‪(ไฟร์ฟลายเลน มิตรภาพและความทรงจํา)
‪- เคท ‪- เคท
‪- เคท ได้ยินผมไหม เคท ‪- เคท นี่
‪- หนูจะเอาน้ํามาให้ ‪- เรียกรถพยาบาลที
‪- เกิดอะไรขึ้น ลูกโอเคไหม ‪- อย่ามุง เธอต้องหายใจ
‪อย่ามาบอกฉันว่าควรดูแลลูกยังไง
‪- ใครก็ได้ ปิดเพลงบ้านี่ที ‪- โอเค รถพยาบาลกําลังมา
‪ทุกคน หยุด ฉันไม่เป็นไร
‪ฉันแค่รู้สึกร้อนเลยดื่มแชมเปญเยอะไปหน่อย
‪แต่ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ฉันสัญญา
‪- เห็นๆ อยู่ว่าลูกไม่สบาย เคที่ ‪- หนู...
‪- ไม่เป็นไร ‪- บอกหน่วยกู้ชีพว่าไม่ต้องมา
‪ฉันจะเข้าไปนอนพักในบ้าน
‪ฉันมีนัดกับหมอวันจันทร์นี้
‪เดี๋ยวจะเล่าให้หมอฟัง
‪ทุกคนเต้นต่อเถอะ นี่งานปาร์ตี้นะ
‪- แม่คะ ‪- ลูกรัก แม่ขอโทษที่ทําให้กลัว
‪แม่ไม่เป็นไรจริงๆ เดี๋ยวแม่ไปนอนพัก
‪- ฉันช่วย ‪- ไม่เป็นไร
‪อย่าเว่อร์น่า ฉันเดินเองได้
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪แม่เขาเป็นอะไรกันแน่คะ ‪ไม่มีใครบอกอะไรหนูเลย
‪ยายก็ไม่รู้ ไม่มีใครบอกอะไรยายเหมือนกัน
‪ทําไมเธอไม่บอกฉันว่ามะเร็งกําเริบ
‪- ฉันกําลังจะบอก ‪- เมื่อไหร่
‪ฉันกะจะบอกทุกคนวันนี้
‪แต่ "ลามไปถึงกระดูกกับตับ" ‪ไม่เข้ากับคําสาบานของฉัน
‪ไม่ตลกนะ
‪ฉันแค่อยากให้ทุกคนได้สนุกสักครั้ง
‪ก่อนที่ฉันจะกลับไปทําคีโมอีก
‪เธอไม่ได้มีหน้าที่ดูแลเรา
‪ผมก็บอกคุณแบบนั้น
‪เห็นไหมว่าทุกคนตกใจ ฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้น
‪ฉันแค่อยากมีงานแต่งงานธรรมดา
‪จากนี้ไป ฉันจะอยู่กับเธอนะ
‪ฉันจะอยู่กับเธอทุกย่างก้าว ไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪ทัล เธอต้องไป
‪เพราะคืนนี้เป็นคืนแต่งงานของฉัน ‪และฉันจะมีเซ็กส์กับสามีฉัน
‪และเธอก็จะได้กลับกับแดนนี่
‪มีพรายกระซิบบอกฉันว่า ‪เซเลสท์คืนแหวนให้เขาแล้ว
‪ยังจะทําตัวเป็นแม่สื่อให้ฉันอีกเหรอ
‪ถือว่าทําเพื่อฉัน ฉันเป็นมะเร็ง เธอห้ามปฏิเสธ
‪เธอนี่น่ารําคาญจริงๆ เลย รู้ตัวไหม
‪เธอถึงได้รักฉันไง
‪คุณโอเคไหม
‪อยากคุยไหม
‪ลามไปถึงกระดูกกับตับ...
‪นั่นมัน...
‪ฟังดูแย่ ใช่ไหม
‪มันก็...
‪ดีนะที่ฉันเป็นคนดัง
‪ฉันจะให้เธอเข้ารับการทดลอง... ‪รักษาด้วยวิธีใหม่ล่าสุด
‪มีโครงการแบบนั้นทั่วประเทศ
‪ฉันจะหาอันที่ดีที่สุด โทรไป ใช้เส้นสาย
‪ตูม เธอได้เข้ารักษา
‪ใช่ ถ้าจะมีใครทําได้ ‪ก็ต้องเป็นคุณนี่แหละ ทัลลูลาห์
‪ขอโทษนะที่ฉันไม่ได้บอกเรื่องเซเลสท์
‪ไม่เป็นไร
‪แต่ผมแอบหวังว่าถ้าจะมีใครจูบกับคุณ
‪คนคนนั้นจะเป็นผม
‪- ฉันไม่จูบผู้ชายที่มีเจ้าของ ‪- แค่ผู้หญิงสินะ
‪โอเค ก็อย่างที่บอก เธอจูบฉัน
‪โอเค แต่...
‪แล้วอีกเรื่องที่ผมเพิ่งบอกคุณล่ะ
‪- เรื่องคุณกับผม ‪- เราจะคุยเรื่องนี้กันจริงๆ เหรอ
‪ฟังนะ ทัลลี่ ผมรู้ว่าคุณคิดถึงผม...
‪- คิดถึงเหรอ ‪- ตั้งแต่ผมกลับมาซีแอตเทิล
‪- ให้ตายสิ คุณนี่มันหลงตัวเองจริงๆ ‪- ไม่ ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกัน
‪คุณมีวิธีแสดงความคิดถึง ‪ที่แปลกมาก พ่อนักข่าวกีฬา
‪คุณคิดว่าผมไม่เซ็งเหรอ
‪ที่พบว่าคุณโสดสนิทและอยู่ห้องติดกัน
‪- เราไม่จําเป็นต้องทําแบบนี้ ‪- ผมมีแฟนแล้ว แฟนจริงจัง
‪คบกันมาสองปี อยู่กินด้วยกัน
‪ใช่ โอเค
‪- ฉันไม่รู้ว่าทําไมเราถึง... ‪- ผมคิดถึงคุณตลอดเวลา
‪แต่ใจหนึ่งผมก็คิดว่า ไม่รู้สิ ‪มันอาจจะสายเกินไป อะไรทํานองนั้น
‪แต่รู้อะไรไหม ก็ช่างหัวมันสิ
‪ทําไมเราถึงไม่ยอมรับว่าตัวเองรู้สึกยังไง
‪ที่คุณพูดแบบนี้
‪ก็เพราะคุณเพิ่งถูกทิ้งสดๆ ร้อนๆ
‪ไม่ ผมพูดเพราะมันเป็นเรื่องจริง
‪- ทําไมคุณถึงไม่ยอมรับ... ‪- ว่าฉันคิดถึงเหรอ
‪เออ ยอมรับก็ได้ ฉันคิดถึงคุณ
‪แต่เป็นเพราะฉันรู้ว่าไม่มีทางสมหวัง
‪- นั่นคือเหตุผลเดียวที่คุณคิดถึงฉัน ‪- อย่าทําแบบนี้
‪- ทําอะไร ฉันไม่ได้ทําอะไรเลย ‪- เรารอมา 20 ปี
‪ให้ตายสิ มีแต่คุณนั่นแหละ ฉันไม่ได้รอ
‪- คุณแค่กลัว ก็แค่นั้น ‪- ฉันไม่ได้กลัว
‪ฉันแค่รู้จักตัวเอง ฉันไม่ถนัดเรื่องแบบนี้
‪- แล้วไง ผมก็เหมือนกัน ‪- ก็ใช่น่ะสิ
‪แต่เราถนัดเรื่องเป็นเพื่อนกัน
‪และนั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการในตอนนี้
‪ฉันจะได้ทุ่มเทความสนใจให้เคท
‪ฉันต้องช่วยเธอให้ได้ และ...
‪ฉันแค่ต้องการให้คุณเป็นเพื่อนฉัน
‪ฉันมีเพื่อนไม่มากหรอกนะ พ่อนักข่าวกีฬา
‪เราไม่จําเป็นต้อง...
