SERIAL NETFLIX
Kto to jest?
- Co się stało? Dlaczego odszedł? - Do zobaczenia.
Prawie gotowe.
Wszystko gra?
Żartujesz?
Rozniesie to w drobny mak.
Pamiętaj,
nie bój się zaszaleć.
Wiesz, płacz, rzucanie krzesłami…
- To nie Jerry Springer. - Nie.
To dokument z klasą
o kobiecie poszukującej ojca, którego nie poznała.
Ale awantura ratingom nie zaszkodzi.
- Prawda? - Szefowa wybaczy.
Wystarczy Kate. Nie jestem szefową.
Jesteś. Producentką.
Tak, ale to nic takiego.
Uroczy ten Calvin.
Wiesz, co mówią o dźwiękowcach…
- Nie mów. - Lubią głośno.
Za późno na wywiad?
- Co tu robisz? - Tyle jestem ci winna.
Fantastycznie.
Oglądalność wzrosła o pięć punktów!
Dawajcie krzesło, będzie wywiad.
Mamo Tully, chodź ze mną. Założymy ci mikrofon.
- Nie musisz tego robić. - Nie rozumiem.
Nigdy nie rozmawiałaś z nią o ojcu.
Pierwszy raz przed kamerą?
Bez kamery mogę nie dać rady.
Gotowa, Chmura?
Czy ktoś to kiedyś obrzygał?
Setki razy.
Moi goście wymiotowali, mdleli i sikali w spodnie.
Już tego nie robię.
Sponsorka mi to odradzała, ale muszę pewne rzeczy naprawić.
- Tak mało wiesz. - Zaczekaj. Powiesz przed kamerą.
Dobrze?
Kamera.
Cześć, Chmura.
- Dziękuję za rozmowę. - Cześć, Tallulah. Nie ma za co.
Między nami nie zawsze się układało.
- Mówiłaś ludziom, że nie żyję. - To prawda.
To moja wina.
Byłam alkoholiczką i narkomanką.
Przynosiłam ci wstyd.
Ale nie byłam nudziarą, co?
Tak. Ale nie o tym mamy rozmawiać.
Tak.
Pamiętasz, jak w dzieciństwie
pytałam o ojca?
Tak. Wiele razy, ale nic ci nie mówiłam.
- Czemu? - Nie było po co.
Nie było po co mi mówić, skąd pochodzę?
Nie.
Znienawidziłabyś go za prawdę.
W ten sposób mogłaś go sobie wyobrazić jako kogokolwiek.
Mógł być idealny.
Znienawidziłabym go?
Ty go nienawidziłaś?
Nie.
Kochałam go.
Jak się poznaliście?
W księgarni.
JACK KEROUAC – W DRODZE
Mogę zapalić?
Rzuciłam, ale to wyjątkowa okazja.
Jasne.
Był bogaty.
Prywatna szkoła i tak dalej. Ale był inny.
Czytał mi Allena Ginsberga.
„Największe umysły mego pokolenia zniszczone przez szaleństwo”…
Byłam zachwycona.
To była prawdziwa miłość.
Ale wpadłam. Jak idiotka.
Urodzenie ciebie nie było błędem…
Mów dalej.
Co się stało?
Na początku był szczęśliwy.
Chciał wziąć ślub.
Uciekliśmy kilka razy,
ale jego rodzina zawsze nas znajdowała.
Gdy wracałam do domu, dostawałam wpierdol od ojca.
Mogę tak powiedzieć?
Wytniemy to jakoś.
Chcieliśmy uciec na dobre.
Nocnym pociągiem do San Francisco.
Ale zamiast tego znalazłam list na progu.
Twój ojciec napisał, że zmienił zdanie.
Że pójdzie na ekskluzywną uczelnię w Europie i będzie studiował poezję.
Życzył mi szczęścia. „Zniszczyłem ci życie. Powodzenia”.
Co zrobiłaś?
A jak myślisz?
Nie chciałam, żeby odszedł, więc poszłam do jego domu.
Ale już go nie było.
Nie chcieli mnie widzieć.
Zapłacili mi za milczenie.
Nie chcieli, żebym splamiła nazwisko.
Miał starszego brata.
Poznałaś kiedyś kogoś, kto przyprawia cię o dreszcze?
Taki był.
Miał mroczną duszę.
Za każdym razem wypisywał mi czek.
