SERIAL NETFLIX
Ale czas ucieka, a osadzonemu 573 kończą się możliwości.
Dziękuję, że oglądaliście KPOC.
Jestem Tully Hart. Hart ducha na ekranie.
Dobranoc.
Pierwsze wrażenie, tak z głowy. Śmiało.
Lubię ją. Wydaje się godna zaufania i pewna siebie.
Godna zaufania i pewna siebie!
Ja bym jej kubka z kawą nie powierzył. A głos? Szkoda gadać.
Jest taki…
- Szorstki? - Piskliwy.
Przenikliwy.
- I jej usta. - Śmiało.
Tak sugestywnie wydyma wargi.
To wiadomości czy burleska? Nie włączę tego mężowi.
Jak się zastanowić, to często mruga.
Raczej za mało. Jakby rzucała mi wyzwanie.
A ta szopa? Kochana, użyj lokówki.
A co z jej powiedzonkiem? „Hart ducha na ekranie”.
Wiemy. Tak się nazywasz.
Tego się bałem.
Przecież im nic nie pasuje.
Nie mogę jednocześnie mrugać za dużo i za mało.
Nasze ratingi spadły o 15% i musimy znaleźć przyczynę.
Zmiana zawsze tak się kończy. Ludzie lubią to, co znają.
A grupa fokusowa zawsze krytykuje.
- Ludzie chcą być użyteczni. - Tak.
Dlatego wiadomości prowadzili faceci.
Nie mieszaj w to płci.
Jean Enersen to czołówka w Seattle.
Znam Jean Enersen.
Pracowałem z nią.
Nie jesteś Jean Enersen.
No dobra, mamy dane. Teraz je wykorzystajmy.
Po to są te grupy fokusowe, prawda?
Zobaczmy, co można poprawić.
Masz trzy tygodnie na poprawę.
Albo będę musiał wprowadzić zmiany.
Tull…
To nie było miłe. Tak mi przykro.
Niepotrzebnie.
Poradzę sobie.
Potraktuję to jak reportaż.
Rozłożę to na czynniki.
Kiedy skończą, przestudiuję nagranie. Zostanę tu całą noc.
Zostanę z tobą, aż…
Aż będę musiała iść, bo mam plany.
Odwołam. To jest ważniejsze.
Nie! Rób swoje.
Poważnie. Poradzę sobie.
Baw się dobrze tam, gdzie idziesz.
Nie musicie mówić szyfrem. Przecież możesz randkować.
Żaden problem.
Mnie to wcale…
Cieszę się, że kogoś masz!
Naprawdę, super.
Nie musi być niezręcznie.
Świetnie.
Jakie to bolesne.
Masz tylko ogarnąć taśmę, nic więcej.
Nie wiem, co do czego…
Spędzimy tu cały dzień.
Dziękuję.
Prawie gotowe.
Jutro nowy rok szkolny! To będzie nasz rok.
- Jesteśmy sławne. - Co robisz?
Mam przygotować kronikę. Zacznę wcześniej.
Kate, możemy pogadać na osobności?
Jasne.
Tak się zastanawiam.
Tak jakby przestałaś ze mną rozmawiać.
Bzdura. Przecież rozmawiamy.
Od czwartego lipca mam wrażenie,
że mnie unikasz.
To dlatego, że źle całuję? Czy…
Bo jeśli tak, to obiecuję, że poćwiczę.
Całujesz świetnie.
- Było super. - Tak?
Tak.
Chodzi o to…
Jutro zaczyna się szkoła.
Należymy do kółka. Bądźmy profesjonalni.
Profesjonalni?
Nie chcę, żeby nasza relacja
kolidowała z obowiązkami.
Nie no, to ma sens.
Dzięki.
Ostatni kawałek.
Jesteśmy gotowi na pierwszy semestr 1976!
Jak to uczcimy? W Burger Planet?
Już tam pracuję, nie ma mowy.
Słuchajcie tego.
Jak mijałem salę gimnastyczną, drzwi na basen były otwarte.
- Możemy popływać. - Brzmi fajnie.
Nie ma tam ratownika.
- Ma rację. Możemy mieć kłopoty. - Nie bądź mięczakiem.