‪คุณเห็นภาพตัวเองในอนาคตยังไง
‪ทําไมมหาวิทยาลัยถึงชอบถามคําถามนี้นะ
‪ตอบไปว่าเธอจะรับรางวัลโนเบล ‪สาขาวรรณกรรมเป็นครั้งที่สอง
‪โดยมีสามี ฌอน แคสซิดี้
‪ยืนมองอย่างภูมิใจขณะดูแลลูกๆ สามคน
‪เดี๋ยว ทําไมฉันถึงแต่งงานกับ ‪ฌอน แคสซิดี้ ไม่ใช่เดวิด แคสซิดี้
‪ฉันจะแต่งงานกับเดวิด
‪พระเจ้า จะเจ๋งแค่ไหน ‪ถ้าเราแต่งงานกับพี่น้องสองหนุ่ม
‪อย่าเพิ่งตื่นเต้นไป
‪ฉันกับเดวิดอาจจะหย่ากันหลังจาก ‪ฉันแอบคบกับจอห์น ทราโวลตา
‪- สมกับเป็นเธอ ใช่ ‪- ใช่
‪พวกแกนั่งเขียนอะไรมาหลายชั่วโมงแล้ว
‪ฉันเห็นแล้วเครียดแทน
‪พักซะบ้าง
‪ผ่อนคลาย
‪อยากลองปุ๊นดูไหม
‪ฉันรู้ ปกติฉันไม่แบ่ง
‪แต่นี่เป็นของที่อัลเพื่อนฉันปลูกเอง
‪มันเป็นกัญชาที่ดีที่สุดที่ฉันเคยสูบมา
‪โคตรมหัศจรรย์เลย
‪ก็ดีนะ แต่หนูขอผ่าน
‪เวลาแกใกล้ตาย แกไม่มาคิดหรอกว่า ‪ฉันน่าจะตั้งใจทํางานกว่านี้
‪หรือกรอกเอกสารมากกว่านี้
‪แกจะอยากสูบกัญชานี่
‪และออกผจญภัยกับแม่ให้บ่อยกว่านี้
‪อะไร เธออยากเหรอ
‪ฉันว่า...
‪เราก็เรียนปีสุดท้ายแล้ว
‪จะมีโอกาสอีกกี่ครั้งที่เราจะได้
‪สูบกัญชาโคตรมหัศจรรย์
‪ว้าว เธอนี่บ้าจริงๆ มูลาร์คีย์
‪มูลาร์คีย์บ้า
‪สูดยาวๆ
‪เธอโอเคไหม
‪โอเค นี่
‪ผ่อนคลายสุดๆ
‪เจ๋งชะมัด
‪(ขอแสดงความยินดี)
‪(ช่องข่าวสุดสัปดาห์อันดับหนึ่ง ‪ของซีแอตเทิล - มิถุนายน 1988)
‪ฝ่าบาท
‪ดีจัง ในที่สุดฉันก็มีเครื่องประดับที่ใส่ได้กับทุกชุด
‪ขอโทษนะคะ ทุกคน ฟังทางนี้หน่อย ‪ฉันอยากแสดงความยินดี
‪ทัลลี่ ตอนที่เธอได้เป็นผู้ประกาศข่าว
‪สถานีของเราเป็นที่โหล่
‪แต่ภายในเวลาแค่สองปี
‪เธอก็ทําให้เคพีโอซีกลายเป็น ‪ช่องข่าวสุดสัปดาห์อันดับหนึ่ง
‪- ใช่ ‪- แด่ทัลลี่
‪ทัลลี่
‪ฉันคงทําไม่ได้ถ้าไม่มีหุ่นกระป๋อง สิงโต
‪หุ่นไล่กา และแน่นอน โตโต้
‪ฉันเป็นกลินดาต่างหาก
‪- เดี๋ยว ผมเป็นอะไรนะ ‪- หุ่นไล่กา
‪หุ่นไล่กา ใช่
‪เดี๋ยว ฉันอยากแสดงความยินดีกับอีกคน
‪นั่นคือจอห์นนี่ เขาเพิ่งได้รางวัล ‪ข่าวดีเด่นประจําภูมิภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
‪จากข่าวเรื่องวิกฤตคนไร้บ้านในซีแอตเทิล
‪ฉันรักคุณมากนะ สามี ‪และฉันรู้ว่าคุณจะทําสิ่งดีๆ อีกมาก
‪- แด่จอห์นนี่ ‪- แด่จอห์นนี่
‪ขอบคุณมาก ภรรยา
‪ผมขอเชิญให้ทุกคนมาชมรางวัล
‪ที่วางโชว์อยู่ในห้องทํางานผม
‪เพราะผมเป็นคนถ่อมตัวและไม่ชอบเป็นจุดสนใจ
‪พูดถึงความถ่อมตัว ขอผมอวดเรื่องเคทหน่อย
‪เธอเขียนนิยายเล่มใหม่เสร็จไปสี่บทแล้ว
‪แม้ว่าเธอจะมีงานประจําที่หนักหน่วง
‪ต้องพบปะเพื่อนฝูง ‪และมีสามีที่ต้องการการดูแลอย่างมาก
‪- ใช่ ‪- เคท คุณทําให้ผมทึ่งทุกวัน
‪- แด่เคท ‪- แด่เคท
‪- ไม่เห็นต้องทําแบบนี้เลย ‪- ต้องทําสิ เราต้องชื่นชมคุณ
‪บางทีเราน่าจะฉลองต่อที่บ้านนะ
‪แหวะ เราแค่คุยกันโดยที่พวกเธอ ‪ไม่วางแผนมีเซ็กส์ได้ไหม
‪ไม่เอาน่า เรายังข้าวใหม่ปลามัน
‪สองปีแล้ว ข้าวใหม่ปลามันที่ไหน
‪ทุกคน
‪นี่คือหนึ่งในช่วงเวลาแบบนั้น
‪ช่วงเวลาแบบไหน
‪เวลาที่เรารู้ตัวว่าทําอะไรอยู่และมีส่วนร่วม
‪- มีส่วนร่วมกับอะไร ‪- ชีวิต
‪มันกําลังดําเนินไปและมันดีกว่าที่เราทุกคนคาดไว้
‪- อะไร ‪- ไม่มีอะไร คุณน่ารักดี
‪ฉันอยากให้เราหยุดเวลานี้ไว้ ‪และอยู่กับมันตลอดไป
‪ใช่ เหมือนอยู่ในรูปถ่าย
‪เป็นสํานวนที่ดีมาก ต้องจดไว้เขียนนิยาย
‪แด่เคพีโอซี ขอให้รุ่งเรืองไปนานๆ
‪ใช่
‪- จอห์นนี่ พรุ่งนี้เช้ายังไปอยู่ไหม ‪- ไปสิ
‪เล่นแร็กเกตบอลตอนเมาค้าง ‪นี่ของถนัดผมเลย เหล้าจะได้ออกไปกับเหงื่อ
‪ขอโทษนะ ฉันคงดื่มเบียร์มากไปหน่อย ฉัน...
‪- เป็นอะไรหรือเปล่า ‪- ฉันไปดูเอง
‪ทําไมอ้วกเร็วจัง เกิดคออ่อนขึ้นมาหรือไง
‪ไม่สมเป็นเธอเลย มูลาร์คีย์
‪นี่เธอว่าฉันขี้เหล้าเหรอ
‪เปล่า เธอแค่รักสนุก ทุกคนก็เหมือนกัน
‪สงสัยฉันกินกุ้งเน่าเข้าไป
‪ในงานไม่มีกุ้งนะ
‪- พระเจ้า เคท หรือว่า... ‪- ไม่
‪- เธอไม่รู้ว่าฉันจะพูดอะไร ‪- ฉันไม่ได้ท้อง
‪โอเค เธอรู้
‪ฉันจะท้องไม่ได้ เราตกลงกันไว้ว่าจะรออีกปี
‪เราวางแผนไว้หมดแล้ว ‪ฉันจะเขียนนิยายให้จบ แล้วเราก็เก็บเงิน
‪จอห์นนี่อยากไปเที่ยวอเมริกาใต้ ‪ฉันอยากไปยุโรป เราเลยจะไปทั้งคู่
‪ไปเที่ยวกันหกเดือน พอกลับมาค่อยพยายามมีลูก
‪ว้าว แผนเจ๋งมากเลย
‪ใช่ ฉันรักแผนนี้
‪จําตอนที่แครอลนึกว่าตัวเองท้องในวัยดึก
‪หลังจากนอนกับฟิล หนุ่มพยากรณ์อากาศได้ไหม
‪หล่อนยังเก็บที่ตรวจครรภ์ไว้ที่โต๊ะอยู่เลย
‪ไปจิ๊กมาเช็กให้แน่ใจดีกว่า
‪โอเค ก็ได้ แต่ฉันไม่ท้องหรอก ‪ฉันไม่มีทางท้อง เพราะงั้น...