Protestowałam przeciwko skurwiałej rodzinnej firmie…
Ja pierdolę, kurwa. Wybacz.
Jak to protestowałaś?
- Co to za firma? - Bincorp.
Mieli tartak.
Chwila, mój ojciec nazywa się…
Binswanger.
A jego brat, który mi płacił,
został gubernatorem.
Nieźle, co?
- Kurde, Tull. - Wiem.
Robiłaś reportaże o Binswangerze.
Był chamem.
Cały czas był twoim wujkiem? Masakra.
To śmietanka stanu Waszyngton.
Gubernator. Skąd ten spokój?
Umarłam w środku.
Żartuję.
Po prostu mnie zamurowało. Co dalej?
Dowiemy się, co się stało z młodszym bratem Binswangera.
Twoim ojcem.
Wybaczcie, że przeszkadzam. Mogę się urwać?
- Gram z zespołem koncert. - Oczywiście.
Potem ci podeślę harmonogram.
Jak dasz radę, wpadnij do Crocodile.
Pewnie.
Ani słowa.
Nic o bracie, ale Benedict wciąż działa w polityce.
„Filar społeczności”.
Jako gubernator podniosę poziom życia wszystkich mieszkańców stanu.
To będzie cios.
Spójrz na jego oczy.
Nawet w takich urywkach widać, że coś ukrywa.
- Wampir czy komunista? - Nie wiem.
Dlatego to buchnęłam.
Nie wolno kraść śmieci.
Kosz stał na chodniku.
Co robisz? Przestań!
Rozsypałaś mi kawę na klawiaturę.
Może doda ci energii.
Ona tak cały dzień.
No.
To gorsze niż jogurt Carol, którym zarzygała Kate kapelusz.
Kate nie wiedziała i go założyła.
Spójrz. Paragony z PJ Pelican’s.
Podejrzane. Melina narkotykowa jak nic.
To restauracja na wyspie Orcas.
Pan Wartości Rodzinne pewnie ma kochankę.
Tam ją zabiera. Na odludzie.
- Na ubocze. - Wiem, co to znaczy.
Nie zniosę tego. To gorsze niż rzygi w kapeluszu.
Noga!
Może spróbuje cichej medytacji?
Może. Łeb mnie boli.
Muszę się udać na Orcas.
Idę z tobą. Benio to mój temat.
Nie po to kradłam śmieci, żeby ci pomóc.
- Daj aspirynę. Rozbolała mnie głowa. - Nie bierz tego.
- Odkupię ci, sknero. - To nie aspiryna.
To ecstasy.
Jasne.
Bardzo śmieszne.
Nie żartuję. Kupiłam na weekend.
Wzięłam jedną.
- Co? - Na ból głowy.
- Cholera. - Nie mów tak.
- Powiedz, że to żart! - To zabawne. Ale nie żartuję.
Nie mogę brać narkotyków!
Przysięgaliśmy przestrzegać prawa.
- Nie. - Kiedy?
Po co ci to?
Od Mutta, chciałam spróbować.
Boże. Pół godziny temu dałam jedną Johnny’emu.
A tu słoneczko.
Boże. Próbowałyście tego?
Mega. Od dziś prowadzę pogodę.
Musimy zwolnić Phila.
Phil jest najlepszy. Powiem mu, jaki jest niesamowity.
Już działa?
Patrzcie na chmurki.
Kate, masz aspirynę?
- Nie. - Nie.
Wchodzę na żywo. Nic mi nie jest.
Ale tu pięknie.
Cudnie. I tak intymnie.
Nikomu nie mówcie, ale was lubię najbardziej.
Zawsze było tu tak jasno?
- Co zrobimy? - Z czym?
Nie panikuj.
Jest mała szansa…
Wziąłeś ecstasy.
Właśnie masz „zajebistego tripa”.
Niemożliwe. Muszę przygotować program.
Boże. Słyszycie?
Drukarki, telefony, maszyny do pisania…
Jak muzyka. Głośniej!
Zostań tu.
Kiedy ja zacznę tego klipa?
„Tripa”. Bez obaw, zajmę się tobą.
Przyniosę ci wody.
Mnie też przyniesiesz?
I gumę.
Wychodzę ogarnąć parę spraw.
Idziesz do PJ Pelican’s.
Nie.
Chyba że zgłodnieję i będę w okolicy.
