Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
- Pomoże mi ktoś? - Słyszysz mnie?
Otwieram drogi oddechowe. Kontrola przez dziesięć sekund.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć...
Obróćmy ją na mój znak.
Dwa, trzy. Dobra.
Jesteś z nami? Kiwnij głową, jeśli tak.
To pomoże ci oddychać.
Patrz na mnie, mamciu.
Dziecku nic nie będzie, obiecuję.
A mnie?
Co mówisz?
- Co ze mną? - Ucisk dna macicy.
Ssak na cztery.
Mam je. Potrzebuję pomocy.
Dziecko nie oddycha. Reanimujemy.
- Nie widzę. - W porządku.
Ma zapaść. Potrzebuję pomocy.
Mów do mnie.
Telefon ci dzwoni.
Scott, zapytaj, czy możesz wyjść.
Gdzie jesteś? Zapytasz ją?
Zapytam. Właśnie to robię. Rose.
Miałeś wyciszyć telefon.
Dzwoni w nagłych wypadkach.
A to nagły wypadek.
Chodzi o Bradleya. Ugryzł kogoś w szkole.
Mogę prosić o przysługę?
Nie zostanę dłużej.
Mam plany.
- Rose, muszę wyjść. - Gdzie twoja żona?
- Już w szkole. - To ty tam po co?
Słucham?
Już tam jest, ty nie musisz. To twój wybór.
Wrócę za godzinę. Będę się streszczał.
Halo? Skarbie?
Halo?
Nana.
Nie wolisz leżeć w lekarskim?
Tu podłoga jest miększa.
To niehigieniczne. Wstawaj.
Jestem przy tobie.
Boże.
Wiem.
- Dawaj. - Jestem padnięta.
Jak ty się tak trzymasz?
- Mamusia! - Cześć, myszko.
- Co tam? - Pocałuj Amelię.
Jak ci minął dzień?
Graliśmy w „Pana Lisa”.
- Tak? - Robiliśmy kwiaty.
Śpiewaliśmy.
Robiłam naszyjniki z cukierków.
Sikałam.
Grałam w LOL. I czytałam książkę.
Była o pająkach.
- Tak? - Anansi była pająkiem.
Serio? To fajnie.
Tęsknisz za tym?
Za małymi głosami.
Idź, mamo. To chwilę zajmie.
Tak? To do jutra.
- Jasne. - Pa, Lili.
Pa.
Anansi była pająkiem?
Nie zjadłaś jabłka.
- Możemy mieć pająka? - Są straszne.
- Są pełzające. - Jak bardzo?
Tak? Czy tak?
A może tak?
Lili!
Ręce przy sobie.
- Ma ładną sukienkę. - Przepraszam panią.
Proszę cię.
- Mamo? - Tak?
- Mogę zdradzić ci sekret? - Oczywiście.
Poświęcasz mi za mało uwagi.
PUB IRLANDZKI
Poproszę sałatkę Cobb.
Bez bekonu i kurczaka.
I bez jajek.
Zjadłbym twój bekon.
Nie powinieneś.
Dlaczego nie?
Zgaduję, że masz zapchane arterie tętnicze.
Świetnie.
Chodź tu.
Chcę cię masturbować w łazience.
Nie mam pieniędzy.
- Nie patrz. - Przepraszam.
Zaraz dojdę.
Co to jest?
Zabawka erotyczna. Nie patrz, bo przestanę.
Daj mi rękę.
Ki czort?
Dobrej nocy.
Co?
Jeszcze tylko pięć minut.
Szlag.
Pora wstawać.
- Nie. - Wstajemy.
- Źle się czuję. - Już to znam. Wstawaj.
Ruchy. Masz pięć minut.
Cholera.
Pauline. Tu Celie.
Przygarniesz ją dzisiaj?
Wybacz, źle się poczuła.
No pewnie. Chodź do mnie.
Lila, to Pauline. Myszko, proszę.
Jestem spóźniona.
Muszę iść.
Lila, przestań!
Chodź.
Jak taka będziesz, to po prostu sobie pójdę.
Nie!
- Jadę na dół. - Pracuję, nie mogę rozmawiać.
Wiem, skarbie, ale...
Dlaczego jedziemy na dół?
Pauline dobrze się tobą zajmie.
Myszko.
Myszko, słyszysz mnie?
Jestem w windzie. Tracę zasięg.