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันท้อง
‪นั่นสิ ฉันยังไม่พร้อมเลย
‪เธอยังไม่พร้อมเหรอ ฉันจะบอกจอห์นนี่ยังไง
‪จริงด้วย
‪เขายังไม่พร้อมแน่ๆ
‪บ้าเอ๊ย
‪นี่ เธอก็รู้ว่าเขาชอบบรูซ วิลลิส
‪- ใช่ ‪- เขากับเดมี่ มัวร์กําลังจะมีลูกด้วยกัน
‪จอห์นนี่กับบรูซ วิลลิส ‪มีบางอย่างเหมือนกัน ซึ่งเป็นเรื่องดี
‪เริ่มคุยจากตรงนั้นสิ
‪คุณอยากจะเริ่มจากตรงไหนคะ
‪ดูเหมือนคนจะแนะนํานักบําบัด ‪เฉพาะตอนที่คิดว่ามันจบแล้ว
‪แล้วคุณคิดอย่างนั้นหรือเปล่า
‪- คิดอะไรคะ ‪- คิดว่ามันจบแล้ว
‪อ๋อ ฉัน...
‪ไม่รู้สิคะ
‪ไม่ ฉันไม่... คิดอย่างนั้น
‪คุณรู้สึกยังไงคะ
‪ก็โอเค
‪เหนื่อย
‪คลื่นไส้
‪แต่ก็เป็นเรื่องปกติเวลาทําคีโม ‪ฉันเคยเจอมาก่อน
‪ฉันชินแล้ว
‪และคราวนี้จอห์นนี่ก็ให้ฉัน ‪ลองบําบัดทางเลือกหลายๆ แบบ
‪แต่เพิ่งทําได้ไม่กี่สัปดาห์ เลยไม่รู้ว่ามันได้ผลไหม
‪แต่เขาคิดว่ามันจะได้ผล
‪ส่วนทัลลี่ เธอทําทุกวิถีทาง ‪เพื่อให้ฉันได้เข้าร่วมการทดลองยา
‪มียาของสแตนฟอร์ดตัวหนึ่งที่ดูมีหวัง ก็ต้องรอดูไป
‪และ... มาร่าห์ก็สบายดี
‪คิดว่านะ
‪แกเป็นห่วงน่ะค่ะ
‪แกไม่อยากพูดเรื่องนี้
‪และฉันพยายามแล้ว แต่...
‪ที่แกเจอตอนนี้ก็หนักหนาพออยู่แล้ว
‪หนักเกินไป
‪สําหรับเด็ก
‪มัน... แย่มากเลยค่ะ
‪ค่ะ แต่คุณรู้สึกยังไงคะ
‪- ฉันเพิ่งบอกคุณไป ‪- ไม่ คุณบอกฉันเรื่องคนอื่นๆ
‪ฉันอยากรู้ว่าคุณรู้สึกยังไง
‪เหนื่อยและคลื่นไส้ค่ะ
‪ฉันหมายถึงอารมณ์
‪คุณรู้สึกยังไง
‪เคท
‪ฉันรู้สึกผิด
‪ทําไมล่ะคะ
‪เพราะฉันทําให้ทุกคนผิดหวัง
‪ทุกคนมีความสุขมากตอนที่ฉันหายดี
‪ตอนนี้ พวกเขากลัวและเสียใจ
‪อีกครั้ง
‪และฉันเป็นต้นเหตุ
‪คุณรู้ใช่ไหมว่าการที่มะเร็งลุกลาม ‪ไม่ใช่ความผิดของคุณ
‪ฉันรู้ค่ะ
‪ฉันรู้อยู่แก่ใจ
‪มาลองอะไรกัน
‪หลับตาค่ะ
‪นึกภาพตัวเองอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪ที่ที่คุณเป็นอิสระ
‪เป็นอิสระจากความคาดหวังของทุกคน ‪เป็นอิสระจากความรู้สึกผิด
‪เป็นอิสระที่จะสัมผัสโลกด้วยตาของคุณเอง
‪มันดูเป็นยังไงคะ
‪อย่าลืมหายใจขณะปล่อยให้ ‪พลังงานไหลผ่านร่างกายนะคะ
‪มันจะได้ผลกว่านี้ไหมถ้านักบําบัดโดนตัวเธอ
‪ฉันสาบานว่ามันช่วยเรื่องผลข้างเคียงจากคีโม
‪ฉันชอบนะ
‪น่าจะเป็นการพักช่วงที่ดี ‪ระหว่างการอาบคลื่นเสียงกับโยคะร้อน
‪ที่จอห์นนี่ให้เธอทํา
‪- อย่าล้อสิ ‪- เขาจะกลายเป็นคลาวด์อยู่แล้ว
‪จะว่าไป พรุ่งนี้เธอจะไปร่วมพิธีดามาลูน่าไหม
‪ไปสิ
‪ใครจะไม่ชอบพิธีบูชาเทพีแห่งดวงจันทร์
‪ขณะเดียวกัน ทางด้านการแพทย์ของจริง
‪พรุ่งนี้ฉันจะโทรคุยกับหัวหน้า ‪แผนกมะเร็งวิทยาของสแตนฟอร์ด
‪นัดตั้งสามสัปดาห์กว่าจะได้ ‪เธอต้องได้เข้าร่วมแน่ๆ ที่รัก
‪ฉันไม่ชอบที่เธอใช้เวลากับเรื่องนี้มากขนาดนี้
‪พอเลย ไม่มีอะไรสําคัญกว่าการช่วยให้เธอหายดี
‪อยู่นี่เอง ผมกําลังตามหาคุณอยู่
‪ฉันก็ตามหาคุณอยู่
‪โอเค ถึงกับนั่งเชียวเหรอ
‪- ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม มูลาร์คีย์ ‪- แน่นอน เรียบร้อยดี ใช่
‪หรืออาจจะไม่
‪ฉันรู้ว่าคุณรู้ว่าฉันต้องการอะไร ‪และฉันรู้ว่าคุณต้องการอะไร
‪และมันอาจจะเหมือนกันก็ได้
‪แต่เราก็รู้ว่ามันอาจจะต่างกัน
‪โอเค
‪บรูซ วิลลิสก็เป็นคนที่พยายามหาคําตอบ
‪เหมือนกับเรา
‪บางครั้งชีวิตก็มีเรื่องไม่คาดฝัน ‪และเราต้องรับมือ...
‪- เคทท้อง ‪- ฉันกําลังเกริ่นอยู่
‪อะไรนะ
‪ผมเรียกแท็กซี่แล้ว ถ้าใครอยากหาร...
‪จอห์นนี่ เป็นอะไรหรือเปล่า
‪คุณดูเหมือนเพิ่งโดนกระทะฟาดหน้าเลย
‪คุณโอเคไหม
‪ตั้งแต่ออกจากงานเลี้ยง คุณก็ไม่พูดอะไรสักคํา
‪คุณก็เหมือนกัน
‪คุณรู้สึกยังไง
‪ผมกําลังจะเป็นพ่อคน
‪เหมือนบรูซ วิลลิส
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่าเรามีแผนหลายอย่าง
‪ใช่ แต่...