To na wyspie. Trzeba płynąć promem.
- Akurat mam tam sprawę. - To mój trop. Nie możesz tam iść.
To wolny kraj.
Musisz się tym zająć.
- Nie zostawię cię. - To ważniejsze. Idź.
Jesteś jak potężny ptak dziennikarstwa. Musisz się wzbić.
Mutt cię poniańczy.
Tak. Już to robił.
Będzie moim przewodnikiem w tej magicznej podróży.
Kocham cię.
Jesteś taka miękka.
- Idę. Pij wodę. - Co? Czuję…
Przeżyjesz.
Będzie dobrze.
To są usta.
I teraz…
Boże, zetrzesz błyszczyk.
Nie wierzę, podwójna randka
z Bradem i Eugene’em.
Oglądanie gwiazd w parku…
Romantyzm do bólu.
Może wreszcie kogoś pocałuję.
Nie cieszysz się, Tull?
Nie, lubię Brada.
Serio. Fajnie, że nas zaprosili, ale…
Od czasu Pata nie byłam na randce.
Będzie dobrze.
Ja tam będę.
Tak. Wiem.
Jeśli zechcesz zostać z nim sama,
daj znać. Zabiorę Brada na lody.
Dobrze, puszczę oczko. Nie. Podrapię się w nos.
Dobra.
Czytałam Dziesięć wskazówek, by utrzymać chłopaka.
Pierwsza: unikaj zakazanego słowa.
- Co to za słowo? - „Ja”.
Nie mów o sobie. Powtarzaj to, co mówi on, ale innymi słowami.
Uzna cię za arcyciekawą.
Łatwizna.
- Numer dwa: poczucie humoru. - Super. Jesteś zabawna.
Nie. Chodzi o śmiech.
Trzeba się śmiać z jego żartów.
I nie bądź mądralą. Daj mu się uczyć.
Sean!
Poćwicz ze mną rozmawianie z chłopakami.
Sean jest obrzydliwy.
Tobie i tak nie pomoże żadna gazeta.
Pomożesz mi? Proszę cię.
- Dobrze. Bo poprosiłaś. - Dobra.
Co robiłeś w zeszły weekend?
Kosiłem trawę. Zbieram na deskorolkę.
Jeździsz na deskorolce? Jestem pod wrażeniem.
Nie wymiatam.
Przegiąłem, jak raz próbowałem zrobić 360 i prawie zabiłem kota sąsiada.
Zabawny jesteś.
Tully, niesamowite.
Sean, jesteś do bani.
Poćwicz. Nawet Robbie ma dziewczynę.
Poszło ci świetnie. Serio.
- Tak? - Tak.
Gdyby nie ty, mogłabym się zakochać.
Dobra, wystarczy. Sio.
Zaraz się zrzygam. Boże.
Mogłam zadzwonić.
Nie. To niespodzianka.
Miła niespodzianka.
- Może… - To dla ciebie.
- Nie trzeba było. - No co ty.
Druga była gratis,
a jedną wzięłam Seanowi.
No dobrze.
Ładnie tu.
Chciałem, żeby Marah dobrze się czuła.
Fajnie, że się zadomowiłeś.
Tak. Zupełnie nowy ja.
Mam nawet poduszki.
Chodzę na terapię.
Wczoraj poszedłem na jogę…
Nie śmiej się, ale prowadzę „dziennik uczuć”.
- Poważnie? - Tak.
Nawet mi się to podoba.
Wiele się o sobie dowiaduję.
Cudownie.
Nie jest łatwo, ale dobrze mi z tym.
Wyrzucenie na bruk wyszło mi na dobre.
Dziękuję.
Nie dziękuj.
Cieszę się, że sobie radzisz.
Cześć.
Kate! Cześć. Przyszłaś.
- Obie przyszłyśmy. - Dziś razem pracujemy.
Johnny wpadł na pomysł, by z artykułu zrobić książkę.
Najpierw to zaproponujemy.
- Po kolei, szeregowy. - Po kolei, szeregowy.
No to wspaniale.
To będzie długa noc.
Zostawię was.
Parker Binswanger, brat Benedicta.
Ukończył z wyróżnieniem St. Barnabas w 1960.
I tyle.
- Spojrzałam w kamerę. - Przestań. Nie psuj ujęcia.
Chyba coś znalazłam!
