SERIAL NETFLIX
Otwórzcie!
Wpuśćcie mnie! Wiem, że mnie słyszycie!
Nikogo nie ma.
Gówno prawda.
Będziecie się tak ukrywać i udawać, że nie istnieję?
Banda tchórzy!
To wasza krewna. Ma imię.
Tallulah.
- Nie możecie udawać, że nie istnieje. - Przykro mi.
Otwórzcie! Nie możecie jej wiecznie ignorować!
Ona też się liczy!
Tym samym przechodzimy do salonu,
skąd rozpościera się wspaniały widok,
przy którym mogę planować kolejny etap imperium medialnego Tully Hart.
Niesamowity apartament.
Wiem o tym. I to za niezłą cenę.
Przebija moje ostatnie mieszkanie,
ale sprzedał mi go desperat.
Idzie do paki za oszustwa giełdowe.
No to super. Nie dla niego.
Chrzanić go. To przestępca. Ale cieszę się,
że mam nowy dom.
W starym mieszkaniu źle spałam. Było tam za dużo…
Maxa.
No i garderoby mi nie leżały.
- Co z unieważnieniem? - Wczoraj dzwonił prawnik.
To oficjalne.
W świetle prawa małżeństwa nigdy nie było.
Ale było.
Czasem nie jestem pewna.
To musi być trudne.
- Jutro by była… - Pamiętasz?
Zapisałam termin porodu po pierwszym USG.
Pamiętam.
W porządku. W ogóle…
Nigdy nie chciałam dziecka. Tak będzie najlepiej.
Dzień jak co dzień.
Wielki dzień.
Mama myśli, że jestem w autobusie. Zaczynamy operację!
Tak się cieszę, że jesteś. Zeszła noc była koszmarna.
Nazwali mnie „Krwawą Kate”, choć to Foxy Franklin krwawiła z nosa.
- Ja nigdy… - Kogo to obchodzi?
To idioci. Chrzanić ich.
Jesteśmy poszukiwaczkami przygód.
Jak w książce! Jak Barnaby Baggins!
- Bilbo Baggins? - Właśnie.
Dotrzemy do tawerny Ruby Mountain
i wypytamy o mojego tatę.
Wystarczy nazwisko.
Będą pamiętać? To było dawno temu.
Bądź optymistką.
Knajpa należy do rodziny od 1920 roku. Będą pamiętać.
Może to moja rodzina?
Albo gość to syn właściciela. Albo właściciel. Albo jeden z nich.
Może tata jest właścicielem! To ma sens.
Nie lepiej zadzwonić?
Nie, musimy tam iść. Muszę to zobaczyć.
Pogadać twarzą w twarz. Tak zrobiłaby prawdziwa dziennikarka.
- Żartujesz. Boże! - Mówię ci.
- Zawsze we mnie wątpisz. - Zabawny jesteś.
Cześć, Kate!
Czołem.
Wybacz bałagan. Zgłodnieliśmy.
Zostało trochę pizzy.
Jadłam u Tully. Nie trzeba.
Jak nowe mieszkanie?
Piękne. Widowiskowe.
To penthouse. Z widokiem na Space Needle.
Stać ją na to przy tym pozwie?
Planuje triumfalny powrót do telewizji.
W ostatnim kontrakcie musiała mieć zakaz konkurencji.
Wypadłaby z obiegu na rok.
Nie lekceważ jej. To Tully Hart. Coś wymyśli.
To cudne, że wciąż jej tak kibicujesz.
Patrzysz z boku, jak błyszczy.
Przeurocza przyjaźń.
Dzięki.
Ale bałagan. Posprzątam.
- Ja to zrobię, usiądź. - Nie.
Muszę rozprostować nogi.
Mamy latarkę? Kazali zabrać latarkę.
- Hej. Jesteś głodna? - Jadłam pizzę z tatą i Charlie.
Wiesz, że mieszkała w Paryżu i była w Afganistanie i Iraku?
Nie wiedziałam.