W porządku.
I pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Brawo, mamciu.
Radzisz sobie świetnie.
Teraz zrobię nacięcie krocza.
Co?
Nie miałam szansy spróbować.
Proszę, nie tnijcie mnie.
Ma stabilne tętno.
Możemy pozwolić jej spróbować.
Proszę.
Dobrze, do dzieła.
Dobra.
Udaj, że robisz wielką kupę.
Dobra.
I pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Co jadła?
Dobrze.
Daj mi ją.
Cóż...
Daj mi ją, będę zajęta, a chcę jej życzyć dobrej nocy.
Pauline? Przerywasz...
Caroline próbuje karmić. Pytała o ciebie.
Chwileczkę.
Pauline, muszę kończyć.
Dziękuję.
Jesteś święta.
Pauline? Lila?
Lila jest bardzo chora. Pojechałyśmy do Memorial.
Patologia.
Dla głównego koronera.
Jest dawczynią narządów?
Tak, jeszcze nie była ruszana.
Może pomoże innemu dziecku.
Nie pomoże.
Miała bakteryjne zapalenie opon.
Dlatego ma trafić do koronera.
Ciekawe, czy śmierć mózgu poprzedziła niewydolność narządów.
Nie mam pojęcia.
Możesz odejść.
Bierzcie to dwa razy dziennie przez następne dwa dni.
- Co to? - Antybiotyki.
Jeśli będąc z nią, coś złapałyście,
one w pełni się tym zajmą.
Obie musicie je brać.
Wiem, że to dużo. Ale proszę jej to przekazać.
- Skarbie. - Słyszałam.
Mam do kogoś zadzwonić?
Możesz już iść do domu.
- Nie zostawię cię. - Spieprzaj, Pauline.
Tu nie wolno wchodzić.
Przepraszam.
Prośbę o dokumenty trzeba złożyć przez administratora.
Muszę zobaczyć się z córką.
- Zapalenie opon mózgowych? - Lila Morales, jest tam?
Godzinę temu trafiła do lekarza sądowego.
Dać ci do nich numer?
Przez weekend mogą mieć wolne.
Mogę ci jeszcze jakoś pomóc?
Nie.
Mogę dołączyć?
Były inne przypadki w przedszkolu?
O żadnych nie słyszałam.
Telefon mi padł.
Mogłam użyć szpitalnego, ale...
Nie wiem, chyba mi to pasowało.
Jak małe wakacje.
To nie twoja wina.
Odeszła, zanim tu dotarłam.
Nie mogłam jej zobaczyć.
Zabiorę cię do domu.
Celie? Jesteśmy.
Tu biuro lekarza sądowego hrabstwa Bronx.
Nasze biuro jest obecnie zamknięte. Jeśli chcesz zostawić wiadomość...
To ja.
Jesteśmy na OIOM-ie.
Jesteśmy w taksówce, jedziemy do...
Wybacz, że tak dzwonię, ale z Lili jest coraz gorzej.
Nie wiem, czy...
Mamusiu, twoje dziecko chciałoby z tobą porozmawiać.
Chodź.
Nagraj się mamie.
- Mamusiu! - Musisz nagrać wiadomość.
Dużo spałam i śnił mi się łabędź.
Co jeszcze?
Nazwisko córki?
Lila Morales.
Data urodzenia?
Dziewiąty sierpnia 2015.
Jest pani jedynym opiekunem?
- Słucham? - Pytam o ojca.
Miałam in vitro. Nie ma ojca.
To wszystko.
To chwilę zajmie. Ładuje się.
O co chodzi?
Mam tu napisane...
że jej tu nie ma.
Słucham?
Chwileczkę.
Pamiętasz dziewczynkę, która zmarła w piątek?
Rozmawiałaś z matką?
W czym problem?
Mówią, że jej nie mają.
Tak. Nie najlepiej.
Myślę, co powiedzieć matce.
Jest w moim biurze.
Potrzebuję czegoś lepszego od:
„Miasto Nowy Jork chwilowo zgubiło pani córkę”.
Powiedz, że ich rejestr to totalny bałagan.
W zeszłym roku przypadkowo skremowali tę Polkę.
Dzięki.
Ogarnę to.
Pani Morales.
Zapewniam, że robimy wszystko, by...
Nie wyjdę stąd, aż ktoś nie powie mi,
gdzie jest, kurwa, moja córka!