Przestań się gapić w obiektyw.
Parker Jeremiah Binswanger w 1975 roku
zmienił nazwisko na Baldwin, panieńskie matki.
To on.
Na Orcas mieszka Parker J. Baldwin.
Jest właścicielem firmy…
PJ Pelican’s.
PJ Pelican’s. Czemu to brzmi tak znajomo?
- Kelner już idzie. - Dziękuję.
Wystarczyło mnie zaprosić na randkę.
Nie schlebiaj sobie. Nie chcę ci oddać tematu.
Jeśli jakiś jest.
- Cześć. - Cześć.
Jesteśmy dziennikarzami z KPOC…
I umieramy z głodu.
Opisujemy lokalną kuchnię.
- Co pan poleca? - Białe wino i ostrygi.
Luksus. Macie bogatych klientów.
Nie do końca.
Na pewno przychodzą tu szychy.
Benedict Binswanger uwielbia waszego łososia.
Nie tylko on.
Przychodzi zwykle sam czy z kimś?
Nie pomogę wam z reportażem, bo go nie znam.
Opisujemy jedzenie.
Jest może właściciel?
PJ rzadko tu bywa.
To ekscentryk.
Chcecie coś zamówić?
Wino i ostrygi.
Ja poproszę kalmary.
Idziesz z tematem jak burza.
Gdzie jesteś?
- W pracy. - Ale w życiu.
Nie wiem.
Twoja matka w tym wieku miała dwoje dzieci i męża.
To się nasłuchałaś.
Czego?
Ale tu gorąco.
Jasne.
Zaprzyjaźnijmy się.
Nie byłam dla ciebie miła,
bo zakochałaś się w moim chłopaku,
a ja bardzo go kocham.
Gdy o nim myślę,
mam wrażenie, że serce mi eksploduje.
Nie twoja wina.
Wszystkie się w nim bujają, bo jest cudny.
Ty też jesteś cudna, Lottie.
Och, Lottie.
Loti-doti, tu bauns się robi
Nie robimy hałasu Nikt afer nie goni
To paru ziomków z mikrofonem
A my z mikrofonem to kozak, ziomek
Fajnie, że pogadałyśmy.
Tak się tańczy breakdance.
Jestem Carol Mansour.
Zrobiłam to.
Świetnie.
Całowaliśmy się z tą samą kobietą.
Czyli duchowo jakby ze sobą.
Tak.
Już 20 liźnięć. Zobaczymy, kiedy dotrę do środka.
- Tak. - Dobrze.
Nie piliście od 15 minut. Przyniosę wodę.
- Dwadzieścia jeden. - Parę spraw.
- Ulubione zwierzę? Moje to żyrafa. - Kangur.
- Nie widziałam kangura. - Są niesamowite.
- Serio? - Koty!
No bo wiecie.
To dzisiejszy temat na początek.
Może…
Rety, jakie to…
- Przygnębiające? - Tak.
Kto chce słuchać o zadźganiu?
Powinniśmy inspirować, a nie dołować.
- Zmienimy to. - Czytasz mi w myślach.
Niewiarygodne,
wymiatamy w pracy, choć braliśmy narkotyki.
- Dziś rano czy wczoraj? - Nie wiem.
To okno na wszechświat.
Mieliśmy tu być.
To przeznaczenie.
No dobrze.
A może przypadek? To takie zaskakujące,
niesamowite i piękne.
Pójdę już.
Lottie też.
Tak, poczuj miłość. Właśnie tak.
Pachniesz jak deszcz.
Starożytni Grecy uważali, że gwiazdy kontrolują nasz los.
Czyli Grecy wierzyli, że gwiazdy sterują naszym przeznaczeniem.
Ciekawe. Eugene, jesteś taki mądry.
Mieliśmy to w szkole.
Nawet to od ciebie spisywałem.
O rety. Jesteś przezabawny.
Myślisz, że ode mnie spisywałeś.
Poważnie.
Przeznaczenie to bzdura.
To wymówka dla takich jak moja mama, co unikają odpowiedzialności.
Nie chcą przyznać, że większość rzeczy jest przypadkowa.
Reszta zależy od nas.
Nie wierzysz w to?
Nawet w astrologię?
- Żartujesz? - Jestem Wagą.
Cenimy piękno, równowagę i dyplomację.
Dlatego sobie radzisz na udawanym ONZ-ecie.