‪แผนเปลี่ยนได้ มูลาร์คีย์
‪ก็ไม่เป็นไร เป็นธรรมดาของชีวิต
‪ไม่มีช่วงเวลาไหนคงอยู่ตลอดไป
‪ใช่
‪ไม่มีมนุษย์คนไหนเมาขนาดนี้มาก่อน
‪เรานอนบนพื้นมานานแค่ไหนแล้วนะ
‪เป็นชาติแล้วมั้ง
‪นี่กี่โมงแล้ว
‪หกโมง
‪กับ 22 นาที
‪ให้ตายสิ
‪- สาวๆ เกือบไม่ทันแน่ะ ‪- ไม่ทันอะไร
‪พระจันทร์ขึ้น
‪เราต้องออกไปทักทายพระแม่จันทรา
‪เพราะคืนนี้เป็นคืนเดือนเพ็ญ
‪และเราต้องอาบพลังสตรีของนาง
‪- จริงด้วย ‪- อาบในบ้านไม่ได้เหรอ
‪ไม่ได้ เราต้องขึ้นไปบนหลังคา ‪จะได้อยู่ใกล้กับนางที่สุด
‪ไปดวงจันทร์
‪ยอมรับเถอะ แกดีใจที่เราทําแบบนี้
‪หนูยอมรับทุกอย่างเลย
‪สวยจัง
‪ฉันอยากเขียนถึงเรื่องนี้ ‪ในเรียงความสมัครเข้ามหาวิทยาลัย
‪ทําไมไม่เขียนล่ะ
‪ถึงมหาวิทยาลัย
‪หนึ่งในเส้นทางสู่การพัฒนาตนเองของฉัน
‪คือตอนที่ฉันเมากัญชา ‪และคุยกับดวงจันทร์บนหลังคาบ้าน
‪ฉันคงรับเธอเข้าเรียน
‪- ใช่ เราเรียนเอกวิชาปุ๊นได้ ‪- กับดาราศาสตร์
‪ใช่
‪เร็วเข้า ดูสิ
‪เร็วเข้า ดูดวงจันทร์สิ นางมองอยู่
‪เราต้องให้เกียรตินาง
‪มาเต้นด้วยความอัศจรรย์ใจ ‪ต่อหน้าพลังและความงามของนางกัน
‪ฉันรู้ว่าต้องทํายังไงพวกแกถึงจะลุก
‪- คลาวด์ หยุด ‪- อะไร
‪- ไม่ตลกนะ คลาวด์ หยุด ‪- ตายแล้ว
‪หยุดนะ
‪แกน่าจะเห็นหน้าตัวเอง
‪ไม่นะ
‪เธอโอเคไหม
‪คุณผู้หญิงจะรับค็อกเทลไหมครับ
‪- รับค่ะ ‪- โอเค
‪เอาเลย
‪รสเหมือนดิน
‪นั่นต้นอ่อนข้าวสาลีแท้นะ
‪คนในกลุ่มสนับสนุน ‪ผู้ป่วยมะเร็งออนไลน์ยืนยันว่ามันดีมาก
‪ฉันไม่รู้ว่าอาหารพวกนี้จะต่อชีวิตให้ฉันไหม
‪แต่มันทําให้รู้สึกว่าชีวิตยืนยาวขึ้น ก็ยังดีนะ
‪ไงจ๊ะ
‪พระเจ้า เหม็นเขียวชะมัด
‪มาร่าห์ ลูกเมาเหรอ
‪เปล่าค่ะ
‪แม่ได้กลิ่นนะ ตายแล้ว นี่กลางวันแสกๆ
‪แม่สูบกัญชาตอนกลางวันแสกๆ
‪แม่เขาทําตามหมอสั่ง มันแก้คลื่นไส้
‪ใจเย็นน่า ทุกคน
‪หนูสูดแค่ทีเดียวเอง
‪หนูแค่อยากสนุก แถวนี้ต้องมีคนสนุกบ้าง
‪กลับห้องซะ เราจะคุยเรื่องนี้กันทีหลัง
‪ดีเลย หนูจะกลับห้องอยู่พอดี
‪ขนมบ้าอะไรเนี่ย
‪- นั่นเวเฟอร์เมล็ดแฟลกซ์ ‪- แล้วคุกกี้จริงๆ ล่ะ
‪พ่อทิ้งไปแล้ว แม่เขาต้องเลี่ยงน้ําตาล
‪- ทุกคนเลยอดกินคุกกี้เหรอ ‪- ใช่
‪เข้าใจแล้ว เพราะแม่กําลังจะตาย ‪ทุกคนเลยต้องหยุดใช้ชีวิตไปด้วยเหรอ
‪พอได้แล้ว ไอ้เด็กอกตัญญู
‪แม่บอกให้กลับห้องก็กลับห้องไป
‪หนูอยากย้ายจากที่นี่ไปมหาวิทยาลัยใจจะขาดแล้ว
‪"ผู้เชี่ยวชาญด้านการเปลี่ยนแปลงของเรา ‪สามารถช่วยได้ในช่วงเวลาที่ยากลําบากนี้"
‪ฉันเจอไอ้นี่ในตู้ไปรษณีย์วันนี้ ‪ฉันไม่รู้จะพูดยังไงเลย
‪"เรามีทุกอย่างตั้งแต่ช่องเก็บอัฐิ ‪จนถึงสวนเขียวชอุ่มที่มีนกยูงเดินเล่น"
‪ขาดก็แต่ฝูงแร้งบินวน
‪คุณฟังดูโกรธ
‪ฉันคงไม่เรียกว่าโกรธ
‪แล้วคุณจะเรียกว่าอะไร
‪ฉันไม่รู้ว่า... ฉันรู้สึกยังไง
‪ไม่รู้ว่ามันสําคัญไหม
‪คุณคิดว่ามันไม่สําคัญจริงๆ เหรอ ‪ความรู้สึกของคุณน่ะ
‪ไม่ว่ายังไงก็ดูเหมือน ‪ฉันต้องเลือกว่าจะใช้ช่องเก็บอัฐิ
‪หรือจะให้มีนกยูงวิ่งวุ่นรอบหลุมศพฉัน
‪คุณได้คุยเรื่องนี้กับครอบครัวหรือเพื่อนๆ บ้างไหม
‪ฉันคุยไม่ได้
‪พวกเขาตั้งใจช่วยชีวิตฉัน ‪จนไม่พร้อมคุยว่าจะเป็นยังไงถ้า...
‪ไม่ ขอบคุณค่ะ คุณหมอ
‪ขอบคุณที่สละเวลา งานวิจัยของคุณฟังดูยอดมาก
‪ฉันคิดว่าเพื่อนฉันเหมาะจะเป็นผู้ร่วมโครงการ
‪คิดว่ายังไงคะ
‪เราไปแคลิฟอร์เนียภายในพรุ่งนี้ได้ ถ้าจําเป็น
‪อะไรนะคะ
‪หมายความว่ายังไง รุนแรงเกินไป
‪เธอเป็นมะเร็งแบบเดียวกับ ‪ที่คุณพยายามรักษาไม่ใช่เหรอคะ
‪ฉันว่าอย่างน้อยคุณก็น่าจะตรวจเธอก่อน
‪แล้วค่อยตัดสินว่าเธอเข้าเกณฑ์ไหม
‪ไม่ค่ะ อย่าบอกว่าคุณเข้าใจ
‪เพื่อนฉันกําลังจะตายและเธอต้องการให้คุณช่วย
‪แต่คุณสนใจแต่จะรักษาโรคมะเร็งง่ายๆ เชื่องๆ
‪ก็ใช่นะสิ ฉันโมโห
‪ฉันเสียเวลาไปกับเรื่องบ้าๆ นี่ตั้งสามสัปดาห์
‪รู้อะไรไหม เธอไม่ต้องการ ‪การทดลองโง่ๆ ของคุณ
‪ขอให้โชคดีกับการรักษามะเร็ง ‪โดยไม่มีเธอ บ้าเอ๊ย
‪มาหาฉันหน่อยได้ไหม
‪ผมรู้ว่าคนบอกว่าการดื่ม ‪เพื่อเยียวยาใจเป็นเรื่องไม่ดี แต่...
‪ฉันจะไปหยิบแก้ว
‪เสียใจด้วยที่เธอไม่ได้เข้าร่วมการทดลอง
‪ช่างหัวพวกนั้นสิ ‪เรายังมีเพื่อนของคุณที่เมโยคลินิก
‪- เขายังไม่โทรกลับมาเลย ‪- ก็โทรไปอีกสิ ตอนนี้เลย
‪ออฟฟิศปิดแล้ว ผมโทรหาเขาสามรอบแล้ว
‪ก็โทรไปอีกสิวะ
‪ถ้าเธอไม่ได้เข้าร่วมการวิจัยที่ไหนสักที่ เธอจะ...
‪โอเค
‪ใจเย็นๆ ผมสัญญาว่า ‪จะโทรไปแต่เช้าเลย โอเคไหม
‪ขอบคุณนะ
‪มาเปิดเหล้ากันดีกว่า ‪ผมว่าเราน่าจะดื่มจากขวดเลย
‪แต่มันคงไม่สุภาพ
‪เจ้านี่น่ะ...
‪คุณอยาก...
‪ทําอะไรน่ะ
‪พาฉันขึ้นไปข้างบนที
‪คุณบอกว่านี่เป็นความคิดที่ไม่ดี
‪ใช่
‪แต่ฉันแค่...
‪ฉันแค่อยากลืมความรู้สึกตอนนี้
‪สักนาทีหนึ่ง
‪อย่างแรกเลย
‪มันจะนานกว่าหนึ่งนาที
‪ขอบอกให้ชัดเจน
‪- ก็จริง ‪- ใช่
‪ห้านาทีแล้วกัน
‪หรือทั้งคืน
‪ทัลลี่ แล้วหลังจากนี้ล่ะ
‪ก็ไม่มีอะไร
‪เราจะลืมมันไปซะ
‪ลืม
‪นั่นฟังดู...
‪ฉันรู้ว่ามันไม่เข้าท่า แต่ฉันไม่สน
‪- ฉันแค่อยาก... ‪- อยากอะไร อึ๊บให้ลืมความเจ็บเหรอ
‪- อย่าล้อฉันสิ ‪- ผมไม่ได้ล้อ
‪ทัลลี่ ผมไม่คิดว่านี่...
