SERIAL NETFLIX
Hej, single.
Jestem Kate, uwielbiam jazdę konną i deszcz.
Miałam świra na punkcie Pac-Mana,
ale lekarz mi coś przepisał i przeszło.
Żartuję.
Nie próbowałam randek wideo,
więc jestem ciekawa, kogo podrzuci mi komputer.
Czy jak to tam ma działać.
Pragnę poznać kogoś miłego,
kto nie oszuka mnie jak poprzedni facet.
Wmówił mi, że prawdziwa miłość istnieje.
- Okazało się to totalną bzdurą. - Cięcie.
Mówisz jak wariatka. Traktuj to poważnie.
Mówię poważnie.
Ktoś musi randkować.
Ja nie mogę, bo robię reportaż.
Poproś Carol.
Taką ma pracę, że wszystkiego próbuje.
Nie, bo wtedy to będzie jej formuła,
a nie mój program o trendach.
Zerwałaś z Johnnym parę tygodni temu.
Nie chcesz wrócić do gry?
Pewnie.
Ale dziwnie się czuję, kręcąc filmiki dla obcych facetów.
To przyszłość.
Nie, to nie Tron.
Ludzie zawsze będą woleli spotkać się w cztery oczy.
Jak w barach dla singli i na kortach.
Albo w sklepie, sięgając po tego samego melona,
gdy oczy się spotykają, a czas zwalnia
i po prostu wiedzą.
Jasne. Obejrzyjmy parę przykładów dla inspiracji.
Kto wie, może kogoś spotkasz i zaiskrzy.
Dobrze.
Znacie to. Nie ocenia się książki po okładce.
Za dnia jestem biznesmenem,
ale nocą – imprezowiczem.
Cześć.
Co chowasz za uchem?
Nic?
A może to?
Spotkajmy się, to opowiem ci, jak to zrobiłem.
Powiem wprost. Bierzesz dragi? Nie będę nagi.
Chcesz mnie wystawić takim facetom?
Od razu mnie wrzuć do oceanu i miejmy to z głowy.
Jeszcze jeden.
Cześć. Jestem Theo i…
Rany, dziwne, co?
Wyjaśniam, dlaczego warto się ze mną umówić.
Może i jestem staroświecki,
ale chciałbym się ustatkować.
Biały płotek, podwórko pełne szkrabów.
Proste, szczęśliwe życie.
Przyzwoity gość. I jaki przystojny.
Lubię też szachy i Eltona Johna.
I zachody słońca nad klifami w Dover.
Klify w Dover? Daj spokój.
No co? Ciacho.
Ja tam słyszę tylko udawany akcent.
Wiem, że słabo to wygląda,
ale jak zaczniesz, czeka cię masa…
- Hej, Johnny. - …zabawy.
Wczoraj miał tę samą koszulę.
Przestań pilnować jego garderoby.
Sama mu ją kupiłam.
Stąd te słowa. Miłość to bzdura.
Johnny już sypia u jakichś lafirynd
i przychodzi do pracy na kacu w tych samych ciuchach.
Wesolutki. Jakbyśmy nigdy nie byli razem.
Różnie się przechodzi zawody miłosne.
On nie wygląda na załamanego. Ty też nie.
Danny wyjechał, gdy my zerwaliśmy, a ty sobie radzisz.
I to jak. Dlaczego nie cierpisz?
- A mam cierpieć? - Tak. Trochę.
Nie czułabym się dziwnie.
Danny wyjechał.
Opłakiwanie go niczego nie zmieni.
Uznałam, że to pieprzę.
Co?
Ot tak?
Ot tak.
I jest dobrze.
Naucz mnie.
Ty nie jesteś mną.
Naucz mnie być sobą.
Nagram ten filmik. Zrobię wszystko.
Dobrze.
Jeśli chodzi o Marah, w weekend masz być mną.
Surową, ale sprawiedliwą mamą, nie fajną ciotką.
Która wygląda jak jej siostra.
Nie o to tu chodzi.
Wiem, że masz za sąsiadów gwiazdy, więc bez imprez z Grohlem,
tym miliarderem od technologii czy uroczym koszykarzem.
Flirtował ze mną wczoraj w windzie.
Kocham ten budynek.
