NETFLIX PRZEDSTAWIA
Nie możesz jechać szybciej?
Sześć osób uwięzionych w pożarze. Jesteś tam już?
Prawie. Jedź. Zaparkuj tam.
Tak, widzę.
Na żywo za pięć minut.
- Będziemy gotowi. - Damy radę.
Cztery wozy na miejscu. Kolejne jadą. Jesteście tam już?
Właśnie dojechaliśmy.
Zróbcie parę ujęć, to je pokażemy.
To nie ma sensu.
Policja odsunęła nas na 45 metrów.
Załatwię nam coś na wyłączność.
- Niby jak? - Przecież wiesz.
Daj mi kamerę.
Dzięki.
Proszę się cofnąć.
Mam pytanie. Wiecie, jak to...
Przepraszam.
Niezdara ze mnie.
Potrzebna drabina na południu!
Charlie, drugie piętro.
Potrzebne wyższe ciśnienie.
Potrzebne jest wyższe ciśnienie.
- Są z pogotowia, przepuśćcie ich. - Chodźcie. Ruchy.
Chodźcie.
Zablokujcie to okno.
Pomóż mi.
Proszę stąd iść. Nie panujemy nad tym.
Spokojnie, robiłam to już.
Nie sądzę.
Uwaga!
Dziękuję.
Proszę stąd iść.
Trudno jest dostać...
Dziesięć sekund.
Słyszałam. Będę gotowa.
Ustaw się. Tak. Dobrze.
Za pięć, cztery, trzy...
Kanał Dwunasty zdobył nagranie
strażaków walczących z pożarem w opuszczonym magazynie na Brooklynie.
Nowojorscy strażacy wyciągnęli osiem osób z tego piekła.
Akcja wciąż trwa.
Z Brooklynu mówi Kate Bradley dla Kanału Dwunastego.
Żadna inna stacja nie miała czegoś takiego.
Niezłe nagranie, Josh.
To nie ja. To zasługa Kate.
Ludzie oglądają to na stronie.
Spoko.
Kate, właśnie rozmawiałem z prawnikami.
Zgadnij, co powiedzieli o reportażu.
Brawo? Dobra robota?
Że ubezpieczenie nie pokrywa takich wybryków.
Wybryków? Jestem dziennikarką.
Koniec z tym.
Nie przeszkadzało im to, gdy załatwiłam nagranie
z zawalonej fabryki w Bronksie.
Mnie przeszkadzało.
Zarząd ma dość ryzyka, jakie wciąż podejmujesz.
- Ale oglądalność im się podoba. - Dość tego, jasne?
- Jak słońce, szefie. - Dziękuję.
Uratowali 12 osób?
Mogę oddzwonić? Dzięki.
Cześć, tato. Pisałeś, ale...
Widziałem reportaż z pożaru. Martwiłem się.
Zwykle mnie nie ignorujesz.
Nie ignoruję cię.
To był ciężki dzień i właśnie rozmawiałam ze śledczym...
Jest północ,
a ty wciąż pracujesz?
Tato, wiem, że dzwonisz z biura.
To co innego. Praca senatora nigdy się nie kończy.
Wolałbym, żebyś robiła reportaże o polityce,
a nie o pożarach i wypadkach. Byłoby bezpieczniej.
Bezpieczniej, ale nie tak ciekawie.
Powiedz, że pójdziesz jutro na zbiórkę.
Muszę tam być? Wiesz, że nie lubię takich spotkań.
Tak, ale wiem, że mnie kochasz.
Zrób tacie przysługę. Darczyńcy cię uwielbiają.
Dawno się nie widzieliśmy.
- Rozmawialiśmy przez FaceTime. - To się nie liczy.
Dobrze, zobaczymy się na zbiórce.
A teraz wyjdź z biura i nie martw się o mnie.
- Dobrze. Dobranoc. - Dobranoc.
WIADOMOŚCI, KTÓRYM MOŻESZ UFAĆ NOWY JORK
Mamy wywiad Susan z burmistrzem.
Gotowa?
Przesunął go na 15.00, ale będę gotowa.
Dobrze. Kop dalej. Masz być pierwsza.
- Alex, witaj. - Wybacz. Pociąg się spóźnił.
Alarm bombowy na lotnisku Newark-Liberty.
- Ed, zajmij się tym. - Załatwione.
Pisałam o wykolejeniu pociągu w marcu.
Mam kontakty w Departamencie Transportu.
- Przekaż je Edowi. - Świetnie.
Myślałam, że ja to opiszę.
Nic z tego, Kate. To jest dla ciebie.
Dzwoniła kobieta z Bronxu i mówiła, że znalazła torbę na ganku.
Znalazła torbę? Dlaczego nie nadajemy tego na żywo?
W torbie była gotówka.
Do kogo należała?
Mówi, że dał jej ją dobry Samarytanin.
Urocza historia.
Byłaby świetna dla Lauren.
Jest dobra w te klocki.
- To moja działka. - Jest na festiwalu.
Mogę kontynuować sprawę pożaru.
Pożar ugaszono. Koniec tematu.
To wszystko. Zmykajcie stąd.
Davidzie, czego mi nie mówisz?
Zarząd nie chce, byś robiła reportaże o czymś,
co może się skończyć roszczeniem o odszkodowanie.
To przerwa od trudnych tematów.
Jak długa?
Zobaczymy. Zajmij się Samarytaninem.
To nic ciekawego.
Kobieta znalazła torbę z kasą. I co dalej?
Charytatywne mycie aut? Zebrania dla rodziców?
Nie będzie cię tym długo męczył.
- Jesteś świetna. - Dzięki.
Ale co w tym ciekawego?
Nie kupujesz wątku Samarytanina?
Zawsze jestem obiektywna, ale nie.
KANAŁ DWUNASTY NOWY JORK
Tutaj!
Tam jest. Cześć.
Gotowy?
Proszę tędy.
Wpuszczę was.
Były w tej torbie.
Sto tysięcy dolarów.
Sto tysięcy?
A to coś pani mówi?
Nie.
Ale wiem, że ktoś się nami opiekuje i nam pomaga.
To trudny okres.
Zeszłej zimy mąż stracił pracę.
Zostaliśmy eksmitowani i...
trafiliśmy tu.
Była jakaś kartka? Cokolwiek?
Nie.
Ale wiem dlaczego.
Cud.
Chcę, by wszyscy wiedzieli, że cuda się zdarzają.
Nie wierzy w nie pani.
Nie wszystko da się zobaczyć oczami.
Czasami...
trzeba spojrzeć tu.
Może to ckliwa historia, ale działa.
Dzięki. Musimy to przesłać. Ma lecieć za 20 minut.
Myślisz, że to kasa z prochów?
Albo z rabunku. Nie wiem.
Trudno uwierzyć,
że ktoś robi coś dobrego i nie oczekuje niczego w zamian.
Jesteś cyniczna. Na pewno tak się dzieje.
Tak? To czemu odkąd pracujemy razem, nie mieliśmy takiej historii?
A ten gość, który naprawiał ludziom auta przy centrach handlowych?
Nie wyemitowano tego. Wiesz czemu?
- Bo nosił dziwny tupecik? - Co? Nie.
Bo sam psuł te auta, gdy właściciele robili zakupy
i mówił, że je naprawi za niewielką opłatą.
- Serio? - Tak.
Ta ósemka...
Może to chwyt marketingowy.
Pamiętasz tę firmę przewozową, która rozdawała banknoty na Wall Street?
Pewnie.
Ta kampania kosztowała ich ćwierć miliona dolarów.
Ale dotarła do 25 tysięcy ludzi.
Jaka firma chce przekonać do siebie panią Gomez?
Może nie o to chodzi.
Ktokolwiek to robi, musi mieć jakiś powód.
Jestem pewien, że zmiany są możliwe, bo jestem ich owocem.
W 1951 roku mój dziadek, Harish Banerjee,
przeniósł swoją rodzinę i firmę inżynierską do Nowego Jorku.
To, co było Banerjee Electronics w Kalkucie,
stało się Bradley Electronics w Queens.
Harish stał się Harrym, ale był tym samym człowiekiem.
Przyjechał nie po to, by odnieść sukces, ale by dawać.
W tych niepewnych czasach...
kusi nas, by być cynicznymi, by się bać.
Ale razem możemy sprawić, że zmiany będą możliwe.
Dziękuję.
Jak zawsze inspirujący.
Ale przebierałeś się w aucie, prawda?
Nic ci nie umknie.
Chcę ci przestawić jednego z darczyńców. Wypytywał o ciebie.
Widział cię w telewizji.
Pewnie chce, żebym zrobiła reportaż o jego firmie.
Jest już dość znany.
Został menadżerem roku Investment Alliance.
Czyli przez godzinę będę słuchać o jego sukcesach w finansach.