- Ostatni to zgniłe jajo! - Tak! Chodźmy.
- Idziecie? - Nie. To głupie.
Możemy mieć kłopoty.
Przez kogo?
Zawieszą nas? Szkoła się nie zaczęła.
To ostatni dzień wakacji. Zasługujemy na zabawę.
Czy kiedyś źle ci doradziłam?
Niech będzie.
- Dzięki. - Dobrze, chodźmy.
Wskakuj, Mularkey. Rusz się.
Śmiało, Wonder Woman!
Laski ze Świetlików zawsze razem!
- Tutaj! - Wytrzeźwiałaś?
Idziesz na odwyk?
Jakie to uczucie prawie zabić nastolatkę?
- Że co? - Tutaj!
Co się stało?
Rozmawiałaś z jej rodzicami?
Dajesz dobry przykład?
Co powiesz w sprawie alkoholu?
Pani Hart nie udzieliła komentarza.
Pod wpływem alkoholu brała udział w wypadku,
w którym ranna została nastolatka.
Kurczę, Kate. Musisz kiedyś odebrać.
Ludzie zapomną.
Sean. Oddzwoń, jak dostaniesz wiadomość.
Mieliśmy umowę, Jim.
Zaraz premiera nowego talk-show z Tully.
A podpisany kontrakt mówi co innego.
Margie, proszę. Wiem, że tam jesteś. Odbierz i porozmawiaj ze mną.
Owszem, była pijana, ale nie spowodowała wypadku.
Kierowca drugiego pojazdu przyznał się do winy.
Wiem, nie sprawdzasz poczty,
ale jeśli to odsłuchasz, oddzwoń, proszę.
Pierwszy odcinek skupi się na zagrożeniach związanych z jazdą pod wpływem alkoholu.
Wiem, jak znaleźć kompromis.
Poczta głosowa jest pełna.
Niech to szlag!
Banda skurwieli.
Są wściekli, ale przekonam ich, żeby uszanowali kontrakt.
Jeśli pierwszy odcinek będzie o wypadku.
Nie wykorzystam tego koszmaru dla osobistych korzyści.
Czemu? Wykorzystałaś koszmar z dzieciństwa do dokumentu.
Wyszło świetnie.
Przepraszam. To było niestosowne.
Od rana działam w trybie kłótliwej agentki. Wybacz.
Nie szkodzi. Nie mogę myśleć o głupim talk-show.
Marah jest ranna.
Nie wiem, jak poważnie.
Potrzebuję Kate.
Muszę porozmawiać z Kate.
Jak mogę pomóc?
Dzięki Bogu!
Potrzebuję cię.
Co z moimi włosami? Powiedziała, że mam szopę.
To idealne włosy.
I tak chciałam zmienić look.
Grupę fokusową pieprzyć, ale tak dla siebie.
Jest dobrze. Zaraz spalisz redakcję przez tych ludzi.
- Fryzura może być? - Tull!
Nie daj im sobie wejść na głowę.
No dobrze.
Jak tam sprawy z sexy Brytyjczykiem?
Dzisiaj randka numer cztery. Koleś jest niesamowity.
Facet z moich snów, serio.
Johnny też był ze snów, ale okazał się koszmarem.
Było miło, ale bez szans na przyszłość.
Theo ma wszystko.
Jest przystojny i uroczy,
chcemy tego samego.
Poza tym ma seksowny akcent. Seksowniejszy niż Johnny.
I czeka mnie z nim wielka przyszłość.
Jestem szczęśliwa.
Ciągle myślisz o Johnnym?
Bez ustanku.
To nie do końca prawda.
Z Theo świetnie się bawię.
Naprawdę, ale kiedy jestem sama…
Wiedziałam, że myślisz o Johnnym,
jak tylko pojawił się stary masażer.
- To takie oczywiste? - Jesteś jak otwarta księga.
- I słyszę cię zza ściany. - Boże.
Nie jest tak, że Theo mi nie wystarcza.
Wystarcza, i to jak.
Spokojnie.
Mimo to ciągle myślę o Johnnym.
Przez to mam wątpliwości. Oszaleję.
Rozumiem cię.