Rozumiem, że to przykra sytuacja.
Dajcie mi ją.
- Kogo? - Kobietę, która widziała Lilę.
Doktor Caspar.
- Chętnie... - Chcę z nią rozmawiać.
Przykro mi. Dopiero co tu była.
Proszę poczekać!
Chcę z panią porozmawiać!
Proszę, to zajmie tylko chwilę.
NUMER NIEZNANY
Doktor Caspar.
Kim jesteś?
Nie wiesz?
Ostatnio przede mną uciekałaś.
Gdy córka była pod opieką szpitala,
istniał łańcuch opieki...
Zjebało się, ale nie pozwę was.
Nie chcę kłopotów. Chcę wiedzieć, co się stało.
Nie mogę.
- Czego? - Nie mogę pomóc.
Muszę tam wejść.
- Ja też chcę. - To niewłaściwe.
- Proszę. - Co tam jest?
Wpuść mnie do domu!
Dobrze.
Mogę wyjaśnić.
- Jeśli tylko... - Nie waż się jej tknąć!
Muszę ją zbadać, inaczej umrze.
Ona żyje.
Ta kaniula skręca się przy każdym jej ruchu.
Ona żyje.
Tak, przecież mówiłam.
Ale jak to możliwe?
Jej profil genetyczny uczynił ją idealną kandydatką
do mojej eksperymentalnej terapii.
Zapalenia opon?
Śmierci.
Co to było?
To Muriel.
Umarła dwa miesiące temu.
Tym właśnie karmisz Lilę?
To serum pochodzi z płodów świń, ale zasady są takie same.
Pobudza regenerację komórek.
A co z mózgiem i osobowością?
Nie znałam jej przed śmiercią. Poza tym to świnia.
Mówię o Lili.
Jej odruchy nerwu czaszkowego są nienaruszone.
Więc może się obudzić?
Teoretycznie tak.
Ale są względy etyczne.
Gdyby Muriel czuła ból lub niepokój, uśpiłabym ją.
Ale nie czuła.
Nie.
Ten eksperyment jest większy ode mnie i twojej córki.
Uczyniłaś ją dawcą narządów, co naprawdę podziwiam.
Moja córka nie jest eksperymentem.
Ten wężyk często się skręca?
- Przy każdym obrocie. - Jest za krótki.
Potrzebuje przedłużenia.
Często ją przewracasz?
Co kilka godzin. Nie mogę tu być cały czas.
Nie może być sama.
Nigdy.
Masz rozkładane łóżko?
Mam materac.
Nieźle jak na dziesięć tygodni.
Silne bicie serca.
Wszystko na swoim miejscu.
Mama też w formie jak na swój wiek.
Jak ty to robisz?
Czy to łożysko?
Tak. Dobre oko.
Chcesz wydruk?
Nie.
Jak się czujesz?
Czy odczuwasz jakiś dyskomfort?
Nudności, wymioty, nic niezwykłego.
Byłaś już w ciąży?
Tak. Skończyłyśmy?
Tak, wszystko gotowe.
Możesz się przebrać, lekarz zaraz przyjdzie.
Dam ci trochę prywatności.
Wróciłam.
Dziś się uśmiechała.
- To prymitywny odruch. - Wiem, ale to dobry znak.
Jak w pracy?
W żołądku mężczyzny znalazłam niestrawioną łyżkę.
Chodź tutaj.
Usiądź.
Tak.
Od dawna to robisz?
Kilka dni. Szybko się uczy.
Widziałam w sieci.
Podobno potrafią to tylko najmądrzejsze świnki.
Ile jej tego dałaś? W sumie?
Kilka garści.
Garść nie jest jednostką miary.
Jest na specjalnej diecie.
Jeśli ją zmieniasz, muszę wiedzieć.
- Przepraszam. - Po prostu to zapisuj.
Pracujesz tam?
Taki miałam zamiar.
Miała wzdęcia,
trzeba będzie kilka razy ją obrócić.
Wrócę po 20 ze wszystkim.
W lodówce jest sałatka.
Siad.
- Celie. - Hej.
Nie wiedziałam, że wróciłaś.
Tak, właśnie wychodzę.
Robisz nocki?
Różnie, głównie ogarniam administrację prenatalną.
Widziałaś, że dzwoniłam?
Przepraszam.