Ale w ten weekend
skupiam się tylko na chrześnicy.
I żadnego Seksu w wielkim mieście.
Albo chociaż pomiń sceny seksu i historie Samanthy.
- I o północy do łóżka. - Tak jest.
Dostałam ten długi e-mail.
- Wiem, ma szlaban. - Nie zda poprawki z WF-u,
którą ma, bo nie zdała już przedmiotu.
Nie chodziła na WF, bo ma problemy z hierarchią.
- Kogoś mi przypomina. - Nie mam z tym problemu.
Mówię o sobie.
Właśnie. Wiesz, z czym mam do czynienia.
Ale poza tym uczy się świetnie, nie?
Kogo obchodzi WF?
Mnie! I uczelnie.
Za trzy lata!
Przydaj się do czegoś.
Robię ulubioną zapiekankę Johnny’ego, uczcimy pierwszy weekend dla siebie.
Dzięki tobie.
Do usług, ale czemu martwisz się kolacją,
skoro głównym daniem będzie dziki seks,
a po nim dokładka seksu i deserek, czyli znowu seks?
W końcu trzeba będzie jeść.
Wiem, że nie wyjdziecie z sypialni.
Dlatego zajmij się bielizną, a nie ziemniakami.
Nie martw się, mam gorset. I pończochy. I podwiązki.
Mularkey. To mnie podnieca.
- Co was tak bawi? - Sexy bielizna mamy.
Fuj.
- Sorki. - Chodźmy, bo każe mi obierać ziemniaki.
Miłej zabawy!
Coś czuję, że wy będziecie się bawić lepiej.
Boże, przestań.
Przyjechałam nowym autem. Sportowe, spodoba ci się.
Jechałaś kiedyś na czołówkę?
Obyś żartowała.
Łatwo ją nabrać.
Teraz to.
A to nasz specjalny sos Burger Supreme.
A to nie majonez i keczup?
Nie tylko,
ale nie zdradzam sekretów nowym pracownikom.
No tak. Każdy może być szpiegiem z McDonald’s.
Szpiegostwo to nie żarty.
Mój pomocnik was oprowadzi. Pomocnica.
Sporo was nauczy. W miesiąc z kucharki awansowała na młodszą kierowniczkę.
LK! Poznaj nowe członkinie załogi.
Lisa-Karen?
Zostawię was.
Nie spodziewałam się ciebie.
Trochę minęło.
Ale czas leci, gdy się nie oddzwania.
- Wybacz. Byłam… - Mniejsza. Mamy dużo do omówienia.
Wiem, że macie problem z zasadami,
więc będę mówić tak, żebyście zrozumiały.
Maksymalnie jedna przerwa na zmianę. Jedna, nie więcej.
Każdego klienta witamy tak.
„Burgerowego dnia! Jak mogę pomóc?”
- Serio? - Wyglądam, jakbym żartowała?
Góra 15 frytek na zamówienie. Tak, liczę.
Żadnych gratisów.
Nie wylewamy tłuszczu dlatego, że coś tam wpadnie.
Co najważniejsze,
to nie jest demokracja.
To dyktatura, a kiedy Iana nie ma, ja jestem dyktatorem.
To będzie piekło.
Rozlewasz tłuszcz! Olej nie rośnie na drzewach.
Oliwa z oliwek rośnie.
Burger Planet USA płaci za każdą rozlaną kropelkę.
Uważaj. Nie chcę dać ci nagany pierwszego dnia pracy.
„Nagana pierwszego dnia pracy”.
Syrop nie chce lecieć.
Tłumaczyłam. Pociągnij do końca.
Daj mi to, skoro cię to przerasta.
Idź przyjmować zamówienia. Kolejka się wydłuża.
Tak jest.
Kto następny?
Tully. Co mówimy do klientów?
Burgerowego dnia.
Jak mogę pomóc?
Zabawne.
„Burgerowego dnia”?
Burgery, Pat.
Dwa burgery. Dwie kole. Dwa razy frytki.
Nie do wiary.
Ashley do mnie napisała.
„Gość z Joe’s Bagels mówi, że jest serkowym artystą.
Jak Sandy Cohen. Obejrzałabym Życie na fali”.
I średnik. To mrugnięcie, prawda?