Ja ciągle myślę o grupie fokusowej.
Przez nich wątpię w siebie.
A to nie ja.
Oni są dupkami, a ty jesteś idealna.
Dziękuję. A teraz pomóż mi wszystko zmienić.
Aktywiści w sprawie kary śmierci protestują pod więzieniem.
Aktywiści w sprawie kary śmierci protestują, uświadamiając ludzi.
- Nie jestem z Południa. - Uśmiech.
Szerzej. Jeszcze. Więcej zębów.
Jeszcze trochę. Więcej zębów.
Za dużo. Przepraszam.
Straciłam wątek. Nie wiem już, kim jestem.
Może ciastko ci przypomni.
Zjadłam już cztery.
Podziwiam cię jak diabli.
Ci kretyni zjechali cię jak psa,
a ty się nie zniechęcasz. Tylko nakręcasz.
Co za pasja i poświęcenie.
Ja bym nie umiała.
Dzięki. Bez ciebie nie dałabym rady.
Naprawdę.
Chcesz poznać moje nowe hasło?
- Póki nie ma Theo. - Dobra.
No dobrze.
Mówiła Tully Hart.
Do zobaczenia, Seattle.
No co? Myślałam, że to bomba.
To z hartem było dobre.
Działa, bo to ty.
Nie można mieć lepszej przyjaciółki.
Jestem Tully Hart.
Jesteście na bieżąco.
Jestem Tully Hart. Lśnij dalej, Seattle.
- Cześć. Nie przeszkadzam? - Hej.
Cześć, Theo. Skądże.
- Cześć. - Hej.
Może tak?
Jestem Tully Hart. Oto wiadomości.
Bardzo po amerykańsku. Podoba mi się.
- Dobra. - A to co?
Zaplanowałem romantyczny piknik pod gwiazdami.
A potem obejrzymy Love Story, twój ulubiony film.
Nie znam, ale chętnie obejrzę.
Wiesz, czego chce Kate Mularkey.
Studiuję na Uniwersytecie Mularkey.
Podkochuję się w wykładowczyni.
- Na pewno możemy iść? - Pewnie, dam sobie radę.
Bawcie się, dzieciaki.
Możemy zostać.
Urządzimy piknik tutaj. Może cię potrzebować.
Jeśli macie magnetowid, to obejrzymy film.
- Poważnie? - Tak.
- Zrobiłbyś to? - Chcę być z tobą.
Nieważne gdzie.
Dzięki.
Dosiądź mnie, kowbojko!
Chciałbyś.
- Czemu wszyscy się gapią? - Pewnie przez kowbojki.
Warto było pracować.
Śmieją się z nas?
Zawsze mam takie wrażenie, ciężko powiedzieć.
Gdzie masz lasso, Wonder Woman?
A jemu o co chodziło?
Ale gacie, jak ośmiolatka!
- Boże. - Ja pieprzę. Kto to zrobił?
Zamknijcie się! Gnojki. To nie jest śmieszne.
Dziewczęta, proszę do mnie.
Wczoraj doszło do włamania.
Ktoś pływał w naszym basenie.
Sprawcy zostawili mnóstwo śmieci.
Pomyślałem, że możecie coś wiedzieć.
Panie dyrektorze, my…
Nikt się nie włamał.
- Było otwarte. - Czyli tam byłaś?
Są zdjęcia. Nie byłyśmy tam same.
I to nie my nabałaganiłyśmy.
To prawda. Ja nie śmiecę. Nigdy.
Niestety nie ma na to dowodów,
bo na zdjęciu jesteście tylko wy.
Przecież ktoś musiał zrobić to zdjęcie.
- Tully. - Absurd.
Dziś odbędzie się apel,
na którym przeprosicie.
Niech Eugene Bailey przeprosi za te zdjęcia.
Czego się spodziewałyście, paradując tam półnago?
Nie paradowałyśmy.
Rozebrałyście się przed nim. To tylko wasza wina.
Nie będę przepraszać szkoły,
jeśli Eugene nie zostanie ukarany.
W takim razie spędzisz tydzień w kozie.
W sobotę przyjdziesz posprzątać damską szatnię.