Wystąpi u mnie w szkole na WOS-ie.
Być może.
- Cudownie. - Tak.
- Spakowana? - W sumie tak.
- Dokąd to? - Na głupi szkolny obóz.
Błagałaś nas o to.
Jutro ją wieziemy. Rodzinna wycieczka.
Fajnie.
Latarka jest w garażu.
Pójdę po nią.
- Ścigamy się? - Wygram.
Nie ma szans.
Tyle osiągnął przez te parę miesięcy.
Niesamowite.
Umie udawać dzielnego. Ciekawe, co kryje się pod maską.
Fizjoterapeuta go chwali.
Wspaniale, że przyjęłaś go pod dach na czas rekonwalescencji.
Mało która zrobiłaby to dla byłego męża.
To wciąż nasz dom. Zawsze jest mile widziany.
Zresztą to było pełne niedopowiedzeń,
więc sprawa jest skomplikowana.
Nie wspominał.
Urządziłaś mu przytulny kącik w salonie.
Nie może wchodzić po schodach.
No tak.
Kończycie już artykuł? I co, wracasz do Paryża?
Mój dom jest tam, gdzie ja.
Poza tym mamy jeszcze sporo pracy.
Cieszę się, że z nim pracuję.
Widzieć go w Iraku,
w jego żywiole, gdy robił to, do czego się urodził…
To inspirujące.
Tak się czuję, widząc go z Marah. Urodzony ojciec.
Oczywiście. Dzieci to na pewno ogromna satysfakcja.
Tak.
Zawsze wyobrażałam sobie siebie z rodziną i z domem.
Nie spodziewałam się takiego życia.
Korespondentka wojenna i życie pod gradem kul.
Doceniam prestiż i w ogóle,
ale nigdy nie wiem, jaki w ogóle jest dzień.
Związki to nie dla mnie,
czy to z pewnym szkockim aktorem,
czy z koszykarzem z NBA, którego nazwisko przemilczę.
Zawsze kończę z płaczem w samolocie.
No to niezła zawierucha.
Kto by pomyślał? Lottie, stażystka z KPOC.
No nie?
Wtedy myślałam, że jestem Kate,
ale okazuje się, że jestem Tully.
Dzień dobry.
Wyspałam się.
- A ty? - Nie.
Twój przyjaciel, który właśnie wyszedł, zostawił ci to.
Numer służbowy, domowy, rodziców i do klubu squasha.
Rany.
A ponoć to panny nie odpuszczają.
Już go pogoniłam.
„Było cudnie.
Jesteś świetnym facetem, dlatego będę szczera.
Na tym etapie kariery nie mogę ci dać”…
„Związku, na jaki zasługujesz”.
Cienkie ściany.
Skąd tyle złamanych serc?
To jakiś seksturniej?
Jestem młodą singielką, mogę poskakać po kwiatkach.
Nie jestem dziewicą jak Kate.
Co?
Cześć, misiu!
Spakuj małą torbę,
ruszamy zaraz po konferencji.
To nie byle konferencja! To moja szansa, by stać się kimś.
Ponoć Tacoma chce drastycznych zmian.
Czy to znaczy, że poprowadzę wiadomości? Może.
Skupmy się!
Chciałam powiedzieć,
że po wielkim dziennikarskim triumfie Tully
jedziemy do Riverside Hot Springs,
a potem spędzimy noc w uroczym motelu.
Pasta warzywna.
Idę się pakować.
To nasza pierwsza oficjalna podróż jako para.
Poważna sprawa.
Nie jeździłam na romantyczne wypady.
Ludzi poznaje się w drodze.
Właśnie. Dlatego spakowałam składankę, przewodnik, bikini, bieliznę i gumki.
Całą masę gumek.
I przekąski, bo będziemy jak króliki.
Ze szczeniaczka zrobiła się suczka.
Ile zabrałaś?
Ciastka Ho Hos.
- Korniszony, sałatkę… - Pytam o kasę.
A ty nie wzięłaś?