Nie wiem, czemu miałbym mówić o pracy, skoro twoja jest ciekawsza.
Kate, poznaj Jacka Hansena.
Cześć, Jack.
Miło mi.
Teraz muszę zapytać, czym się zajmujesz, by dowieść, że cię nie oceniłam.
Udam, że to miłe, ale wrócę do rozmowy o twojej pracy,
na przykład reportażu o wykolejeniu pociągu.
Niesamowite, że inżynier przyznał, że SMS-ował, prowadząc.
Nie był zbyt bystry.
Wiedziałem, że się dogadacie.
Mogę cię zostawić z Kate?
Jeśli jej to pasuje.
- Pewnie. - Dzięki.
Pa, tato.
Wybierzemy miejsce, by obserwować ten polityczny rytuał?
Dla mnie to miejsce blisko wyjścia.
Nie interesujesz się polityką?
Tata chce, byś przeniosła się do Waszyngtonu.
Wiem o tym, ale nie.
Nie wyjadę z Nowego Jorku.
I nie przepadam za polityką.
Dlaczego?
Wiadomości są bezpośrednie.
Szczere.
Gdy ludzie kłamią, oszukują i kradną, robią to na widoku.
- Nie zdążą przygotować wymówki. - Właśnie.
Przepraszam.
Dostałam trop w sprawie historii, nad którą pracuję.
Muszę iść.
Wymieńmy się numerami. Pójdziemy na kolację.
To miłe, ale mam zasadę.
Nie spotykam się ze znajomymi ojca.
Dlaczego?
Jestem córką senatora, nigdy nie wiadomo, czegoś ktoś chce.
To, czego ja chcę, jest jasne.
Iść na kolację.
Sala Cucina.
To dobra restauracja, ale nie.
Odpowiedź brzmi nie. Miło było cię poznać.
Rozmawiam z Marie Ellis?
Tak.
Mówi Kate Bradley z Kanału Dwunastego. To pani dzwoniła?
Widziałam reportaż o kobiecie, która znalazła pieniądze.
Ja też dostałam.
Naprawdę? Ile?
Sto tysięcy w torbie z numerem osiem.
Gdzie możemy się spotkać?
Wyślę pani adres.
Ale nie chcę żadnych kamer.
Rozumiem. Już jadę.
Są prawdziwe.
Niepodrabiane.
Znalazłam je rano przed drzwiami.
W takiej samej torbie.
Myślałam, że są kradzione i poszłam na policję,
ale mówią, że nie są.
Kto może za tym stać?
Myślałam, że pani mi to powie.
Przykro mi, nie wiem.
Kobieta z wywiadu mówiła, że to dobry Samarytanin.
Ale my nie potrzebujemy pomocy.
Jestem onkologiem w szpitalu Parkland.
Co zamierza pani zrobić z pieniędzmi?
Badania nad rakiem trzustki.
Wszystkie?
To niedofinansowane badania. Sto tysięcy bardzo pomoże.
Dlaczego akurat rak trzustki?
Bo umierają na niego młodzi ludzie, nim ich życie się zacznie.
Wydłużymy ludziom życie. To duży potencjał.
To ważne, co pani mówi.
Zgodziłaby się pani na wywiad?
Przyciągnąłby uwagę ludzi do badań, które pani wspiera.
Chcę zachować prywatność,
ale niech pani wspomni, na co przeznaczyłam pieniądze.
Tak, ja...
Postaram się.
Policja wydała nakaz w sprawie napadów na sklepy w Queens.
- Ed, to twoje. - Spoko.
O 10.00 jest konferencja.
Rozumiem.
Kate, dobrze, że jesteś. Mam coś dla ciebie.
Ratusz wycofał zezwolenie na budowę w SoHo.
- Co? - A już zaczęli.
Jest tam dziura.
Coś się dzieje. Weź Josha i nagrajcie coś.
- Chcę kontynuować sprawę Samarytanina. - Zabawne.
- Susan, ty... - Mówię poważnie.
Wczoraj zadzwoniła druga kobieta. Też znalazła torbę z pieniędzmi.
Sto tysięcy?
Ta sama kwota, torba i numer osiem na torbie.
Wie od kogo?
Nie ma pojęcia.
Nie potrzebuje pieniędzy.
Jest lekarzem i mieszka w pałacu w Fort Greene.
- Przeznaczy je na badania raka. - Wszystkie?
- Tak. - Masz wywiad?
Nie chce stanąć przed kamerą.
Chce pozostać anonimowa.
Dwie takie same torby? Nie wydaje ci się to dziwne?
Tak, ale druga osoba zamilkła, a „coś dziwnego” to nic ciekawego.
To dobra historia.
Może, ale do telewizji potrzebuję czegoś więcej.
Kate...
Zadzwonił jakiś Jesse Durham z Upper West Side.
Mówi, że znalazł torbę z pieniędzmi...
Kamera złapała gościa.
Zostawił torbę tutaj, przed drzwiami mieszkania.
Nagrała go kamera z lobby.
Sto tysięcy to dużo kasy.
Jak taki prezent zmieni twoje życie?
Bardzo.
Niedawno miałem problemy z plecami. Leżałem przez trzy miesiące.
Już wyzdrowiałem, ale pochłonęło to sporo moich oszczędności.
Jest ktoś, kto mógłby chcieć pomóc?
Nikomu nie mówiłem, że potrzebuję pieniędzy.
Jak je wydasz?
Spłacę długi i odbuduję oszczędności, by były jak przed wypadkiem.
A to, co zostanie...
przekażę do banku żywności za rogiem.
Bardzo mi pomogli, gdy...
było mi ciężko.
Zostawisz im je na progu?
Nie, raczej wypiszę im czek.
Kamery monitoringu w budynku na Upper West Side
uchwyciły dziś tajemniczego darczyńcę,
gdy podrzucił trzecią torbę stolarzowi, Jessemu Durhamowi,
kilka godzin po tym, gdy drugą torbę podrzucono mieszkance Brooklynu,
która chce pozostać anonimowa.
Kim jest dobry Samarytanin, który rozdał 300 000 dolarów?
Z nagrania wiemy, że to mężczyzna,
ma około 180 cm wzrostu,
ale reszta pozostaje tajemnicą.
Kate Bradley, Kanał Dwunasty.
Zapraszamy do komentowania sprawy Samarytanina.
Zajrzyjcie na naszą stronę.
MOŻE ZMIENISZ ZDANIE W SPRAWIE KOLACJI, JACK.
- Powinniśmy o nim wiedzieć? - Nie.
Niezła historia.
Dzięki.
Masz więcej pytań niż odpowiedzi.
Potrzebujemy konkretnych informacji.
- Załatwię coś konkretnego na jutro. - Jeśli utkniesz...
- Nie utknę. - Ale jeśli, poprosimy o pomoc Susan.
To moja historia, Davidzie.
Może ci pomoże.
Nie potrzebuję pomocy.
Jesteś wcześnie.
Spałaś tu?
Zdrzemnęłam się. Pracowałam.
Znalazłam informacje w sprawie Samarytanina.
Słucham.
Obdarowani mieszkają w różnych częściach miasta.
Są z różnych środowisk i mają różne zawody.
- Wydaje się to losowe. - I to ma być ten konkret?
Wydaje się losowe, ale jest to.
Marie Ellis i Jesse Durham
znaleźli domy dzięki Inniswell Properties.
To duża firma.
Mógłby to być przypadek,
ale jest też to.
Marie i Jesse współpracowali z tym samym agentem, Patrickiem Hayesem.
- Jest wspólnikiem. - To jakiś chwyt reklamowy?
Posłuchaj tego.
W maju firma ogłosiła, że wchodzi na giełdę.
Patrick prowadził konferencję.
Wszystko się rozpadło ze względu na wewnętrzny kryzys.
W zeszłym tygodniu ogłoszono, że IPO jest aktualne.
Ciekawe.
Jeśli wziąć pod uwagę rozgłos,
jaki by otrzymali, 300 kawałków to niezła cena.
Hayes potwierdza?
Nie udało mi się z nim skontaktować.
Jaki masz plan?
Pójdę do jego biura i poproszę, żeby powiedział, jaki ma cel
w rozdawaniu pieniędzy.
Zrób tak i nadamy to podczas wiadomości w południe.
- Dzięki. - Dobra robota.
Jestem Kate Bradley z Kanału Dwunastego.
Chciałabym porozmawiać z Patrickiem Hayesem. Zastałam go?
O co chodzi?
Chcę porozmawiać z nim. Kiedy będzie?
Nie wiem.
Kamera jest włączona? Nie pokażecie mnie w wiadomościach?
Jeśli nie możemy pogadać z nim, to coś musimy pokazać.
Jestem tu na zastępstwie. Zaczęłam w poniedziałek.
