - Ciągle o tobie myślałem.
Część mnie myślała, że już za późno.
Ale wiesz co? Walić to.
Czemu nie możemy przyznać, co czujemy?
Mówisz to,
bo rzuciła cię pięć minut temu.
Nie. Mówię to, bo to prawda.
- Przyznaj... - Że tęskniłam?
Przyznaję. Tęskniłam. Wiedziałam, że nie mogę cię mieć.
- Dlatego tęskniłeś. - Przestań.
- Nic nie robię. - Czekaliśmy 20 lat.
Mów za siebie. Ja nie czekałam.
- Boisz się i tyle. - Nie.
Nie jestem dobra w te klocki.
- I co z tego? Ja też nie! - Właśnie.
Ale przyjaźń dobrze nam idzie.
A tego teraz potrzebuję.
Żeby skupić się na Kate.
Muszę jej pomóc przez to przejść, a...
A ty musisz być moim przyjacielem.
Nie mam ich zbyt wielu.
Nie musimy...
Jak widzisz przyszłość?
Czemu te uczelnie o to pytają?
Powiedz im, że odbierzesz drugą Nagrodę Nobla,
a twój mąż Shaun Cassidy
będzie zajmował się trójką dzieci.
Czemu Shaun Cassidy, a nie David Cassidy?
David jest mój.
Boże. Byłoby super, gdybyśmy wyszły za braci.
Nie nakręcaj się.
David i ja się rozwiedziemy po moim romansie z Travoltą.
- W twoim stylu. - Tak.
Ślęczycie nad tym godzinami.
Aż ja się zaczynam stresować.
Przerwa.
Odprężcie się.
Bucha?
Normalnie nie proponuję,
ale to z krzaków Ala, mojego kumpla.
Lepszej trawy nie paliłam.
No transcendencja, mówię wam.
Super, ale spasuję.
Na łożu śmierci nie pożałujesz, że nie pracowałaś ciężej
i unikałaś biurokracji.
Pożałujesz, że nie paliłaś tej trawki
i nie przeżyłaś więcej przygód z mamą.
Co, ty chcesz?
No wiesz,
to ostatnia klasa.
Ile okazji się trafi
na transcendentalną trawkę?
Rany, jesteś szalona.
Szalona Mularkey.
Zaciągnij się.
W porządku?
Tak. Masz.
Luzik arbuzik.
Super.
GRATULACJE!
WIADOMOŚCI NR 1 W SEATTLE - CZERWIEC 1988
Wasza Wysokość.
Nareszcie mam akcesorium, które pasuje do wszystkiego.
Przepraszam. Chciałabym wznieść toast.
Gdy objęłaś to stanowisko,
byliśmy ostatni.
Ale po dwóch krótkich latach
dzięki tobie wskoczyliśmy na pierwsze miejsce w weekendy.
- Tak! - Za Tully!
Tully!
Nie dałabym rady bez mojego Blaszanego Drwala, Lwa,
Stracha na Wróble i oczywiście Toto.
Jestem Glindą.
- Kim jestem? - Strachem.
Tak, Strachem.
Jeszcze jeden toast.
Za Johnny’ego, który właśnie odebrał regionalną nagrodę
za artykuł o bezdomności w Seattle.
Kocham cię, mężu, i wiem, że zrobisz o wiele więcej.
- Za Johnny’ego. - Za Johnny’ego!
Dziękuję, żono,
a was zapraszam do obejrzenia nagrody
w moim gabinecie.
Bo jestem skromny i nie znoszę atencji.
Przy okazji pochwalę się Kate.
Skończyła już cztery rozdziały swojej nowej powieści.
Mimo niełatwej pracy,
bujnego życia towarzyskiego i wymagającego męża.
- Tak. - Kate, codziennie mnie zadziwiasz.
- Za Kate! - Za Kate!
- Nie musiałeś. - Tobie też się należy.
Może poświętujemy w domu?
Fuj. Możecie choć raz porozmawiać bez planowania seksu?
Wciąż jesteśmy nowożeńcami.
Minęły dwa lata.
Słuchajcie.
To jedna z tych chwil!
Jakich?
Gdy widzimy, że to się dzieje na całego.
- Co? - Życie.