Chciałam się upewnić, że ktoś jest z tobą.
Mam się dobrze.
Nie słyszałam nic o mszy.
- Nie było mszy. - Ale będzie?
Nie jesteśmy religijni.
- Jasne. - Trzymaj się.
Halo? Wróciłam.
Halo?
Już jestem.
Masz wszystko?
Tak. Wszystko gra?
Nic mi nie jest.
Port ECMO zakryty.
Wyłączam respirator. Zaczynamy.
Nie oddycha.
Poczekaj.
- Co to? - Zrobiłam zupę.
Pachnie mięsem.
W mojej jest kurczak i ryż. U ciebie seler i nic.
To cud.
Nie używaj tego słowa.
Wybacz.
Nie ma tu nic nadprzyrodzonego.
To tylko nauka i ciężka praca.
- Miałam na myśli... - Rozumiem kolokwializm.
Długo nad tym pracujesz?
Ciężko powiedzieć.
Zaczęłam wcześnie. Miałam sześć, może siedem lat?
Od drugiej klasy?
Moja matka.
Uczyła biologii.
Zabierała mnie na wycieczki przyrodnicze,
„wyprawy odkrywcze”. Jak miałam sześć lat,
pojechałyśmy na Orchard Beach i znalazłyśmy rozgwiazdę.
Tak mnie zafascynowała, że zabrałyśmy ją do domu.
Rozłożyła ją na papierze i kazała mi odciąć jej ramię.
Cały rok mierzyłam jej ramię.
Nie wierzyłam własnym oczom.
Ale dane wskazywały, że to stworzenie... leczyło się.
Regenerowało się.
Później w szkole próbowałam amputować nogę klasowego chomika.
To nie było zabawne.
Tak, wiem.
Piszczał i wykrwawił się. To było okropne.
Gdzie jest teraz?
Twoja mama?
Zmarła na chorobę Parkinsona.
Przykro mi.
Dziękuję za zupę.
Dobranoc.
Mama zapomniała cię nakarmić?
Zobaczmy, co tu dla ciebie mamy.
Halo?
Tak.
To onkologia.
Zgłosiłaś wyniki biopsji z wczoraj?
Tak.
Czekaj. Jednak nie.
Obiad jest w lodówce Nakarmiłam też Muriel
Nie zapomnij tego zapisać Zrobiła to w zeszłym roku
Wszystko dobrze?
A co?
Uśmiechasz się.
Załatwię to. Muszę tylko...
Rose?
Jesteś lekarzem?
Gdzie jesteś?
Tu doktor Rosalind Caspar.
Nie mogę teraz odebrać, zostaw wiadomość.
- Telefon Rose. - Z kim rozmawiam?
Nazywam się Scott Ward. Pracuję z Rose.
Cześć, Scott.
Cześć.
Mogę rozmawiać z Rose?
Nie wiem, jak to powiedzieć. Doszło do incydentu.
Co się stało?
Nie wiem, czy wolno mi o tym mówić.
Mieszkamy razem.
Chyba się z tego wykaraska,
ale Rose zemdlała. Właśnie ją operują.
Jeśli chcesz, możemy się spotkać...
Myszko.
Rose?
Poczekaj chwilkę, zaraz wracam.
- Panno Caspar? - Doktorze.
- Tak. - Doktorze Caspar.
Przepraszam. Doktor Caspar.
Jestem doktor Chan.
Jak długo tu jestem?
Rose, spokojnie.
Infekcja szyjki macicy rozeszła się po całym układzie rozrodczym.
Czy uda mi się zajść w ciążę?
Czy mogę zajść w ciążę?
Pokaż mi kartę.
Gdzie byłaś?
Cholernie się bałam.
Rose?
Ta partia jest zniszczona.
Trzeba było ją odwirować 12 godzin temu.
Gdzie masz ubrania?
Obudziłaś ją?
Sama się obudziła.
Nie powinna się budzić.
Rose!
Masz szczęście, że puściły tylko trzy szwy.
Przez kilka dni musisz odpoczywać.
Poradzę sobie.
Jej dzisiejsze zachowanie.
Co zaobserwowałaś?
Ruch ręki.
Trochę ruchu oczu.
- Wydawała dźwięki. - Mówiła?
Nie, tylko dźwięki.
Rozpoznała cię?
Nie wiem.