Wiem tylko...
że mam przekazywać jego pocztę.
- Zapytam. - Super. Dzięki.
PATRICK HAYES 502 VANDERWEIL ST #116, NOWY JORK
Tu mieszka wspólnik Inniswell Properties?
Nieźle się ukrywa jak na magnata ziemskiego.
- To tutaj. - Tak.
Cześć, jestem Kate Bradley z Kanału Dwunastego.
Spotkaliśmy się.
Pożar magazynu na Brooklynie.
To był pan?
Ryzykowała pani dla wiadomości.
Taką mamy pracę, prawda?
Oboje musimy zbliżyć się do ognia.
Ale jedno miało sprzęt przeciwpożarowy,
a drugie tylko kamerę.
W dodatku moją.
Widział pan nagranie?
Wyciągnął pan trzy osoby w dziesięć minut. To niewiarygodne.
Jeśli chodzi pani o wywiad, trzeba gadać z biurem prasowym.
Chodzi o dobrego Samarytanina.
O kogo?
W ciągu ostatnich 24 godzin
trzy osoby znalazły 100 tysięcy w gotówce przed drzwiami.
Szukamy anonimowego dobrego Samarytanina.
Jak mogę pomóc?
Na początek...
Czy to pan?
Nie.
Dlaczego przyszliście aż tu, by mnie o to zapytać?
Dwie z trzech obdarowanych osób znalazły domy dzięki Inniswell Properties.
Chyba się źle zrozumieliśmy.
Patrick Hayes był wspólnikiem w Inniswell Properties.
Jestem jego bratem. Eric.
Był wspólnikiem?
Zmarł pięć miesięcy temu.
Przykro mi. Nie wiedziałam.
Przykro mi, że nie mogę pomóc.
Jeśli coś się panu przypomni, proszę...
- dzwonić. - Jasne.
Powodzenia.
Dzięki.
Co?
- Nie sądziłem, że to zobaczę. - Co?
Jesteś twarda, gdy robisz wywiad z szefem policji, ale...
rozmawiając z Erikiem Hayesem, byłaś speszona.
Nie byłam speszona. Nigdy nie jestem.
- Byłaś speszona. - Nie.
Speszona.
Patrzcie na Kate. Jest speszona.
Halo?
Dodzwoniłem się do zdolnej Kate Bradley?
Tak. Kto mówi?
Jack Hansen.
Jak się masz?
Widzę, że brak mojego numeru cię nie powstrzymał.
Mam swoje sposoby na zdobywanie informacji.
Pomógł ci niejaki senator Ashok Bradley?
Zmienisz zdanie w sprawie kolacji?
Czy mam powiedzieć mojemu pilotowi,
żeby przeleciał nad Kanałem Dwunastym z zaproszeniem?
Byłoby oryginalne, ale przesadzone.
Myślałem o twojej zasadzie,
że nie randkujesz ze znajomymi ojca.
Obejmuje to też darczyńców?
Ja tylko zarządzam funduszem hedgingowym i chcę cię zabrać na kolację.
Dobrze, czemu nie?
Super.
Przyjadę po ciebie o 19.00.
Dobrze. Do zobaczenia.
Świetnie. Na razie.
Proszę. Widzisz?
Wychodzę z kimś innym.
Ale nie byłaś speszona.
Nieważne.
- Jedziemy na Staten Island. - Dlaczego?
David kazał. Wysłał SMS-a.
Potrafi?
Uczy się.
„Doply Samalytanin znowu podrzucił kasę”.
- Znowu? - Ta sama torba i kwota.
Tym razem zostawił kartkę.
Okej.
Wszyscy w Nowym Jorku mówią o dobrym Samarytaninie,
ale jego tożsamość pozostaje tajemnicą.
Kate Bradley mówi ze Staten Island,
gdzie asystentka z kancelarii adwokackiej znalazła sto tysięcy razem z kartką.
Co było na kartce?
„Byś mogła studiować prawo”.
Chcesz studiować prawo?
Całe życie o tym marzę.
Od dziesięciu lat jestem asystentką.
Będąc wśród prawników,
zastanawiasz się, jak to jest być szefem.
Obdarowana mówi, że...
- Ładnie wyglądasz. - Dzięki.
- Dokąd idziesz? - Wychodzę.
- Okej. Dobranoc. - Dobranoc.
...pytaliśmy, kto słyszał o tym marzeniu.
Wszyscy, których znam.
Ale nikt nie ma stu tysięcy.
Dziękuję, Kate.
Mój tata nie rozumie, czemu studiowałam dziennikarstwo,
a nie prawo jak on.
Tak, ale...
wiem, że jest z ciebie dumny.
Powoli przyzwyczaja się do tego.
Podoba mu się historia Samarytanina.
Wszędzie słyszę o tym dobrym Samarytaninie.
Mamy niesamowite notowania dzięki historii o kimś,
kto robi coś dobrego.
- Serio? - Tak. Wariactwo.
Skoro mowa o dobrym. Z tego są tu znani.
Nie jestem fanką deserów, ale to jest nieziemskie.
Widzisz? A nie wiedziałabyś, gdybyś nie nagięła zasady.
Ale nagięłaś.
Prawie zapomniałam, że poznałam cię na zbiórce.
Oby to nie tylko przez deser.
To nie tylko przez deser.
Ale jeśli liczyłeś, że się podzielę, to nic z tego.
Mam zamówić dla siebie?
- Tak. - Okej.
Rośnie zainteresowanie Samarytaninem.
Nowy Jork huczy od informacji o losowych aktach hojności,
o tym, kto za nimi stoi
i kiedy oraz gdzie pojawi się kolejna torba.
Gdybym miał 100 000 dolarów, wyprowadziłbym się od rodziców
i kupił jakieś fajne mieszkanie.
Gdybym miała 100 000 dolarów,
spłaciłabym pożyczki swoje i córki
i pojechałybyśmy na Hawaje.
Otrzymaliśmy tysiące telefonów, maili i filmików
w odpowiedzi na nasz reportaż,
jak ten od Sylvii, jednego z najmłodszych widzów.
Cześć, Samarytaninie. Jestem Sylvia. Obyś to zobaczył.
Moja mama jest chora
i potrzebujemy twojej pomocy, żeby kupić jej leki.
Wybierzesz naszą rodzinę?
Nie znamy tożsamości Samarytanina.
Wszyscy zadają sobie pytanie:
kim jesteś, dobry Samarytaninie?
Jakiś trop w sprawie Samarytanina?
Jak sprawa z agentem?
Ślepy zaułek. Wiemy, kto nim nie jest.
Rozmawialiśmy z różnymi fundacjami.
Mówią, że żadna organizacja nie działałaby w ten sposób.
- Dzwoniliśmy do profilera FBI. - No i?
Wciąż nie wiemy, kim on jest.
Może wydawać się Świętym Mikołajem albo inną hojną postacią,
ale profiler powiedział, że motywować go może coś niebezpiecznego.
Kate, ktoś o ciebie pyta. Mówi, że jest Samarytaninem.
Jak wygląda?
Koło trzydziestki, 180 cm.
Pasuje do nagrania Durhama.
Powiedz, że zaraz przyjdę.
- Tyler, zgadza się? - Dobry Samarytanin.
Powiedz, skąd masz te pieniądze.
Napisałem apkę dla małej firmy i sprzedali ją wielkiej korporacji.
Dlaczego to robisz?
Chciałem przeprowadzić eksperyment społeczny.
Podzielić się bogactwem z nieznajomymi.
Nie powinniśmy wszyscy tak robić?
Pewnie.
Jak wybierałeś obdarowanych?
Napisałem kod, który losowo wybiera adresy w Nowym Jorku.
Dlaczego w ten sposób?
Zostawiasz pieniądze na progu.
Uznałem, że to kreatywne.
Prawda?
Będziemy rozmawiać tam? Przy stole?
- Muszę zebrać fakty. - Wszyscy wiedzą, że to ja.
Dlatego na mnie patrzą.
Zostawiłeś pieniądze kobiecie, żeby mogła studiować prawo.
Jak miała na imię?
Przykro mi, nie pamiętam każdego szczegółu.
Zastanów się.
Nie wspomniałam jej imienia, więc tylko ty je znasz.
Jak miała na imię?
Była to Elizabeth Haywood?
Tak, zgadza się.
Tak się nazywała. Już pamiętam.
Miała na imię Faith.
Zapomniałbyś, jak nazywa się ktoś, komu przekazałeś 100 000 dolarów?
Dobry Samarytanin daje ludziom nadzieję.
A w takich czasach jej potrzebują.
Ciekawe, co chce tym osiągnąć.
A to możliwe, że niczego nie oczekuje?
Mało prawdopodobne.
Przestał dawać pieniądze.