Toczy się teraz i jest lepsze, niż mogliśmy się spodziewać.
- Co? - Nic. Jesteś urocza.
Chciałabym zatrzymać tę chwilę i żyć w niej wiecznie.
Tak. Jak życie na zdjęciu.
Fantastycznie. Zapiszę to do powieści.
Za długie panowanie KPOC.
Tak jest.
- Johnny, jutro aktualne? - Oczywiście.
Racquetball na kacu to moja specjalność. Muszę to wypocić.
Wybaczcie. Za dużo piwa. Lepiej...
- W porządku? - Pójdę.
Już rzygasz? Co to, rozgrywki amatorów?
To nie w twoim stylu.
Nazywasz mnie alkoholiczką?
Lubisz się bawić. Jak my wszyscy.
Może to od krewetek?
Nie było krewetek.
- Boże, Kate. Może... - Nie.
- Nie skończyłam. - Nie jestem w ciąży.
Nie musiałam.
Nie mogę zajść w ciążę, bo ustaliliśmy, że zaczekamy jeszcze rok.
Mamy plan. Skończę powieść, potem pooszczędzamy.
Johnny chce do Ameryki Południowej, a ja do Europy.
Pół roku podróży, potem się postaramy.
Rany. Fajny plan.
Zgadza się. Cudowny.
Pamiętasz, jak Carol myślała, że jest w ciąży?
Z tym Philem od pogody?
Wciąż ma na biurku testy ciążowe.
Zwińmy jeden, zobaczymy.
Dobrze. Ale nie jestem w ciąży. Nie ma mowy.
Nie wierzę.
Ja też nie. Nie jestem gotowa.
Ty? A co ja powiem Johnny’emu?
No tak.
Nie jest gotowy.
O kuźwa.
Wiesz, jak uwielbia Bruce’a Willisa?
- Tak. - On i Demi Moore będą mieć dziecko.
Johnny i Bruce Willis mają ze sobą coś wspólnego.
Może zacznij od tego.
Od czego chcesz zacząć?
Polecają terapeutę tylko wtedy, gdy myślą, że to koniec.
A ty tak myślisz?
- Jak? - Że to koniec.
Nie wiem.
Raczej nie.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Zmęczona.
Mam mdłości.
Ale to normalne w chemii. Już to przerabiałam.
Zawodowiec.
Tym razem Johnny kazał mi wypróbować alternatywne metody leczenia,
ale minęło dopiero kilka tygodni. Nie wiem, czy pomagają.
On myśli, że tak.
Tully stara się załatwić jakieś eksperymentalne terapie.
W Stanford jest jedna obiecująca. Zobaczymy.
Marah się trzyma.
Chyba.
Martwi się.
Nie chce o tym mówić.
Staram się, ale...
Tyle już przeszła.
Zbyt wiele.
Jak na dziecko.
To okropne.
Ale jak ty się czujesz?
- Właśnie powiedziałam. - Nie, mówiłaś mi o innych.
Pytam, jak ty się czujesz.
Jestem zmęczona i mam mdłości.
Chodziło mi o emocje.
Jak się czujesz?
Kate.
Czuję się winna.
Dlaczego?
Wszystkich zawiodłam.
Wszyscy tak się cieszyli na remisję.
Teraz są przerażeni i zdenerwowani.
Znowu.
To przeze mnie.
Wiesz, że przerzuty to nie twoja wina?
Wiem.
Intelektualnie.
Spróbujmy czegoś.
Zamknij oczy.
Jesteś gdzie indziej.
Jesteś wolna.
Od wszystkich oczekiwań, od poczucia winy.
Możesz zobaczyć świat własnymi oczami.
Jak wygląda?
Oddychaj i pozwól energii przepływać przez twoje ciało.
Z dotykiem nie byłoby skuteczniej?
To pomaga na efekty uboczne chemioterapii.
I jest przyjemne.
Miła odmiana od kąpieli atonalnych i gorącej jogi
od Johnny’ego.
- Nie śmiej się. - Jak Chmura.
Będziesz na ceremonii księżycowej?
Jasne.
Kto by odmówił księżycowego rytuału?
A jeśli chodzi o prawdziwą medycynę,
jutro pomówię z ordynatorem onkologii w Stanford.