‪ฉันบอกว่าฉันรู้ว่ามันไม่เข้าท่า
‪- มันไม่เข้าท่า ทัลลี่ ‪- ฉันรู้
‪ได้ เรื่องไม่เข้าท่านี่ของโปรดผมเลย
‪- เซ็กส์แค่คืนเดียวกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง ‪- นี่แหละปาฏิหาริย์แห่งชีวิต
‪รู้ไหมว่าทําไมคนท้องถึงผิวฉ่ํา
‪เป็นเพราะอ้วกจนเหงื่อแตกไง
‪เธอดูดีนะ
‪แต่เธอมี...
‪อ้วกเลอะคอนิดหน่อย
‪เมื่อคืนฉันฝันว่าคลอดลูกออกมาเป็นหมีโคอาล่า
‪- น่าสนุกนี่ ‪- ไม่ มันกัดฉัน
‪- จะว่าไป พ่อหมีอยู่ไหน ‪- ไปตีแร็กเกตบอลกับมัตต์
‪เขาเป็นไงบ้าง
‪เธอจําฉากที่บรูซ วิลลิสวิ่งเท้าเปล่า
‪ฝ่าเศษแก้วในชุดเสื้อกล้ามสกปรก ‪ขณะถือปืนกลได้ไหม
‪เขาเครียดกว่านั้นนิดหนึ่ง
‪เขาต้องปรับตัวเยอะ เดี๋ยวก็ดีเอง
‪ใช่ อาจจะนะ
‪เวร ฉันดื่มไม่ได้ใช่ไหม
‪ถามฉันเหรอ
‪ฉันต้องไปหาหมอ
‪เป็นยังไงบ้าง สติแตกไหม
‪ประมาณนั้น
‪ฉันรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ ‪แต่ฉันรู้สึกแล้วว่ายัยหนูอยู่ในท้อง
‪- ยัยหนูเหรอ ‪- ใช่
‪และทัล
‪ฉันรักแกแล้ว
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪- เรากําลังจะมีลูก ‪- เรากําลังจะมีลูก
‪- พระเจ้า เรากําลังจะมีลูก ‪- เรากําลังจะมีลูก
‪เรากําลังจะมีลูก
‪ฉัน... ฮัลโหล
‪ไง มัตต์
‪หมายความว่ายังไง
‪ใช่ ไม่เป็นไร ฉันจะบอกเขาเอง โอเค
‪จอห์นนี่ไม่ได้ไปตีแร็กเกตบอล
‪(ทาโคม่า 24 กม. ‪พอร์ตแลนด์ 270 กม.)
‪อรุณสวัสดิ์
‪นี่คุณดูฉันนอนเหรอ นักข่าวกีฬา
‪อือ
‪คุณกรนน่ารักดี
‪เหมือนกระต่ายน้อยน่ารักถือเลื่อยไฟฟ้า
‪ทําอะไรของคุณน่ะ
‪ผมว่าจะทําอาหารเช้ามากินบนเตียง ดีไหม
‪- แพนเค้กฝีมือผมเด็ดมาก... ‪- ไม่ ฉันหมายถึง...
‪คุณทําอะไรอยู่
‪เราคุยกันแล้วเมื่อคืน
‪ผมไม่ได้ทําอะไรเลย
‪ทัลลี่ ผมแค่พูดถึงแพนเค้ก
‪เคทกําลังต้องการฉัน ‪ฉันไม่มีเวลาสําหรับเรื่องอื่น
‪- คุณก็รู้ ‪- ผมเข้าใจ
‪- จริงเหรอ ‪- จริงสิ
‪แต่คุณก็รู้ว่าไม่เป็นไร...
‪- เป็นสิ ทุกอย่างแย่ไปหมด ‪- ถ้าจะเปิดใจให้ผม
‪อยู่กับผม
‪มันไม่ได้แปลว่าคุณหักหลังเคท ‪เธออยากให้คุณมีความสุข
‪ให้ตายสิ นักข่าวกีฬา ฉัน...
‪มันไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้น
‪ฉันแค่... ไม่พร้อม... ในตอนนี้
‪โอเคไหม ฉัน...
‪ขอโทษนะ คุณช่วย...
‪คุณช่วยออกไปได้ไหม
‪เขียนนิยายเป็นยังไงบ้าง คงได้ทั้งเล่มแล้วมั้ง
‪ยังหรอก แต่ใกล้แล้ว ‪ฉันมีแรงบันดาลใจเยอะเลย
‪- เหรอ ขออ่านสองสามบทได้ไหม ‪- ไม่ได้
‪- ย่อหน้าเดียว เถอะน่า ประโยคเดียว ‪- คําเดียวก็ไม่ได้
‪บอกใบ้หน่อย
‪- ถอยจากคอมพิวเตอร์เลย ‪- ก็ได้
‪ไง มาร่าห์ รู้สึกยังไงบ้าง
‪หนูโดนกักบริเวณ แต่ยังกินขนมปังกับน้ําได้ใช่ไหม
‪พอเลย
‪มาร่าห์ ถ้าลูกสนใจ พิธีดามาลูน่าคืนนี้
‪ลูกจะยืมสร้อยของแม่ไปใส่ก็ได้นะ ‪เส้นที่มีแซฟไฟร์เยอะๆ น่ะ
‪ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ
‪ลูกรบเร้าขอเอามันไปใส่ตอนมื้อค่ําก่อนแต่งงาน
‪หนูจะไม่ไปงานดวงจันทร์ หนูไม่อยากไป
‪ยังไงก็ต้องไป
‪พ่อจะทํายังไง กักบริเวณหนูเพิ่มเหรอ
‪ทั้งสองคน พอเถอะ ไม่เป็นไร
‪ถ้าไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป
‪แต่ถ้าลูกเปลี่ยนใจ เอาสร้อยไปใส่ได้นะ
‪ค่ะ
‪เคท เป็นอะไรหรือเปล่า
‪- เคท ‪- บ้าเอ๊ย ฉันว่าฉันข้อเท้าหัก
‪ข้อเท้าฉัน
‪พระแม่จันทรา ‪โปรดเยียวยาข้อเท้าด้วยแสงของท่าน
‪- บ้าเอ๊ย ‪- หุบปาก เราต้องพาเธอไปตรวจ
‪- ฉันก็ตรวจอยู่นี่ไง ‪- ให้หมอตรวจ
‪โอเค ลุกเร็ว แม่เธอพาเราไปหาหมอได้
‪พ่อแม่ฉันไม่อยู่บ้าน ไปเล่นไพ่กับครอบครัวมาร์ช
‪- แล้วฌอนล่ะ ‪- อยู่บ้านร็อบบี้
‪- เรียกรถพยาบาลดีไหม ‪- เด็กๆ ไม่เป็นไร ฉันจัดการเอง
‪มา
‪- โอเค ‪- ระวังนะ
‪- เอาล่ะ หายใจเข้าลึกๆ ‪- พระเจ้า
‪โอเค
‪ให้ตายสิ ฉันชอบขับรถตอนเมากัญชา ‪เหมือนขับยานอวกาศเลย
‪โทษที สาวๆ แถบดาวเคราะห์น้อยน่ะ
‪ให้ตายสิ คลาวด์ อย่าได้ไหม
‪ฉันแค่พยายามผ่อนคลาย ‪ในรถบรรยากาศตึงเครียดมาก
‪อย่างน้อยก็เปิดหน้าต่างได้ไหม
‪เวรแล้ว ตํารวจมา
‪ไม่เป็นไร นี่ เย็นไว้
‪ใจเย็นๆ ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย
‪ตราบใดที่พวกนั้นไม่เจอยา ‪ในลิ้นชักหน้ารถ เราก็ไม่เป็นไร
‪หายไปไหนของเขานะ
‪ฉันโทรหาเคพีโอซี สโมสรแร็กเกตบอล ‪บาร์โปรดของเขา บาร์โปรดอันดับสอง
‪ร้านกาแฟที่เขาคิดว่าเจอจีน สมาร์ท
‪- เขาเป็นแฟนตัวยงของดีไซนิ่งวิเมน ‪- โอเค
‪ลองใจเย็นๆ และคิดอย่างมีเหตุผลดู
‪เขาสติแตก หนีไปและไม่กลับมาอีก
‪อาจจะ หรือไม่ก็...