Wszystko wydałam na autobus.
Cóż…
No dobra.
A ty co? Mamy wsiąść do auta z kimś obcym?
Tak, ale miłym obcym, nic nam nie grozi. To niedaleko.
No dobra.
Musimy mieć sygnał. W razie niebezpieczeństwa zrób tak.
Jak będzie bezpiecznie, zrób tak.
Już tak robimy.
- Podnoszę dwa. - Dobra.
Ukradłam to Seanowi.
Udokumentujemy wyprawę.
Dobra. Wystaw kciuk.
Spójrz.
- Zabiorą nas? - Pewnie.
Hipisi.
Cześć. Jesteśmy siostrami i jedziemy do Ruby Mountain.
Macie innych ojców?
- Cześć. - Zapraszam.
- Fajne kolory. Ładny szalik. - Dzięki. Cześć.
- Tutaj. - Pięknie.
Cześć. Skąd jesteście?
Udawana gitara? Prawdziwy tatuś.
Jak śpiewa Jim Croce, ulegam.
Tracę kontrolę.
Jak jechaliśmy do Kolorado, jego kaseta utknęła w odtwarzaczu.
Słuchaliśmy „Bad Bad Leroy Brown” jakieś 500 razy.
Marah się pochorowała od tych zakrętów.
Wymiotowała sałatką jajeczną.
Musieliśmy pootwierać okna przez ten smród.
- A była zamieć! - Ohyda.
Świetna historia. Naprawdę.
- To był piękny dzień. - Tak.
To był piękny dzień?
Jesteście chorzy.
Uwielbiam Jima Crocego. I wycieczki.
Czuję lato.
W dzieciństwie wszystko jest możliwe.
Johnny?
Przepraszam, tylko…
Myślę o pracy.
Nasz romantyczny urlop zaczynamy dopiero po konferencji,
ale możemy zacząć świętować już wcześniej.
Co masz na myśli?
Co jest?
Co robisz?
To już stwarzanie niebezpieczeństwa na drodze.
No chodź, będzie fajnie.
Ufam ci.
Nie musisz tego robić. Przecież nie naciskam.
Szanuję cię. Wiesz o tym?
Jako osobę.
Co?
- Dlaczego tak mówisz? - Nie mówię.
Mówię tylko,
że nie musisz niczego robić, żebyś mi się podobała.
Tylko tyle.
Myślałam, że oboje lubimy te rzeczy.
Nie no, lubię,
tylko…
Skupiam się na pracy.
Sama mówiłaś, weekend jeszcze się nie zaczął.
Tak.
Jasne.
BINSWANGER NA GUBERNATORA
Pyszny poczęstunek.
No nie? Orgazmiczny sos.
Przecież to jawna próba utuczenia prasy.
Wszyscy będą tak pełni, że pominą trudne pytania.
- To dla ciebie. - Nie trzeba było…
- Wybacz. - Cała?
Tak! Komu fajtłapę?
Jakbym walnęła w drzewo.
Tully miała rację, że to łapówka.
Chodź, obczaimy miejscówkę.
Co ta Lottie wyprawia?
Wiem, wariatka.
Nie słuchasz mnie.
Ten bufon nie dostanie lepszej miejscówki.
Idealnie.
Pierwszy rząd.
Leci na nią?
Nie wiem. Może. Sama trochę na nią lecę.
Ma taką cechę. Głupiutka, ale sexy.
Świetnie, dziękuję.
Pociąg fizyczny nic nie znaczy.
Pociąga mnie tu połowa osób,
choć paru z nich się brzydzę.
Sama nie wiem.
- A ja? - Boże, skąd.
Dziękuję raz jeszcze.
Pamiętaj, jest w tobie zakochany i tylko to się liczy.
Możliwe.
Dziwnie się zachowywał w aucie.
Coś tu nie gra.
Mam złe przeczucia.
Johnny, pora na lunch.
PRASA
Johnny!
Słyszysz mnie?
Już dobrze. To tylko ja.
Jezu Chryste.