Trzy tygodnie się umawiałam, ale mamy to.
Marnujesz na to tyle czasu.
Przestań. Twoje zdrowie jest najważniejsze.
Tu jesteś. Szukałem cię.
A ja ciebie.
No dobra, na siedząco.
- Wszystko w porządku? - Jasne. Tak.
Albo i nie.
Wiesz, czego ja chcę, a ja wiem, czego ty chcesz.
Może znajdziemy wspólny cel.
A może i nie.
No dobrze.
Bruce Willis też musi z tym żyć.
Jak my.
Czasem w życiu trzeba złapać podkręconą piłkę...
- Jest w ciąży! - Powoli.
Co?
Zrzuta na taksę?
Johnny, wszystko gra?
Dostałeś w twarz patelnią?
Wszystko gra?
Od imprezy się nie odezwałeś.
Ty też nie.
Jak się czujesz?
Będę czyimś tatą.
Jak Bruce Willis.
Wiem, że mieliśmy plany.
To prawda, ale plany się zmieniają.
Nie szkodzi, takie życie.
Nic nie trwa wiecznie.
Tak.
Nikt się tak nigdy nie ujarał.
Długo tak leżymy?
Chyba wieki.
Która godzina?
Szósta?
Dwadzieścia dwie.
Kurde.
- Prawie to przegapiłyśmy. - Co?
Wschód Księżyca.
Musimy wyjść na zewnątrz
i przywitać Księżyc w pełni.
Kąpać się w jego kobiecej energii.
- Serio. - Nie można tutaj?
Nie, musimy iść na dach, żeby być jak najbliżej.
Ku Księżycowi!
Ku Księżycowi.
Przyznajcie się. Cieszycie się, że to robimy.
Wszystko potwierdzę.
Jaki piękny.
Chciałabym napisać o tym esej na studia.
Kto ci broni?
Droga uczelnio,
oto przykład mojego rozwoju osobistego.
Upaliłam się i obcowałam z Księżycem na dachu.
Ja bym cię przyjęła.
- Dyplom z buchów. - I astronomii.
Tak.
Patrzcie!
Dalej, Księżyc patrzy!
Okażmy mu szacunek.
Tańczmy z podziwem dla jego mocy i piękna.
Wiem, jak was rozruszać.
- Mało zabawne. Przestań! - Boże!
Przestań!
Ale miałaś minę.
O nie.
Jesteś cała?
Ma pani ochotę na drinka?
- Poproszę. - Super.
Do dna.
Jak kompost.
To czysta trawa pszeniczna.
Facet z forum twierdzi, że pomaga.
Nie wiem, czy to wydłuży życie,
ale życie z tym na pewno będzie się dłużyć.
Cuchnie jak śmieci.
Marah, jesteś na haju?
Nie.
Czuję. Chryste, jest środek dnia.
Ty palisz zioło w środku dnia.
Mama ma receptę. To na nudności.
Wyluzujcie.
Wzięłam bucha i tyle.
Chciałam się trochę zabawić. Ktoś musi.
Idź do siebie. Porozmawiamy później.
I tak tam szłam.
Co to za szajs?
- Siemię lniane. - Gdzie są ciastka?
Wyrzuciłem. Mama unika cukru.
- Nikt nie może jeść ciastek? - Właśnie.
Czaję. Mama umiera, więc nam nie wolno żyć?
Dość, niewdzięczna gówniaro.
Matka kazała ci iść do pokoju, więc ruchy, kurwa!
Nie mogę się doczekać, aż pójdę na jebane studia.
„Nasi specjaliści od tranzycji mogą pomóc w tych trudnych chwilach”.
Było w skrzynce. Bez jaj.
„Czy to kolumbarium, czy ogrody z pawiami - mamy wszystko”.
Wypuścili sępy.
Słyszę gniew.
Nie nazwę tak tego.
A jak?
Nie wiem, co czuję.
Czy to ma znaczenie.
Myślisz, że to bez znaczenia?
Muszę określić, czy wolę kolumbarium,
czy stado pawi wokół grobu.
Rozmawiałaś o tym z rodziną lub przyjaciółmi?
Nie mogę.
Są skupieni na ratowaniu mnie i nie są gotowi rozmawiać o...