‪นั่นเป็นคําตอบเดียว
‪ไม่หรอก แต่สมมติว่าเธอพูดถูก
‪จอห์นนี่หนีไป รู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪ฉันก็มีลูก
‪ก่อนจะมุดลงหลุมแล้วตาย ‪ด้วยความละอายใจและขายหน้า
‪ไม่ เธอกับฉันจะเลี้ยงลูกด้วยตัวเอง
‪- จริงเหรอ ‪- จริงสิ
‪เขาไม่กลับมาแล้วไง ‪เราไม่ต้องการเขาหรือผู้ชายหน้าไหน
‪เราจะช่วยกันเลี้ยงเด็กคนนี้อย่างดี
‪เธอจะทําแบบนั้นเพื่อฉันเหรอ
‪แหงอยู่แล้ว ต้องสนุกแน่
‪เราจะซื้อบ้านริมน้ํา ไปล่องเรือช่วงสุดสัปดาห์
‪แต่ฉันขับเรือไม่เป็น เธอขับเป็นเหรอ
‪เดี๋ยวค่อยเรียนเอา
‪เธอแน่ใจนะ
‪แน่ใจ
‪ฉันคงดูน่ารักดีเวลาใส่เสื้อลายทางสีขาวกรมท่า
‪ไม่ เธอแน่ใจนะว่าจะเลี้ยงลูกด้วยกัน
‪เธอชอบบอกว่าไม่อยากมีลูก
‪ไม่ ฉันบอกว่าไม่อยากเป็นแม่
‪ฉันเป็นพ่อได้ พ่อได้ทําเรื่องสนุกๆ
‪พาลูกไปสวนสัตว์ สอนปั่นจักรยาน
‪และฉันยังตั้งใจทํางานได้
‪พ่อแค่ต้องไปงานโรงเรียนเป็นครั้งคราว
‪แค่นี้คนก็ยกย่องแล้ว
‪- เป็นพ่อฟังดูเจ๋งดี ‪- เธออยากให้ฉันเป็นแม่เหรอ
‪อยากให้ฉันเปลี่ยนผ้าอ้อม ซักผ้า ทํากับข้าว
‪พาลูกเข้านอน แล้วต้อนรับเธอพร้อมแก้วมาร์ตินี่
‪ขณะสวมเสื้อกันฝนกระดาษแก้วสุดเซ็กซี่เหรอ
‪เธอไม่ต้องทําทั้งหมดนั่นก็ได้ ‪เดี๋ยวเราก็หาทางได้
‪เราผลัดกันเป็นพ่อแม่ก็ได้
‪เราตั้งกฎเองได้ มันต้องวิเศษแน่
‪มีแค่เธอกับฉันกับลูกน้อยของเรา
‪สาวไฟร์ฟลายเลนตลอดไป
‪ขอบคุณมากนะ
‪แต่เราก็ยังต้องจัดการเรื่องจอห์นนี่ ‪เขาเป็นคนหายอย่างเป็นทางการหรือยัง
‪น่าจะต้องรอให้ครบ 24 ชั่วโมงก่อน
‪แต่ถ้าเป็นคนที่เพิ่งรู้ตัวว่า ‪กําลังจะเป็นพ่อ อาจต้องรอนานสองเท่า
‪ขอบคุณมากนะที่มาก่อนเวลา
‪ฉันอยากมาถึงก่อนพระแม่จันทรา
‪จอห์นนี่ อาหารเย็นพร้อมแล้ว
‪ฉันว่านี่ไม่อยู่ในเมนูอาหารมหชีวนะ ‪ของจอห์นนี่ ไรอันนะ
‪โว้ว มูลาร์คีย์
‪เนื้อแดง แอลกอฮอล์
‪ไม่ ผมจะทําขนมปังถั่วเลนทิล
‪นี่ของคุณกับทัลลี่
‪นักบําบัดของฉันบอกว่า ‪ฉันควรให้ความสําคัญกับสิ่งที่ตัวเองต้องการ
‪และฉันมีเรื่องที่อยากคุยกับทั้งสองคน
‪นี่คือมหาวิทยาลัยที่ฉันอยากให้ ‪มาร่าห์พิจารณาในปีหน้า
‪ถ้าฉันไม่อยู่แล้ว
‪ไม่ต้องให้แกสมัครทุกที่ก็ได้ ‪แค่ลองไปดูสถานที่จริง
‪เคท... นี่มันบ้าชัดๆ
‪ฮาร์วาร์ดเหรอ
‪ฟังนะ เกรดเฉลี่ยของแกดีขึ้นแล้ว ‪คะแนนสอบเอสเอทีก็ยังไม่ออก
‪ถ้าเป็นมหาวิทยาลัยอื่นๆ ‪ที่ชื่อ "ฮาร์วาร์ด" เหมือนกันล่ะ
‪อย่างฮาร์วาร์ด เซาท์ดาโคตา ‪หรือฮาร์วาร์ด เนบราสกา
‪จะให้แกไปดูด้วยก็ได้
‪ขอบคุณ
‪แล้วก็ ฉันอยากให้พวกเธอรู้ว่า...
‪ฉันอนุญาตนะ
‪ถ้าพวกเธออยากคบกันหลังจากฉันไม่อยู่แล้ว
‪- อะไรนะ ‪- พูดอะไรน่ะ
‪ฉันรักพวกคุณมาก ฉันไม่อยากให้ ‪ทั้งสองคนห่างกันเพราะรู้สึกผิด
‪นี่มันบ้าชัดๆ
‪เธอไม่ได้จะตายสักหน่อย ‪เราจะให้เธอรับการรักษาขั้นทดลอง
‪- เผื่อว่ามันไม่สําเร็จไง ‪- ต้องสําเร็จสิ
‪ใช่ คุณจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
‪อีกอย่าง เธอก็รู้ว่า ‪ฉันกับจอห์นนี่ทําให้อีกฝ่ายปวดหัว
‪เหตุผลเดียวที่เธอนึกภาพเราอยู่ด้วยกัน
‪คือเธอรู้ว่าเราจะเอาแต่บ่นคิดถึงเธอ
‪ฉันแค่ไม่อยากให้เธอเหงา คุณด้วย
‪ใช่ โอเค ผมทําไม่ได้ ผมขอโทษ
‪พยาบาลมะเร็งวิทยาพูดถึงพลังของการคิดบวก
‪แบบนี้ไม่ใช่คิดบวก
‪ถ้าเธอไม่ได้คบกับเขา ‪อย่างน้อยก็ช่วยหาคนดีๆ ได้ไหม
‪คนแบบที่เราจะเป็นเพื่อนด้วย
‪โอเค เราเลิกคุยเรื่องนี้ได้ไหม
‪ก็ได้
‪อีกอย่าง ฉันมีอะไรจะบอก
‪เมื่อคืนฉันนอนกับแดนนี่
‪อะไรนะ
‪พระเจ้า ในที่สุด ‪ฉันกะจะเสนอชื่อเขาเป็นคนต่อไป
‪เป็นยังไงบ้าง
‪มันยอดมาก
‪ก่อนจะดิ่งลงเหว
‪ก็เหมือนที่ฉันคาดไว้
‪ว้าว
‪- เขาจะได้ยินเสียงเธอกินนะ ‪- อย่าบอกจอห์นนี่นะ
‪พระเจ้า
‪พระเจ้า อร่อยจัง
‪พระแม่จันทราขึ้นมาต้อนรับเราแล้ว
‪ทีนี้มาสร้างวงล้อมจันทราของเรากันดีกว่า
‪ขอโทษนะคะ แต่คืนนี้เราจะถ่ายทอดแต่พลังสตรี
‪ครับ ผมมีด้านที่เป็นผู้หญิงเยอะนะ
‪ขอร้องล่ะคะ
‪ออกไปก่อน
‪โอเคครับ ได้
‪นี่ ขอให้สนุกนะ ผมจะรอในบ้าน
‪โอเค
‪ดวงจันทร์ส่งผลต่อร่างกายและจิตวิญญาณของเรา
‪เหมือนกับที่ส่งผลต่อกระแสน้ํา
‪และช่วงเดือนเพ็ญเป็นช่วงที่นางทรงพลังที่สุด
‪คืนนี้เราจะเชื่อมต่อกับพลังของดวงจันทร์
‪และรวมมันเข้ากับความแข็งแกร่ง ‪อันเด่นชัดของเราเพื่อรักษาเคท
‪ใครจะเป็นคนแรกคะ
‪- ฉันจะเป็นคนแรก ‪- ค่ะ
‪ข้าแต่พระแม่จันทรา
‪ลูกขอรับเอาแสงและความรักของท่าน
‪และรวมมันกับความแข็งแกร่ง ‪หรือโชคอะไรก็ตามที่ทําให้ลูกมาถึงจุดนี้ได้
‪และขอมอบพลังทั้งหมดนั้น
‪ให้เคทที่รักของเรา
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- โอเค ใครต่อคะ
‪ฉันไม่แน่ใจเรื่องพลังของดวงจันทร์
‪แต่ฉันเชื่อในพลังของแรงใจ
‪และภายใต้จันทร์เต็มดวงครั้งนี้
‪ฉันจะใช้แรงใจทั้งหมดที่มี
‪และความมุ่งมั่นเพื่อรักษาเคท
‪มิตรภาพของเธอ
‪ทําให้ฉันเชื่อว่าบางที
‪บางทีโลกนี้อาจมีมนตร์วิเศษก็ได้
‪คุณล่ะคะ
‪มีอะไรจะบอกกับเคทไหมคะ
‪แม่...
