SERIAL NETFLIX
Najlepsze życzenia z okazji 200. urodzin, Ameryko.
Witamy na letniej sesji licealnego kółka filmowego
z okazji dwustulecia.
Mogę jeszcze raz?
Władze Seattle zapraszają do parku wcześniej
ze względu na koncert i fajerwerki.
Później będą tłumy.
Mówiła Tully Hart dla KPOC.
Do bani. Mogę jeszcze raz?
Umiem lepiej.
Wiesz, ile kosztuje taśma?
Możemy powtórzyć.
Dobra.
Wszystkiego najlepszego!
Dajesz, Tully. Powtórzmy to.
Nie takiej podróży oczekiwałam.
Nie poznałam ojca,
ale teraz czuję jego obecność jak nigdy.
Odnalazłam nieznany mi spokój.
Jeśli trapi was coś z przeszłości,
liczę, że moja podróż zainspiruje was,
by samemu poszukać swojej wolności.
Oto pełen emocji fragment dokumentu Tully Hart,
Do sedna.
Tymczasem strona internetowa legendarnej już prowadzącej
to prawdziwy fenomen.
Po kontrowersyjnym i nagłym odejściu z Godziny dziewczyny
Tully Hart wróciła na szczyt.
Wróciła?
- Nie zeszłam z niego. - A reszta?
Nazwała cię prawdziwym fenomenem.
Właśnie. Od mojej asystentki.
Plan jutrzejszej imprezy,
która też będzie prawdziwym fenomenem.
Zgodziłam się na małe spotkanie. Zamówiłaś barkę z fajerwerkami?
To czwarty lipca! A nad wodą musi być barka.
Parkiet i DJ? Ile to będzie kosztować?
Ty dajesz miejscówkę, a ja kasę.
To mój dom, nie miejscówka.
Lokalizacja nad wodą mówi co innego. A ja muszę poświętować.
Zamknęłam sprawę z ojcem.
Czuję się lżejsza i weselsza.
Zeszła mi nawet dziwna wysypka pod pachą.
Nie chodzi tylko o Dzień Niepodległości, ale o moją wolność.
Tak się cieszę.
Sprawa z ojcem, wolność, do tego ta wysypka.
Pijemy, Mularkey. Świętujemy.
Jadę po Marah do Johnny’ego.
- Zaproś go. - Nie ma mowy.
Czemu nie? Przez Calvina?
Nie. Skądże.
Tylko się spotykamy. Nawet się nie całowaliśmy.
Z Johnnym jest teraz niezręcznie.
Jest zajęty pracą z Charlie.
Wiesz co? W porządku.
To moja deklaracja niepodległości.
Żyję dalej.
Mam dość płakania za Johnnym.
Jestem niezależna. Zrobię, co zechcę.
Muszę lecieć.
Dobrze.
- Cześć. - Hej, Charlie.
Cześć, mamo.
No proszę, takie same warkoczyki.
Pomysł z czasopisma.
Super. Jak bliźniaczki!
- Pójdę po rzeczy. - Dobrze.
- Pracowaliśmy i… - Wprosiłam się na kolację.
- Nie mam tu innych przyjaciół. - A ja?
Jesteś.
No i ja.
Jutro urządzam imprezę z okazji Dnia Niepodległości.
Możecie przyjść razem albo osobno.
Jak tam chcecie.
- Chyba że nie chcecie. - To…
Bo wiecie, fajerwerki. Mogą być za głośne. Bo są głośne.
Terapeuta mówi, że dobrze mi zrobi
powrót do życia towarzyskiego.
Chętnie wpadnę.
Kate Mularkey mnie gdzieś zaprosiła.
Gdy byłam stażystką, marzyłam, by dołączyć do Kate i Tully.
Widziałam jej dokument.
Świetny.
- Poruszający. - Produkcji Kate.
No tak. Rety, Tully jest taka hojna.
Gdzie twój telefon?
Był słaby. Tata dał mi nowy.
Piszesz e-maile czy co?
- SMS-uję z Ashley. - Co robisz?
Wysyła wiadomość z jednego telefonu na drugi.
Rany, co za technologia.