To ja dziękuję.
Doceniam poświęcony czas. Pańskie wyniki są niesamowite.
Przyjaciółka na pewno się nada.
Co pan na to?
Nawet jutro możemy przylecieć do Kalifornii.
Proszę?
Jak to zbyt agresywny?
Nie takiego raka próbujecie leczyć?
Może niech pan ją chociaż zbada
przed podjęciem decyzji.
Proszę mi nie mówić, że pan rozumie.
Moja przyjaciółka umiera i potrzebuje pomocy.
Wy chcecie leczyć tylko łagodne, nieagresywne przypadki.
Tak, jestem wściekła.
Zmarnowałam trzy pieprzone tygodnie.
Wie pan co? Nic jej po tej terapii.
Powodzenia w leczeniu raka bez niej. Kurwa mać!
Możesz wpaść?
Mówią, że to zły pomysł, by się leczyć alkoholem, ale...
Pójdę po szklanki.
Przykro mi, że się nie dostała.
Walić ich. Wciąż mamy twojego kumpla w klinice Mayo.
- Jeszcze nie oddzwonił. - Zadzwoń do niego.
Mają zamknięte. Dzwoniłem już trzy razy.
Próbuj dalej.
Jeśli nigdzie jej nie wezmą, to...
Dobrze.
Zadzwonię z samego rana. Dobrze?
Dziękuję.
Otwieramy? Proponuję pić z butelki.
Ale to nie byłoby eleganckie.
Ta butelka...
Co chcesz...
Co robisz?
Chodźmy na górę.
Ponoć to zły pomysł.
To prawda.
Ale chcę...
Chcę zapomnieć, jak się czuję.
Na minutę.
Po pierwsze,
to nie potrwa minutę.
Pamiętaj.
- W porządku. - No.
No to pięć minut.
Albo całą noc.
Tully. A co potem?
Nic.
Zapomnimy o tym.
Zapomnieć?
To brzmi...
To zły pomysł, ale mam to gdzieś.
- Chcę... - Czego? Zagłuszyć ból seksem?
- Nie nabijaj się. - W życiu.
Nie sądzę, że to...
Wiem, że to zły pomysł.
- To zły pomysł! - Wiem!
Uwielbiam złe pomysły, fakt.
- Jak jeden raz przerodził się w to? - Cud życia.
Wiesz, czemu ciężarne błyszczą?
Bo są spocone od rzygania.
Ty wyglądasz świetnie. Tylko że masz
wymiociny na szyi.
Wczoraj śniło mi się, że urodziłam misia koalę.
- Super! - Nie! Ugryzł mnie.
- A gdzie jest tata miś? - Na racquetballu z Muttem.
Jak się miewa?
Znasz scenę, w której Willis biegnie boso, brudny, po potłuczonym szkle z karabinem?
Johnny jest nieco bardziej spięty.
To duża zmiana. Przywyknie.
Możliwe.
Nie mogę tego wypić, prawda?
Mnie pytasz?
Muszę iść do lekarza.
Jak się czujesz? Panikujesz?
Tak jakby.
To niemożliwe, ale chyba już czuję ją w sobie.
- Ją? - Tak.
Tull,
już ją kocham.
Ja też.
- Mamy dziecko! - Mamy dziecko!
- Będziemy mieć dziecko. - Dziecko.
Dziecko!
Ja... Halo?
Cześć, Mutt.
Nie rozumiem.
Tak. Pewnie. Powiem mu.
Nie poszedł na raquetballa.
Dzień dobry.
Patrzysz, jak śpię?
Uroczo chrapiesz.
Jak króliczek z piłą łańcuchową.
Co robisz?
Przyniosę śniadanie do łóżka.
- Moje naleśniki? - Znaczy...
Co robisz?
Rozmawialiśmy o tym.
Nic nie robię.
Mówiłem tylko o naleśnikach.
Kate mnie potrzebuje, nie ma miejsca na nic innego.
- Wiesz to. - Wiem.
- Naprawdę? - Tak.
Ale wiesz, że możesz...
- Nie mogę. - Możesz mnie dopuścić.
Być ze mną.
Nie zdradzasz Kate. Chce, żebyś była szczęśliwa.