Skończyła się najlepsza historia w mojej karierze.
Wczoraj nic nikomu nie dał.
Coś czuję, że to nie koniec.
Dzięki, tato.
Pójdziesz dziś ze mną do burmistrza?
Wiem, że nie cierpisz politycznych spotkań,
ale ostatnie ci się podobało.
Nie było beznadziejne, przyznaję.
Z powodu Jacka Hansena?
Nasza rozmowa nie była nudna.
Nie powinnaś mieć mu za złe, że jest moim darczyńcą.
To bystry facet.
W Nowym Jorku sporo jest takich.
I ambitny, jak ty.
Gdy nie będziesz uganiać się za nowymi historiami,
może zechcesz go lepiej poznać.
Zobaczymy.
Tydzień temu dostałaś 100 000 dolarów od anonimowego darczyńcy.
Powiesz nam, co się działo?
Dobry Samarytanin zmienił moje życie.
Nie tylko dlatego, że mogę zadbać o rodzinę
i kupić nowe rzeczy.
Ale dlatego, że zmienił mnie.
Jak to?
Dzięki niemu mogę pomagać innym.
Na przykład mojej sąsiadce.
Do pracy jedzie trzema autobusami.
Postanowiłam pomóc jej, jak Samarytanin pomógł mnie.
Dlatego kupiłam jej samochód.
Kupiłaś jej auto?
Dałam jej je dziś rano.
Jej rodzina płakała.
A ja...
nigdy nie czułam się szczęśliwsza.
Czyli prezent od Samarytanina zainspirował cię do dawania innym?
To się udziela.
Cuda tak mają.
Nie wierzę, że Christina kupiła auto nieznajomej.
A Marie oddała pieniądze fundacji.
Na badania raka trzustki w jej szpitalu.
Napisała do mnie.
Otrzymują trzy razy więcej datków, odkąd o nich wspomniałam.
Jakby hojność Samarytanina była zaraźliwa.
Zaczyna się.
Cześć, Davidzie. Już wracamy.
- Jesteście w Bronksie? - A co?
Policja mówi, że pracownik budowy zwisa z budynku Hope Watson.
Jesteście najbliżej.
- Wejdziecie za trzy minuty? - Trzy?
To van, nie wehikuł czasu.
Słyszałem, Josh. Chcę to widzieć.
Strażacy nie dosięgają drabinami, więc wysyłają kogoś na dach.
Moje źródło ze straży mówi, że to ekipa z remizy 72.
Z 72? Kto go ratuje?
Eric Hayes, ale nie mów tego.
- Jesteśmy pierwsi. - Świetnie.
- Dzwonię do gościa ze straży. - Widzisz to?
Będziemy na żywo za dziesięć sekund.
Trzymaj telefon, będę cię informował.
Za pięć, cztery, trzy...
NAJNOWSZE WIADOMOŚCI
Jesteśmy w Bronksie,
gdzie pracownik naprawiający cegły,
został uwięziony i wisi 30 metrów nad ziemią.
Strażacy próbują go uratować,
wysyłając jednego, który zjeżdża po ścianie budynku.
Murarz stara się...
Pracownik się ześlizgnął. Trzyma się rusztowania,
które długo go nie utrzyma.
Ratownik go złapał.
Przyczepia go do uprzęży.
Wygląda na to, że są cali.
Nasi bohaterowie ze straży ratują kolejnego człowieka.
W Bronksie słychać westchnięcie ulgi.
Kończ to i załatw mi wywiad do wiadomości o 18.00.
Niebezpieczna sytuacja, ryzykowny ratunek.
Pracownik budowy wróci bezpieczny do rodziny
dzięki bohaterowi ze straży pożarnej.
Na żywo z Bronxu. Kate Bradley, Kanał Dwunasty.
- Nie zgodzi się na wywiad. - Namówię go.
Przepraszam.
Szukam Erica Hayesa. Proszę przekazać, że przyszła Kate z Kanału Dwunastego.
Tak.
Hayes nie gada z dziennikarzami.
W porządku, George.
Dzięki.
Cześć.
- Widziałam akcję ratunkową. - Znowu?
Nie możemy się tak spotykać.
Dobrze, że jesteś cały.
To nic wielkiego.
Jesteśmy przeszkoleni.
Ale musi być trudno codziennie ryzykować życie.
Lubię czuć, że robię coś dobrego.
Dlatego zgódź się na wywiad.
Codziennie relacjonuję trudne sytuacje.
Co takiego?
Tragedie, morderstwa, przemoc, wszystko, co złe.
Ale dziś widziałam, jak coś poszło bardzo źle,
a ty to naprawiłeś.
I coś takiego ludzie powinni zobaczyć.
Namówisz każdego na wywiad.
Ale nie dziś. Nie przekonasz mnie.
Mogę spytać dlaczego?
Zadajesz dużo pytań.
Jestem dziennikarką. Tym się zajmuję.
Nie wszyscy są bohaterami jak ty.
Ja tylko wykonuję swoją pracę.
Jestem w pracy jak ty.
Racja.
Nici z wywiadu?
Redaktor mnie zabije.
Nie.
Ale może kiedyś pogadamy w spokojniejszych warunkach.
Tak, chętnie.
Przepraszam.
Dobrze. Central Park? Mam wolną niedzielę.
Tak, niedziela brzmi super.
Wybacz, muszę iść. To mój szef. Samarytanin znowu rozdaje kasę.
Naprawdę? Gdzie?
Sunnyside i Lenox Hill.
Czyli to jednak nie ty?
Cały dzień cię obserwowałam. Muszę iść.
Do zobaczenia.
- Napiszę. - Super.
SAMARYTANIN ZOSTAWIŁ TORBĘ W LENOX HILL
Lauren mówiła... Co się dzieje?
Wyprzedzono nas.
Co?
Ta kobieta w Sunnyside, która znalazła sto kawałków...
Kanał Trzeci mówił o tym godzinę temu.
Żartujesz?
Rodzina w Lenox Hill...
Kanał Dziewiąty podał to o szóstej.
- Wysłałeś mnie do akcji ratunkowej. - Nie.
Wiadomości cię wysłały.
I zrobiłaś to świetnie.
Kate...
to było coś dla ciebie.
Tym się zajmujesz.
Pożarami, wypadkami, zamieszkami.
Ale nie Samarytaninem.
To ma być jakaś gadka motywująca?
Zarząd chce kogoś sławniejszego.
Chcą Susan.
Do mojej historii?
Wiesz, jak to działa.
Zajmują się tym dziennikarze z dużym stażem,
a Susan ma 15 lat doświadczenia...
I nagrodę Emmy. Wiem, rozumiem.
Ale to ja odkryłam tę sprawę.
Daj mi trochę czasu. Znajdę Samarytanina.
Już za późno.
Susan się tym zajmuje.
Wyślij jej notatki.
O 10.00 masz być w Queens na strajku śmieciarzy.
Strajk śmieciarzy.
Spokojny dzień. Przyda ci się.
Okej.
Kate...
Czeka na ciebie ważna historia.
Cholera.
Dobry Samarytanin powrócił.
Tajemniczy filantrop zostawił sto tysięcy dolarów
na progu domu w Queens.
To siódmy prezent od Samarytanina.
Musisz słuchać reportażu Susan?
- Dobija mnie to. - Wiem.
Z Hunters Point, Queens, mówiła Susan...
Czekaj, Hunters Point?
- Co jest? - Cóż...
Pierwsze cztery prezenty zostawił w różnych częściach miasta...
Spójrz.
Ostatnie trzy są blisko siebie.
- David zabrał ci tę sprawę. - Mogę być ciekawa.
To nowe hobby.
Co jest?
SMS od rzekomego Samarytanina.
- Co pisze? - Serio? To kolejny oszust.
„Droga Kate, chcę powiedzieć, kim jestem i dlaczego rozdaję ludziom pieniądze”.
Przesuń się.
„Podam swoją tożsamość tylko tobie, bo wiem, że mogę ci ufać”.
Słyszeliśmy to już.
Wielu twierdzi, że to oni.
„Jeśli chcesz dowodu, że to ja,
idź do Johna Baylora przy Watson 225 w Astorii.
Godzinę temu zostawiłem tam sto tysięcy”.
Pewnie wszyscy dziennikarze dostali tę wiadomość.
Mnie też to wygląda na spam.
Ale Watson Street jest niedaleko Hunters Point.
Tak?
Masz rację.
To na co czekamy?
Zobaczmy, co jest na ganku Baylora.
- Który to miał być? - Chyba naprzeciwko.
Jesteś tego pewna?
- Mam przeczucie. - Że zginiemy?
- Jest środek dnia. Co się może stać? - Słynne ostatnie słowa.
Pan John Baylor?
Tak.