- Pojebało was. - Dwa tygodnie!
- A Eugene nie? - Nie widzę go na zdjęciu.
Wie pan, jak działa aparat?
- Trzy tygodnie! - Bardzo nam przykro. Prawda, Tully?
- Nie powinnyśmy tam być. - Nie przepraszam.
Tully, przestań!
Wiesz co? Cofam to.
Przykro mi.
Przykro mi, że dyrektor Miller jest takim dupkiem!
- Tully! - Dość.
Zawieszam was. I wylatujecie z kółka filmowego.
Mamy to gdzieś.
Możemy iść, w końcu nas zawiesił.
Możemy wrócić w przyszłym semestrze?
Wynocha z gabinetu.
- Co to było? - Palant z niego.
Wystarczyło przeprosić.
- Wściekłam się. - Ja też, ale pogorszyłaś sprawę.
Mogę to wyjaśnić.
Kate!
Proszę, otwórz drzwi.
Nie odejdę, póki ze mną nie porozmawiasz.
Dzięki Bogu.
Marah nic nie jest? Dzwoniłam do szpitala.
Ma lekki wstrząs mózgu i dwa złamane żebra.
Operacja barku się udała. Powinna dojść do siebie.
Na szczęście.
Gdzie Kate? Muszę to wyjaśnić.
Nie ma czego wyjaśniać. Nie chce cię widzieć.
Odsuń się. To sprawa między nami.
Moja 15-letnia córka na imprezie studenckiej?
Podwózka po pijaku? To mnie nie dotyczy?
Mogę to wszystko wyjaśnić. Kate.
Muszę z nią pogadać.
Nie chodzi o twoje potrzeby.
Nie ty jesteś ofiarą.
Proszę tylko o pięć minut.
Idź już.
- Jej wola. - Johnny!
Kate!
Przestańcie!
Otwórzcie.
Przepraszam.
Niepotrzebnie.
W miłości nie trzeba przepraszać.
Najlepszy tekst w historii.
Co ty. Najlepszy film, najgorszy tekst.
Oszalałaś.
Podoba ci się, bo usprawiedliwia fakt, że nie przepraszasz.
To bzdura. Ciągle przepraszam.
- Kiedy? - Kiedy muszę.
- Czyli? - Gdy się mylę.
- Na przykład? - Dam ci znać.
- Nie mam więcej pytań. - Sprzeciw.
W miłości się nie przeprasza.
Gdy kochasz kogoś tak, jak Jenny tego chłopaka,
nic nie stanie między wami.
- Nic? - Nic.
Jak ja i Kate.
Nic by nie sprawiło, że przestałaby być moją przyjaciółką.
Nie musi przepraszać, jak coś spieprzy.
Tak silna jest nasza przyjaźń.
Wszyscy zasługują na taką bezwarunkową miłość.
Prawda. Ale czasem przydałyby się szczere przeprosiny.
Są przereklamowane.
Są po to, by przepraszający poczuł się lepiej.
Nie zgadzam się.
To przepraszany ma poczuć troskę i zrozumienie.
Dla mnie w miłości w kółko się przeprasza.
- Dziękuję. - Przygnębiające jak cholera.
Chyba się nie dogadamy.
Wracam do pracy. Wrócę za jakieś 45 minut.
Miłego, gołąbeczki.
Nie wytrzymam tych sześciu tygodni.
Nikt ci nie kazał wyruszać na wielką włóczęgę po Europie.
Zaplanowałem to, zanim się poznaliśmy.
Ale…
Tak sobie myślę. Może chciałabyś pojechać ze mną?
Randka w Paryżu.
Poznasz moją rodzinę. Topless na plaży w Grecji.
Nie naraz, oczywiście.
Wiem, że to wcześnie, ale…
Brzmi niesamowicie.
Chciałabym z tobą poganiać topless
i poznać twoją rodzinę…
Tylko że to już za chwilę.
Raczej nie dostanę urlopu.
Rozumiem.
Oczywiście.
Chodź tu.
Tully jest tuż…
Dała znak. Nie będzie przeszkadzać.
A Tully w pracy myśli tylko o pracy.
No to uczcijmy jej pilną pracę.