Jezu, Danny.
Nie o to chodzi.
Teraz po prostu nie mogę.
Dobrze?
Mógłbyś już...
Możesz iść?
Jak idzie pisanie? Pewnie masz już całą powieść.
Jeszcze nie, ale już prawie. Czuję przypływ weny.
- Pokażesz parę rozdziałów? - Nie.
- Akapit? Weź, zdanko? - Nawet słowa.
Cokolwiek.
- Odejdź od komputera. - No dobrze.
Marah, jak się czujesz?
Mam szlaban, ale zejść po chleb i wodę mi wolno, co?
Nie zaczynaj.
Na jutrzejszą księżycową ceremonię
możesz wziąć mój naszyjnik, ten z szafirami.
Nie, dzięki.
Błagałaś o niego przed próbną kolacją.
Jakoś nie mam ochoty na te księżycowe zabawy.
To obowiązek.
I co, dasz mi drugi szlaban?
Przestańcie. W porządku.
Nie musisz iść, jeśli nie chcesz.
Ale naszyjnik możesz wziąć.
Dobrze.
Jesteś cała?
- Kate! - Chyba złamałam kostkę.
Moja kostka!
Księżycu, ulecz tę kostkę swym blaskiem.
- Kuźwa. - Cicho. Pokaż to komuś.
- Patrzę. - Lekarzowi.
Twoja mama nas zawiezie.
Poszli na brydża do Marshów.
- A Sean? - U Robbiego!
- Wezwać karetkę? - Dziewczęta, spokojnie.
Chodź.
- No dobra. - Ostrożnie!
- Oddychaj głęboko. - Boże.
Uwielbiam jeździć na haju. Jakbym pilotowała statek kosmiczny.
Wybaczcie, pole asteroid.
Chmura, przestań.
Próbuję się odprężyć. Panuje tu ogromne napięcie.
Uchyl chociaż okno.
Kurde, gliny.
Spokojnie.
Zachowajcie spokój. Będzie dobrze.
Jeśli nie znajdą narkotyków w schowku.
Gdzie on jest?
Dzwoniłam do KPOC, na salę do gry i do ulubionych barów,
tam, gdzie widział Jean Smart.
- Uwielbia Projektantki. - Dobra.
Zastanówmy się.
Spanikował, uciekł i nie wróci.
Może. A może...
To jedyna opcja.
Nie. Ale załóżmy,
że zwiał. Co wtedy?
Urodzę dziecko,
a potem umrę ze wstydu w jakiejś norze?
Nie, same wychowamy to dziecko.
- Tak? - Tak.
Na co nam on? Nie potrzebujemy żadnego faceta.
Zajebiście wychowamy to dziecko.
Zrobisz to dla mnie?
Będzie super.
Kupimy dom nad wodą. Będziemy pływać łódką.
Nie umiem. A ty?
Nauczymy się.
Jesteś pewna?
Tak.
Dobrze wyglądam w marynarskim wdzianku.
Pytam o wspólne wychowywanie dziecka.
Nie chciałaś mieć dzieci.
Nie chcę być mamą.
Tatą mogę, ci mają fajnie.
Biorą dzieci do zoo, uczą je jeździć na rowerze
i mają czas na karierę.
Raz kiedyś pójdą na wywiadówkę
i już są bohaterami.
- Bycie ojcem brzmi super. - Ja mam być mamą?
Zmieniać pieluchy, robić pranie i posiłki,
kłaść dzieci i przynosić ci martini
w seksownym płaszczu przeciwdeszczowym?
Nie ma potrzeby. Coś wymyślimy.
Będziemy się zamieniać rolami.
Ustalimy własne zasady. Będzie super.
Tylko ty, ja i nasze maleństwo.
Na zawsze razem.
Dzięki.
Pozostaje sprawa z Johnnym. Oficjalnie zaginął?
Trzeba odczekać dobę.
A wśród osób, które dowiedziały się o ciąży, pewnie dwie.
Dzięki za pomoc.
Chciałam przyjść przed Księżycem.
Johnny, kolacja gotowa!
Tego chyba nie ma w diecie makrobiotycznej.
Kurczę, Mularkey.
Czerwone mięso, alkohol?