Może to głupie, ale nie wolałabyś wierzyć w jakąś magię?
Wierzę w siebie. A jestem magiczna.
To najfajniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek słyszałem.
Nie nabijaj się ze mnie.
Poważnie. Jeśli napiszesz książkę, przeczytam ją.
Przeznaczenie to bzdura, Tully Hart.
Eugene, skoczymy po lody?
Dobrze.
- Zamówienie! - Możemy już iść?
Jedzenie mają pyszne, ale misja nie wypaliła.
- Chodźmy. - Nie rozumiem.
Kelner milczy, szefowa też.
Ktoś musi coś wiedzieć.
Albo nie ma o czym wiedzieć.
Wiem, że kierujesz się przeczuciem,
ale nic tu na niego nie ma.
Na koszt firmy. Dla pracowitej pary.
O nie. Nie jesteśmy…
O cholera.
Trzeba to włożyć pod wodę. Chodźmy.
Śmiało. Dziękuję.
Nic ci nie będzie.
Polecam kawę mrożoną.
Jak się nakręcę, to gestykuluję.
Na apatii niczego nie zbudujesz.
I już.
Dziękuję.
Proszę.
- Cała roślinka? - Weź ją.
A jeśli kiedyś tu zawędrujesz, stawiam ostrygi.
Dziękuję. Muszę iść.
Tematy nie czekają.
Prom też nie. Ostatni odpływa za cztery minuty.
- Cztery? - Tak.
- Lecę. Dzięki! - Do usług.
MAŁY RUCH – ZAMKNIĘTE
- Co? - Mówiłam, zapowiedzmy się.
Dokumentaliści się nie zapowiadają,
gdy idą do olewającego ich ojca,
który porzucił ich przed narodzinami.
Niech to.
No to złapiemy kolejny prom.
Właśnie z niego zeszłam.
Według tego rozkładu,
który jest nieco inny niż na stronie,
ostatni prom był o 15.07.
Za późno.
- To chyba moja wina. - Chyba?
Idę się wysikać w krzaki czy coś.
Muszą tu mieć jakiś hotel, nie?
Znam jeden.
Coś jeszcze, Wasza Wysokość?
Nie. To wszystko, Janie.
Dobrze, że prom nam uciekł.
- Nie moja wina. - Twoja.
Ja mam gorzej. Muszę dzielić z tobą pokój.
Czekaj. Weź pilota. Przegapimy program.
Merkury przemierza zodiak
jak mieszkańcy Seattle miasto.
Ale nie dziś, bo pracownicy metra strajkują.
Żądają podwyżek i zaległych wypłat.
Kochany widzu,
ciesząc się codzienną rutyną,
zastanów się. Skoro kierowca kieruje autobusem,
co kieruje kierowcą?
Jak powiedział Proust:
„Prawdziwa podróż odkrywcy nie polega na szukaniu nowych ziem,
ale na świeżym spojrzeniu”.
Mówi Carol Mansour w imieniu całej rodziny KPOC.
Bywajcie zdrowi i pamiętajcie,
zawsze bądźcie sobą.
I…
I koniec.
Nie wiem, co to było,
ale było cudowne!
Dziękuję panu.
To było dziennikarstwo.
Tak? No dobrze.
- Niezwykłe! - Cud.
Miałem być waszym przewodnikiem,
ale to wy daliście mi lekcję.
Jasne.
Kocham cię.
Czy Carol zacytowała Prousta?
Ty zacytowałeś. Carol cytowała ciebie cytującego Prousta.
Nie czytałem Prousta.
Było dziwnie. Ale chyba nam się udało.
Tak?
- Nie wiem. Może nas zwolnią. - No.
Nie. Dobrze nam poszło.
Dobry z nas zespół.
Kocham cię.
Nie musimy brać ślubu.
Zawsze chcę być przy tobie.
- Nie chcę nawet chodzić do łazienki. - To słodkie.
- Zamieszkajmy razem. - Co?
Zamieszkajmy.
Jesteś moją przyszłością.
Po studiach chcę pracować w Sierra Club.
Powiesz mi, kto zanieczyszcza,
a ja to ujawnię.
Dobra.
- Zmarzłaś? - Troszkę.
Proszę.
Chodź tu.
Wybacz. Nie chciałem.
Po prostu muszę już iść.
Halo?