- Jestem z Kanału Dwunastego. - Wiem, kim pani jest.
Jest pani dziś drugą niespodzianką.
To znaczy, że znalazł pan dziś torbę z pieniędzmi?
Tak. Skąd pani wiedziała? Przyjechałem 20 minut temu.
Jesteśmy po prostu tak dobrzy.
Mogę przeprowadzić z panem wywiad?
Tak, ale pogadajcie z Sylvią.
Sylvia!
To dzięki niej nas wybrał.
Cześć.
Jak się masz?
Dobrze. A pani?
- Dobrze. - Wejdziecie?
Tak, dziękuję.
Tędy.
Moja żona jest chora. Nasze ubezpieczenie nie pokrywa leczenia.
Córka nakręciła film dla dobrego Samarytanina.
Dlaczego postanowiłaś wysłać mu wiadomość?
Chciałam, żeby pomógł mamie.
Nagrałem film i wrzuciliśmy go na stronę Kanału Dwunastego.
I byłam w wiadomościach jak pani.
Zgadza się.
Co chcielibyście powiedzieć dobremu Samarytaninowi?
Samarytaninie...
dajesz nam nadzieję.
I plany na przyszłość...
a brakowało nam obu tych rzeczy.
Dziękuję.
Dziękuję, Samarytaninie.
Musieliśmy się upewnić, że to prawda.
Puścisz to, prawda? Ta mała, no weź.
Materiał jest dobry.
Ale to historia Susan i zarząd stacji nie będzie zadowolony.
Tylko nasza stacja to ma. Póki co.
Dobra, puszczę to.
Ale jeśli nie wyraziłem się jasno,
dostaniesz trop, przekazujesz go jej.
- Ale jeśli Samarytanin... - Kate.
Zrób to, o co cię proszę. Choć raz.
Na co patrzysz?
Jest milutki.
- Było dobrze. - Bardzo dobrze.
Ścigaliśmy się tu łódkami z tatą. Zdobyliśmy siódme miejsce.
Serio? Pewnie cię widziałem.
Gdy z bratem i tatą nie żeglowaliśmy, to byliśmy tutaj.
Każdej zimy budowaliśmy swoje łódki.
- Budowaliście je? - Tak.
Nieźle.
Wciąż żeglujesz?
Już nie.
Opowiedz mi o małym Ericu.
Miał obsesję na punkcie wozów strażackich?
Każde dziecko marzy o byciu strażakiem. Ja jestem szczęściarzem, który nim został.
Nie jestem pewna, czy pracę,
w której ryzykujesz życie dla obcych, można nazwać szczęściem.
No to może nie szczęściarzem.
Ale lubię wiedzieć, że jestem użyteczny.
To i że mogę gotować w pracy.
Mały Eric uwielbiał zabawkową kuchnię.
- Naprawdę? - Tak.
Fajnie.
Jeśli masz czas, to chętnie ugotuję ci kolację.
Domowy posiłek? Nie odmówię.
Przepraszam.
Wszystko okej?
Kolejna wiadomość od Samarytanina.
Kolejna?
Napisał do mnie wczoraj i podał mi adres tej rodziny z Astorii.
- Nie pojechałaś? - Pojechałam z Joshem.
Sprawdziło się. Były tam pieniądze.
Co mówi w tej?
„Wiesz, że jestem Samarytaninem.
Spotkaj się ze mną na poziomie 5A na parkingu przy Center and White.
Przyjdź sama i nie bierz kamer”.
Dlaczego dziennikarka miałaby przyjść bez kamer?
Spotykałam się z ludźmi w różnych podejrzanych miejscach.
Ale ktoś, kto rozdaje takie pieniądze, w ogóle by się nie ujawniał
albo spotkałby się z tobą na wywiad.
Nie ufam mu. Nie szedłbym tam na twoim miejscu.
Robiłam o nim reportaż. Muszę wiedzieć, kim jest.
On wszystko zmienia. Sprawia, że ludzie pomagają innym.
Skoro chcesz się spotkać z tym Samarytaninem...
pozwól mi iść z tobą.
Dzięki, ale poradzę sobie.
Daj spokój.
Upewnię się, że jesteś bezpieczna.
Dobrze. Dzięki.
Wszystko okej?
Hej.
Jestem tu. Od dziesięciu minut nie spuszczam cię z oczu.
Cieszę się, że tu jesteś.
Gdziekolwiek to jest.
Nie martw się, Kate. Nie pozwolę cię skrzywdzić.
Dzięki.
Spóźnia się.
Może w ogóle nie przyjdzie.
- To chyba on. Muszę kończyć. - Okej.
Jack?
Samarytanin.
- Wybacz spóźnienie. - Ty jesteś Samarytaninem?
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Wszystko ci wyjaśnię, ale nie tutaj.
- Możemy iść gdzie indziej? - Tak.
- Wszystko w porządku? - Co ty wyprawiasz?
Spokojnie. Jack, to Eric Hayes.
Miałaś przyjść sama.
- Ty jesteś Samarytaninem? - Wiedz, że jest ze mną bezpieczna.
Jack to przyjaciel mojego taty. Znam go.
Musimy jechać. Blokujemy tego gościa.
Zadzwonię.
Osiem to mój szczęśliwy numer.
Ósmego tego miesiąca zarobiłem 800 000 dolarów.
Nie spodziewałem się tego.
Pomyślałem, że skoro ja dostałem tyle kasy,
to czemu inni nie mogą?
Jak wybierałeś ludzi, którym chciałeś pomóc?
- Na przykład Christinę Gomez. - Słuchałem.
Chodzi z moją asystentką do kościoła.
Widziałem nagranie Sylvii Baylor w twoim reportażu.
Skąd ta tajemniczość?
Czemu nie powiedziałeś, od kogo są pieniądze?
Nie chciałem rozgłosu.
Zatrudniłem kogoś, by podrzucał pieniądze.
A te SMS-y do mnie?
Gdy zobaczyłem, że historię przejęła Susan Andrews,
pomyślałem, że jeśli się skontaktuję, to ją odzyskasz.
Wszyscy gadają o Samarytaninie i wkrótce jakiś dziennikarz...
pojawi się w moim biurze z ekipą.
Wpadłem jak śliwka w kompot.
Pomyślałem, że pomożesz mi wymyślić,
co robić dalej.
Musisz uprzedzić taki rozwój wydarzeń.
Zgódź się na wywiad.
Nie.
Nie chcę być bohaterem historii.
Jeśli powiesz ludziom, dlaczego to robiłeś,
będzie to historia o pomaganiu,
a nie o tym, kim jest tajemniczy Samarytanin.
To pomoże?
Tak sądzę.
Myślę, że to zainspiruje ludzi.
Okej.
Ufam ci.
Świetnie.
Będę potrzebować dowodu.
Kopię potwierdzenia tej transakcji, kopie wypłat...
Wyślę ci dziś wszystko mailem.
Okej.
Wiem, kim jest Samarytanin.
- Mów. - To Jack Hansen.
Zarządza funduszem Northern Lights Investments.
Zarobił 800 000 dolarów na akcjach, których nikt nie kupił.
Postanowił je rozdać.
Masz dowody?
To on dał mi cynk, że dał pieniądze Johnowi Baylorowi.
To dowodzi, że to on?
Nie, ale to może.
Jego dane finansowe.
Spójrz.
Dzień przed tym, gdy Christina Gomez dostała pieniądze,
wypłacił jednorazowo 400 000 dolarów.
Potem przed pojawieniem się piątej torby
wypłacił kolejne 400 000 dolarów.
- To nie może być przypadek. - Mówiłaś to samo o zmarłym agencie.
Ale tym razem mam rację.
Chce, żebym przeprowadziła z nim wywiad.
Masz jakieś dowody nie od Hansena, które potwierdzi ktoś inny?
Nie, ale jeśli będziemy zwlekać, pogada z kimś innym.
Zgódź się, a przeprowadzę wywiad.
Nie mogę.
Zarząd stacji nie da mi żyć,
jeśli oddam ci historię Susan.
To nie jest historia tylko o Jacku Hansenie.
Ale też o tym, że Kanał Dwunasty jako pierwszy znalazł Samarytanina,
człowieka, którego wszyscy szukają.
I tylko ja mogę to opowiedzieć.
Co cię zainspirowało, by to zrobić?
Chciałem pomóc robotnikom.
Tym, którzy pracują na dwa etaty, by zapewnić byt rodzinom,
którzy płacą podatki, żyją od wypłaty do wypłaty.
Pracują coraz dłużej i coraz ciężej, nie można o nich zapominać.
Dlaczego ujawniłeś tożsamość?
Wielu ludzi twierdzi, że są mną.
Chciałem wytłumaczyć, co zamierzałem osiągnąć.
A co takiego?