Regeneruje się szybciej, niż sądziłam. Szybciej od Muriel.
Mówisz, jakby to było coś złego.
Serum wystarczy tylko na kilka tygodni.
Więc zrobimy więcej.
Wiesz, że to serum wytwarza się z tkanek płodu?
Tak?
Tak.
Wiesz, skąd biorę te tkanki?
Tak sądzę.
Już nie mogę ich zdobyć.
Co zatem?
Jeszcze nie wiem.
Coś wymyślę.
Spałaś?
Krótko.
Trzeba wymienić worek?
Kolejna transfuzja dopiero w sobotę.
Jest sobota.
Dziękuję. Czy możesz...
- Potrzebujesz... - Nie.
Wiesz, gdybyś mi pozwoliła, mogłabym ci pomóc.
Czas poświęcony na wyjaśnienia to stracony czas pracy.
Gdybyś wyjaśniła mi wcześniej, nie byłybyśmy w tej sytuacji.
Co chcesz wiedzieć?
Potrzebujesz tkanki okołoporodowej. A co ze mną?
Jestem jej matką. Musi być coś...
Masz inną grupę krwi. Twoje tkanki mogą ją zabić.
A łożysko i krew pępowinowa? Mogę je zabrać ze szpitala.
A potem co, liczymy na najlepsze?
Każdy dawca musiałby pasować pod kątem grupy krwi i markerów HLA.
Nie rozumiesz, jakie to rzadkie, że do niej pasowałam.
A rejestr dawców narządów?
To pole zaznaczone na prawie jazdy.
Nie robią pełnych badań aż do sekcji zwłok, chyba że...
Co?
Rose, co?
Pilnuj jej propofolu. Zadbaj, by się nie obudziła.
- Dokąd idziesz? - Do pracy.
Jest sobota.
Powiedz słowo
Pomoc jest w drodze Jesteśmy Ptakami Ratunkowymi
Muszę z tobą porozmawiać.
- Co? - Co to za hałas?
Ptaki Ratunkowe.
Czemu nie śpi?
Nie musi.
Celie...
Zadbamy o każde zwierzę
Rose.
Przestań.
Wybacz. Musimy porozmawiać.
Sprawdziłam bazy położnicze i Krajowy Rejestr Dawców Szpiku.
Znalazłam dopasowanie.
Emily Parker, grupa 0 Rh minus.
Markery HLA nie są doskonałe, ale wystarczą.
Jest w drugim trymestrze. Użyjemy jej płynu owodniowego.
Tydzień temu miała badania.
Zmieniłam wyniki.
- Musi przyjść na amniopunkcję. - To okropne.
- Tak naprawdę nic jej nie jest. - Ale cały tydzień
będzie się martwić o dziecko.
Amniopunkcja to prosty zabieg.
Ryzyko dla matki i płodu jest znikome.
Emily.
- Co? - Matka ma na imię Emily.
Dobrze.
Chętnie wysłucham innych pomysłów.
- Tak? - Wychodzę.
Nadal śpi, ale jej zacier jest w lodówce.
- Masz monitor? - Tak.
Jak mówiłam, zacier jest w lodówce.
W razie czego dzwoń albo pisz.
Jestem w łazience.
No tak, wybacz.
Do zobaczenia wieczorem.
Dobrze. Skończyliśmy.
Już po wszystkim, kotku.
Tak, wiem, Kev.
Czy w najbliższym czasie musimy mieć coś na uwadze?
Wyniki będą w ciągu kilku tygodni.
Póki co pilnujcie skurczów i plamień.
I nie zamartwiajcie się.
To i tak nic nie da.
Czemu to nie schodzi?
To nieszkodliwe.
Zniknie za kilka dni.
To barwnik ze środka dezynfekującego, wchłania się w skórę.
Gdzie to wyczytałaś?
Na Reddicie.
Tam jest dużo rzeczy, które cię zdenerwują.
Politycznych?
Wiesz, co mam na myśli. Te fora są straszne.
- Można wpaść w histerię. - W histerię?
Pójdę po coś do picia. Przynieść ci coś, kotku?
- Herbatę. - Cytryna i cukier?
Tak.
On chce dobrze.
Zaciśnij pięść.
Gotowa?
O ile nie użyje pani tej dużej.
To wasze pierwsze?
Bardzo długo się staraliśmy.
Pierwszy raz zaszliśmy tak daleko.