Czy to nie Ashley wystawiła cię czwartego lipca
dla chłopaka?
To było nieporozumienie.
Poza tym zerwali. Co mam jej powiedzieć?
Coś prostego, na przykład „Ha”.
Naprawdę? „Ha”. I tyle?
Tak. Bez wykrzyknika.
Trochę to wredne.
Tajemnicze i intrygujące.
Boże.
„Wciąż myślę o naszych żartach.
Zawsze się zastanawiałam, co by było, gdybym nie miała chłopaka”.
I wielokropek.
Czekaj. Nie bądź nadgorliwa.
Też się zastanawiałam, a teraz go nie ma.
Odpiszesz za godzinę.
Za godzinę? Będzie czekać na moją odpowiedź.
Właśnie.
- Nie wytrzymam tyle. - Wytrzymasz.
A teraz pomóż mi wybrać coś na kolację.
Dwie duże pizze i fondant czekoladowy?
- Pieczywo czosnkowe? - Jasne.
Przed nami cały weekend kiepskich filmów i obżarstwa.
Mularkey.
Zaszalałaś.
To wyjątkowa noc. Dlatego upichciłam twoje ulubione danie.
Pysznie pachnie. Dziękuję.
Nie ma za co.
To co, jemy?
Jak chcesz, to sałatkę masz w lodówce.
Teraz chcę tylko jednego.
O rany.
Wybacz, skomplikowany sprzęt.
Luzik. Uwielbiam seksowne wyzwania.
- Nie wyłączyłem. Przepraszam. - Jasne.
Musisz odebrać?
To mój naczelny.
Oddzwonię do niego.
Lepiej odbierz.
Inaczej będziesz rozkojarzony.
Śmiało.
Pospieszę się.
- Wiem. - Przepraszam.
Marshall! Cześć.
Najłatwiej zwrócić uwagę faceta, pokazując ramiączko
czy nieco dekoltu.
Ale to dla amatorek.
- Co mam robić? - Patrz i ucz się.
- Gin z tonikiem! - Poproszę wódkę!
Cześć. Dwa razy gin z tonikiem.
- Jak to zrobiłaś? - Nauczysz się.
Spójrz na nich.
Możesz z nimi flirtować, zdobywać numery, wrócić z nimi do domu.
A najlepsze, że nie musisz się nimi przejmować.
Dzięki.
Dziękuję. Na zdrowie.
Chodź.
No dobrze.
- Stąd obczajamy, co jest w menu. - Dobra.
Faceta poznasz po tym, jak tańczy.
Jasne.
Często tu bywasz?
To mój pierwszy raz.
Ja przychodzę tu co noc.
Przysyłają mi tu pocztę.
Może pójdziemy do mojego auta…
- Nie on. - Dobra.
Dziękuję.
Żałuję, że nie robiłam burgera Patowi. Naplułabym.
Nie wierzę, że nic nie zrobiłam. Nie odezwałam się.
Tylko go przywitałam durnym tekstem.
Byłaś w szoku. Co miałaś zrobić?
Zobacz, jak chichocze z jego głupich żartów.
Nie wie, jaki z niego zbok.
Myślisz, że ją…
No wiesz…
Też jej to zrobi?
Boże.
Ruchy, koniec przerwy.
- Dokąd idziesz? - Do łazienki.
To już trzecia przerwa.
Mogę narobić na podłogę.
Ryzyko zawodowe. Dziurawe saszetki z keczupem.
Kojarzę cię. Chodzisz do liceum im. Barbary Lee Ellis?
Nie, do Saint Jo’s.
I przyszłaś z Patem? Nie jest studentem?
Poznaliśmy się nad jeziorem.
Uważaj na niego.
Wydaje się miły, ale to zbok.
Trzymaj się od niego z dala. Jak najdalej.
Powiedział mi, co się stało.
Naprawdę?
Tak. Wiem, że dawno temu byliście parą.
Upiłaś się na imprezie.
Kleiłaś się do niego. Narobiłaś wstydu.
Gdy nie oddzwaniał, wściekła próbowałaś go przejechać.
To nieprawda.
Poszłam z nim na imprezę, bo myślałam, że mnie lubi.
Czułam się przy nim wyjątkowa.
I piękna.
Pewnie tak, jak ty teraz.