Też nie wiedziałem. Nowy wynalazek.
A pamiętasz zawieszanie połączenia?
Dzieciaki nie zrozumieją, jak boli sygnał zajętości.
A kręcenie paluszkiem?
Mamo!
Wykręcanie numeru.
Mularkey.
- Chodź. - Tak.
- Do jutra. - Dzięki za zaproszenie.
Będzie super.
- Pa. - Pa.
No dobrze.
Najlepsze mieszkanie na świecie.
Jak loft Demi Moore w Ogniach św. Elma.
Gdy się wprowadzimy,
zrobimy sobie mural z Billym Idolem
z podświetlanym kolczykiem.
Nie.
Nie musimy niczego zmieniać. Jest idealnie.
Chciałbym już z tobą mieszkać.
Wreszcie!
Gdzie byliście?
Miał biegunkę.
A miałam go podwieźć.
Jutro mam przesłuchanie na stanowisko prezenterki.
- Tak. - Skupmy się.
To jest okropne.
Pomogę ci. Skoczymy tylko po hot doga.
- Umieramy z głodu. - A biegunka?
Przez nią tak zgłodniałem.
Nie powiedziałaś Tully, że zamieszkamy razem?
Martwiła się przesłuchaniem. Czekam, aż będzie z głowy.
Lepiej jej powiedz, zanim przyjadą po meble.
- Dobrze. - Poproszę dwa.
Jak tam rywalizacja z Dannym?
Unikamy się.
Idzie świetnie.
Znam tę taktykę.
Jest męską wersją mnie. Wkurzy się, gdy odbiorę mu pracę marzeń.
Ale też, co dziwne, będzie szczęśliwy.
Czuję, że mi kibicuje.
- A jak wygra? - Nie słyszałam tego.
Jak już zarobię majątek jako prowadząca,
zrobimy remont, o którym rozmawiałyśmy.
Weźmiemy wałki i kombinezony. Będzie jak w filmie.
Pewnie! Byłoby fajnie.
- Ekstra. - Kupię też auto.
- Tak. - Sportowe.
Może czerwone.
Mam dla ciebie prezent. Nie musisz jechać autobusem.
Lubię autobusy.
Wciąż możesz nimi jeździć. Czasem.
- To twój wóz. - Nie chcę go, Tallulah.
Ale możesz mnie podwieźć.
Nogi mnie bolą.
Przebierz się, zaraz impreza.
Już się przebrałam.
Kupiłam ci sukienkę. Pasuje do mojej.
- A my co, bliźniaczki? - Zaplotłaś włosy jak Charlie.
- Dla zabawy. - Byłaby zabawa.
Nie. Ashley i ja włożyłyśmy koszulki Evanescence.
A wy co, bliźniaczki?
Nie, fanki. Za tydzień jedziemy na koncert.
Jaki koncert?
- Za tydzień. Mówiłam ci. - Nie. Kto będzie przyzwoitką?
Znajomi ze starszej klasy.
- Sprytne, ale nie ma mowy. - Jesteś gorsza od Husajna!
Miałaś włożyć inną sukienkę.
Nosimy dziś narodowe barwy.
Kogo obchodzi to durne święto?
Jefferson był dupkiem.
- Uważaj na słowa. - Idź się przebrać.
To nie Ameryka. To faszystowska dyktatura.
- Pewnie ma okres. - Chyba tak.
To nie jest zabawne.
- Cześć. - Cześć.
Zrobiłam sałatkę ziemniaczaną.
Miałaś zrobić owocową.
Próbowałam, ale wyszła mi papka.
- Miałam ziemniaki. - Dobrze.
Nie szkodzi, też zjemy.
Jak się czujesz po…
Po tamtym?
Nieźle. A ty?
Naprawdę dobrze. Lepiej, o dziwo. Było fajnie.
Tak. Było fajnie.
Chciałem zadzwonić.
Wiedziałam, że parą nie będziemy.
Ale cieszę się, że to się stało. Raz.
Ja też.
Naprawdę.
Przyjaciele?
- Jasne. - Dobrze.
Mama się wkurzy.
A Eugene się spuści w gacie.
Wolę całusa.