Długo próbowaliście?
Trzy lata. Wiem.
Zaczęliśmy późno.
Byłam starsza od ciebie, gdy urodziłam.
Tak?
Jakieś rady od starszej ciężarnej dla innej starszej ciężarnej?
Gdziekolwiek jesteś, zadbaj o bezpośrednią drogę
do najbliższej toalety.
Plac budowy, jadłodajnie i biurowce
z otwartymi łazienkami. Śmietniki zapewniające dyskrecję.
Brzmi dostojnie.
Godność i macierzyństwo nie zawsze idą w parze.
Chłopiec czy dziewczynka?
Dziewczynka. Przytrzymaj.
Sześć lat. Ma na imię Lila.
Lila. Piękne imię.
Wszystko z nią dobrze?
Jest idealna.
Wiem, że nie chciałaś, ale i tak ci kupiłem.
Dziękuję.
Pomogę.
Celie, jesteśmy tutaj!
Lili!
Już dobrze.
W porządku.
Już dobrze.
Dobrze.
Jest dobrze.
O co chodzi, myszko?
Przestraszyłaś ją.
Masz to?
Tak.
Tym się zajmujemy Jesteśmy Ptakami Ratunkowymi
No dalej, skarbie.
Kochanie, to morela. Uwielbiasz morele. Zjedz.
Nie śpiewały tego w poprzednim odcinku?
Śpiewają to w każdym odcinku.
To niedorzeczne.
Nie masz pojęcia.
W porządku, wygrałaś.
Ile to kupi nam czasu?
Trzy, może cztery tygodnie.
Ale znowu zamieszam w wynikach.
Przyjdzie na kolejną punkcję.
Będzie musiała przychodzić co miesiąc, aż do...
Aż do rozwiązania.
Gdy dostaniemy łożysko,
przetrwamy resztę roku.
- Co? Ryzyko jest... - Znikome, wiem.
Ale wbijasz wielką igłę obok głowy jej dziecka.
Żadna kobieta nie zrobi tego cztery razy, niezależnie od wyników badań.
To się okaże.
Rose!
To środek uspokajający.
Co to było?
Byłam rozkojarzona. Rano nie podałam jej serum.
Nadal tego nie znosisz?
Co powiedziałaś, myszko?
Rozdziel je i złącz Rozdziel...
- Teraz klaśnij... - Klask, klask
Rozdziel je i złącz
Połóż je na...
Kolanie
Tak, skarbie.
Gdzie Lila?
A gdzie mamusia?
Gdzie mamusia?
Tak, skarbie.
Tak.
Test koordynacji ruchowej, zdolności chodzenia. Trzecia próba.
Taśma pierwsza. Pierwszy zapis wideo.
Podmiot, Muriel Caspar.
Zmarła trzy dni temu.
To pierwsza próba elektrostymulacji kończyny.
Naprawdę się rusza.
No chodź.
Daj mamusi odpocząć.
Idziemy.
Trzymaj.
Proszę bardzo.
Tak.
Gotowa?
Jestem już starą wyjadaczką.
Proszę bardzo. Załatwione.
Aby na pewno?
To było niegrzeczne.
Przepraszam.
Nie chciałam się na tobie wyżywać.
To było naprawdę przerażające.
Rozumiem.
I robię zieloną kupę,
nie ostrzegłaś mnie.
Kotku...
Pogadałyśmy jak kobiety. Zakumplowałyśmy się.
- Dziękuję. Naprawdę. - Żaden problem.
Do następnego razu.
Wydaje mi się, że widzimy się
- już ostatni raz. - Jak to?
Będę rodzić w Lenox Hill.
Przyprowadzę samochód.
Tak, poproszę.
Lenox Hill? To w mieście.
Nie mieszkacie tutaj?
Mieszkamy.
Ale mają lepsze udogodnienia, a mama zawsze mówiła:
„Wolisz dobry szpital, nie najbliższy”.
Było jej posłuchać.
To było chamskie. Przepraszam.
To nie ma z tobą nic wspólnego.
Chyba o tym wiesz.
Byłaś wspaniała, naprawdę.
Jesteś aniołem.
- Ostrzegałam cię. - Jak mogłaś jej na to pozwolić?
Pozwolić? Co ty pieprzysz?
A co miałam zrobić? Przywiązać ją do łóżka?