‪แม่ทําไม่ได้...
‪ไม่ เคท อยู่ต่อเถอะ ‪รับพลังเยียวยาจากดวงจันทร์
‪- ฉันจะคุยกับแม่เธอเอง ‪- ค่ะ
‪เคท หายใจ
‪พิธีพวกนี้ทําให้เกิดความรู้สึกที่หลากหลาย
‪ฉันไม่อยากฟังเรื่องฮิปปี้ไร้สาระตอนนี้ คลาวด์
‪เข้าใจแล้ว
‪งั้นก็ระบายออกมาสิ
‪ไม่มีเหตุผลเลย
‪ทําไมคนที่ป่วยถึงเป็นเคท
‪แกไม่สูบบุหรี่ แกออกกําลังกาย
‪แกทําแมมโมแกรมทุกปี
‪ฉันไม่รู้
‪จักรวาลเต็มไปด้วยปริศนา
‪ดูคุณสิ ทําไมถึงแข็งแรงดี
‪ทั้งๆ ที่คุณเสพยาเป็นว่าเล่น ‪เกือบตายเพราะยาตั้งหลายครั้ง
‪ฉันน่าจะตายเป็นพันครั้งแล้ว
‪ทําไมถึงไม่เป็นฉัน
‪ฉันสูบมาทั้งชีวิต
‪มันไม่...
‪ไม่ยุติธรรมเลย
‪คุณพูดถูก
‪มันห่วยแตก
‪และคุณก็โกรธ
‪ทําไมเราไม่ใช้ความโกรธนั้นช่วยเธอล่ะ
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันจะได้ ‪คําแนะนําในการเลี้ยงลูกจากคุณ
‪จักรวาลอาจจะมีเหตุผลที่เก็บฉันไว้
‪ไปกันเถอะ
‪พวกแกยัดยาฉัน พวกสารเลว
‪ฉันรู้สิทธิ์ของตัวเอง
‪เราแค่สนุกกัน เธอตกหลังคา
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- มันผิดกฎหมายหรือไง
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- แม่อย่าโกรธนะคะ
‪- หนูรบเร้าขอขึ้นไปบนหลังคา ‪- เราแค่สนุกกัน
‪- พวกเขาค้นรถโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย ‪- เราจะคุยกันที่บ้าน
‪ทัลลูลาห์ ฮาร์ท แม่ของเธอละเมิดทัณฑ์บน
‪จะต้องกลับเข้าเรือนจํา ‪จนกว่าจะถึงการพิจารณาคดี มากับฉัน
‪- ไม่ หนูกลับบ้านยายไม่ได้ ‪- มาเร็ว
‪- ไม่ได้นะ ‪- ขอร้องล่ะคะ
‪อย่าให้พวกเขาพาทัลลี่ไปอีกนะ แม่ หนูขอร้อง
‪- แม่ ‪- แกอยู่กับเราได้
‪- จริงเหรอคะ ‪- เราจะดูแลแกเอง
‪จริงสิ เธอเป็นครอบครัวของเรา
‪เราจะช่วยเธอเอง ไปกันเถอะ
‪เธอจะเอาลูกฉันไปไม่ได้นะ มาร์จี้
‪ฉันจะกลับมารับแก ทัลลูลาห์ ‪ได้ยินไหม ฉันจะกลับมารับแก
‪ไปตายซะ
‪ดีมาก ขอบคุณนะ ทุกคน
‪อย่าลืมว่าสัปดาห์หน้า ‪เราจะอภิปรายบทแรกของกิจการอัครทูต
‪อ๋อ แล้วอย่าลืมว่าคืนวันจันทร์หน้า ‪เรามีแข่งกับวิหารเบเธิล
‪เอาถุงมือมาด้วยและ...
‪พ่อ
‪ดูซิว่าใครโผล่หัวมา
‪ได้ยินว่าทีมซอฟท์บอล ‪ต้องการเอาท์ฟิลเดอร์คนใหม่
‪ทําไมเราไม่ไปดื่มกันล่ะ แถวนี้มีร้านอยู่
‪เบียร์อร่อย ไก่ทอดห่วยแตก
‪แต่มีสาวเสิร์ฟน่ารักที่สุดในโอเรกอน
‪ฉันดีใจที่เจอแกนะ
‪เจ้าลูกเสเพลกลับมาแล้ว
‪ฉันภาวนาให้วันนี้มาถึง ในที่สุดก็สมหวัง
‪คุณทําได้ยังไง
‪ทําอะไร
‪พูดเรื่องแบบนั้น
‪ได้อย่างหน้าตาเฉย
‪- ฉันไม่รู้ว่าแกพูดถึงอะไร ‪- รู้สิ
‪ทําเป็นเคร่งศาสนา
‪มือถือสากปากถือศีล
‪เสแสร้ง
‪ฉันไม่เคยบอกว่าตัวเองดีกว่าคนทั่วไป
‪ทุกคนถึงได้หลงเชื่อไง
‪พวกลูกศิษย์ลูกหา
‪แต่ผมรู้ความจริง
‪สนุกดีนะ
‪ฉันชอบ
‪เราน่าจะทําแบบนี้บ่อยๆ
‪คุณคือสาเหตุที่แม่ตาย
‪เธอดื่มจนตายก็เพราะคุณ
‪ความเจ้าชู้ของคุณ
‪และคุณตัดสินเธอ ทําเหมือน ‪ตัวเองเป็นคนดีมีศีลธรรม
‪แม่ของแกป่วย
‪- เธอไม่สบาย ‪- ใช่ ก็เพราะคุณนั่นแหละ
‪คุณเกลียดเธอ
‪คุณเกลียดเธอเพราะเธอรู้ธาตุแท้ของคุณ
‪และคุณเกลียดผม ‪เพราะผมอยู่ด้วยและเห็นทุกอย่าง
‪ไม่ๆ ฉันไม่เคยเกลียดแก
‪ฉันรักแกนะ ไอ้ลูกชาย
‪อย่า... เรียกผม... แบบนั้นอีก
‪ผมแทบไม่นับคุณเป็นพ่อ
‪ผมเชิญคุณมางานแต่งงาน ‪ไม่ได้ด้วยซ้ํา รู้ไหมว่ามันรู้สึกยังไง
‪พ่อแท้ๆ อยู่ห่างแค่ขับรถสามชั่วโมง
‪แต่ผมทําใจมาเจอคุณไม่ได้เพราะสิ่งที่คุณทํา
‪ผู้ใดในพวกท่านไม่มีบาป...
‪บลาๆ
‪จะว่าไป ถ้าแกมาที่นี่เพื่อด่าฉัน แกทําได้ดีมาก
‪ฉันรู้สึกเหมือนโดนด่า
‪แต่อย่างน้อยก็ช่วยด่าตอนดื่มเบียร์ได้ไหม
‪ผมมาที่นี่เพราะผมกําลังจะเป็นพ่อคน
‪แต่แทนที่จะมีความสุขอย่างที่ควรเป็น...
‪ผมกลับกลัวว่าจะทําพัง
‪เหมือนที่คุณทํา
‪ผมไม่รู้ว่าต้องทํายังไง เป็นความผิดคุณคนเดียว
‪อย่ามาพูดจาหมาๆ กับฉัน
‪ผู้ชายที่เลี้ยงฉันมาเป็นปีศาจ ‪ไม่พอใจอะไรก็ซ้อมฉัน
‪แต่ฉันไม่เคยโทษเขาเวลาฉันทําพลาด ‪นั่นเป็นเรื่องระหว่างฉันกับพระเจ้า
‪แกต้องการอะไรจากฉัน คําขอโทษเหรอ ‪หรือจะให้สัญญาว่าทุกอย่างจะดีขึ้น
‪แกโตแล้ว จอห์น แกตัดสินใจเอง
‪ถ้าทําพังก็เป็นความผิดของแกเอง
‪ยินดีด้วย
‪หวังว่าฉันจะได้เจอหลาน
‪รู้สึกถึงความรักของทุกคนที่อยู่รอบตัว ‪ปล่อยให้มันไหลผ่านคุณ
‪พัดพาคุณไปยังที่ที่คุณเป็นอิสระ
‪เป็นอิสระจากความเจ็บปวด ‪เป็นอิสระจากมะเร็งในตัวคุณ
‪บอกฉันว่าคุณรู้สึกยังไง
‪ไม่รู้สิคะ
‪เปิดรับแสงแห่งการเยียวยา
‪เปิดใจ
‪บอกฉันว่าคุณรู้สึกยังไง
‪ฉันไม่อยากตาย
‪ฉันยังไม่พร้อม
‪มาร่าห์ต้องการฉัน ฉัน...