Zaczęliśmy się całować.
Chciał więcej, ale ja nie.
Ale on nie przestał.
Trzymał mnie, a ja błagałam, żeby przestał.
Dopóki nie skończył.
Nadal mi się to śni po nocach. Nie życzę ci tego.
Masz na jego punkcie obsesję.
A to kolejna próba odwetu.
Co teraz?
Może zaproszę ją na przyszły weekend?
Mowy nie ma. Nadal jesteś górą.
Nigdy nie jestem.
To nie w moim stylu. Nie jestem tobą.
Wiele razy nie byłam górą.
Ludzie cię uwielbiają.
Mnie nie. Jestem zbyt… ble.
- Ble? - Ble.
W jakim sensie?
Podaj jeden przykład.
Ble pod każdym względem. Jestem ble-tastyczna.
Ble-bzdura.
Jesteś śliczna,
mądra, przezabawna, nieco dziwaczna, głupiutka, niezwykła.
Nie rozumiesz. Nigdy nie byłaś ble.
Ty też nie. Ani jednego dnia.
Czuję się ble.
Jednocześnie zbyt zwyczajna i zbyt dziwna.
Słonko.
Gdybyś tylko dostrzegła to, co widzę w tobie ja.
Pyta, czy chcę dziś obejrzeć z nią Pamiętnik.
Boże, przecież to randka.
Nawet napisała „całusy”.
- Brzmi obiecująco. - Masz jakieś fajne ciuchy?
Nie masz szlabanu?
W łóżku do północy i zero spotkań ze znajomymi.
To tylko film. Też miałyśmy coś obejrzeć.
Co za różnica, tutaj czy z Ashley w kinie?
Zawsze mi się podobała.
A teraz wygląda na to, że to odwzajemnia.
To pierwszy raz.
Kate by mnie zabiła.
Nie musi wiedzieć. Nie powiem jej.
- Jak tam dotrzesz? - Jej mama nas zawiezie.
Będzie bezpiecznie. To nie film dla dorosłych.
Proszę. To dla mnie ważne.
Masz wrócić do 22. Ani minuty później.
Kocham cię.
Ale gość się rozgadał.
Wybacz, że tak długo.
Na czym to…
- Gotowa na powrotny seks? - O tak.
- Materac zawsze był taki miękki? - Kupiłam nowy.
Serio?
Od tamtego bolały mnie plecy. Mówię ci, inny świat.
Dobrze wiedzieć.
Zaczekaj. Nic już nie wiem.
Dlaczego nie mówiłaś, że jest za twardy?
Nie mogłeś spać na starym łóżku.
Chciałam, żebyś mógł wypocząć.
Małżeński kompromis.
Co rano bolały cię plecy i nic mi nie powiedziałaś.
Nie szkodzi. To nic.
Nie chcę, żebyś cierpiała dla mojej wygody.
Niech to będzie nasza nowa era.
Od teraz mów prawdę.
Nawet jeśli pomyślisz, że nie chcę jej znać.
Dobrze. Obiecuję.
Jeśli mam być szczera, nie lubię, jak całujesz mnie w szyję.
Całuję ją zawsze, gdy się kochamy.
A ty jęczysz i mruczysz.
Bo się nakręcasz. Nie chciałam psuć atmosfery.
Czyli udajesz.
Nie! Nie udaję.
Nie wszystko. Po całowaniu już nie udaję.
Czego jeszcze nie mówiłaś?
Kurczę!
Wymiatasz na parkiecie.
Chyba ty.
Pierzesz majtki w płynie do szyb?
- Co? - Bo widzę w nich siebie.
- Cześć, Tully. - Co tu robicie?
- A ty? - To bar.
- Właśnie. - Zróbcie coś dla mnie. Idźcie stąd.
Żeby Kate cię nie widziała.
Jest tutaj?
Tak. Dobrze się bawi
po raz pierwszy, odkąd złamałeś jej serce.
To ona zerwała ze mną.
Bo chce za ciebie wyjść i mieć gromadkę dzieci,
a ty nie chcesz ani ślubu, ani dzieci.
Złamałeś jej serce. Kropka.
Zamów nam kolejkę.
Byle z drugiej strony baru.
Jasne.
Nie wierzę, że zgrywa poszkodowanego.