Miałem zły sen.
O Iraku?
Często je miewasz?
Martwi się. Chce mnie wysłać do psychiatry.
- Co w tym złego? - Nic.
Jak ktoś potrzebuje.
Ja sobie radzę.
To tylko zły sen.
Zaraz wam ukradnę ser z kanapek.
- Ani mi się waż. - Co?
Idę. Ejże!
No dobra. Mamy dobre i złe wieści.
Nie znoszę złych, więc zacznijmy od dobrych.
Dostaję masę telefonów od ludzi, którzy chcą kawałek Tully Hart.
Talk-show, programy informacyjne… Masz rzeszę fanów.
Wspaniale.
Wolę prawdziwe dziennikarstwo.
Są też złe wieści.
Nie możesz niczego wziąć przez rok.
Żelazny zakaz konkurencji.
Mówiłaś, ale ciągle mam nadzieję,
że da się jakoś to obejść.
Klauzula jest nie do ruszenia.
Bez sensu.
Wilson King to żmija.
Odmówiłam mu bzykania 20 lat temu.
- O to mu chodzi. - Więc powinnaś go pozwać.
Prawnik mówi, że muszę mieć dowody.
Na pewno nie jestem jedyna.
Muszą być inne.
Któraś będzie chciała mówić. Jestem dziennikarką, dowiem się.
Tak jest!
- Dowiedz się! - Tak.
A w międzyczasie może wrócisz do pracy?
Tak. Chcę pracować.
Bo oszaleję. Co masz?
Klauzula nie obejmuje paru tematów.
Dawaj.
Dobrze.
Maleńka była republika radziecka,
talk-show dla państwowej telewizji.
Poleciałabyś na rok.
Nieźle płacą. 10 000 krupników dniówki.
Klauzula nie ma zastosowania,
bo ONZ ich nie uznaje.
Odpuszczę.
A sklepy Shop at Home?
Żartujesz?
Załatwię ci własną kolekcję biżuterii,
ale będziesz tylko w filmikach na stronie,
bo klauzula zabrania telewizji.
Boże. Jest o wiele gorzej, niż myślałam.
Nie rozpaczaj.
Jesteś Tully Hart, legenda telewizji.
A ja Justine Jordan, superagentka.
Razem znajdziemy ci coś wspaniałego i wykonalnego.
Ale muszę zapytać,
co myślisz o rejsie gwiazd.
Choroba morska?
- Łapiesz tak. - Dobra.
Spróbuj.
- Widzisz? Masz talent! - Udało mi się!
Gram na gitarze! Tully, ja gram na gitarze!
Prawdziwa Joan Baez.
- Czekaj. - Dobra.
Bardzo długa… To linia życia?
Tak?
A linia miłości?
Nie wiem. Nie umiem czytać z dłoni.
Chcę napisać wiersz o twoich oczach.
Kate, czas na nas.
Naprawiają furgonetkę i zaprosili nas do gorących źródeł.
Niczego nie naprawiają.
Mamy misję. Złapię stopa. Idziesz?
Pewnie.
Chodźmy.
Muszę iść.
Jasne. Pa.
Kate, ruchy!
Idę.
- Zatrzymuje się! - Idę.
- Jedźmy. - Chciał mnie pocałować.
Ocaliłam cię. Pierwszy całus ze śmierdzącym hipisem?
Niech Bóg was błogosławi. Wydajcie mądrze.
- Pewnie. - Dzięki.
Dziękujemy.
Dzięki.
Mogę?
Nie chcę deptać ludziom po butach.
Co wiesz o Benedikcie Binswangerze?
Jego pradziadek był jednym z założycieli Spokane.
Dorobili się na wyrębie.
Jego ojciec kandydował w 1964 roku i przegrał.
Brawo, umiesz czytać.
Taka rodzina musi ukrywać jakieś trupy w wytwornych szafach.
Ciekawe, co ma w szafie Binswanger.
Pewnie lubi udziwnienia w łóżku.