Nadal z nikim się nie całowałam,
a mama robi ze mnie marionetkę.
To święto wolności.
- Zaprosiłaś Brada? - Brada? To nudziarz.
Robię karierę. Chłopcy mnie rozpraszają.
Oficjalnie ogłaszam niepodległość.
Gdzie to położyć?
- Wsadź sobie… - Gdziekolwiek na stole.
Chyba w tym nie idziesz?
KPOC, przesłuchanie, ujęcie pierwsze.
Ekscytujące. Mam gęsią skórkę!
Patrz.
Ja też. Nie wiem, komu kibicować.
- Tully, oczywiście. - Tully. Trzy, dwa, jeden.
Dwa flamingi małe uczciły Dzień Niepodległości,
wykorzystując silny wiatr…
…i wyfruwając z zoo w Woodland Park.
Chude ptaki…
…uciekły, zanim opiekunowie zdołali podciąć im skrzydła.
Pewien ornitolog widział je
w pobliżu Birch Bay.
Natychmiast wysłano za nimi ekipę.
- Dobra jest. - On też.
- Taka prawda. - Jest lepsza.
Uciekinierów dostarczono do zoo w samą porę na pokaz fajerwerków.
Miłego weekendu. Reszty weekendu?
Miłej reszty weekendu. Bądźcie jak te…
Miłej reszty weekendu.
Bądźcie jak te flamingi.
Nie dajcie sobie podciąć skrzydeł.
Oglądacie KPOC. Mówił Danny Diaz.
Mówiła Tully Hart.
Koniec!
PARKINGOWY
Chwileczkę.
Momencik.
Mogę tu stać. To moja impreza.
Jesteś Tully Hart.
Zgadza się.
- Piękny wóz. - Prawda?
- A ty co? - Nieubrana?
Ganiam kucharzy, DJ-ów, parkingowych
i ekipę od montażu parkietu.
Już jestem, więc…
- Godzinę spóźniona. - Nie dwie?
- Co to za wóz? - Prezent dla ciebie.
Po co mi to auto?
Kupiłam je Chmurze, ale nie chciała.
- Ja też nie chcę. - Czemu? To fantastyczny wóz.
Mam już auto, Berthę.
Pełną rys i wspomnień, wygodną.
Lubię ją i nie boję się jej zarysować.
I nie mogę przyjąć prezentu za 60 000 $.
Kosztował 80 000.
Tully, nie. To szaleństwo.
Próbuję być miła i hojna,
a wszyscy reagują, jakbym rozdawała kupę.
Muszę się ubrać. Wariatka.
Gdzie postawić czekoladową fontannę?
Czekoladową fontannę?
Jest i ona. Fajna koszulka.
- Mama nie puści mnie na koncert. - Szanse były małe.
Mniejsza.
Przynajmniej będzie Ashley.
No to mów! Co planujesz?
Właśnie nic.
Musisz mieć plan. Jeśli chcesz jej powiedzieć…
Nie chcę jej wystraszyć.
No pewnie. Nie spiesz się, wybadaj grunt.
Tak. Pomyślałam, że jak będziemy same,
przy fajerwerkach, przy ścieżce nad wodą,
pocałujemy się i już.
Fajerwerki są magiczne, fakt.
Nie mów mamie. Będzie niezręcznie.
Luzik. Tylko między nami.
Zapomniałam, jaka to piękna posiadłość. Nie wierzę, że tu mieszkałeś.
Tak. Co wieczór wracałem z pracy i myślałem:
„Co za niesamowity dom. Nie do wiary, że tu mieszkam”.
Taki tradycyjny.
Dostałam propozycję wyjazdu.
Do Moskwy. Pisałabym dla Atlantica.
Fantastycznie! Moje gratulacje.
Odmówiłam.
Nie przez ciebie.
Ale też trochę przez ciebie.
Lubię tu być.
Lubię z tobą pracować i chcę to robić dalej.
Możemy dalej pisać książkę. Korespondencyjnie.
Nie o to mi chodzi.
To niezręczna sytuacja.
Świetnie nam się razem pracuje, ale to coś więcej.