Nie wiem, porozmawiać, wyjaśnić, że źle robi.
- Nie dać jej wyjść. - Przepadło.
Szklanka jest brudna.
To ją, kurwa, umyj. Nie jestem twoją sprzątaczką.
To porażka, ale wciąż mamy czas.
Coś wymyślę.
- Ciągle to mówisz. - Bo zawsze wymyślam.
Z każdą nową zmienną, kosztem mojej pracy.
Ta doraźna segregacja nie jest nauką.
Nie, to lekarstwo.
Ale ty nie jesteś taką lekarką.
Gdyby nie ja, co byś jej zrobiła?
Otworzyła ją, by skakała na łóżku.
Tak, widziałam twoje taśmy.
Zrobiłaś to własnej matce.
Też była dawcą narządów?
Była.
To dobrze.
Nie postąpiłaś nieetycznie, jak choćby jedząc kanapkę z szynką.
To było niemiłe.
Nie odchodź ode mnie, ty szalona naukowa pindo!
Robię wszystko, co mogę, żeby utrzymać ją przy życiu.
To nie wystarczy?
- Ja pójdę, moja kolej. - Ja się nią zajmę.
Wyglądasz jak gówno. Prześpij się.
PACJENTKA: EMILY PARKER
Halo? Kto mówi?
Po prostu idź i spróbuj.
Hej, Rose.
Co ty...
Spałaś tutaj?
Nadrabiam zaległości. A co ty tu robisz?
Jedziemy do Garden, ale zostawiłem tu torbę.
Wybieramy się na mecz.
Już się stąd zabieram.
- Co się stało tej pani? - Przyjaciółce tatusia, Rose?
Jest chora.
Chcesz czekolady?
Dziękuję.
Kolego, zbierajmy się.
Fajnie, że ci lepiej.
Bawcie się dobrze.
Dzięki.
Do boju, Rangersi.
Sprzątanie kuchni, szorowanie zlewu...
Przesuń tu materac. Umieść...
Rose?
To jej kręgosłup.
Gdy Muriel nie dostała serum, narządy regenerowały się,
ale rdzeń był uszkodzony.
Mózg nie miał łączności z ciałem.
To dzieje się z Lilą.
Teraz podwoiłabym
ilość serum w układzie nerwowym.
Mając dużo pasującego materiału,
możemy wyrównać braki serum.
Co to znaczy?
Robiłaś już aspirację szpiku kostnego?
Jestem znieczulona?
Poczułaś to?
- Nie. - Więc jesteś.
Gotowa?
Zaczynamy.
To mięso.
Masz anemię.
Nie możesz mi teraz umrzeć.
Nie zjem tego. Wystarczy mi sen.
Potrzebujesz żelaza. Idę pod prysznic, a potem spać.
- Poradzisz sobie? - Celie...
Musisz wiedzieć, że próbowałam wszystkiego.
Prześpij się.
Zjedziesz jeszcze raz?
Jeszcze raz!
Dobrze. Ostrożnie.
Tylko ostrożnie.
Osiemnaście tygodni i pięć dni od przebudzenia.
Podmiot przyjmuje serum pozyskane ze szpiku kostnego.
Substrat nie jest idealny, ale zmiana była konieczna
przez deficyt pasującego materiału okołoporodowego.
Próby izolacji komórek macierzystych
z dostępnych próbek tkanek okazały się nieskuteczne.
To był test koordynacji ruchowej,
zdolności chodzenia, próba siódma.
To nie działa.
Już byłoby widać poprawę.
Mogę brać więcej zmian.
Przy dużym obłożeniu zdobędę więcej materiału.
Przejrzyj rejestr szpiku kostnego
i zapisy poboru, wezmę dodatkowe fuchy.
- Celie. - Co?
Nie bierz już więcej zmian.
Zrób sobie wolne. Spędź z nią trochę czasu.
Rose?
Rose? Doktor Caspar.
Możemy porozmawiać?
Podpisałaś ten raport?
- Tak. - Przeczytaj mi go.
Widoczne potencjalne komórki przedrakowe.
- Zaleciłam biopsję. - Z szyjki macicy pacjentki?
Tak.
Tej pacjentki?
- Francis Iameli? - Tak.
Francis Iameli ma penisa.
Tak.
Miałaś dziwny poranek.
Musiałam załączyć zły raport.
Miałam pewne problemy osobiste.