Czas ucieka,
a osadzonemu 573 kończą się możliwości.
Czas ucieka, a osadzonemu…
Czas ucieka, a osadzonemu 573 kończą się możliwości.
Mówiła Tully Hart.
Najnowsze wieści
w twoim domu.
Dobre.
To mi…
Szlag.
Mówiła Tully…
Szopa jak nic.
Mówiła Tully Hart.
Najnowsze wieści w twoim domu.
Dobre.
Mówiła…
Tully Hart. Ogień w waszej redakcji.
Mówiła Tully Hart. Najnowsze wieści w twoim domu.
Tak.
Dobre.
Mówiła Tully Hart. Najnowsze wieści w twoim domu.
Nie, przegięcie.
Lepsza przypalona kawa niż żadna.
Pali się!
Nie! Boże, Kate!
- O Boże! Co się stało? - Cholera.
- Boże! - Gdzie macie gaśnicę?
Carol jej używała w swoim programie!
- Cholera! - Wezwij straż.
Dobra.
- Jasna cholera! - Boże.
Trzeba było przeprosić.
Walić. Nie zrobiłyśmy nic złego.
Nie wolno było tam wchodzić.
Co z tego?
Eugene zrobił coś gorszego. To niesprawiedliwe.
Przyzwyczajcie się.
Kobiety zawsze były obywatelkami drugiej kategorii.
Nie chcieli dać nam praw.
Właśnie.
Ktoś nam zrobił zdjęcie bez zgody
i to my mamy kłopoty?
Wiecie, kto tu rządzi?
Mężczyźni.
Pieprzeni mężczyźni!
Tak. Głupi mężczyźni.
Pójdę po drewno.
Nie wierzę, że wyleciałyśmy z kółka.
Koniec z wiadomościami.
Przepraszam. Wiem, ile to dla ciebie znaczyło.
Daj spokój, to nie twoja wina.
A w miłości się nie przeprasza.
- Żyjecie? - Tak.
Wszyscy cali. A ja umówiłam się ze strażakiem.
- To nie jest śmieszne. - Serio.
Stan tu jedzie. Jest wściekły.
Co zrobi? Zwolni mnie?
- Możliwe. - Szaleństwo.
Zwolnić prowadzącą za takie coś?
- To wypadek. - Już mu podpadłaś.
- Jesteś uparta jak osioł. - Mówię, co myślę.
Tylko szuka wymówki.
Lepiej błagaj o wybaczenie.
Pieprzyć to. Nie zrobiłam nic złego.
Lepiej to my będziemy mówić.
Co się stało, do cholery?
Nikt nie ucierpiał. To najważniejsze.
- To moja wina. - Co?
Zostawiłam kartki na opiekaczu.
Przestań. To nieprawda. Kryje mnie. Ja to zrobiłam.
To Tully kryje mnie.
Pracowała nad materiałem, a ja zaprosiłam chłopaka.
- To Theo. - Cześć.
- Nie jesteście parą? - Byliśmy.
Zerwaliśmy. Oglądaliśmy film i tyle.
Ale to moja wina.
- To nieprawda. - Tully, przestań.
Muszę ponieść odpowiedzialność.
Przepraszam, Stan.
Czy pod kocem jesteś naga?
Częściowo tak.
Też mi przykro. Oczywiście muszę cię zwolnić.
Oczywiście, rozumiem.
Przestań. Powariowaliście.
Kryje mnie.
Nikogo nie trzeba zwalniać. To był wypadek.
To moja wina. Wyłącznie.
Próbuje mnie ratować. Prawda?
Właściwie to moja wina. To ja zostawiłem te kartki.
Nie znam cię, Spartakusie.
Ale mam tego dość. Przykro mi, Mularkey.
Stan! Oszalałaś. Nie dam ci się za mnie podłożyć.
Dlaczego? To tylko praca.
A u ciebie waży się kariera.
Jebać grupę fokusową. Jesteś jak Jean Enersen.
Mularkey, tak mi…
W miłości się nie przeprasza.
Cholera.
Całą noc urabiałem Stana.
Nie ustąpił.
Przykro mi.
To nie było moje powołanie.