Zrobiłbym chleb z soczewicy.
To dla ciebie i Tully.
Terapeutka powiedziała, że mam się skupić na swoich potrzebach.
Chciałam z wami o czymś porozmawiać.
Marah powinna pomyśleć o tych uczelniach.
Jeśli umrę.
Nie musi składać papierów do wszystkich.
Kate, to niedorzeczne.
Harvard?
Poprawiła oceny, a nie wiemy, jak pójdzie matura.
A co z tymi innymi „Harvardami”,
wiesz, czołówką w Dakocie Południowej czy Nebrasce?
Też niech obejrzy.
Dzięki.
Chcę, żebyście wiedzieli, że macie
moje błogosławieństwo,
jeśli postanowicie być razem po mojej śmierci.
- Co? - Że co?
Nie chcę, by poczucie winy było przeszkodą.
Oszalałaś.
Nie umierasz. Załatwimy ci eksperymentalną terapię.
- A jeśli nie? - Uda się.
Właśnie. Nie umrzesz.
Poza tym wiesz, że byśmy się pozabijali.
Wyobrażasz sobie nas dlatego, że mówilibyśmy tylko o tęsknocie za tobą.
Nie chcę, żebyście zostali sami.
Wybaczcie, nie dam rady.
Pielęgniarka mówiła o sile pozytywnego myślenia.
To nie jest pozytywne myślenie.
Skoro to nie ty, to chociaż dopilnuj,
żeby to był ktoś miły,
kogo byśmy polubiły.
Możemy o tym nie rozmawiać?
Dobrze.
No i mam newsa.
Wczoraj spałam z Dannym.
Co?
Nareszcie. To miała być następna sugestia.
Jak było?
Świetnie.
A potem okropnie.
Zgodnie z oczekiwaniami.
- Usłyszy, jak jesz. - Nie mów mu.
O Boże.
Przepyszne.
Księżyc wschodzi, by nas powitać.
Stwórzmy własny krąg księżycowy.
Dziś dopuszczamy tylko żeńską energię.
Mam bogatą kobiecą stronę.
Proszę.
Zostaw nas.
Niech będzie.
Bawcie się dobrze. Będę w domu.
Dobrze.
Księżyc wpływa na nasze ciała i dusze tak samo jak na pływy,
a podczas pełni jego energia osiąga szczyt.
Dziś połączymy się z mocą Księżyca
i złączymy ją z naszą siłą,
by uzdrowić Kate.
Kto pierwszy?
- Ja zacznę. - Dobrze.
Księżycowa matko,
przyjmę twe światło i miłość
i złączę je z siłą i szczęściem, które pozwoliły mi dożyć tej chwili.
Całą tę energię przekazuję
naszej kochanej Kate.
- Dziękuję. - Kto następny?
Nie znam się na mocy Księżyca.
Ale wierzę w siłę woli.
Oświetlona blaskiem pełni
wytężam całą silną wolę
i determinację, by uleczyć moją Kate,
której przyjaźń
pozwala mi wierzyć,
że na świecie jednak istnieje magia.
A ty?
Chcesz podzielić się czymś z Kate?
Ja...
Nie dam rady.
Kate, zostań. Chłoń uzdrawiające promienie Księżyca.
- Ja pójdę. - Dobra.
Oddychaj.
Takie ceremonie wywołują wiele emocji.
Nie potrzebuję twoich hipisowskich bzdur.
Rozumiem.
Wyrzuć to z siebie.
To nie ma sensu.
Dlaczego to Kate jest chora?
Nie pali, ćwiczy.
Co roku robi mammografię.
Nie wiem.
Wszechświat jest tajemniczy.
A ty? Jakim cudem jesteś zdrowa?
Tyle razy niemal przedawkowałaś.
Powinnam była umrzeć z tysiąc razy.
Czemu nie ja?
Całe życie palę.
To...
To niesprawiedliwe.
Masz rację.
Do bani.
Jesteś wściekła.
Wykorzystaj tę energię i jej pomóż.
Nie wierzę, że akurat ty mi doradzasz, jak być matką.
Może wszechświat miał powód, żeby trzymać mnie przy życiu.
Chodź.
Podłożyliście prochy, pieprzone psy.
Znam swoje prawa.