- Rozwiniesz? - Nie.
Rose, wiem, przez co przechodzisz.
Straciłam trzy ciąże, gdy byłam młodsza od ciebie.
Przy czwartej lekarz kazał mi więcej się nie starać.
Coś, co uznawałam za najważniejszą część życia,
miało się nie wydarzyć.
Czułam, że ciało mnie zdradziło.
Że moje wysiłki nie miały znaczenia.
Co zrobiłaś?
Potrzebowałam czasu, ale pozbierałam się.
Byłam młoda. Jesteś młoda,
ale z czasem uświadamiasz sobie, że sensem życia
nie jest jedna rzecz.
Co jest sensem?
Życia?
To raczej ruchomy cel.
Radość sprawia mi wiele rzeczy.
Muzyka, Montauk.
Siostrzenice i siostrzeńcy.
Czytam.
I to ci wystarczy?
Weź się w garść, Rose.
Nie powtórzę tej rozmowy.
Już dobrze.
Jestem tutaj.
Mamusia tu jest.
Wszystko będzie dobrze.
Obiecuję.
Celie?
Sekundę.
- Witam. - Jestem Celie.
Z ginekologii.
- Tak, cześć. - Wybacz to najście.
- Mogę wejść? - Oczywiście.
Zapraszam.
Dziękuję.
- Masz piękny dom. - Dziękuję.
Mamy tu sporo miejsca.
Z moją ciążą wszystko dobrze?
Tak.
Wszystko gra.
- Jezu. - Przepraszam.
Mogłam od tego zacząć.
Nie.
Przenoszący się pacjenci
skarżyli się na brak dokumentów,
dlatego przynoszę ci kopie.
Nie miałaś u nas lekko, więc...
Doceniam, że się tu fatygowałaś.
- Możesz odebrać. - Nie trzeba.
Coś ci podać? Wodę albo...
Nie pogardzę herbatą.
To dziwne, mógłby to zrobić pijany 12-latek,
ale my dopiero uczymy się wychowywać dziecko.
Mamy tylko „irlandzkie śniadanie”,
- herbatę bezkofeinową. - Nie jestem wybredna.
Okej.
- Wszystko dobrze? - Tak.
To gazy.
Nie, to ohydne.
- Zajmę się tym. - Wejdziesz w to.
- Bywało gorzej. - Ale wstyd.
Rety. Boli, gdy siadam, i boli, gdy wstaję.
Przysięgam, ten mały pasożyt w ogóle nie daje mi żyć.
Z cytryną i cukrem?
Tak.
- Mój Boże. - Gorące.
Pachnie bosko.
Dziękuję.
Dobrze, no już.
Trzymam cię. Nie odpływaj.
Pogotowie!
Jest tutaj.
Trzydzieści siedem lat, siódmy miesiąc ciąży.
Masz nosze? Pani dzwoniła?
Tak. Atak zaczął się dziesięć minut temu.
- Zaczyna rodzić. - Już dobrze.
Jestem jej położną z Bronx Memorial.
- Jak ma na imię? - Emily.
Emily, zajmiemy się tobą.
Dobrze, że nie byłaś sama.
Obróćmy ją na mój znak.
Jeden, dwa, trzy.
Jesteś z nami? Kiwnij głową, jeśli tak.
Dobrze.
To pomoże ci oddychać.
Patrz na mnie, mamciu.
Dziecku nic nie będzie, obiecuję.
A mnie?
Co mówisz?
Co ze mną?
Ucisk dna macicy.
Do dzieła.
Dziecko nie oddycha.
Mogę zobaczyć moje dziecko?
Potrzebuję tu pomocy.
Co z nią?
Ssanie. Nie widzę.
Ma zapaść. Potrzebuję pomocy.
- Celie. - Przyjdź na patologię.
Celie, gdzie jesteś?
Przyjdź na patologię.
Masz wszystko?
Tak.
Nie chciałam jej zabić.
Chciałam wywołać poród, żeby...
To nieistotne.
Nie mogłam nic zrobić.
Potrzebujesz snu?
Nie zasnę.
To bierzmy się do pracy.
Czysto.
Trzy, dwa, jeden. Dawaj.
Migotanie komór. Jeszcze raz.
Witaj z powrotem, myszko.
Napisy (polski): Deluxe Media Tłumaczenie: Marcin Kędzierski