Czas na zmianę. Potrzebowałam motywacji.
Nie wyobrażam sobie, że cię tu nie będzie.
Tak.
Będzie dziwnie.
- Spakowana? - Tak.
Zmieściłam całe swoje życie w jednym pudle.
Zabiorę cię na mocnego drinka.
Może cię przekonam, żebyś zastanowiła się nad Europą.
Zwolniło mi się trochę czasu.
Interesujące.
Przykuję się do biurka Stana na znak protestu.
Nie trzeba. Dam radę.
No to do swojego biurka. Nie zostawiaj mnie.
Też będę za tobą tęsknić.
- Co ja bez ciebie zrobię? - Nie wiem.
Nadal mieszkamy razem. Chyba.
Fakt. Ale to nie to samo.
- To chyba pożegnanie. - Tak.
Przepraszam.
- Pa. - Pa.
- Idziemy? - Tak.
- Dziękuję. - Do usług.
- Masz takie coś? - No nie?
Dziękuję za prognozę pogody, Phil.
Wiadomości.
Prace na drodze I-5 znów opóźniono.
Posłuchała.
Trochę zmieniła.
A słyszałeś nowe hasło? „Najnowsze wieści w twoim domu”.
Zaczęła współpracować.
Podoba mi się.
Oglądaliście KPOC.
Mówiła Tully Hart. Hart ducha na ekranie.
Dobranoc.
NAJNOWSZE WIEŚCI W TWOIM DOMU. DOBRANOC.
Od tych środków cuchnie jeszcze bardziej.
Ja tam się naćpałam oparami.
Co robisz w szkole w sobotę?
Korzystałem z ciemni.
No pewnie. Kolejne zboczone fotki?
Nie. Wywoływałem film do kółka.
Przez ciebie nas z niego wywalili.
Szczęśliwy?
- Nigdy. - I dobrze, pajacu.
Słyszałem o zawieszeniu.
Kate, możemy porozmawiać?
Sami?
Nie chciałem, żeby tak się stało.
Lubię cię, Kate Mularkey.
Wiesz o tym.
Co się stało?
Pokazałem to zdjęcie Mike’owi C. To on wziął film i go wywołał.
Nie mam z tym nic wspólnego.
Ale to ty zrobiłeś zdjęcie. Potem mu je pokazałeś.
Może i go nie wywołałeś,
ale to ty wszystko zacząłeś.
- Sama to zaczęłaś. - Jak?
Rzuciłaś mnie bez powodu!
I wiszę ci zdjęcie w bieliźnie?
Nie o to mi chodzi. Przekręcasz moje słowa.
Poszliśmy tam tylko i wyłącznie za namową Tully.
To nie był jej pomysł!
Nie zmuszała cię. Dupek z ciebie.
Nie będę błagał, jeśli nie posłuchasz rozsądku.
A całujesz okropnie.
Rany, skąd ta energia?
Pomyślałam, co byś powiedziała na moim miejscu.
Miłe uczucie.
No raczej.
Mam pomysł.
Kate, to ja.
Nie wiem, czy odsłuchujesz wiadomości.
Mam ci tak wiele do wyjaśnienia.
Wiem, że byś zrozumiała. Tylko daj mi wytłumaczyć.
Proszę cię.
Proszę, oddzwoń.
DANNY ZAJRZYJ PRZED DRZWI
„Wciąż w Atlancie. Żałuję, że mnie nie ma. Głowa do góry. Danny”.
Ostatni raz tyle nie gadałyśmy… Kiedy?
W latach 70.?
Proszę, oddzwoń.
Cześć. To ja.
Obejrzałam Love Story.
Tyle razy wspólnie to oglądałyśmy.
A pamiętasz…
Nieważne.
Oddzwoń.
KATE PRZYJEDŹ DO MNIE
O Boże.
Ciociu Tully.
Marah.
Kochanie. O Boże.
Jak bark?
Boli, ale będzie dobrze.
Ashley ma wyrzuty.
Podlizuje mi się, ale kazałam jej spieprzać.
Żadna z niej przyjaciółka.
Brawo.
- Gdzie twoja mama? - Zaraz zejdzie.
Zaczekaj tu. Pójdę po nią.