Dużo przeszedłeś i nie chciałam naciskać,
ale chyba czujesz się lepiej.
Chodzisz na terapię, prostujesz sprawy z Kate.
Fakt.
To prawda.
Nie ukrywam, że coś do ciebie czuję.
Zawsze czułam.
Czasem mam wrażenie, że ty też.
Nie chcę zgadywać. Nie musisz teraz odpowiadać.
Zastanów się nad tym.
Tu nie można parkować.
Cześć, Kate. Jesteśmy za wcześnie?
Nie, to ja jestem spóźniona.
Masz strój kąpielowy pod… Pod tym.
A nie ma basenu?
- Przebiorę się. - Racja.
Jest basen. Noś, co chcesz.
Jak wszyscy. To święto wolności.
Wejdźcie i się rozgośćcie.
I cyc… Hyc do barku.
A ja pójdę się…
Ja pieprzę.
Właściwe słowo.
Może zbyt delikatne.
Czemu Charlie jest półnaga?
- To Rezydencja Playboya? - Myślałam, że przesadzam.
Ma czelność. Zabrać pannę na imprezę byłej żony.
No nie?
W zasadzie to ja ją zaprosiłam,
ale lubię Charlie. Luzik.
Przemiła dziewczyna.
Nie będę kogoś nienawidzić tylko dlatego,
że być może umawia się z kimś,
kto był moim mężem.
Cenię sobie wolność.
Widać.
Ale ta sukienka…
Jest super. Kupiłam ją na dziś.
I ponoć ma padać, więc będzie katastrofa.
No dobrze.
Usiądź.
Wyluzuj.
Dopiero mówiłaś o wolności. Niech sobie pada.
Przygotuję ci strój,
który będzie twoją deklaracją niepodległości.
O rany!
Niedobrze się tak martwić.
Spoko. Alfred E. Neuman.
„Ja? Martwić się?”
Właśnie. Będziesz się całować pod fajerwerkami.
Skąd wiesz, że chcę?
Każda kobieta tego chce.
Chcesz się całować pod fajerwerkami?
Nie, ale dziękuję za troskę.
Mamy to.
Dwieście lat.
Tak. Dwieście lat Ameryki, nie do wiary.
Tak.
- Kurczę, wybacz. - Nie szkodzi.
Głupi płot.
Widziałeś Pociąg Wolności przy…
Świetnie całujesz.
Cieszę się, że Tully mnie odrzuciła.
Dobrze się złożyło.
Co?
Nie chciała iść ze mną na randkę.
Odesłała mnie do ciebie.
Nie chciałem, ale teraz się cieszę.
Jesteś seksowna.
Nie widziałem tego, ale teraz widzę.
Dziękuję.
Posypujemy pokruszonymi chipsami i pieczemy w 180 stopniach przez 20 minut.
Idealnie na pracowity wtorek.
Stosujemy dietę grejpfrutową.
Bruce nie chce, ale nie oszuka,
bo nie umie nawet włączyć piekarnika.
- Pójdę po poncz. Chcesz? - Nie, nie piję.
Ja też nie. Tylko w weekendy i w dni robocze po szóstej.
I to szóstej rano.
Bunny, no weź!
Wysłali cię na to AA w więzieniu, Dorothy?
Kiedy nie robiłam tablic rejestracyjnych albo majchrów.
Nie słuchaj jej. Uwielbia oceniać.
Ale nie ja.
Szukam specjalnych tabletek na odchudzanie.
Kojarzysz?
W aptece ich nie dostanę.
Znasz kogoś, kto ma dojścia?
Przykro mi, nie pomogę.
O Boże.
Poszło świetnie.
- Byłaś cudowna. - Bez ciebie by się nie udało.
Praca zespołowa.
Rozczochrałam się? Wyglądam jak po seksie?
- Zdecydowanie! - Źle zapiąłeś koszulę.
O cholera.
- Idź po coś do picia. - Jasne.
Wyjdę za parę sekund.
- Dobra. - Ocal nas przed plotkami.
Dobry pomysł.
Chwila.
Pa.
Zdrowie!
Macie czwartego lipca w Australii?
Tak, ale nazywamy go czwartkiem.
Są fajerwerki?