To ja. Chciałam powiedzieć dobranoc Marah.
Za późno, jest w łóżku. Słyszę, jak chrapie.
Podoba jej się pokój?
Wydaje się szczęśliwa.
To dobrze. Ty też.
Jest lepiej.
Świetnie, Johnny. Tylko tego chcę.
Tobie też tego życzę.
No dobra. Do zobaczenia.
Cześć.
Szefowa sprawdza, co w domu?
W pewnym sensie.
Córka śpi u ojca, więc nie w moim domu.
Tak, dziecko i byli partnerzy. Wspaniała podróż, którą dobrze znam.
- Masz dzieci? - Dwójkę.
Opieka naprzemienna.
Tęsknię za nimi.
Nie znoszę, gdy są z mamą, ale…
- Masz czas dla zespołu. - Nie śmiej się, pani producentko.
Od wieków nie produkuję.
Jestem mamą, która pomaga przyjaciółce.
Nie śmiałam się.
Fajnie, że jesteś muzykiem.
Nie jesteśmy byle grajkami do kotleta.
- Pamiętasz kawałek „Sunscreen”? - To wy?
Tak.
Rozpoczęliśmy krótki szał na grunge, ska, punk i funk w 1994 roku.
Wszędzie to grali. Byliście jak druga Nirvana.
Jak to szło?
Uwielbiam to.
Właśnie miałem wykupić sobie jakiś film. Wpadniesz?
Brzmi nieźle.
Ale jutro ważny dzień. Muszę pospać.
Dlatego jesteś szefową.
Do jutra.
Dobranoc.
A tobie co?
- Komu? - Nic. Mnie. Nie.
Powinnam zapomnieć, a żyję byłym.
Znam to.
Masz jakąś radę?
Polecam kąpiel z bąbelkami i randkę z tym winkiem.
Poradzisz sobie.
- W porządku? - Tak.
Przez Brada?
Naciskał czy…
Nie jest taki.
Jest uroczy.
To dobrze, bo musiałbym mu nakopać.
To ze mną jest coś nie tak.
Koleżanki idą na całość,
a ja panikuję przed pocałunkiem.
Chciałabym być normalna.
Rozumiem to.
Przykro mi, że Robbie ma dziewczynę.
A co mnie to?
Widziałam was razem.
Pewnie miałyście ubaw z Kate.
Nie mówiłam jej.
Nikomu nie powiem.
Nie szkodzi.
Niech mu się wiedzie.
Zawsze mówiliśmy, że się wygłupiamy.
Bo nie mieliśmy dziewczyn.
Całowałeś się z dziewczyną?
Donna McKenzie wsadziła mi język do gardła za trybunami.
Ale to się nie liczy.
Dziwne uczucie.
Może zauważyła, że nie jestem jak inni.
A chcę być.
Przynajmniej spróbować.
Może spróbujemy?
Ze sobą?
Może być?
Masz miękkie usta.
Nie idź!
I zabił go diabelski nietoperz. Nieźle.
- Musiał iść do łóżka sam. - Metafora mojego życia.
Ukradniesz fortunę skromnego chemika?
Nadciągnie nieświadoma zemsta.
Nie. Niby wszystko wiesz, a potem wszystko się sypie.
Przyznajesz, że to nieudany dzień.
Nie chciałam, żebyś zwinął mi temat.
Uwielbiam, gdy mówisz jak reporterka z komedii z lat 30.
A właśnie.
Mam przedzielić łóżko parawanem?
Żebyś sobie nie myślała.
Chciałbyś.
- Ty byś chciała, żebym ja chciał. - Ty byś chciał…
Masz rację.
Chodź.
Naprawdę mnie lubisz.
Ty naprawdę mnie lubisz.
Przesrane. Co zrobimy?
Ja to widzę tak.
Los pcha nas ku sobie z nieznanych przyczyn.
Po co z tym walczyć?
- Nie wierzę w los. - Ja też nie.
Wierzę, że wszechświat jest okrutny i przypadkowy.
Gdy znajdziesz coś, co daje ci radość,
musisz się tego trzymać.
I tak wychodzi na nasze.
Tak.
Proszę.
Chciałam powiedzieć dobranoc.
Dawno temu tu nocowałam.
Jestem pewna, że nic się nie zmieniło.
Chyba nawet pościel.
Kto to był?
To było dawno temu.