Myślę, że ty je lubisz.
Wyczuwasz bratnią duszę?
Ale z ciebie dupek.
Dziękuję.
Dziękuję!
Sto lat temu mój pradziadek założył mały tartak.
Dziś ponad połowa domów w naszym stanie
ma w sobie drewno Binswanger Logging.
Jestem dumny, że moja rodzina
chroni tysiące rodzin na Północnym Zachodzie.
Z tego powodu
oficjalnie ogłaszam
swoją kandydaturę na gubernatora stanu Waszyngton.
Dziękuję.
Rodzina jest dla mnie najważniejsza.
Gdy będę gubernatorem,
każdy mieszkaniec stanu będzie członkiem mojej rodziny.
Dziękuję. Mamy czas na kilka pytań.
Panie Binswanger, pańska firma
była w centrum kilku głośnych protestów dotyczących wycinki.
Jak publiczne wsparcie ochrony środowiska
wpływa na pana kampanię?
Poprosiłem panią, bo ma pani piękny uśmiech.
Mój pierwszy błąd.
Najwyraźniej popiera pani chuliganów, którzy grozili moim pracownikom.
Nie wpadajmy w histerię. Dziś chodzi o nadzieję.
Kolejna osoba.
Waszyngton słynie z piękna przyrody.
Pan zarabia na wyrębie.
Co pan powie rodzinom kochającym lokalną przyrodę,
lecz zaniepokojonym wycinką lasów?
Dobre pytanie.
Uwielbiam naturę.
Poluję, łowię, mam przyrodę we krwi.
Jako gubernator zrobię wszystko,
by zrównoważyć gospodarkę i środowisko.
Dziękuję. To też mój dom. Ktoś jeszcze?
- Było super… - Upokorzył mnie.
Szef patrzy. Chce zmian.
- A jak mnie zdegraduje? - Byłaś super. Powściągliwa.
A koleś jest dupkiem. Chcesz pogadać?
Nie.
Jedź na wycieczkę. Bawcie się dobrze. Nic mi nie jest.
No dobrze.
W okolicy jest z pięć gorących źródeł.
Ekstra! Chętnie się popluskam.
Nie. Kończymy tę podróż głupca. Chcę do domu.
Zawiozę cię.
Walić Binswangera.
Jesteś genialną dziennikarką.
Masz jaja, Tully Hart.
Jakby jaja były moim celem.
Szowinistyczny komplement.
- Zwymyślasz mnie w drodze do domu. - Możemy ją zabrać.
Tak. Kiedy indziej się popluskamy.
Innym razem, luzik.
- Mniejsza. - Mój pies pewnie je ser.
- Mam żółwia. - Nabroił.
Jedźcie. Pojadę z Glorią Steinem.
Jak się wyda, że jeżdżę autostopem,
znajomi oszaleją.
Zapomną o krwotoku z nosa.
Co się przejmujesz? To gnojki.
- To moi przyjaciele. - A ja?
- Nie chodzisz do mojej szkoły. - No i? Olejesz mnie?
Co? Uciekłam razem z tobą.
Po co? Żeby zaimponować palantom?
- To moi przyjaciele. - Bzdura.
- A wy dokąd? - Ruby Mountain.
Wskakujcie. Jadę do Ross Lake. Podrzucę was.
Siostry?
Przyjaciółki.
Nie lekceważcie tego. Nie każdy ma przyjaciela.
Cholera! Moje zdjęcia.
Na tyle ważne, żeby wrócić?
Chyba nie.
Nie martw się. Pewne rzeczy powinny zostać wspomnieniami.
Co pan tam ma?
Kartę tarota.
Głupca.
Najświętsza karta w talii.
Wyruszając w podróż, trzeba być gotowym, by się wygłupić.
Pierwszy krok, jazda samochodem, zakochanie się.
Zawsze jest ryzyko bolesnej porażki,
ale, koniec końców,
podróż głupca to jedyna podróż.
Jesteśmy.
Gotowa?