Chciałem pomóc najlepiej, jak potrafię
tym, którzy są żołnierzami w codziennym życiu.
Ludziom, którzy pracują w fabrykach, uczą nasze dzieci.
Bez tych ludzi...
miasto nie mogłoby funkcjonować.
Zasługują na wsparcie.
Dziękuję.
Rozmawiałam z Jackiem Hansenem,
menadżerem funduszu, dobrym Samarytaninem,
który anonimowo zostawiał nowojorczykom torby z pieniędzmi.
Dzięki, Chuck.
Koniec.
Dostałaś to, czego chciałaś?
Tak, byłeś świetny.
Właśnie rozmawiałem z siecią
i chcą reportaż do ogólnokrajowego programu.
Ogólnokrajowego?
Lepiej się gdzieś przyczaj,
bo o 18.00 staniesz się bardzo sławnym człowiekiem.
Będę się cieszył anonimowością, póki mogę.
Robisz coś wspaniałego.
Dziękuję.
Nie jestem gotowy, by zakończyć ten dzień.
Chcesz coś zjeść?
Pewnie, ale nie powinieneś się wychylać.
Znasz jakieś ciche miejsce?
Znam.
Świetnie.
Wywiad wyemitowano 15 minut temu, a obejrzano go 10 000 razy.
Zaskoczona?
- Jesteś świetną dziennikarką. - Dzięki.
Gotowa na najlepsze meksykańskie jedzenie?
Tak.
Szlag. Kanał Dziewiąty. Musimy iść.
- Wyjdźmy tyłem. - Jack Hansen!
Komu zamierzasz dać pieniądze?
Powiem krótko. Chcę pomóc robotnikom.
Ludziom pracującym na dwa etaty, by zapewnić byt rodzinom,
którzy żyją od wypłaty do wypłaty.
Pracują coraz dłużej i ciężej,
nie można o nich zapominać.
- Będziesz rozdawał pieniądze? - To wszystko.
To było...
niespodziewane.
Skąd wiedzieli, gdzie nas znaleźć?
Ktoś musiał nas śledzić.
Nie powstrzymamy ludzi przed mówieniem o Samarytaninie.
Chyba nie.
To, co powiedziałeś dziennikarzom,
brzmiało prawie tak samo jak podczas wywiadu.
Naprawdę?
Za dużo wczoraj ćwiczyłem.
Przesadziłem z przygotowaniem do wywiadu.
Dobrze, że to zrobiłem. Byłaś fenomenalna.
Myślę, że dzięki tej historii będziesz mogła wywalczyć
cokolwiek zechcesz.
Swój program, co tylko sobie wymyślisz.
Nie tego chcę od tej historii.
Okej.
A co...
Czego chcesz?
Dlaczego szukałaś Samarytanina?
Bo on...
Bo jesteś czymś, co myślałam, że nie istnieje.
Kimś, kto robi coś dobrego i nie oczekuje niczego w zamian.
Cieszę się, że mnie znalazłaś.
Nie o to mi chodziło.
Przepraszam.
Pomyślałem, że...
- coś zaiskrzyło. - Bo zaiskrzyło, ale...
jesteś moim tematem.
To był długi dzień. Odwieziesz mnie do domu?
Oczywiście.
Pojedźmy przez most.
Dzięki.
Hej.
Pisałam do ciebie, ale nie odpisywałeś.
Wybacz, miałem ciężką zmianę.
I byłem zdziwiony, gdy pojawił się twój Samarytanin.
Ja też byłam zaskoczona.
Naprawdę?
To znajomy twojego ojca.
I widziałem wczoraj, gdy wyprowadzał cię z restauracji.
Jest tematem mojej historii.
Ktoś chce kawę?
Widzę, że jesteś zajęta.
Widzimy się jutro na kolacji?
Napiszę.
Ruchy, chłopaki!
Szybciej.
Jedziemy!
Wyjeżdżamy.
Musisz to zobaczyć.
National News Dispatch, New York Daily View,
nie wspominając o mailach.
Twój wywiad ma ponad milion odsłon.
- Powiedziałaś milion? - Tak.
- Dobra robota, Kate. - Słuchajcie.
Wczorajszy wywiad z Samarytaninem
zapewnił nam najwyższą oglądalność w historii.
Dzięki Kate, która go przeprowadziła,
co chciała zrobić każda stacja i sieć.
I to nie koniec.
Powiedz jej o telefonie z Washington Heights.
Kobieta założyła Anonimowy Klub Dobrego Samarytanina.
Kierują się jego filozofią.
Kupili już wózek inwalidzki weteranowi.
A jakiś facet na Staten Island zapłacił za zakupy dziesięciu osób.
Zapytaj Hansena czy pogada z ludźmi, którym pomógł.
- Jasne. - Lauren, wywiady na ulicy.
Ed, porozmawiaj z robotnikami o filozofii Samarytanina.
To jest nasza chwila. Rozwińmy tę historię.
Tak!
To dobry Samarytanin.
Samarytanin!
Dasz sobie radę.
Christina.
Cześć.
Dobry Samarytanin.
Dziękuję za to, co pan zrobił dla mojej rodziny.
Skąd pan wiedział, że potrzebujemy pomocy?
Miałem swój system wyszukiwania potrzebujących.
Mówiłeś, że wiedziałeś o Christinie,
bo asystentka chodzi z nią do kościoła.
Kto? Chcę jej podziękować.
Carla...
Muñoz.
Długie, ciemne włosy, piwne oczy.
Mówiła, że pani wiara ją zainspirowała.
Kate, skończyliśmy tu?
Jestem spóźniony.
Mam kilka pytań.
Będą musiały zaczekać.
Przykro mi.
- To wszystko? - Tak, dziękuję.
Wszystko w porządku?
Tak.
Idę na przyjęcie senatora Wintoura. Zobaczymy się?
Nie planowałam iść. Taty nie ma.
Przecież to przyjaciel rodziny. I ja tam będę.
Będzie fajnie.
Zastanowię się.
- Dzięki. - Jak przetrwa spotkania,
gdy wszyscy mówią o Samarytaninie.
Zachowuje się dziś dziwnie.
To niełatwe.
Nagle znalazł się w krajowych wiadomościach.
Mimo wszystko...
czuł się niekomfortowo przy Christinie.
Było mu dziwnie.
Dał kobiecie sto tysięcy. Czemu czułby się dziwnie?
Jak komuś tyle dam, to ci powiem.
Racja.
Chciałem pomóc najlepiej, jak potrafię,
ludziom, którzy pracują w fabrykach,
naprawiają nasze auta i kanalizację,
pieką nam chleb...
Ile razy zamierzasz oglądać ten wywiad z Jackiem Hansenem?
Ile będzie trzeba, by to rozgryźć.
On coś knuje, tylko jeszcze nie wiem co.
Zobacz.
Chciałem...
pomóc robotnikom.
Tym, którzy pracują na dwa etaty, by zapewnić byt rodzinom,
którzy żyją od wypłaty do wypłaty...
Hasła są prawie idealne.
Są zbyt dopracowane.
Masz rację. I świetnie powiedziane.
...nie można o nich zapominać.
Ale niektórzy ludzie nie potrzebowali pomocy.
- Zrobisz coś dla mnie? - Tak.
Powiedz Davidowi, że sprawdzam pewien trop dziś wieczorem.
Wieczorem? I już wychodzisz?
To formalne wydarzenie,
więc powinnam się szykować od dwóch godzin.
- Racja. - Dzięki.
Wiem.
Przepraszam, że wyszłam z pracy. Nie mogę powiedzieć, gdzie jestem.
Jeszcze nie.
Ale żaden inny dziennikarz nie jest dziś z Samarytaninem.
Zadzwonię później.
Nazywam się Kate Bradley. Córka Ashoka Bradleya.
Przykro mi, nie ma pani na liście.
Proszę powiedzieć senatorowi Wintourowi, że przyszłam.
To prywatna impreza.
- Kate! - Cześć!
Co za niespodzianka. Nie wiedziałem, że przyjdziesz.
- W porządku. - Zabrać coś?
Dziękuję.
Wejdź.
Mam nadzieję, że to nie problem.
- Nie. - Miło cię widzieć, Tom.
Wiesz, że Ashoka nie ma?
Wiem, jest w stolicy.
Nie przyszłam do niego. Szukam Jacka Hansena.
Więc...
wiesz już o ogłoszeniu?
Ogłoszeniu?
Niech on ci powie.
- Gdzieś tu jest. - Znajdę go.
Miło cię widzieć.
Bardzo dziękuję.
Najlepsza niespodzianka wieczoru. Wyglądasz wspaniale.
Dziękuję.
Cieszę się, że przyszłaś.
Ja też.
Co takiego zamierzasz ogłosić?
Ja...
startuję do Kongresu.
Co?