To najgorsze w średnim wieku.
W młodości masz mrowie możliwości.
Możesz skręcać, zawracać. Masz przed sobą całą mapę.
Po czterdziestce uświadamiasz sobie,
że nie ma już gdzie zawrócić.
Część dróg zamknięto, połowę widzisz w lusterku.
Chryste.
Potrafisz dobić.
Wybacz, że nie tuliłam cię do snu.
Czasem ja niosłam cię do łóżka.
Byłam okropną matką.
- Sama byłaś dzieckiem. - Mogłam się postarać.
Nie mówiłam, kim jest twój tata, bo było mi wstyd.
- Nie chcę… - Chciałam być kimś. Kim innym.
Chmura.
Zawsze byłam głupią Dorothy Hart.
Skrzywdziłam cię i przepraszam.
Porozmawiamy o tym jutro.
Przed kamerami.
Dobranoc. Nie plotkujcie do rana.
Stres?
Niezbyt.
Martwa w środku, nie?
Jeśli się nie ucieszy, że ma taką córkę,
to jest największym głupcem we wszechświecie.
Martwię się o Chmurę.
Chyba nie jest na to gotowa.
Nie wiem, czy sama jestem.
No to zaczekamy.
Tak. Zaczekamy, aż będziesz gotowa.
Otwierają za pięć minut. Zrób sobie przerwę.
Tully Hart?
Jesteś pewna?
Dzień dobry. My do właściciela.
To ja.
A PJ?
Przykro mi.
Zmarł sześć tygodni temu.
W Internecie nie było wzmianki.
Dajcie mi chwilę. Wyłącz kamerę.
Tak mi przykro.
Kurwa, nie żyje?
Sześć tygodni?
No bez jaj.
- Boże. - Wiem, to okropne.
Nie dam rady. Spadam stąd.
Pieprzyć ten dokument.
I moją karierę.
Pieprzyć wszechświat.
Wszystko pieprzyć.
Lecę na Alaskę. Mam to gdzieś.
Sześć tygodni?
- Odeślę ekipę. - Dobrze.
Lećmy na Alaskę.
- Dziękuję. - Tak.
Muszę poprawić makijaż.
Może ona nas wpuści i z nami porozmawia.
Włączcie kamery.
Mój ojciec zostawił ci tę restaurację?
Był moim mężem.
Byłam tu szefową przez 20 lat. Nie wiedział, że ma córkę.
Byłam w ciąży, gdy wyjechał.
Zostawił mi list, w którym pisał, że nie chce mnie widzieć.
Nie.
Powiedział, że to ty napisałaś do niego,
że zmieniłaś zdanie
i zajmiesz się ciążą.
To nieprawda.
Poszedł do ciebie, a twój ojciec wręczył mu list.
Nie. Dlaczego miałby…
A może…
Może Benedict mu zapłacił?
Nie wiem.
Babcia o nas dbała. Może stąd miała pieniądze?
PJ nie dogadywał się z rodziną.
Odciął się, zmienił nazwisko i kupił restaurację.
Jego brat czasem tu bywał,
zwłaszcza przed wyborami. Bał się, że PJ coś powie prasie.
Nie zrobiłby tego.
- Nie chciał mieć z nim nic wspólnego. - Nie wierzę.
Nie zapomniał o tobie.
Gdy wrócił z Europy, próbował cię znaleźć.
Pewnie byłam w San Francisco.
- Nie dam rady. Przepraszam. - Czekaj.
- Muszę iść. - Dobrze.
Zabiorą cię do hotelu.
- Zrobimy przerwę? - Nie.
Dam radę. Kręcimy.
Ojciec o mnie nie wiedział.
Nie do końca.
W zeszłym roku czytałam artykuł o tobie w Seattle Digest.
Pokazałam nazwisko twojej matki PJ-owi.
Zdaliśmy sobie sprawę, że jesteś jego córką.
Szalone,
bo gdy oglądałam twój program,
chwalił się tobą.
Jak, skoro o mnie nie wiedział?
Raz tu byłaś.
Oparzyłaś się kawą, a on dał ci aloes.
Mówił wszystkim, że miał słynny aloes.
Był tym kelnerem?
To twój ojciec.
Gdy to pojął, chciał się z tobą skontaktować.
Zbierał się na odwagę.
Potem miał udar.
Co za dupek.