Właśnie. Idziemy do parku, zanim się zrobi tłok?
Dobra myśl. Uwielbiam fajerwerki. Idziemy!
Zaczekam na Tully. Do później.
Spoko. Idziesz, Johnny?
Nie. Też zaczekam na Tully.
- Dobra. Zajmę ci miejsce. - Dobrze.
Tobie też, Kate.
Nie zaczynaj.
- Ma gdzieś, że istnieję. - Powiedziała, że zajmie ci miejsce.
Ja nie mam tego gdzieś i dlatego zamieszkamy razem.
Nie mogę się doczekać.
- Powiedziałaś Tully? - Jeszcze nie. Powiem dziś wieczorem.
Dobrze, bo podpisaliśmy umowę na cały rok.
Choć szybko się nie wyprowadzimy.
Jest tam wszystko, co trzeba.
Nie wszystko. W końcu będziemy potrzebować miejsca.
Nie, są dwie łazienki.
To dekadencja pełną gębą.
Dla dzieci.
Mamy dodatkową sypialnię, na pierwsze wystarczy,
ale kto chce mieć więcej niż jedno dziecko w lofcie?
Pierwsza dwójka się zmieści na łóżku piętrowym.
Albo na zwykłych łóżkach.
Niekoniecznie piętrowych. Nie lubisz?
Nie mam nic przeciwko piętrowym łóżkom, ale…
Pierwsza dwójka?
Myślałam o czwórce,
ale to nic wiążącego. Troje wystarczy.
To magiczna liczba,
ale zawsze ktoś zostanie pominięty.
Albo dwoje,
chyba że drugie będą bliźniaki.
Jedno można oddać, szkoda.
Jedno?
Chcesz mieć jedno dziecko, nie?
Chyba nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
Uznałem, że dobrze mnie znasz
i wiesz, że dopuszczam maksymalnie zero.
A ty znasz mnie dobrze i wiesz, że chcę mieć dzieci. Liczba mnoga.
Mam być mamą.
Chyba nawet o tym nie myślałem.
Nie chcę brać ślubu. Rozmawialiśmy o tym.
Dzieci to co innego. Każdy w końcu chce…
Nie każdy.
Miałem okropne dzieciństwo. Nie chcę być ojcem.
Kate! Tu jesteś.
Muszę ci coś pokazać. Teraz. Chodź.
Wszystko gra?
Coś nie gra.
Nie, to nic. Co chciałaś mi pokazać?
Jak to wygląda?
Danny udaje, że śmieszy go Stan?
Nie.
Stan proponuje Danny’emu posadę.
Wydaje ci się.
- Moje gratulacje. - Dzięki, Stan.
Jest wiele powodów uścisku dłoni i gratulacji.
Niech to.
Co za bzdura.
Jeśli sądzi, że odpuszczę, to znów mnie nie docenił.
- Dziś Dzień Niepodległości. Dawaj! - Tak!
Czyli wszystko jasne.
Tak. Rozmawiałem z Dannym o stanowisku.
Domyśliłam się. Jak najlepsi kumple.
Jestem rozczarowana, ale nie zaskoczona.
Jesteś szowinistą,
któremu brak wyobraźni uniemożliwia dostrzeżenie potencjału kobiety.
Pociesza mnie fakt, że gdyby nie twoje uprzedzenie i moje cycki,
dostałabym tę pracę.
Dostałaś tę pracę.
Danny się wycofał.
- Jesteś nową weekendową prowadzącą. - Co?
Dziękuję, Stan! Jesteś wspaniały.
Dziękuję.
Wybacz tę gadkę o szowinizmie.
Dziękuję, Stan.
Dotarliście!
Cześć. Jest i ona.
Bud!
Przestańcie. Cześć.
Rozmawialiśmy o dokumencie.
Cudowny i osobisty. Wspaniały.
- Dziękuję. Jesteście cudni. - Świetny.
- Naprawdę genialny. - Płakał jak bóbr. Słodziak.
Jak miło.
Naprawdę miło.
Miło, że tu jesteście. Dwóch kochających się mężczyzn.
Spokojnie, mamo. To tylko cztery randki.