Kiedy zdecydowałeś?
Grupa biznesmenów zwróciła się do mnie
i mnie przekonali.
Czyli gdy podczas wywiadu mówiłeś o robotnikach,
którzy żyją od wypłaty do wypłaty...
To było hasło z kampanii?
Nie. Wierzę w to, co mówiłem.
Dlatego rozdawałem pieniądze i dlatego startuję w wyborach.
W takim razie dlaczego dałeś pieniądze Marie?
Marie?
Onkolog ze szpitala Parkland.
Mieszka w domu za trzy miliony.
Nie jest jednym z robotników.
Tak, ale...
jest w zarządach różnych fundacji charytatywnych.
Pomyślałem, że zrobi coś dobrego i zrobiła.
Wiem, że nie jesteś fanką polityki,
ale twój tata mnie wspiera.
- Naprawdę? - Tak.
Widzę, że znalazłeś sposób, żeby włączyć Bradleyów w swój plan.
Posłuchaj...
Zamierzam to ogłosić w piątek i chcę, byś przeprowadziła ze mną wywiad.
Czy do tego czasu możemy to zachować między nami?
Pewnie, czemu nie?
Tu jesteście.
Siedzicie przy naszym stoliku.
Candace chce z tobą porozmawiać.
Tak.
Słyszałaś już?
Tak, i mam obiecany wywiad na wyłączność.
Okręg 12 to dobre miejsce.
Jego pomysł na ochronę robotników to prawdziwy powiew świeżości.
Jack, chcę ci kogoś przedstawić.
Davidzie, mam coś.
Jack Hansen startuje w wyborach do Kongresu.
- Bez jaj. - Głosowałabym na niego.
Skąd wiesz?
Wbiłam się na przyjęcie w domu senatora Wintoura.
Może mu się udać, bo wszyscy znają jego nazwisko.
Tak, dzięki nam.
Korzysta z wizerunku, który mu stworzyliśmy.
To nie była żadna historia.
Tylko występ kolejnego ambitnego polityka.
Przynajmniej stara się pomóc ludziom. Mogło być gorzej.
Nie rozumiecie?
Wykorzystał nas.
Szukaj dalej.
Przepraszam.
Cześć, tato. Dzięki, że oddzwaniasz.
Podobno to pilne.
Jack powiedział, że startuje w wyborach.
Mówiłaś, że to pilne. Wyszedłem ze spotkania.
Tato, proszę.
Kiedy Jack postanowił startować?
Zawsze o tym mówił.
Mówił o okręgu 12?
Pamiętam, że pytał, czy ma szansę.
Powiedziałeś, że tak?
Popierasz go?
Wtedy powiedziałem, że nie.
Ludzie z tamtego okręgu byli znani w okolicy,
a Jack nie był.
Jeszcze nie.
Dopóki nie stworzył obrazu dobrego Samarytanina.
Chyba nie winisz go za...
wykorzystanie rozgłosu.
Jako kandydat do Kongresu
może wykorzysta tę hojność
i wprowadzi zmiany.
To manipulacja.
Nie widzisz tego?
Muszę kończyć. Zadzwonię później.
PRZYJDZIESZ NA KOLACJĘ?
CHCIAŁBYM SIĘ ZNOWU SPOTKAĆ
- Skończyłaś? - Tak.
Siedź, ja wezmę.
Dzięki.
Nie kłamałeś. Naprawdę dobrze gotujesz.
Można się czegoś nauczyć, gotując dla chłopaków w remizie.
Wysnułem pewne przypuszczenia na temat ciebie i Jacka.
Mam nadzieję, że źle to odczytałem.
Po prostu przeprowadziłam z nim wywiad.
Miałeś rację, żeby mu nie ufać.
Startuje w wyborach.
Rozpoczął karierę polityczną po ogłoszeniu, że jest Samarytaninem.
Właśnie.
Kolejny dowód na to,
że nikt nie robi nic, nie oczekując czegoś w zamian.
Wierzę, że to nieprawda.
- Kawy? - Tak, dzięki.
Sam urządzałeś to miejsce?
Bo jest niesamowite.
Tak, ale jeszcze nie skończyłem.
Ty jesteś kapitanem tej łodzi?
Tak, ja i mój brat popłynęliśmy do kumpla w Maine.
Camden Harbor.
- To Patrick? - Tak.
Prawie nie schodził z łodzi.
Nazywaliśmy go „Rybą”.
A ty miałeś przezwisko?
Hawkins.
Jak dzieciak z Wyspy skarbów.
Hawkins. Podoba mi się.
A to kto?
Przyjaciel brata.
Kolacja z dziennikarką zawsze tak wygląda? Tyle pytań.
Mniej więcej. Kiedy ostatnio żeglowałeś?
To nie było trudne pytanie.
Ani razu od śmierci Patricka.
To nie to samo bez niego.
Przepraszam. Nie wiedziałam.
Mogę zapytać, co się stało?
Nie chcesz tego słuchać.
Chcę, jeśli mi powiesz.
Żeglowaliśmy w maju w moje urodziny.
Bardzo się cieszył...
na nową trasę, którą zaplanował.
I na niespodziankę, która na mnie czekała.
Pogoda była idealna.
Słońce świeciło, kilka chmurek na niebie.
Potem zerwał się wiatr,
i nagle...
w naszym kierunku napłynęła ściana wody.
Bom się poluzował...
i uderzył Patricka w głowę. Wyrzucił nas za burtę.
Walczyłem z falami, żeby do niego dopłynąć.
Był nieprzytomny...
krwawił.
Robiłem sztuczne oddychanie...
ale straciłem go.
Przykro mi.
Nie jestem bohaterem, za jakiego mnie mają.
Nie uratowałem brata.
Zrobiłeś wszystko, co mogłeś.
Ryzykowałeś życie, by go uratować.
Robisz to codziennie.
Nie uważasz się za bohatera,
ale ja tak myślę.
Cześć, Stephanie. Mówi Kate z Kanału Dwunastego.
Możesz do mnie oddzwonić? Dzięki.
Spójrz.
W arkuszu jest ukryta kolumna z notatkami.
Coś ciekawego?
Przy pierwszej wypłacie czterystu tysięcy są inicjały.
PDD. To ktoś z obdarowanych?
Nikt nie ma inicjałów PDD.
Cześć. Dziękuję, że oddzwaniasz.
Jasne. Co słychać?
Gdy znalazłaś mnie z Jackiem w knajpie,
skąd wiedziałaś, że tam będzie?
- Wysłał komunikat prasowy. - Komunikat?
Tak, albo jego rzecznik.
Carl Green z...
- PDD. - PDD?
Tak, Parker Dunlop Development.
Jasne.
Dzięki. Jestem ci winna przysługę.
- Co jest? - PDD to Parker Dunlop Development.
To firma doradcza. Wysokiej klasy.
Przygotowują kandydatów do piastowania urzędów.
Mój tata korzystał z ich usług.
Dlaczego płaci im się gotówką?
Lauren.
Wiele się musisz nauczyć o stolicy.
Chwila. Kiedy wypłacił te 400 000?
27 października.
Dobra.
Dzień po tym, gdy rozmawiałam z Jackiem o Samarytaninie.
Jeśli Jack wydał 400 000 na doradztwo zamiast...
To kto dał pierwsze cztery torby?
Dokąd idziesz?
Nie jesteś dobrym Samarytaninem.
Oddzwonię.
O czym ty mówisz? Jestem.
Nie powiedziałeś mi wszystkiego.
Pierwsze 400 000 dolarów wydałeś na kampanię.
PDD.
Powiedz prawdę. Co się naprawdę stało?
Rozdałem drugie 400 000.
A reszta?
Ktoś inny je rozdał.
A ty przypisałeś sobie zasługi?
Posłuchaj...
Nigdy nie widziałem takiej uwagi, jaką otrzymywał ten gość.
Wszyscy mówili o dobrym Samarytaninie. Nawet ty.
A wiem, jak ważne dla ciebie jest znalezienie kogoś, kto czyni dobro.
Ja jestem tym kimś.
Nie szukałam kogoś, kto czyni dobro.
Szukałam kogoś, kto nie oczekuje niczego w zamian,
a to nie jesteś ty.
Nie ja zacząłem całą tę sprawę, ale...
rozdałem 400 000 dolarów. To musi coś znaczyć.
Rozdałeś je dla rozgłosu, by móc startować do Kongresu.
Oboje wiele zyskujemy na tej historii.
O to chodzi? O zysk?
Kłamałeś, Jack.
Prawda jest nieważna, póki dostajesz to, czego chcesz?
Jak mogę to naprawić?
Mam rozdać kolejne 400 000 dolarów?
Gdzie kończy się prawda, a zaczyna kłamstwo?
Zaczekaj. Pomówmy o tym.