TAWERNA RUBY MOUNTAIN FIRMA RODZINNA OD 1920 R.
ZIMNE PIWO
- Bardzo dziękujemy. - Nie ma sprawy.
- Trzymajcie się! - Pan też!
Chodź.
To głupie.
Minęło 15 lat. Nie znajdę go.
Podróż głupca to jedyna podróż.
No dobrze.
- Gotowa? - Tak.
Dobra.
Boże, to on. Facet ze zdjęcia. Jest tutaj.
Jesteś pewna?
Jest starszy, ale to na pewno on.
Spójrz na te oczy.
To mój tata.
Mam tatę.
Niesamowite.
Nikogo tu nie ma.
Moglibyśmy zaszaleć, Johnny Ryan.
Wiem. Mam ochotę na hardcorowy relaks.
Ale ciepła!
Co powiesz na mały striptiz?
Nie musisz tego robić.
Wejdź, zrelaksuj się i baw się dobrze.
- Masz dość seksu ze mną? - Co?
- Kiedy tak powiedziałem? - Teraz. I wcześniej w aucie.
Nie. Uwielbiam go.
Nie chcę, żebyś robiła coś, na co nie jesteś gotowa.
Nie musisz robić niczego wbrew sobie czy być jak Tully.
Nie zachowuję się jak Tully.
Jestem sobą, a przez ciebie mi z tym dziwnie.
Dlaczego nie powiedziałaś, że jesteś dziewicą?
Skąd ty…
Tully się wygadała.
Teraz myślę tylko o tym.
Co? Jakie to ma znaczenie?
Bo bycie kogoś pierwszym to wielka odpowiedzialność.
Zwłaszcza w naszym wieku.
Wezwij policję. Podstarzała dziewica!
Żałuję, że mi nie powiedziałaś.
Chciałam tamtego w aucie.
Może nie mam doświadczenia Tully i byłam 25-letnią dziewicą,
ale lubię świntuszyć. Mam dość tego,
że zachowujesz się jak zbir z porcelanowym aniołkiem.
Pierdolę to.
No nie! Inna miejscówka była zamknięta, więc trafiliśmy tutaj.
Kto by pomyślał?
Imprezka!
Jakoś mi przeszła ochota.
- Marco! - Polo!
Kate.
Co z motelem?
Możemy pooglądać teleturnieje w łóżku.
Masz kluczyki?
- Skąd? Ty prowadziłeś. - Musiały mi wypaść.
Sprawdzę na ścieżce.
Wiem, że to głupie.
Wiem, ale bycie pierwszym to wielka sprawa.
Bez znaczenia. Cała ta podróż była głupia. Jedźmy już.
Poszukam kluczyków.
Nie chcę tego spieprzyć!
To po co pieprzysz?
Bo nie wiem, co robić.
Już czułem dużą odpowiedzialność.
Jasne. Jestem za trudna.
Nie, Kate, wcale nie!
Pierwszy raz się zakochałem
i mnie to przytłacza!
Nie jesteś trudna.
To ja cię za bardzo kocham.
Dasz wiarę, że Marah nas przytuliła?
Nawet nie musiałam prosić!
Może minął jej nastoletni bunt.
To wspaniałe dziecko.
Najlepsze.
Tęskniłem za nią.
Cieszy się, że wróciłeś.
Ja też.
Uważaj, pajacu! Gościa z laską chcesz przewrócić?
Przepraszam.
Boże.
Co za ludzie.
- Wszystko gra? - Tak.
I już.
Ale miło.
Jak przyjemnie.
- Dzięki za ten przystanek. - Luzik. Dobrze mi to zrobi na biodro.
Co to za mina?
Wszystko w porządku? Nazwałeś obcego faceta pajacem.
W porządku.
Cieszę się, że tu jestem.
Ja też.
Chciałam pogadać o paru sprawach.
Ja też.
Tęskniłem.
W Iraku.
Ja też.
Dziękuję, że przyjęłaś mnie pod dach.
Miło być w domu.