Pięć! I naprawdę było bardzo miło.
W porządku.
Nalejesz mi patriotycznego ponczu?
- Cześć. - Hej.
- Świetna impreza. - Dzięki.
Dobrze się bawicie z Charlie?
Pewnie.
Rozmawiałem z Marah. Jest nadąsana.
Co się stało?
Ashley jeszcze nie ma. Marah nie chce o tym rozmawiać.
Zapamiętam.
Nienawidzę, gdy cierpi. Już wolę, gdy mnie boli.
Przeżyje.
Albo Ashley przyjdzie i będzie dobrze, albo obrzucę jej dom papierem.
Kochająca mama.
Zapytaj Marah.
Wiesz, że taka jesteś.
Byłaś dobrą żoną.
Powinienem był to powiedzieć dawno temu.
Przemawia przeze mnie terapia,
ale cieszę się, że się pobraliśmy i mamy córkę.
Nawet jeśli małżeństwo nam nie wyszło.
Nie będę żałował bycia twoim mężem ani ojcem Marah.
Ja też.
Spójrz, jaka zdrowa relacja.
Aż się niedobrze robi.
Za obrzydliwie zdrową relację.
Dobrze.
Uważaj. W tym jest proch.
Nie bądź dzieckiem.
- Chcesz rzucić? - Mama nie pozwala.
No tak.
Co się stało? W porządku?
- Nie potrzebuję twojej litości. - O czym ty mówisz?
Eugene mnie widuje, bo go odrzuciłaś.
- Nie. Naprawdę cię lubi. - Nie chcę tego słuchać.
Zepsułaś mi pierwszy pocałunek.
Już się nie powtórzy.
Nie winię jej.
Nic z nim nie zrobiła. Nie tak, jak wtedy w stodole.
Odpieprz się.
- Co się stało? - Co ona gada?
Odbyła stosunek z twoim bratem. Seksualny.
Mało zabawne.
Mówiłaś, że nie potrzebujemy chłopaków.
Kariera, deklaracja niepodległości.
Chciałaś przykrywki, żeby bzykać mi brata?
To nie tak!
Nie chcę tego słuchać. Bronię cię,
gdy cię obrażają, a ty kłamiesz.
Nie wiem, kim jesteś, ale nie przyjaciółką.
Kate…
Cześć, lala.
Drineczek dobrze ci zrobi. Nalać?
Nie. A tobie wlać?
Urocze.
Co nieco o tobie słyszałem.
Zabawne.
Ja o tobie też. Od twojej żony.
Nadal masz problemy z grzybicą?
Chodź ze mną. No dalej.
Spięta suka.
Jak często są dwustulecia, co 200 lat?
Tylko raz.
Tym bardziej trzeba to uczcić.
Jesteś mamą Tully?
Widzę podobieństwo.
Wal się.
To wszystko zmienia.
Czuję, że kamień spadł mi z serca.
Dokument wyczerpał mnie emocjonalnie.
Nawiązałam nową relację z mamą, poznałam prawdę o ojcu…
Warto było.
Czuję się wreszcie wolna.
Starzy motają nam w głowie.
Nie chcą, ale tak wychodzi.
Przekazują nam własne wady
i dodają coś ekstra.
Głębokie.
To Philip Larkin.
Studiuję poezję na Waszyngtońskim.
Możesz jarać w pracy?
Jestem zawodowcem.
A po trawce jeżdżę dużo lepiej.
Chcesz ten wóz?
Wolę automaty.
Biedne autko.
Nikt go nie chce.
Chmura! Chodź na parkiet.
- Zaraz uciekam. - Co?
Ledwo pogadałyśmy.
Nie możesz wyjść przed fajerwerkami. To impreza.
Widzę, co robisz.
Świętuję?
Otumaniasz się.
Myślałaś, że odnalezienie ojca pomoże, ale nie pomogło.
- Chryste. - Rozumiem to.
Naprawdę.
Myślisz, że to już za tobą, że wreszcie wszystko naprawisz,
będziesz wolna.
Zawsze gdy myślałam, że już mam odpowiedź,
ta ulatywała.
Bo odpowiedzi nie ma tam.