W pełni korzysta z życia singla.
- W pełni? - Tak!
Myślisz, że Kate nie widziała,
jak chodzi we wczorajszych ciuchach?
Jakby całą noc robił nie wiadomo co z nie wiadomo kim.
Ja wiem, z kim. Ze mną.
Sypia u mnie na kanapie.
Mówił, że płacze, gdy jest sam.
Przestań go kryć.
Słowo harcerza.
Zaciągnąłem go tu, bo nie mogę tego znieść.
Nosi tę samą koszulę, bo mówi, że pachnie nią.
Choć to bzdura. Cuchnie jak nieumyty on.
Współczuję mu.
Za dobrze znam ból po stracie Kate Mularkey.
Ale dłużej nie dam rady.
Chciałbym, żeby Johnny był jak ty.
Ja?
Sprawa z Dannym po tobie spłynęła.
Jesteś jak maszyna.
To był poważny związek,
a po tobie niczego nie widać.
Imponujące.
Zabiorę Johnny’ego do innego baru.
Jak ją zobaczy, zrobi wielki krok w tył.
Super. Dzięki, Mutt.
Miałaś rację!
- Z czym? - Z wszystkim.
Przetańczyłam z gościem cztery utwory.
Spytał mnie o numer, a ja odmówiłam. Bo mogę.
Świetnie, Kate.
Fajnie mi się flirtuje.
Nie myślę o Johnnym od pół godziny.
No i pomyślałam. Cóż, zawsze coś.
Będzie coraz lepiej, aż zupełnie o nim zapomnę.
Jak ty.
Mnie się nie udało.
Ale co?
Zapomnieć.
Chciałabym.
Próbuję, ale ten głupi Danny…
Nie mogę przestać o nim myśleć.
Naprawdę?
Każdego poznanego faceta porównuję do niego.
Tęsknię za Dannym. I nienawidzę go.
Nie myślałaś o związku na odległość?
Nie dobrnęliśmy do tego etapu.
A teraz on ma nową pracę i nowe życie.
Przynajmniej 5000 km od ciebie.
A nie biurko dalej, nęcąc cię kilkudniowym zarostem.
I tak do bani.
Masz rację.
Jeśli to cię pocieszy, naprawdę mi dziś pomogłaś.
Od tygodni nie widziałam nawet światełka w tunelu,
czymkolwiek ten tunel jest.
Wskażesz mi je?
Może też je znajdę.
Poznasz kogoś i zapomnisz o Dannym.
Wiem to.
A jeśli nie?
No wiesz.
Nawet nie wierzę w te bzdury. Co się ze mną dzieje?
Mówiłaś mu o tym?
Co? A po kiego?
Chodź.
Jeśli mu nie wyznasz uczuć,
będziesz tego już zawsze żałować.
Mieszka w Nowym Jorku.
Co z tego?
A jak czuje to samo i boi się powiedzieć, więc oboje milczycie
i do końca życia będziecie gdybać?
Wybierz numer. Mam wybrać za ciebie?
No dobrze. Zgoda.
Dziękuję.
Przepraszam.
To ja przepraszam. Moja wina.
- Klify w Dover! - Proszę?
Widziałam twój filmik. Nie korzystam z tego, jak coś.
Przyjaciółka mnie zmusiła, do reportażu.
Choć nie ma w tym nic złego.
Rety.
Ktoś to widział? Świetnie.
Kumpel zgłosił mnie dla żartu.
Pewnie wyszedłem na frajera.
Prawdziwy akcent!
W Stanach żem się urodził!
Uszanowanko!
Pick-upy, wojsko.
Ekonomia Reagana.
Czemu nie ma być prawdziwy?
Myślałam, że jesteś szpiegiem.
Blisko.
Pracuję dla Greenpeace.
Może pójdziemy w spokojniejsze miejsce?
- Zjemy coś? - Chętnie.
Ale nie dziś. Jestem z przyjaciółką.
Lojalność. To się ceni.
Wiesz co?
Dam ci swój numer.
Proszę.
Zadzwoń, jeśli zechcesz się umówić.
Dobrze.
Co tak się szczerzysz?
Nie, nic. A pamiętasz gościa od klifów w Dover?
- Z fałszywym akcentem? - Prawdziwym.