Wygłupiałyśmy się i spadła.
- Dziękuję. - To nielegalne?
- Mów. - Nie bądź zła.
- Ja ją namówiłam. - To były wygłupy.
- Nielegalnie przeszukali wóz. - Pogadamy w domu.
Twoja matka naruszyła warunki zwolnienia.
Pozostanie w areszcie do czasu przesłuchania. Chodź.
- Nie mogę wrócić do babci. - Idziemy.
- Nie! - Proszę!
Nie mogą jej znowu zabrać! Mamo!
- Mamo! - Może zostać u nas.
- Mogę? - Zajmiemy się nią.
Kochanie, jesteś rodziną.
Pomożemy ci. Chodźmy.
Nie odbierzesz mi dziecka.
Wrócę po ciebie, Tallulah, słyszysz?
Pieprz się!
Świetnie. Dziękuję.
Za tydzień pierwszy rozdział Dziejów Apostolskich.
W poniedziałek mamy mecz z Beth-El.
Weźcie rękawice.
Tato.
Kogo ja widzę?
Podobno drużyna softballu szuka zapolowego.
Skoczymy się napić? Niedaleko jest knajpka.
Dobre piwo, okropne skrzydełka.
Za to najpiękniejsze kelnerki w Oregonie.
Dobrze cię widzieć.
Syn marnotrawny powraca.
Modliłem się o ten dzień i wreszcie nadszedł.
Jak ty to robisz?
Co?
Gadasz bzdury.
Z pokerową miną.
- Nie rozumiem. - No wiesz.
Całe to korzenie się przed Bogiem.
Hipokryzja.
Pieprzenie.
Jestem tylko człowiekiem.
Dlatego cię słuchają.
Ci twoi wierni.
Ale ja znam prawdę.
Miło.
Wspaniale.
Róbmy to częściej.
Zmarła przez ciebie.
Przez ciebie zapiła się na śmierć.
I twoje kobiety.
Osądzasz ją. A to całe twoje świętoszkowanie?
Matka była chora.
- Chorowała. - Przez ciebie.
Gardziłeś nią.
Dlatego, że cię przejrzała.
I mną, bo to wszystko widziałem.
Nigdy tobą nie gardziłem.
- Kocham cię, synu. - Nie waż się mnie tak nazywać.
Żaden z ciebie ojciec.
Nie mogłem zaprosić cię na ślub. Wiesz, co czułem?
Ojciec mieszka trzy godziny drogi ode mnie,
a ja nie mogę na niego patrzeć przez to, co zrobił!
Kto jest bez grzechu...
I tak dalej.
Jeśli przyszedłeś, żeby pokrzyczeć, świetnie ci idzie.
Dotarło.
Możemy pokrzyczeć przy piwie?
Przyjechałem, bo sam będę ojcem.
Powinienem się cieszyć,
a ja się boję, że wszystko spieprzę.
Tak jak ty.
Nie wiem, co robić, a to twoja wina!
Skończ pieprzyć.
Mnie wychował potwór. Tłukł mnie, jak wiatr źle zawiał.
Ale nie winię go za moje błędy. To sprawa między mną a Bogiem.
Czego ode mnie chcesz? Przeprosin? Obietnicy, że się ułoży?
Jesteś dorosły, sam podejmujesz decyzje.
Jak spieprzysz, to twoja wina.
No i gratulacje.
Chciałbym poznać wnuka.
Poczuj miłość wszystkich wokół. Niech cię obmyje.
Uniesie cię do miejsca, gdzie będziesz wolna.
Wolna od bólu, wolna od raka.
Powiedz, co czujesz.
Nie wiem.
Wpuść uzdrawiające światło.
Otwórz serce.
Powiedz, co czujesz.
Nie chcę umierać.
Nie jestem gotowa.
Marah mnie potrzebuje.
Muszę być na zakończeniu szkoły, na jej weselu, przy jej dzieciach.
Mam już tak dość tych bzdur.
Boję się.
Nienawidzę tego.
Doskonale. Wyrzuć to z siebie do Księżyca.
Uwolnij też pozytywne myśli.
Walić to, to moja ceremonia. Jebać raka!
Tak jest. Pierdol się, raku!