Jest tutaj.
Tym trzeba się zająć.
Daruj sobie przemowę motywacyjną.
Super, że jesteś jak bogini zen i nie potrzebujesz samochodu,
ale wyjawienie prawdy o ojcu
nie daje ci prawa do matkowania.
Nie wiesz, przez co przeszłam.
Przez ciebie.
Więc nie pouczaj mnie,
gdy w końcu cieszę się wolnością.
Dobrze?
Wszystko gra?
Gdzie Ashley?
Nie przyjdzie.
Jest na innej imprezie ze swoim nowym chłopakiem.
Skarbie, tak mi przykro. Do bani.
Mam to gdzieś.
Chodź do mnie.
Czemu nie jesteście na parkiecie? Coście takie smutne?
- Urodziny Ameryki. - Ashley poszła gdzieś z chłopakiem.
Pieprzyć małą zdzirę.
Jesteś dla niej za dobra. Wiesz co? Weź je i noś jak tarczę.
Diamenty są najtwardszą substancją na Ziemi.
- Mowy nie ma! - Tak!
- Czemu nie? - Właśnie.
Jest dzieckiem, a to drogie kolczyki.
Rany, rozchmurz się!
Ktoś musi przyjąć ode mnie prezent.
Właśnie, rozchmurz się.
Chodź, zatańczmy!
- Idziemy? - Nie.
- No weź! - Dobra.
Dziękuję za zaproszenie.
Nie ma sprawy. Cieszę się…
Boże!
Ale jazda. Nic ci nie jest?
Lottie… Charlie, przepraszam.
Straciłam równowagę, chciałam cię złapać.
Nie mogłam…
Nie szkodzi.
To przezabawne.
- Przepraszam cię. - Teraz będzie impreza.
Przyniosę ci ręcznik.
Dzięki.
- Lepiej chodźmy do domu. - Co? Co lepiej?
- Chodźmy do domu. - Nie potrzebuję niańki.
Jestem dobrą matką.
Założyłam to dla ciebie.
Krocze mnie swędzi, bo ten materiał wcale nie oddycha.
Tragedia.
Uwaliłam się ponczem.
Co?
No co?
Zróbcie zdjęcie. Na pamiątkę.
No co?
- Chodźmy do domu. Proszę. - Psujesz zabawę.
- Wezmę na drogę. - Kurde.
Dobrały się.
- Dwie zdziry. - Zamknij ryj.
- Dzięki. - Do usług.
Słyszałam, że zrezygnowałeś.
Nie do wiary, że to dla mnie zrobiłeś, ale nie musiałeś.
I tak by mnie wzięli.
Dobrze to wiem.
Nie zrobiłem tego dla ciebie.
Dostałem pracę w Nowym Jorku.
Nowy kanał sportowy.
Zadzwonili godzinę temu.
Jutro lecę.
- Jutro? - Wiem.
Chciałem zostać dla ciebie.
- Dla nas… - Nie rób tego.
Bez obaw. Długo tu nie zabawisz.
- Dzięki. - Jesteś stworzona do wielkich rzeczy.
Tully, to dla ciebie dopiero początek.
Oboje to wiemy.
Może to ja odchodzę,
ale mam wrażenie, że przynajmniej ja
zawsze będę tego żałował.
Ta rozmowa była kwestią czasu.
Czemu mamy się tym teraz martwić?
Kochamy się. Zamieszkamy razem.
Przyszłość sama nadejdzie.
Nie chcemy tego samego.
Nie chcesz brać ślubu ani mieć dzieci, a ja chcę.
Najbardziej.
Mamy czas.
Jesteśmy młodzi.
Na co?
Chcę mieć dzieci, męża i rodzinę,
a ty chcesz przygód i wolności,
latania z pracą po świecie.
Życzę ci spełnienia marzeń.
Marzę też o tobie.
A ja o tobie.
Ale jak to się skończy?
Jedno z nasz porzuci marzenia i znienawidzi to drugie?
Możesz kochać kogoś całym sercem,
a to wciąż za mało.
Moment.
Zrywasz ze mną?