Ratuje środowisko, kocha swoją mamę i jest zabawny.
Rany. W dwie minuty? Jestem pod wrażeniem.
I jak? Rozmawiałaś z Dannym?
Nie, zostawiłam mu szczerą wiadomość.
Jego kolej.
Brawo. Jestem z ciebie dumna.
Ale tu głośno.
Posiedźmy w piżamie i zjedzmy lody.
Czytasz mi w myślach.
- Tak? - Pani zamówienie, pani Hart.
Zanieść na górę?
Nie, zejdę. Dobrze mi to zrobi.
Jeszcze ciasto i pieczywo czosnkowe.
Jasne. Dziękuję.
Tallulah Rose.
Jasna cholera.
Danny? Co się…
- Co ty tu robisz? - Wracam ze zbiórki na szpital dziecięcy.
- Pomogę ci. - Mieszkasz tu?
Tak.
- W moim budynku? - Tak.
Proszę.
Na moim piętrze?
A co, jak nie penthouse?
Wyjechałeś z Nowego Jorku?
Kontrakt z ESPN wygasł.
Nadszedł czas na zmianę.
Zakładam firmę z ekipą z Microsoftu, media sportowe.
No nieźle.
Nie zaprosisz mnie na imprezę?
To wszystko dla mnie.
- Dieta serowo-węglowodanowa. - Mój typ.
Witaj w Seattle, prezenterze sportowy z KDUG.
Do zobaczenia.
Jedzenie na gali było okropne, umieram z głodu.
Kawałek się znajdzie.
- Ale musisz mi coś obiecać. - Co takiego?
Ani słowa o tym, że w Nowym Jorku jest lepsza pizza.
- Ale jest. - Jesteś głodny czy nie?
Jestem.
I jeszcze coś.
Nie znoszę oglądać Szklanej pułapki.
Nie chcę więcej widzieć Willisa w bezrękawniku
i z gnatem w ręku w biurowcu.
No dobrze.
Co święta pytam, co chcesz obejrzeć.
Zawsze mówisz, że mam wybrać.
To prawda.
Twoja kolej.
Bądź brutalnie szczery. Dam radę.
Nie lubię zapiekanki ziemniaczanej.
- Co? - Nienawidzę jej.
Nienawidzisz?
Zrobiłaś ją na naszą pierwszą rocznicę, napracowałaś się.
Udawałem.
Nienawidzę robić zapiekanek.
Robię je, bo zawsze się wtedy cieszysz.
Udaję, bo wiem, ile to roboty.
Tyle czasu cierpieliśmy bez powodu?
Świetnie. Dobrze, że wszystko sobie wyjaśniamy.
Będę tęsknić za Pułapką, ale warto.
Czysta karta.
- Myślisz, że się uda? - Właśnie się udaje.
Mówimy sobie trudną prawdę.
Zapiekanka ziemniaczana to jedno, ale…
Co?
Chcesz powiedzieć coś ważniejszego? Mów.
No dobrze.
Boję się, że znów zatracisz się w pracy,
jak wtedy z Tully.
Nasze drogi znów się rozejdą
i wrócimy do punktu wyjścia.
Nie wrócimy.
Naczelny błagał mnie o pojawianie się w Nowym Jorku.
Odmówiłem mu.
Nie tego chcę.
Nie możesz dla mnie rezygnować z okazji.
Znienawidzisz mnie i znów polecisz na wojnę.
Mam się nie zatracać w pracy,
ale nie mam się też nie zatracać?
Nie to powiedziałam. Musisz dbać o swoją karierę.
Lubię to w tobie.
Ale musisz też dbać o inne rzeczy.
Taki mam zamiar.
Za pierwszym razem nie miałeś?
Myślisz, że znów to zrobię?
Nie. Rozmawiamy właśnie po to, żebyś nie zrobił.
Posłuchaj.
Zawsze się boję, że cię stracę.
Zawsze w związku
jedna osoba kocha drugą bardziej.
I to zawsze jestem ja. Zawsze.
Przez cały czas.
Dlatego nie wspominałam o materacu.
- Czy Pułapce. - Dobra.
Przykro mi, ale gadasz bzdury.