Nawet z rozwalonym biodrem.
- I twoim bratem w piwnicy. - Przykro mi.
Nie szkodzi.
Tylko nic już nie rozumiem.
Wciąż żywię do ciebie uczucia.
Ale nie mogę do ciebie wrócić.
Ja nie…
Czasem widzę, jak na mnie patrzysz.
Z nadzieją
i miłością.
To nie tak, że ja nic nie czuję.
Ale nie mogę po prostu udawać,
że się…
Rozwiedliśmy się.
Tak.
Nie bez powodu.
Powody nadal istnieją.
- Lottie? - Co?
Czy tam Charlie. Nieważne.
Jesteście parą?
Nie chodzi o kogoś innego, tylko o mnie.
Muszę pobyć ze sobą sam.
Nadal nie wiem, co chcę zrobić z resztą życia.
Przepraszam.
Nie ma za co.
Dobrze, że pogadaliśmy.
Super.
Dasz radę.
- Jestem tu. - A jak mną gardzi?
Pokocha cię.
Każdy chciałby mieć cię za córkę.
Pogadaj z nim.
Co podać?
Cześć.
To chyba ty.
Pamiętam ją. Dorothy.
Tak! Teraz mówią na nią Chmura.
Biedaczka przyszła tu w szóstym miesiącu, szukając pracy.
Niezła kelnerka.
Tylko że ukradła trochę kasy i zwiała. Co się z nią stało?
Jest w więzieniu.
Nie dziwię się.
Nie jesteś ojcem?
Jej dziecka?
O rany.
Przykro mi.
Chciałbym.
Pyszny bekon.
To tylko mała przeszkoda.
Znajdziemy twojego tatę.
Gdzie?
Jak?
Moja jedyna droga to ślepy zaułek.
Coś jeszcze wam podać?
Raczej nie.
Ale zamówiłyśmy zwykłe piwo, nie korzenne.
Wiem, kochanie.
Nadal możemy go znaleźć.
- Musimy wierzyć, że gdzieś… - Co to jest?
Motto rodziny Mularkey?
Uśmiechaj się, a będzie dobrze.
- Kazałaś mi być optymistką. - Nie zrozumiesz mnie.
Rodzina kocha cię bez względu na wszystko.
- Ja tego nie zaznam. - Też masz rodzinę. Mnie.
No to ucieknijmy razem. Nie wrócę do babci.
Dokąd? Co będziemy tam robić? Zostały nam dwa pikle.
Coś wymyślimy.
Tully, nie możemy. Przecież…
To szaleństwo.
Tak myślałam.
Rodzina, co?
Ulica Świetlików na zawsze razem?
Podróż głupca jak nic.
Pogadamy o tym na zewnątrz.
Zapłacę.
„Lękasz się?
Szatan zwodzi, ale Jezus zbawia”.
O Boże.
Cholerne zakonnice.
Super.
Dokąd…
Cholera.
Co zrobimy?
- Wymyśl coś, optymistko. - Teraz ja jestem tą złą?
Próbuję zapłacić za jedzenie!
Nie zależało ci na znalezieniu mojego taty.
Chciałaś mieć fajną historię
i zaimponować durniom, którzy cię nie lubią.
Wal się, Tully!
Nie dziwię się, że wszyscy cię zostawiają!
Wiesz co?
Nasza przyjaźń się skończyła.
- Co? - Nie jestem już tą dziewczynką.
Mieszkamy gdzie indziej, nic nas nie łączy.
To koniec.
Nie musisz już pisać listów. Jasne, Mularkey?
Żegnaj.
Wiem, że chcecie zwiać.
Nie mamy pieniędzy.
Wezwę policję albo waszych rodziców.
Zastanówcie się w środku.
To koniec?
Dzięki, że mogłam prowadzić.
Ale furka. Jednak beemki to nie tylko złom dla szpanerów.
Nieźle ci poszło. Choć prawie nas zabiłaś.
Skoro dałem ci poprowadzić, to się przyjaźnimy?