Łatwiej mi to zrobić teraz niż później,
dzieląc się płytami we wspaniałym lofcie
jak Ally Sheedy i Judd Nelson w Ogniach św. Elma.
A tak by się stało.
My się nie rozmijamy. My mkniemy w różne strony.
Poza tym…
Nie wierzę, że to mówię, bo kocham cię do bólu.
Im dalej w las, tym będzie trudniej.
Wiesz o tym.
To było bolesne.
Możemy ją zostawić na kanapie?
Śpi jak zabita.
Dziś już nie nabroi.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Jeśli chodzi o Eugene’a…
Co za różnica.
Cuchnęło mu z buzi kiełbasą,
a gdy mnie całował, czułam się, jakby ślimak wlazł mi do ust.
Nie możemy pozwalać, żeby faceci stawali między nami.
Racja.
Dziwne, ale choć mój pierwszy pocałunek nie był magiczny,
czuję się wolna.
Nie muszę się już nim przejmować.
Następny pocałunek będzie lepszy.
Przepraszam za moją reakcję.
Ty i Sean będziecie świetną parą.
A po waszym ślubie będziemy siostrami.
To nie tak. To jednorazowa sprawa.
Ale cieszę się, że tak się stało.
Czuję wolność.
Kocham cię.
Dwie wyzwolone singielki.
Tak.
Wiesz co?
Uwielbiam nasze mieszkanie.
Co?
Uwielbiam z tobą mieszkać.
Poczekam, aż wyjdą.
To potrwa najwyżej kilka godzin.
Daj spokój.
Prawie nikt nie zauważył.
- Umieściłaś to na playliście? - To nasz hymn wolności.
My już lecimy.
Pójdę sobie.
Przepraszam, że wrzuciłam ją do basenu.
Nie szkodzi. To był wypadek.
Czyżby?
Nie wiem. W głębi serca chyba chciałam to zrobić.
Jestem na ciebie trochę zła za to zdrowe podejście,
ułożenie sobie życia, poczucie wolności i zostawienie nas za sobą.
Ja tak nie potrafię.
Pewnie tak się kończy każdy rozwód.
Trzeba to wytrzymać, aż będzie lepiej.
Ale nie umiem udawać.
Jest milion powodów, dla których się rozstaliśmy,
ale nie pamiętam żadnego z nich.
Wiem tylko, że…
wciąż cię kocham.
Co z Calvinem?
Kim? No tak, Calvin. My nie…
Nie do końca.
Raz tu przyszedłem, chcąc ci powiedzieć,
że nadal cię kocham, ale…
Naprawdę?
Byłaś wtedy z nim.
Nie „z nim”.
Próbowałam o tobie zapomnieć.
Wrzuciłaś dla mnie kogoś do basenu.
O Boże.
- Calvin, tak mi przykro. - Nie ma sprawy, Kate.
Chciałem powiedzieć, że wychodzę.
Tak coś czułem.
Jesteś śliczna.
Chyba się…
Gdzie Johnny?
Odwozi Charlie do domu. Powie jej, że do siebie wróciliśmy.
Kurwa, najwyższy czas.
- To wymaga wielkiego prezentu. - Nie chcemy tego auta.
Myślałam, że dokument mi pomoże.
To miała być moja deklaracja niepodległości.
Miał mnie wyzwolić.
Jesteś wolna.
Rozwijaj się.
Wszystko przed tobą. Przed nami.
Niepodległość to bzdura. Bez sensu.
Potrzebujemy innych.
Ja ciebie na pewno.
Ja ciebie też.
Obiecaj, że zawsze będziemy się wspierać.
Przysięgam.
Przenocujesz mnie?
Jasne.
Wiesz,
Marah spodobałby się ten wóz.
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Szybko.
Marah!
Proszę pana.
Marah!
Dwie kobiety w stanie krytycznym. Szpital Harborview Medical.
Będziemy za sześć minut. Powtarzam, sześć minut.
Poszkodowane odniosły liczne obrażenia.
Założono im kołnierze.
Przyczyna obrażeń: wypadek samochodowy.
Ciśnienie 90 na 60. Powtarzam, 90 na 60.
Tętno 130.
Napisy: Konrad Szabowicz