Byłaś tak zajęta wmawianiem sobie, że kochasz bardziej,
że nie dostrzegłaś, jak bardzo ja cię kocham,
chcę cię uszczęśliwić
i jak bardzo mnie dobija to, że cię zawodzę.
Wiem, że mnie kochasz. Ale ja pokochałam cię pierwsza.
A ty kochałeś Tully.
- To ja chciałam ślubu. - Nie… Ja też!
- Ja chciałam dzieci. - Nie fair.
- To kompromis. - Zmiana zdania!
Czułam się winna, bo nie tego chciałeś w życiu.
Chciałem, ale nie od razu! Zanim urodziła się Marah…
Chciałeś więcej dzieci, a ja nie mogłam. Próbowałam, ale zawiodłam.
My zawiedliśmy. Wiesz co?
Nikt nie zawiódł. Po prostu się nie udało.
Wiem, że masz wyrzuty sumienia.
Dlatego nie mogłem ci powiedzieć,
że chcę relacjonować wojnę.
Pomyślałabyś, że nie chcę ciebie ani tej rodziny.
A to było o wiele bardziej skomplikowane.
Zrozumiałabym.
Chyba.
Być może.
Zawsze było mi łatwiej się wyłączyć
i pogrążyć się w pracy,
niż stawić czoła…
bałaganowi.
Tak.
Nigdy wcześniej o tym nie mówiłem.
Rok temu,
przed rozstaniem, powiedziałaś mi, że czujesz coś do Travisa.
Poczułem ulgę.
Wiedziałem, że kiepski ze mnie mąż.
Wreszcie zrobiłaś coś, co mnie raniło,
więc mogłem przestać zadręczać się tym,
że cię zawodzę.
Rany.
To dość…
Popieprzone.
Tak.
Skoro pora na wyznania,
to powiedziałam, że coś do niego czuję,
żebyś o mnie walczył.
Nie walczyłeś.
Byłem wściekły.
Zgłodniałeś?
Zjadłbym trochę tej zapiekanki.
Wiesz, że oglądam Godzinę dziewczyny? Codziennie.
Program w sieci i dokument też.
Pięknie przywaliłaś Binswangerowi.
Dziękuję.
Co dalej?
Nie słyszałeś tego ode mnie,
ale być może dogaduję szczegóły nowego talk-show.
Naprawdę?
Niesamowite. Wykupię subskrypcję TiVo.
Ja też oglądałam twój program.
Serio? Nienawidzisz sportu.
Oglądam bez dźwięku.
Zazwyczaj.
Postarzałeś się jak dobre wino.
Zdradzić ci sekret?
Od czasu do czasu pozwalam sobie na odrobinkę,
troszeńkę botoksu tu i tam.
- Nie! - Tak.
Jeśli komuś powiesz, zaprzeczę.
Wygląda naturalnie.
Mam chirurga w Nowym Jorku.
A właśnie,
mieszkałaś tam w latach 90.
Ani razu nie zadzwoniłaś.
Ty do mnie też nie.
Miliard razy chciałem.
- Serio? - Oczywiście.
Jeszcze zanim się tam przeprowadziłaś.
Lata temu, zaraz po tym, jak odszedłem z KPOC.
Pewnego razu, na samym początku,
już miałem dzwonić. Ale zadzwonił telefon.
Byłem pewny, że to ty.
Odebrałem i spytałem: „Tallulah Rose?”.
Czekałem i czekałem,
ale słyszałem tylko „Ain’t Nobody” w tle.
Kto wie?
Może to ja.
Naprawdę?
Co byś powiedziała,
gdybyś to była ty?
To było dawno temu.
Sporo się zmieniło.
Tak.
Mam też inny powód powrotu do Seattle.
Moja dziewczyna chciała być bliżej rodziny.
Jestem z nią umówiony za pół godziny w Phoenix na drinka.
Przepraszam. Powinienem był powiedzieć wcześniej.
- Tylko… - Rozumiem.
Miło było cię zobaczyć.
Ciebie też.
Dziękuję.
Okropna. Chrupiąca i papkowata jednocześnie.
Niedobra.
- Serio? - Tak. Chyba już czas.
- Robimy to. - Tak.
- Zmieniłam zdanie. Nie! - Czyżby?
Zmieniłaś?
Pięknie.
A jeśli się nie uda?