- Był dobrym człowiekiem. - Nie on.
Jego brat.
Musimy pomówić z Benedictem Binswangerem.
Nie lekceważ go.
Binswanger będzie czujny przy kamerach,
więc musimy działać szybko.
Wiem, że to trudne. Ale musisz zamknąć tę sprawę.
- Idzie. - Idziemy. Szybko.
Zrobimy to razem. Dobrze? Nie musisz się bać.
Nie boję się.
Mam ciebie.
Cieszę się. Żyję.
A to żałosny starzec.
Krzyk niczego nie zmieni.
Mam dość gniewu.
Ja nie.
O co chodzi?
Wyłącz kamerę.
To za moją mamę.
Włącz kamerę.
- Nie mam ci nic do powiedzenia. - Zajmę chwilę.
Tyle mi jesteś winien
za te przegapione zjazdy rodzinne.
Szykujesz jakąś bombę?
- To prawda. - Skąd ta wiedza?
Opowiedziała ci to kobieta z wyrokiem?
Ktoś, kto latami mnie nękał i groził mojej rodzinie?
Powinienem was pozwać.
Tyle spotkań,
a ty udawałeś, że nie wiesz, kim jestem.
Sama udawałaś, że twoja matka nie żyje, żeby nie mieć jej na głowie.
- Zniszczyłeś jej życie. - Uratowałem.
Myślisz, że żyliby długo i szczęśliwie?
Byli dziećmi. Katastrofa.
Była narkomanką. Pomogłem jej. Dałem jej pieniądze.
Kazałem jej się ogarnąć.
Powinna mi dziękować.
Ty także.
Po kim jesteś taka ambitna?
Po kim masz talent?
Na pewno nie po matce.
Od ciebie też niczego nie dostałam.
I bardzo dobrze.
Bo jesteś tylko…
żałosnym, samotnym gubernatorem jednej kadencji,
który stracił brata przez egoizm i chciwość.
Boli mnie, że nie znałam ojca,
ale choć nie nazywałam cię wujkiem.
- Dobra jest. - Pieprzona Tully Hart.
- Szkoda tego policzka. - Ja go nagrałem.
O tak.
Tak!
Rozumiem.
Jasne. Dzięki. Pa.
Dziękuję.
Tacoma pytała o wczorajszy program,
ale ich ugłaskałem.
- Będzie dobrze. - Przepraszam za te dragi.
Nie będę wracać do tego, co mówiłeś pod wpływem.
Mieszkajmy razem.
- Mówisz poważnie? - Tak. Kocham cię.
O Boże.
Idźcie z tym gdzieś.
Tully, musimy pogadać.
Danny też.
Ty, sportowy.
- Co tam? - Właśnie gadałem z górą.
Billy przechodzi na emeryturę. Szukamy nowego prezentera.
Zostanie nim jedno z was.
Zrobimy konkurs. Niech wygra najlepszy.
Dzięki, że przyszłaś.
Tu się poznaliśmy.
Był taki przystojny.
Miał takie głębokie oczy. Masz je po nim.
Sporo go w tobie.
Przeszkadzało mi to,
ale przestało.
Mogłam to powiedzieć przed kamerą.
Nie.
Tym razem bez kamer. Tylko ty i ja.
Opowiedz mi o tacie.
Miał książkę, której szukałam.
Spojrzał na mnie.
Tully, tak ci wygodnie?
Dobija mnie to.
Ci żołnierze ledwo skończyli liceum.
Skoro ja wciąż mam traumę,
jak ma sobie poradzić taki dzieciak?
Terapia, leki.
Jakiś profesor z Waszyngtonu leczy PTSD za pomocą ecstasy.
- Serio? - Tak.
Masakra.
- To działa? - Ty mi powiedz.
Sam brałeś w redakcji.
Wiedziałaś?
Myśleliśmy, że się nam upiekło.
Nie pozwoliliście mi wyjść
bez odśpiewania „American Pie”, trzymając was za ręce.
Gdyby Marah wiedziała, co robili jej konserwatywni rodzice.
- Gdzie Marah? - Śpi u koleżanki.
To co, posiedzimy sobie,
obejrzymy coś?
Czy pogadamy?
Dzięki za odwiedziny.
Nieźle nam idzie praca nad książką.
Ale ja idę spać.
Oczywiście. Jasne.
Napisy: Konrad Szabowicz