Kate!
Kate...
Co? Powtórz.
Jack Hansen nie jest Samarytaninem.
Coś takiego niszczy reputację stacji i kariery.
- Twoją i moją. - Daj jej mówić.
Okłamał mnie.
Przyznał, że jest naśladowcą.
Gdy prawdziwy Samarytanin rozdał 400 000,
- Jack zrobił to samo. - Świetnie.
Współpracował z agentem prasowym od miesięcy. Oszukał nas.
To kto jest Samarytaninem?
Może się ukrywa, żeby chronić swoją tożsamość.
Może ma swój własny cel.
Może jest to jakaś forma spłaty.
Nie sądzę, by Samarytanin robił to w jakimś celu.
Daj spokój.
Mówię poważnie.
Gdy zaczynałam nad tym pracę,
byłam pewna, że ma jakiś ukryty motyw.
Od lat pracowałam nad ciężkimi tematami
i to one podbijają oglądalność.
Ale codziennie pokazujemy samolubne, okropne rzeczy, które robią ludzie,
gdy wiemy, że jest więcej osób, które czynią dobro.
To bardzo piękne. Aż się wzruszyłem. Ale nie wiemy, kto jest Samarytaninem.
- Macie jakiś pomysł? - Jeszcze nie.
Ale wracamy do pierwszych czterech darów.
Christina, Marie, Jesse i Faith.
Co mają ze sobą wspólnego?
Pomyślmy.
Gdzie mieszkają?
Bronx, Brooklyn, Manhattan, Staten Island.
To nie to. A szkoły, kluby, stowarzyszenia?
- Cokolwiek? - Nic. Sprawdziliśmy.
- Urodzeni w mieście? - Marie w Brooklynie.
- Faith też. - To nie to.
Christina urodziła się w Meksyku, a Jesse w Maine, Camden Harbor.
Co takiego?
Camden Harbor na wybrzeżu w Maine.
Camden Harbor...
Mam przeczucie. Oddzwonię.
Czekaj. Gdzie jesteś? Przyślę wóz.
Nie da się sfilmować przeczucia.
Nie, Kate...
Taksówka!
Myślisz, że to mógł...
Niedawno miałem problemy z plecami.
Proszę zaczekać.
Cześć. Możemy pomówić o dobrym Samarytaninie?
Spóźnię się.
Widziałam na zdjęciu kogoś podobnego do ciebie
na żaglówce z Patrickiem i Erikiem Hayes.
Żeglowanie z Hayesami.
To pewnie ja.
Znałeś ich?
Byłem członkiem rodziny.
Patrick był moim najlepszym przyjacielem.
Ja zajmowałem się stolarką łodzi. Szalona ósemka.
Powiedziałeś Szalona ósemka?
Tak.
Wypadek załamał nas wszystkich.
Erica najbardziej. Robisz reportaż o żaglówce?
Tak, poniekąd.
Cześć, tu Kate z Kanału Dwunastego. Mam pytanie.
Znałaś Patricka Hayesa?
Tak, pracowałam z nim
w Inniswell Properties.
Moja pierwsza praca.
Był świetny w sprawach biznesowych,
ale miał dysleksję, więc trudno mu było czytać.
Pomagałam mu z badaniami, umowami...
Byłam nianią Patricka i Erica.
Zaczynałam, gdy byli mali
i dorastali na moich oczach.
Tak. Patrick Hayes był moim pacjentem kilka lat temu.
Nie mogę zdradzić szczegółów, ale szybko wrócił do zdrowia.
Był bardzo wdzięczny.
Robiłam to, co robią lekarze.
Ale...
nie może być Samarytaninem,
bo zmarł kilka miesięcy temu.
- Hej. - Cześć.
Wejdź.
Dzięki.
- Wezmę rzeczy. - Dzięki.
Christina Gomez była waszą nianią, gdy byliście mali.
Faith Haywood pracowała w firmie twojego brata.
Dr Ellis była lekarzem Patricka.
A Jesse Durham jego przyjacielem.
Żeglował z wami na łodzi Szalona ósemka.
Jesteś dobrym Samarytaninem.
Wejdź. Pogadajmy.
Dzięki.
Skąd wziąłeś te wszystkie pieniądze?
Łódź brata uległa zniszczeniu.
Dostałem czek od ubezpieczyciela...
na ponad 400 tysięcy.
Mówiłem, że to nie moja łódź.
Okazało się, że Patrick przekazał ją mnie.
To była ta niespodzianka.
Dał mi Szaloną ósemkę na urodziny.
Ale zawiodłem go.
Więc nie mogłem zatrzymać pieniędzy.
Dlatego je rozdałeś.
To jego przyjaciele...
którzy uczynili jego życie lepszym.
Na wiele sposobów.
Pomyślałem...
że bardziej na nie zasługują.
Dlaczego nie dałeś im ich bezpośrednio?
Myślałem, że bardziej się ucieszą,
zrobią, co potrzebują, jeśli nie będą wiedzieć, skąd pochodzą.
Przykro mi z powodu twojego brata.
Byłby dumny z tego, co zrobiłeś.
Dzięki.
Nie mogę być tematem twojej historii.
Nie chodzi o historię.
Już nie.
Kanał Dwunasty dowiedział się,
że Jack Hansen nie jest dobrym Samarytaninem.
Choć Jack Hansen rozdał ostatnie 400 000 dolarów,
nie on dał pierwsze cztery prezenty.
Skopiował działania Samarytanina,
by wspierać swoje polityczne ambicje.
Więc kim jest Samarytanin?
W przeciwieństwie do Hansena nie szuka uwagi.
Chciał zachować anonimowość i nie oczekuje niczego w zamian.
Stało się coś niesamowitego.
Ci, którzy doświadczyli jego hojności, sami stali się Samarytanami.
Jedna osoba dała auto sąsiadce,
inna sporą sumę lokalnemu bankowi żywności.
Kolejna utworzyła stypendium dla asystentów pragnących studiować prawo.
Obdarowana z Brooklynu przekazała pieniądze na badania raka.
Samarytanin nie spodziewał się, że zainspiruje nas jego przykład.
Niektórzy mówią, że życie w Nowym Jorku jest ciężkie.
Tutaj każdy dba o siebie.
Ale gdy rozglądam się po mieście,
widzę więcej uprzejmości niż rywalizacji.
Widzę ludzi, którzy pomagają innym.
Na rogach ulic, w metrze i na korytarzach.
Dzięki Samarytaninowi
staliśmy się lepszymi wersjami siebie.
Kate Bradley, Kanał Dwunasty.
- Dobra robota. - Dzięki.
- Piękny reportaż. - Dziękuję.
Na razie.
Cześć, tato.
Widziałem twój reportaż o Hansenie.
Nie myliłaś się co do niego.
Powinienem był ci zaufać.
Nie szkodzi. Doceniam to, tato.
Kimkolwiek jest prawdziwy Samarytanin,
dzięki niemu patrzymy na świat inaczej.
Nie poznałeś go, ale polubiłbyś go.
Każda osoba, która cię uszczęśliwia, jest w porządku.
Dzięki, tato.
Dobranoc, Katie.
Dobranoc. Kocham cię.
Nie flirtowałam.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Naprawdę? Nawet trochę?
Może trochę.
Mam dla ciebie niespodziankę.
- Zamknij oczy. - Okej.
Dobra.
Otwórz.
Spoko.
Będziemy oglądać gwiazdy?
Nie do końca.
To wskazówka, gdzie cię jutro zabiorę.
Planetarium Hayden?
Biegun północny?
Impreza piracka?
Blisko. Jest na wodzie.
Most Brookliński?
Będziemy żeglować?
Tak.
No proszę. W końcu to ja zadaję tobie pytania.
Dzień dobry.
Chyba masz fankę.
- Cześć. - Pani to Kate Bradley?
- Tak. - Z Kanału Dwunastego?
Proszę podziękować Samarytaninowi.
Jasne. Ale za co?
Dostałam stypendium na studia.
Szkoła nie wie skąd.
To na pewno od Samarytanina.
Pełne stypendium?
Czteroletnie.
Dostały je też inne osoby i dzieciaki z innych szkół.
Wszyscy dostaliśmy też to.
Myśli pani, że to od niego?
Nie wiem. Muszę zapytać.
Muszę lecieć, ale jeśli Samarytanin za tym stoi...
proszę mu podziękować.
Jasne, oczywiście.
Wiesz coś o tym?
To nie ja.
Ja robię dobre uczynki teraz.
I jutro, gdy zabiorę cię na żagle.
Nie masz z tym nic wspólnego?
Przysięgam.
Chcesz to zbadać, prawda?
Tak jakby.
Idź, zaczekam.
Za chwilę.
Zaraz wracam.
Przepraszam!
Zaczekaj!