Dzięki.
Do usług. Kocham cię, ciociu.
Ja ciebie też.
Marah, zamówimy pizzę?
Kate.
Co ty tu robisz?
Cóż.
Pewnie to Marah napisała z twojego telefonu.
Myślałam, że ty.
Kurwa, nie wierzę.
Skoro już jestem, możemy pogadać?
Pogodzisz się z moim istnieniem?
Kate! Proszę.
Mamo, proszę. Porozmawiaj z nią.
Chcesz pogadać? Śmiało.
Słucham.
Mogę wszystko wyjaśnić.
Powiedz, co cię najbardziej złości, a od tego zacznę.
Nie odwalę za ciebie roboty.
Masz coś do powiedzenia czy nie?
Mam.
Impreza.
Myślałam, że Marah idzie do kina z Ashley.
Wyraźnie powiedziałam, że ma szlaban.
Tak.
Ale nie widziałaś jej miny, gdy Ashley ją zaprosiła.
Cała się rozpromieniła.
Bardzo chciała iść.
Jest zakochana.
Wiem, jak to jest mieć złamane serce.
To było niewinne kino.
Chciałam, żeby była szczęśliwa.
Wiozłaś moją córkę po pijaku.
Nie byłam pijana.
Nie byłam.
Gdy zadzwoniła, zareagowałam instynktownie.
Słyszałam, że jest przerażona. Musiałam ją ratować.
Sama ją naraziłaś.
Myślałam, że jest w kinie!
A ją obmacywał pijany studencik. Pojechałaś po nią. Też pijana.
Chryste.
Nie byłam pijana.
Wypiłam dwa drinki.
Nawet ich nie poczułam.
Wiedziałam, że muszę jechać.
Mogłaś wezwać taksówkę, policję, mnie. Jestem jej matką.
Ale nie. Bo chodziło o ciebie.
Żebym się nie dowiedziała.
A Marah za to płaci.
Ja też płacę.
To koniec mojej kariery. Zdjęli mi nowy talk-show z anteny.
Wszędzie pokazują moje policyjne zdjęcie. Wszyscy pomijają fakt,
że nie ja spowodowałam wypadek.
Najgorsze jest to,
że straciłam przyjaciółkę.
Zostałam zupełnie sama.
Rozmawia ze mną tylko Justine,
bo jej płacę.
I pieprzona Chmura.
To twoja wina, Tully.
Odpychasz od siebie ludzi, a gdy odchodzą,
obwiniasz ich za odejście.
Mam dość wychodzenia z siebie,
żeby sprzątać twój bałagan.
Robię to od 30 lat i mam dość.
Po tym, co dla ciebie zrobiłam?
Wspieram cię jak nikt. Ile razy załatwiłam ci pracę?
Po to, żeby mieć mnie pod ręką.
Bo nie znosisz samotności.
To nieprawda.
Zależy mi tylko na tobie.
Nie. Zależy ci wyłącznie na sobie.
Zawsze wiedziałam, jaka z ciebie egoistka.
Uznałam, że to cena twojej przyjaźni.
Nie sądziłam, że ta cena obejmuje moją córkę.
Jezu, Kate.
Przysięgam, nie chciałam tego.
Myślałam, że postępuję słusznie. To był wypadek!
Co z tego?
To…
Masz rację.
Miałaś rację.
We wszystkim.
Spieprzyłam.
Na całej linii.
Ale zrobię wszystko, by to naprawić.
Nie mogę bez ciebie żyć.
Przepraszam.
Szczerze przepraszam.
Wiem, jakie to było dla ciebie trudne.
Też tęskniłam.
Każdego ranka chciałam zadzwonić.
Ja też.
Bez ciebie nie jestem sobą.
Ale nie mogę…
Nie mogę ci wybaczyć.
Chciałabym. Bardzo.
Ale kiedy na ciebie patrzę,
myślę tylko o tym telefonie.
„Marah w szpitalu”.
Ty jej to zrobiłaś.
I mnie.
Nam.
Nie wybaczę ci.
I tyle?
Chcesz przekreślić 30 lat?
Przykro mi.
Napisy: Konrad Szabowicz