Nie.
Szkoda.
- Sieroty muszą trzymać się razem. - Nie jestem sierotą.
Dorastałaś bez ojca. Ja też.
- Skąd… - Zostawił nas. Nie wiem dlaczego.
Dlatego zostałem dziennikarzem.
Chcę odnaleźć prawdę.
Widzę to w twoich oczach.
Mówiłem,
bratnie dusze.
No i wypytałem Mutta po pijaku.
- Dlaczego? - Bo…
Irytująco dużo o tobie myślę.
Szaleję za tobą.
Nie wiem, czy to dlatego, że jesteśmy tacy sami,
pod najlepszymi i najgorszymi względami…
Chodzi mi o to, że…
Rozumiem cię.
Widzę to, co skrywasz pod maską.
Prawdziwą ciebie.
Widzę cię.
I to miły widok.
Jestem pod wrażeniem, że nadążasz. Miło spotkać kogoś równego sobie.
Mówiłem, bratnie dusze.
Było lepiej, niż myślałam.
Myślałaś o tym?
Zaskakujesz mnie.
A ty jesteś fenomenalna.
Muszę coś wyznać.
Nie chcę się
w żaden sposób
wiązać.
Mam mnóstwo pracy.
Zasługujesz na kogoś lepszego.
Kurwa, to mój tekst.
Owocne spotkanie.
Zobaczymy jutro,
ale zastanów się nad rejsem.
Tak zrobię.
Co teraz robisz?
Jest sobotni wieczór. Idę na miasto!
Tak? Gdzie? Drineczka nie odmówię.
Nie jesteśmy przyjaciółkami.
Nauczyłam się wyznaczać granice
między pracą a życiem osobistym.
Rozumiesz.
Oczywiście. I tak chciałam zostać w domu.
O to chodzi.
Ciesz się nowym domem, odpręż się
i poświęć wieczór Tully Hart.
Tully Hart?
O Boże!
Tak myślałam! Zrobimy sobie zdjęcie?
No pewnie.
- A co to za śliczna dzidzia? - To Madison. A ja jestem Liz.
Uwielbiam twój program.
- Uwielbiałam, znaczy. - Dziękuję.
Potrzymasz ją?
Tak…
Wezmę aparat.
Gotowa?
Uśmiech!
Chmura!
Podwieźć cię?
Co tu robisz?
Byłam w okolicy.
No i tak sobie myślę,
że wprowadziłam się do wielkiego mieszkania.
Może trochę ze mną pomieszkasz?
Mam z tobą mieszkać?
Tak.
Mówiłaś, że u ciebie czasem nie ma ciepłej wody,
a ja mam sześć łazienek.
Nie potrzebuję litości. Mogę brać zimny prysznic. Dam sobie radę.
Jasne.
Tylko że…
ja sobie nie dam.
Dziś rocznica terminu porodu dziecka, którego nigdy nie urodziłam.
Na tę okazję nie robią kartek.
Moje małżeństwo unieważniono, a to też do bani.
Też nie ma kartek, sprawdzałam.
Nie mam nawet pracy.
Ten proces może mi wszystko odebrać.
Wiem, że dziwnie się tak zjawiać.
Ty i ja niezbyt się…
Ale chyba…
Chyba cię potrzebuję.
Po prostu…
nie chcę być teraz sama.
Dobrze.
Jedźmy.
Dziękuję.
Jaki elegant.
Podoba ci się?
Mamy problem.
Dostałem wiadomość od szefa.
Wiesz, że chce coś zmienić.
Binswanger przemawia na nabrzeżu. Czemu mnie tam nie ma?
Temat Binswangera dostałem ja.
To jakiś żart?
Twój szef mnie lubi. Dostałem superofertę.
Gdzie położyć rzeczy?
Weź to, siłaczu.
Otwórz drzwi!
Tully jest twoją rodziną, czy jej chcesz, czy nie!
Nie stój na deszczu.
Coś wymyślimy.
Napisy: Konrad Szabowicz