Pierdol się, raku!
Jebać go!
Co ty odwalasz?
- Gdzie byłeś? - Porzuciłeś ciężarną?
- Nie potrzebujemy cię. - Mogę pogadać z żoną?
Teraz to moja żona.
Przepraszam cię.
Musiałem się czymś zająć, ale nie chciałem cię martwić.
Wiem, że ciąża jest niespodzianką i zmienia nam plany.
- Możesz odejść. - Krzyż na drogę!
- Że co? - Wiem, że nie chcesz dzieci. Rozumiem.
Ale musisz zrozumieć,
że nie stanę się moją matką. Z mężem czy bez.
Sama ustalam zasady.
- Zgadza się. - Mularkey, przestań.
Nie wiem, o czym mówisz. Musiałem tylko się... ogarnąć.
- Nie porzuciłeś mnie? - Co takiego?
Kate.
Jesteśmy rodziną.
Nie musimy być naszymi rodzicami.
Nie będziemy nimi.
Możemy być lepsi.
Choć na chwilę o tym zapomniałem,
naprawdę w to wierzę.
Fakt, to przerażające. To duża zmiana.
Ale z tobą u boku...
mogę wszystko.
Cieszę się, że będziemy razem do końca życia.
Ty i ja, Mularkey.
I tak mam cię na oku.
Będziemy mieli dziecko.
NASIONA CHIA
Zrobię ci normalne.
Skitrałem mąkę pszenną i syrop klonowy.
A płatki czekoladowe?
Nieźle.
Wybacz, że straciłem nad sobą panowanie. Nie powinienem tak na ciebie krzyczeć.
Mama umrze, prawda?
Wczoraj pozwoliła mi wziąć ten naszyjnik,
a poprzednim razem powiedziała: „Po moim trupie”.
To nie znaczy, że mama umrze.
Dlaczego kłamiesz?
Nie wiemy tego.
Ale sytuacja się pogorszyła.
Co zrobimy?
Wiesz...
Gdy się dowiedziałem, że mama jest z tobą w ciąży,
spanikowałem.
- Wsiadłem na motor... - Miałeś motocykl?
Nie o to chodzi, ale...
Nazywasz je śmiertelną pułapką. Zabroniłeś mi jeździć.
Tak. To prawda, ale nie o to chodzi.
Bałem się.
Bardziej niż kiedykolwiek w życiu.
Bałem się, że nie jestem gotowy.
Że nigdy nie będę.
Teraz czuję się podobnie.
Ale na tym polegają wielkie zmiany.
Nie mamy na nie wpływu.
Musimy tylko trzymać się ludzi, których kochamy,
i jakoś to przetrwać.
Razem.
Wiem, że się boisz.
Też się boję.
Nieważne, co się stanie, będę tu.
Razem to przetrwamy.
Obiecuję.
Hej, ranne ptaszki.
- Jadę na akupunkturę. - Wezmę kluczyki.
- Jedz, sama pojadę. - Dobra.
RANCZO KELLERMANA
Dziękuję.
No dobra, koniku. W drogę.
To musiała być udana sesja. Aż promieniejesz.
Jeździłam konno.
- Serio? - Tak.
Było niesamowicie. Tego mi było trzeba.
Wiem, że nie chcesz o tym rozmawiać.
O tym, co będzie, jak mnie zabraknie.
Nie.
Możemy porozmawiać.
No dobrze.
Super.
Pomówmy o moim pogrzebie.
Mam kilka specjalnych życzeń.
Lepiej je zapisz.
Dobrze.
Kup paczkę fajek. Virginia Slims.
Weź iPoda.
I zdjęcie Davida Cassidy’ego.
Tylko kolorowe.
Tallulah Rose!
Chryste, Danny. Oddaj mi ten klucz.
Udało się. Przyjmą Kate.
Co takiego?
Znajomy w klinice Mayo pociągnął za sznurki. Udało się!
Terapia daje obiecujące wyniki przy agresywnych nowotworach.
- Przyjmą ją? - Tak!
O Boże, dziękuję.
Dziękuję. Kocham cię.
DZIESIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
Możemy zacząć ceremonię.
Matka chrzestna panny młodej jest gotowa.
Napisy: Konrad Szabowicz