Możemy tylko spróbować.
Tak.
Wiem tylko, że jedno się nie zmieniło.
Przez te wszystkie lata wzlotów, upadków
i zapiekanek…
Wolę być z tobą niż z kimkolwiek innym na świecie,
Kate Mularkey.
A ja z tobą.
Zdejmij już ten głupi gorset.
Nie umiem.
Coś wymyślimy.
Marah, co jest? Gdzie jesteście?
- Jestem na studenckiej imprezie. - Co?
Poznaliśmy jakichś chłopaków, zaprosili nas na imprezę na kampusie.
Nie chciałam iść, ale Ashley tak.
Odkąd przyszłyśmy,
wypisywała do byłego, żeby wywołać w nim zazdrość.
Przyjechał tu i razem stąd wyszli.
Zostawiła cię samą na takiej imprezie?
Jakiś koleś dał mi piwo i zaczęliśmy się całować.
A on zaczął mnie obmacywać.
- Boże. - Uciekłam mu.
Ukrywam się w spiżarni i nie wiem, co robić.
Nie rozłączaj się.
Już jadę. Tylko się nie rozłączaj.
Gadasz jak wariatka.
Nie chcę tam iść.
O czym ty mówisz? Mówiłem, że to psycholka.
- To nieistotne. - Nie skończyłem.
Co powiedziała?
Jeszcze raz mnie tknij, a naślę na ciebie braci.
- Udało się! - Co?
Nancy wyszła bez Pata. Pokłócili się.
- Uwierzyła ci? - Wbrew pozorom chyba uwierzyła.
Solniczki same się nie napełnią.
Tylko zamknij śmietnik, bo jak szopy wlezą…
Po co to utrudniasz? Nie możesz być miła?
Nie ja tu jestem niemiła.
My jesteśmy miłe.
„My”. Odkąd wróciła Tully, ciągle tylko „my”.
Porzuciłaś mnie dla niej. Myślałam, że się przyjaźnimy.
Przez tę głupią fryzurę mam szopę na głowie.
- Nie zmuszałam. - Tak robią przyjaciółki.
Ale potem uderzył huragan Tully, a ty o mnie…
zapomniałaś.
Przepraszam.
Wiem, że się pozmieniało. Nie chciałam cię skrzywdzić.
Nadal chcę się przyjaźnić.
Spróbujemy od nowa?
Pamiętaj, żeby zamknąć śmietnik.
Już idę.
- Mam. - Dobra.
Dzięki.
Pamiętaj. Wypłata to kowbojki na rozpoczęcie roku.
Tak. Myślmy o nagrodzie.
O nagrodzie.
Uściskałabym cię, ale cuchnę śmieciami.
Ja włożyłam rękę w tłuszcz.
- No. - To…
O co ci chodzi?
Po chuj tak świrujesz?
Dobrze wiesz.
Tak. Masz na moim punkcie obsesję.
Słyszałeś, jak mówiłam,
żebyś przestał.
Wiedziałeś, że tego nie chcę.
Wiedziałeś, że mnie krzywdzisz.
Daj spokój. Kleiłaś się do mnie.
Wmawiaj sobie, co chcesz, żeby móc spać w nocy.
Wiesz, że to prawda.
Zgwałciłeś mnie.
Walnięta sucz.
Daj mi spokój.
Jasne?
- W porządku? - Tak.
- Tully… - Nieważne.
- To palant. - Uratowałaś tę dziewczynę.
Tak.
Mam nadzieję.
Gdzie jest spiżarnia?
Z drogi.
Tully.
- Jesteś cała? - Tak.
Marah…
No dobrze.
Wynośmy się stąd.
- Co ci zrobił? - Nic.
Próbował mi zdjąć bluzkę, ale uciekłam.
Na pewno nic ci nie jest?
Na pewno.
Tylko nie mów mamie, bo mnie zabije.
Boże. Coś ty sobie myślała?
Impreza studencka? Jezu. Mówiłaś, że idziecie do kina.
Wiesz, co mógł ci zrobić?
Marah?
Kate.
Gdzie jest Marah? Jest cała?
Co…
Co się dzieje?
Co się stało Marah?
Niech ktoś mi coś powie!
Co z Marah?
Napisy: Konrad Szabowicz