‪ฉันอยากอยู่ข้างแก ‪ตอนแกเรียนจบ แต่งงาน มีลูก
‪ฉันเบื่อเรื่องบ้าบอนี่เต็มทนแล้ว ฉัน...
‪ฉันกลัวจริงๆ
‪และฉันเกลียดที่เป็นแบบนั้น
‪ดีค่ะ ระบายออกมา ส่งมันให้ดวงจันทร์
‪เรามาถ่ายทอดพลังบวกกันดีกว่า
‪ไม่บ่งไม่บวกมันแล้ว นี่พิธีของฉัน ไอ้มะเร็งเหี้ย
‪ใช่ นั่นแหละ ไสหัวไป ไอ้มะเร็งเหี้ย
‪ไสหัวไป ไอ้มะเร็งเหี้ย
‪ไอ้เหี้ย
‪ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย
‪อะไรวะ ไรอัน
‪- หายไปไหนมา ฉันเป็นห่วงนะ ‪- จะทิ้งเมียที่กําลังท้องเหรอ
‪- เราไม่ต้องการคุณ ‪- ทัลลี่ ขอผมคุยกับเมียผมหน่อย
‪เธอเป็นเมียฉันแล้ว พวก
‪เคท ผมขอโทษ
‪ผมมีเรื่องต้องจัดการ ‪ผมไม่ได้ตั้งใจทําให้คุณเป็นห่วง
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่าเราไม่ได้ตั้งใจมีเด็กคนนี้ ‪และนั่นทําให้แผนของเราเปลี่ยนไป
‪- ถ้าคุณไม่ไหว จะไปก็ได้ ‪- ใช่ ไปซะได้ก็ดี
‪- เดี๋ยว อะไรนะ ‪- ฉันรู้ว่าคุณไม่อยากมีลูก ฉันเข้าใจ
‪แต่ฉันอยากให้คุณเข้าใจว่า
‪ไม่ว่าจะมีสามีหรือไม่ ‪ฉันจะไม่กลายเป็นเหมือนแม่ฉัน
‪ฉันตั้งกฎของตัวเอง
‪- ถูกต้อง ‪- มูลาร์คีย์ หยุดก่อน ผมขอร้อง
‪ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไรอยู่ ‪แต่ผมแค่ต้องการเวลาปรับตัว
‪- เดี๋ยว คุณไม่ได้จะทิ้งฉันเหรอ ‪- ทิ้งคุณเหรอ
‪เคท
‪เราเป็นครอบครัวนะ
‪คุณพูดถูก เราไม่จําเป็นต้องเป็นเหมือนพ่อแม่เรา
‪เราจะไม่เป็นเหมือนพวกเขา
‪เราทําให้ดีกว่าได้
‪ผมแค่ลืมเรื่องนี้ไปแป๊บหนึ่ง
‪แต่ผมเชื่อจริงๆ นะ
‪และใช่ มันน่ากลัว ‪มันเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
‪แต่ถ้ามีคุณอยู่ด้วย...
‪ผมทําได้ทุกอย่าง
‪ผมดีใจที่เราจะมีกันและกันไปตลอดชีวิต
‪คุณกับผม มูลาร์คีย์
‪ฉันยังจับตาดูคุณอยู่นะ
‪เรากําลังจะมีลูกด้วยกัน
‪(เมล็ดเชีย)
‪พ่อทําแบบปกติให้ได้นะ
‪พ่อแอบเก็บแป้งขัดขาวกับน้ําเชื่อมเมเปิ้ลไว้
‪มีช็อกโกแลตชิปด้วยไหม
‪เยี่ยม
‪ขอโทษนะที่วันก่อนพ่ออารมณ์เสีย ‪พ่อไม่น่าตวาดลูกแบบนั้น
‪แม่จะตายใช่ไหมคะ
‪เมื่อคืนแม่อนุญาตให้หนูใส่สร้อยแซฟไฟร์
‪คราวก่อนที่หนูขอ แม่บอกว่าข้ามศพฉันไปก่อน
‪นั่นไม่ได้หมายความว่าแม่เขาจะตาย
‪พ่อจะโกหกทําไม
‪เราไม่รู้
‪แต่มีหวังน้อยกว่าคราวก่อน
‪เราจะทํายังไงดี
‪รู้ไหม
‪ตอนที่พ่อรู้ว่าแม่ตั้งท้องลูก
‪พ่อสติแตก
‪- พ่อขึ้นมอเตอร์ไซค์แล้ว... ‪- พ่อมีมอเตอร์ไซค์เหรอ
‪นั่นไม่ใช่ประเด็น แต่...
‪พ่อเรียกมันว่ามัจจุราชติดล้อ ‪และห้ามหนูขี่มอเตอร์ไซค์เด็ดขาด
‪ใช่ แต่นั่นเป็นความจริง และไม่ใช่ประเด็น
‪- เข้าใจไหม ‪- ค่ะ
‪ประเด็นคือพ่อกลัว
‪น่าจะกลัวยิ่งกว่าอะไรก็ตามที่พ่อเคยเจอ
‪กลัวว่าพ่อจะไม่พร้อม
‪กลัวว่าพ่อจะไม่มีวันพร้อม
‪และนั่นคือสิ่งที่พ่อรู้สึกในตอนนี้
‪แต่... การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ‪ในชีวิตก็แบบนี้แหละ
‪เราไม่มีสิทธิ์เลือกว่ามันจะมาตอนไหน
‪เราแค่ต้องกอดคนที่รักไว้ให้แน่น
‪และฝ่าฟันไป
‪ด้วยกัน
‪พ่อรู้ว่าลูกกลัว โอเคไหม
‪พ่อก็กลัวเหมือนกัน
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พ่อจะไม่ไปไหน
‪และเราจะผ่านมันไปได้
‪พ่อสัญญา
‪ไง ตื่นเช้าจัง
‪- ฉันไปฝังเข็มนะ ‪- ขอผมหยิบกุญแจก่อน
‪- ไม่ กินแพนเค้กเถอะ ฉันไปเองได้ ‪- โอเค
‪โอเค
‪(ไร่เคลเลอร์แมน)
‪ขอบคุณค่ะ
‪ไง พวก ไปกันเถอะ ไป
‪ไง
‪ว้าว ฝังเข็มคงได้ผลดีสินะ เปล่งปลั่งเชียว
‪ฉันไปขี่ม้ามา
‪- จริงเหรอ ‪- อือ
‪มันยอดมาก นี่แหละที่ฉันต้องการ
‪ฉันรู้ว่าคุณไม่อยากคุยเรื่องนี้
‪อย่างเช่นจะเกิดอะไรขึ้นถ้าฉันไม่อยู่ แต่...
‪ไม่เป็นไร
‪เราคุยกันได้
‪โอเค
‪ดี
‪ฉันอยากคุยเรื่องงานศพ
‪มีบางอย่างที่ฉันอยากให้คุณเตรียมการเป็นพิเศษ
‪คุณน่าจะจดไว้
‪โอเค
‪ฉันอยากให้คุณเตรียมบุหรี่หนึ่งซอง
‪กับไอพอด
‪โอเค
‪และภาพถ่ายเดวิด แคสซิดี้
‪โอเค
‪ต้องเป็นภาพสีนะ
‪ทัลลูลาห์ โรส
‪ให้ตายสิ แดนนี่ เอากุญแจฉันคืนมา
‪สําเร็จแล้ว เคทได้เข้าโครงการ
‪อะไรนะ
‪คนรู้จักของผมที่เมโยคลินิก ‪ช่วยจัดการให้ เคทได้เข้าโครงการ
‪เขาบอกว่าการทดลองได้ผลดี
‪สําหรับมะเร็งขั้นรุนแรงแบบที่เคทเป็น
‪- เธอจะได้เข้าร่วมเหรอ ‪- ใช่
‪พระเจ้า แดนนี่ ขอบคุณนะ
‪ขอบคุณนะ ฉันรักคุณ
‪(สิบปีต่อมา)
‪โอเค เริ่มงานแต่งงานได้
‪แม่ทูนหัวเจ้าสาวพร้อมแล้ว
‪ว้าว
‪คําบรรยายโดย ณิชา อ้นเอี่ยม